La Battaglia di Algeri (1966)

Ik kom dit stijlkenmerk dikwijls tegen in bijv. films van Vertov , Rossellini , GODard , Glauber Rocha , Franco , Cassavetes en Michael Mann . Overigens , ik ben dol op out-of-focus shots ...

So do i . Sowieso houd ik van spelen met focus binnen 1 shot. Als je trouwens de 'executie' van Ali la Pointe bedoelt d.m.v. de bom aan de muur dan was dat een hemels shot! Al die gezichten en eindigen bij Ali's vastberaden gezicht d.m.v. de focus.

Het is natuurlijk wat anders als een filmmaker duidelijk (close-up) iets wil tonen, maar de focus op de achtergrond legt. Kan nog steeds (voor een ander) genieten zijn natuurlijk, maar dat is bij La Battaglia di Algeri sowieso niet het geval.

Het prachtige zwart-wit en de documentaire-achtige aanpak maken dit tot een bijzonder stukje cinema. Het geeft een helder en eerlijk beeld van de strijd tussen de Fransen en Algerijnen, en kiest vooral geen kant. Er zijn maar weinig films die dat op zo'n eerlijke manier doen. En die close-ups zijn onvergetelijk.

De muziek van Ennio Morricone en Gillo Pontecorvo is vaak prachtig. Onbegrijpelijk hoe men doorgaans enkel Morricone noemt. De muziek werd niet altijd even goed; tijdens de vergeldingsacties van beiden kanten mocht de suspense muziek achterwege gelaten worden. Daarentegen is de autoritaire march, de dramatisch stukken en natuurlijk het motiefje, bestaande uit 4 noten, onvergetelijk.

De meest wonderschone scene zit aan het begin van de film: de close-ups van de weggevoerde Algerijn + het prachtige motiefje. Ontroerend.

Een redelijke film, maar ik had de film anders verwacht. Ik vond het meer een halve documentaire. Ik kon ook niet echt meeleven met de personages. Ik vond eigenlijk dat de film zich ook niet echt concentreert op Ali. Dat vond ik wel jammer.

Langs de andere kant geeft het zwart-witbeeld wel de grauwe sfeer mee van de wrede onafhankelijkheidsstrijd. De scene dat die drie meisjes die bommen gaan plaatsen is gewoonweg fantastisch in beeld gebracht.

Het grote pluspunt is dat het allemaal heel realistisch lijkt, dus geef ik voorlopig een drie. Misschien dat ik bij een herziening de film meer weet te waarderen.

De volksoproer in de straten van Algiers is beklemmend en levensecht in beeld gebracht. Ik vind de veelbesproken documentaireachtige stijl van filmen, juist van een ontegenzeggelijke meerwaarde getuigen, aangezien ik met geen woord kan reppen over slechte acteerprestaties omdat het zo groots opgezet is en net een item voor het journaal lijkt.

Echter, deze film zou flink tekort gedaan worden door hem in een woord te noemen met een journaal item. Daarvoor beoogt de regisseur genoeg filmische kwaliteiten in huis te hebben. De regisseur speelt met zijn camera door wisselend voor overzichtshots, close ups en wat al niet meer te kiezen. Wie tijd heeft om niet alleen stil te staan bij het verhaal, zal genieten van de prachtige straatjes, huizen en ligging van Algiers, dat ook gewoon op locatie gefilmd is.

Daarnaast grijpt de film zijn kans om zowat alle facetten in de strijd tussen het Franse leger en de Algierse verzetsstrijders te belichten, de prijs hiervan is dat de film fragmentarisch aandoet en dat je niet echt mee kunt leven met een hoofdpersonage, maar daar heb ik mij geen seconden aan gestoord. De scene waarin vrouwen worden ingezet als bommenpostbodes vond ik zeker voor die tijd, van intelligentie getuigen. Een enorm weerbarstige scene, een prachtige scene binnen de film maar schokkend om te vernemen, dat geen onschuldig mensenleven meer heilig is.

Tot slot is het ook te prijzen dat de regisseur gruwelpraktijken van beiden kampen niet onverbloemd laat en geen partij kiest. Een film die ik graag op dvd aan zou willen schaffen, al lijkt de Criterion versie de enige optie te zijn en die kost, zelfs voor Criterion begrippen schrikbarend duur: +- 50 euro!!!!! Een dikke 4*

Er is ook een goedkopere dvd: link

Ah, bedankt!

Bij die Criterion DVD zit dan ook een boek volgens mij. 't Is in elk geval een hele dikke doos. Maar hij is schrikbarend duur overal.

Steengoede film over een stukje geschiedenis die anders volledig langs me heen zou zijn gegaan. Zo'n film is heel belangrijk opdat wij het onrecht dat wij veroorzaakten én veroorzaken niet zomaar vergeten. De film komt heel waarheidsgetrouw over, zonder iets te verheerlijken. Het laat de politieke strijd en vooral wat het met de mensen doet ontzettend goed zien. Ook de reactie van de Fransen en de invloed van media wordt allemaal heel goed behandeld. De beelden - ondanks dat ze zwart-wit zijn - zijn geen dag verouderd. De film staat als een huis. De muziek was redelijk, met af en toe mooie of spanningsopbouwende stukken maar voor een Ennio Morricone score toch wat matig. Acteerwerk was ook overtuigend, alleen jammer van de overdub soms. Verder is dit een zeer belangrijk en goed tijsdocument dat niet zomaar vergeten mag worden. Heel goed.

4,0*

hihihi, werd tijdens het bekijken van deze film door een meisje gebeld en heb nooit meer het einde gezien. Toch jammer, want het is zeker een van de betere films die ik in tijden heb gezien. Zal ooit een herkansing krijgen, met de telefoon uit...;)

Indrukwekkende docu-achtige film, die de Algerijnse onafhankelijkheidsstrijd goed tot uiting laat komen. Een aantal jaren geleden heb ik ook filmserie op TV5 gezien die deze materie ook zeer goed belicht. Ben de naam hiervan echter vergeten. Jammer, dat zulke filmseries nooit door de Nederlandse omroepen worden aangekocht en uitgezonden.

Interessante film. De film komt moderner op mij over, dan hij is. Het "tromgeroffel" als er iets spannends staat te gebeuren is geweldig.

Een erg goede film. Zowel qua inhoud als cinematografie. Ik heb alleen het einde, nadat de tanks Algiers binnenrijden, gemist, stond niet meer op mijn harde schijf.
De protagonisten worden een beetje van een afstandje bekeken, en toch kun je goed meeleven met de film. Dat is erg knap gedaan.
De film is ook nog eens verbazingwekkend actueel, met de burka's (hier was een burka-verbod wel op z'n plaats) en met de logica van het martelen, en militair ingrijpen. De film laat je meeleven met beide kanten.

Klik hier voor de volledige recensie MET afbeeldingen

De avant-première omdat de recensie voorlopig enkel via deze link te lezen valt.

1830, niet alleen het jaar van de Belgische onafhankelijkheid, maar tevens ook het jaar waarin Algerije een Franse kolonie werd. De Fransen wilden dit land om arbeidskrachten uit het land te halen en om er producten mee te nemen. Ook gingen veel Fransen (10% van de toenmalige Algerijnse bevolking) in Algerije wonen en die namen vele stukken vruchtbare grond in.

Het Front de Libération Nationale (FLN) pikte dit niet langer en kwam begin/midden jaren '50 in opstand tegen de Fransen. De partij, enkele jaren later gesteund door buurlanden Marroko en Tunesië, verrichtten vele 'terroristische' daden waardoor de Fransen hun troepenmacht tot 500.000 man uitbreidde. De Frans-Algerijnse oorlog was hiermee verklaart.

Niet alleen in Algerije waren er spanningen, ook aan de overkant werden de spanningen onder de Franse bevolking goed voelbaar. De verdeelde meningen zorgden ervoor dat er in 1961 een Franse stemming plaatsvond. De resultaten waren zeer positief: 78 procent van de Franse bevolking stemde in voor de dekolonisatie van Algerije.

De hoofdrolspeler in 'The Battle of Algiers' is de Algerijnse bevolking zelf, waarin vooral het FLN uitschiet. Het is dan ook duidelijk dat de film partij trekt voor de Algerijnen, vandaar dat de film toch een tijdje verboden was in Frankrijk. Desalniettemin laat de regisseur zeker ook de Fransen aan het woord, zonder die echt voor te stellen als 'slechten'. Ook de vele gebeurtenissen (bomaanslagen, opstanden, vuurgevechten) worden op een zeer afstandelijke en zakelijke manier gefilmd, waardoor de film in zijn geheel erg oprecht aanvoelt.

Dat alles wordt gepresenteerd in een documentarische stijl, wat bijgevolg erg realistisch en authentiek aanvoelt. Zo realistisch en authentiek dat men bij de release en in de trailer duidelijk vermeldde dat er in de film geen gebruik gemaakt werd van oorspronkelijke, authentieke beelden. En eerlijk gezegd zou ik zonder die vermelding ook beginnen twijfelen hebben of het nu wel echt daadwerkelijk film was.

Ondanks die heel fragmentarische stijl, en de vele hoofdpersonages vond ik 'The Battle of Algiers' best wel meeslepend en spannend. Mede oorzaak hiervan is de bombastische muziek van onder andere Ennio Morricone. Verder waren het niet alleen de massa-scènes die mij konden bekoren, ook de regie en het acteerwerk verloopt zo goed als vlekkeloos. Conclusie: een zeer sterke film die alle cinefielen moeten gezien hebben.

4,5*

Zeker geen slechte film, maar de stijl, soms een beetje documentaire-achtig, beviel me niet altijd even goed. Brahim Hadjadj vond ik wel overtuigend als Ali, de 'overzicht' shots zijn sterk en een ideale film voor een les geschiedenis.

3*

Indrukwekkende film met een heel aparte benadering. Camera likt soms 'fly on the wall', vooral in de massascènes die vaak overtuigend echt lijken. Onthutsend, hard en niets of niemand ontziend, hoewel de 'rebellen' wellicht de sympathie zouden moeten meekrijgen.

Sterren van de film zijn de Algerijnen met hun harde, vastberaden blikken, een bijwijlen bezwerende soundtrack en een werkelijk indrukwekkende fotografie. Een film die ik zo zou kunnen opnieuw bekijken. Helaas heb 'm eerder per toeval meegepikt en niet opgenomen.

Ook op ARTE gezien gisteravond zeker?

Ik zit met hetzelfde...had de film ook eigenlijk op moeten nemen.

Misschien een herhaling op ARTE?

Dat doen ze wel vaker.

Vanaf 18 december te koop op dvd (De Filmfreak)

Of nog beter: Cinemazuid

Deze oorlog is 50 jaar geleden beëindigd, ik neem aan dat hij daarom op DVD komt.

Matige focus.

Op zoek vond ik het moedig om geen typische ééndimensionale aanklacht te maken van deze film. Zowel de Fransen als de Algerijnen worden afgeschilderd als antihelden. Althans, over het geheel van de film gezien. In aparte scenes had ik nog steeds wel het gevoel dat er goeie/slechte waren, waardoor de film bij momenten moeilijk in te schatten was.

Ik kende verder ook helemaal niks van de achtergrond. Die wordt grondig maar redelijk droog uit de doeken gedaan, het fragmentarische vond ik best passen binnen dat idee. Het einde sloeg dan weer helemaal nergens op. Je zit twee uur te kijken naar een 2-jaar durend incident, blijkt dat het daarna pas écht begon En dat wordt dan even in 10 minuten achter de film gekleefd.

Visueel oké, soms modern maar nooit echt erg mooi. Bepaalde "actiescenes" hadden ze beter ook niet kunnen toevoegen, zoals die autocrash richting het einde. Zag er erg knullig uit, terwijl een hoop van de ontploffingen best wél realistisch overkwamen. Het drama ligt niet op de voorgrond, maar is in sommige scenes toch nog altijd iets te sentimenteel, net zoals sommige personages iets teveel een karikatuur zijn.

Op zich kan ik de dubbele visie op het probleem wel smaken, maar vond de uitvoering niet puur genoeg en de vertelling ervan véél te droog. Een paar scenes (zoals de 3 bommen) weten de aandacht vast te houden, maar ze zijn te schaars binnen de 120 minuten.

1.5*

Sterke film die redelijk aan de verbeelding open laat wie er sympathie verdiende. Had licht de indruk dat de Algerijnen het voordeel van de twijfel hadden, maar die komen er eigenlijk ook niet echt geweldig vanaf. De meest prominente Algerijn is zelfs een behoorlijk oorlogslustig (crimineel) type, niet de meest sympathieke 'verzetsheld' om het subtiel uit te drukken.

Ook erg goed vond ik hoe de film niet alleen over de stadsguerrilla gaat, maar vooral ook over het politieke spel en de rol van de media daarin. Dit wordt goed verweven in de broeierige sfeer van die oude stad met kleine steegjes en de fysieke strijd die geleverd wordt.

Het geheel wordt op een nogal afstandelijke manier geregisseerd, soms iets te misschien, maar an sich een goeie keus. Vooral ook de soundtrack was erg sterk. Ik herkende in een begin nog een fragment ergens anders van, maar kon en kan het niet thuisbrengen waar ik het van kende.

4*

Ik wist niet zoveel over de gevechten in Algerije. Wel dat het ooit onder Frans bewind was (blijkt geen echte kolonie te zijn, maar gewoon Frans grondgebied) en dat het net als bij vele Europese kolonies tot een verzet is gekomen tussen de rijkere blanke Europeanen en de originele bevolking. Het doet wat denken aan films als Hotel Rwanda, Bloody Sunday, Munich, Der Baader Meinhof Komplex of Salvador. Al gaan die films nog dieper in op één van de personages die het verhaal volgt.

La battaglia di Algeri kent eerder een gedocumenteerde aanpak. Er zijn maar 2 echte hoofdpersonages: luitenant-kolonel Mathieu en Ali La Pointe, één van de hogere figuren in het verzet. Zelfs daar volgen we beide personages om een beeld te krijgen van beide partijen, maar krijgen ze geen gedramatiseerde achtergrond. Te bedenken dat alle beelden geacteerd zijn, is het toch indrukwekkend dat alles zo realistisch oogt, alsof je echt naar een documentaire aan het kijken bent. Wat ik dan wel net mis is net iets meer omkadering met feiten om het helemaal compleet te maken. Al helpen de data wel om de chronologie en de periode tussen gebeurtenissen weer te geven. Een goeie film dus, die met nog iets meer info nog sterker had kunnen worden. Wel mijn complimenten voor het behoudt van de neutraliteit bij de weergave van de beelden. Voor zover ik dat als leek natuurlijk kan beoordelen. Feit dat de film in Frankrijk een tijd gecensureerd werd, wil toch zeggen dat de vinger dicht tegen de wonde werd gelegd.

Tot slot nog even de componisten vermelden. Qua naam valt natuurlijk Ennio Morricone op. Zijn aandeel herken je er wel bovenuit. Maar ook Gillo Pontecorvo (ken ik zelf niet, maar ik vermoed aan de muziek te horen wat van zijn hand is) zorgt voor een mooie muzikale ondersteuning.

Dit soort docudrama's liggen mij wel. Geen gelikt narratief om je aan vast te klampen, personages doen slechts datgene wat de historie voorschrijft en de film neemt geen blad voor de lens. Rauw en ruig wat hier allemaal de revue passeert. Een fragmentarische stroom van geweld met moord- en bomaanslagen over en weer, zonder dat het oordeelt of veroordeelt.

Die objectiviteit is een zegen. Jammer van de (Algerijnse) dubs en dat gevoel heb ik ook wel eens als de naam Morricone opduikt, maar hier is zijn muziek vaak een stuwende factor, zoals kort na de arrestatie van Ben M'hidi en Mathieu's woorden. Kordate vent, blijkbaar de enige professionele acteur hier. Niet dat de rest er niks van bakt, maar het is er aan af te zien.

Hij krijgt ook het meeste om handen. Enfin, het is er eentje die kan leunen op z'n visuele benadering en gedecideerde, afgeschminkte manier van vertellen. Daarbij heeft het enkele scènes die op je netvlies worden gelast. Die met de dames en hun mandjes, maar ook de martelingen en het lukrake geweld dat volgt. Een vrij pittige en best indrukwekkende film.

Documentaire-achtige film over de Algerijnse onafhankelijkheidsstrijd. Er is niet echt sprake van een focus op een van beide partijen of op bepaalde personages. Op zich wel een interessant uitgangspunt, maar het maakt wel dat het moeilijk(er) is om je in te leven in de personages en het verhaal. Al met al een degelijke film over een minder bekend stukje geschiedenis.

Langzamerhand moet de hele top 250 ook maar worden weggewerkt. Met deze 'Battle of Algiers' als slachtoffer dit keer. Prima film, al deed het geheel me niet erg veel. Dat komt omdat ik 1) niet echt binding had met de personages en 2) het onderwerp me niet echt interesseert. Maartoch... er zitten 1 of 2 geweldige scenes tussen, met als hoogtepunt de drie vrouwen met de bommen, maar verder verbaas ik me een beetje dat dit zo hoog scoort. Ik kan er in ieder geval niet iets écht speciaals in ontdekken. Qua acteurs niks mis met deze prent en ook Morricone zorgt voor prima muziekjes tussendoor. Leuk voor een keer.

Een met passie gemaakte, realistisch en documentair overkomende, bewogen, politiek oorlogsdrama, in mooi zwart-wit, over de Algerijnse (guerrilla) strijd voor onafhankelijkheid, waarin de zinloosheid van het voeren van oorlog leek te worden benadrukt. Opvallend was dat Franse soldaten en burgers niet vernederend of karikaturaal werden geportretteerd. Jean Martin was de enige beroepsacteur die meespeelde.

Een van de beste films die ik de laatste jaren gezien heb. Zit dicht tegen 5 sterren aan.

Wauw, erg rauw en realistisch.