La Battaglia di Algeri (1966)

Tegenvaller. Vooral de enorm fragmentarische aanpak werkt hier niet. Natuurlijk ook lastig als je een film wilt maken van een conflict dat zo lang duurt maar een goed script zou dat op moeten kunnen lossen. Ze hadden zich beter de hele film kunnen focussen op Ali en de kolonel in plaats van te werken met een voice over die alles even uitlegt. Wel goed dat er geen standpunt wordt ingenomen over wat goed en slecht is.

Op zich werkt de stijl wel het realisme in de hand, daarom is het dubbel zo jammer dat er absoluut geen bloed vloeit. Mensen vallen maar wat neer als ze neergeschoten worden. Erg jammer, haalt me helemaal uit de film.

Geen slechte film, maar had zoveel beter kunnen zijn. Het onderwerp leent zich ervoor.

3*

Beresterke film. In tegenstelling tot een paar van de bovenstaande meningen vind ik het fragmentarische juist een van de sterkste punten aan de film. Trek dat weg en je haalt de kracht (het realistische en het laten zien van alle kanten) uit de film. Ik ben blij dat ik niet alleen Ali en de kolonel heb gezien. Dat had waarschijnlijk een veel minder interessante film opgeleverd.

Het is opvallend dat ik door deze film tot de conclusie kom dat een film in een nieuwsreportageachtige vorm (wat uiteindelijk ook gewoon een stijlmiddel is) zo'n fel realistisch effect geeft. De flarden voice over waarin je vaak een journalist lijkt te horen, het cameragebruik, bijna alles heeft dat gevoel. We zijn zo gewend aan bepaalde manieren van werkelijke gebeurtenissen laten zien, dat die manier in drama meteen een sterk realistisch effect heeft.

Mooi gebruik van close ups van gezichten ook. Vooral het moment dat de drie vrouwen bomaanslagen gaan plegen. Voor de bommen onploffen zie je mensen die het niet gaan overleven in close up in beeld. Simpel idee, maar het maakte het allemaal erg indrukwekkend.

Ook de kleine huisjes in de benauwende Arabische wijk, het doolhof van smalle straatjes waarin je niet weet wat er om de hoek plaats vind zal ik lang onthouden.

Ik ga voorlopig even voor een hele dikke 4.0*, maar dat wordt misschien nog eens meer.

Prachtig meesterwerk, dit. Ik heb helaas vrij weinig toe te voegen aan de prima recensies van gimli en sb hierboven.

Wat ik wel heel relevant aan de kijkervaring vind is de ontzettend duidelijke vergelijkingen die je kunt trekken met huidige dergelijke politieke situaties in de wereld, zelfs in detail kun je parallellen trekken.

Bovendien is een groot pluspunt aan deze film de vlekkeloze regie, niet alleen het fragmentarische, maar ook de invulling van de scenes.

Ik vond het juist het mooie van de film dat de strijd de hoofdrol opeiste en niet een handvol aan personages. Ali la Pointe had wel de grootste rol, maar het kwam regelmatig voor dat hij twintig minuten lang niet in het verhaal voorkwam en zo ging het ook met andere personages. Dat zorgde dat er geen vertroebeling was van het punt waar de film in feite heen wilde geen.

4*

Pijnlijk stukje Franse geschiedenis, waar ik eigenlijk nauwelijks iets vanaf wist: de Algerijnse onafhankelijkheidsstrijd. Beetje docu-achtig soms. Er was niet echt een duidelijk verhaal aanwezig namelijk. Desondanks wist me dit behoorlijk te boeien. Knap is het ook dat de film niet heel duidelijk een kant kiest in dit conflict.

Degelijke film, die echter vrij afstandelijk oogt en doordat de personages die worden gevolgd niet echt diepgang meekrijgen, blijft alles ondanks de soms best wel indrukwekkende beelden toch een beetje een “ver van mijn bed” show. Het oogt vaak allemaal semi-documentarisch en af en toe lijkt de film wat structuur te ontberen. Dat is jammer want voor de rest zit de film goed in elkaar. Het camerawerk is sterk en afwisselend en daarnaast is het acteerwerk ook meer dan goed. Af en toe had ik juist daardoor het idee met een echte documentaire te maken te hebben, wat natuurlijk niet zo is. Ook is de film behoorlijk realistisch en lekker rauw en hard, waarbij vooral de manieren waarop sommige bomaanslagen worden uitgevoerd, indruk maken. Daarnaast vond ik het allemaal best interessant om te zien, omdat ik tot gisteravond eigenlijk nauwelijks tot niets wist over deze toch wel belangrijke gebeurtenis uit de geschiedenis. Een iets minder afstandelijke film had voor mij van deze film een topper kunnen maken. Nu deed het me allemaal niet zoveel en blijft een bovengemiddeld goede film over, maar er had dus nog wel meer in gezeten.

3,5*

Kolonialisatie is sowieso een wat onderbelicht thema in de Europese geschiedsschrijving, heb ik het idee. Zo zag ik de titel al meermaals voorbij komen en was overtuigd dat het zou gaan over Montgomery, Rommel, en tanks door het zand. Niets van dit al.

Kolonies dus. Ook in Algerije een afscheiding tussen de rijke blanken en de oorspronkelijke inwoners, wat een storm aan geweld en represailles oproept. Sterke beelden met bijzonder realistische ontploffingen, over een bijna vergeten geschiedenis die zich nog maar 50 jaar terug afspeelde. Goed dat Marijnissen dit nog eens onder de aandacht bracht.

3,5*.

Meesterlijk en indrukwekkend. Zelden een film over een vrijheidsstrijd zo realistisch en rauw, maar zonder zucht naar sensatie, gezien.

De film, in wit-zwart, dateert uit 1966. De gerestaureerde versie, gisterenavond op Ned 2, is buitengewoon geslaagd.

Film die meer verdient dan een tip-notering.

Het prachtige zwart-wit en de documentaire-achtige aanpak maken dit tot een bijzonder stukje cinema. Het geeft een helder en eerlijk beeld van de strijd tussen de Fransen en Algerijnen, en kiest vooral geen kant. Er zijn maar weinig films die dat op zo'n eerlijke manier doen. En die close-ups zijn onvergetelijk.

De muziek van Ennio Morricone en Gillo Pontecorvo is vaak prachtig. Onbegrijpelijk hoe men doorgaans enkel Morricone noemt. De muziek werd niet altijd even goed; tijdens de vergeldingsacties van beiden kanten mocht de suspense muziek achterwege gelaten worden. Daarentegen is de autoritaire march, de dramatisch stukken en natuurlijk het motiefje, bestaande uit 4 noten, onvergetelijk.

De meest wonderschone scene zit aan het begin van de film: de close-ups van de weggevoerde Algerijn + het prachtige motiefje. Ontroerend.

Een redelijke film, maar ik had de film anders verwacht. Ik vond het meer een halve documentaire. Ik kon ook niet echt meeleven met de personages. Ik vond eigenlijk dat de film zich ook niet echt concentreert op Ali. Dat vond ik wel jammer.

Langs de andere kant geeft het zwart-witbeeld wel de grauwe sfeer mee van de wrede onafhankelijkheidsstrijd. De scene dat die drie meisjes die bommen gaan plaatsen is gewoonweg fantastisch in beeld gebracht.

Het grote pluspunt is dat het allemaal heel realistisch lijkt, dus geef ik voorlopig een drie. Misschien dat ik bij een herziening de film meer weet te waarderen.

De volksoproer in de straten van Algiers is beklemmend en levensecht in beeld gebracht. Ik vind de veelbesproken documentaireachtige stijl van filmen, juist van een ontegenzeggelijke meerwaarde getuigen, aangezien ik met geen woord kan reppen over slechte acteerprestaties omdat het zo groots opgezet is en net een item voor het journaal lijkt.

Echter, deze film zou flink tekort gedaan worden door hem in een woord te noemen met een journaal item. Daarvoor beoogt de regisseur genoeg filmische kwaliteiten in huis te hebben. De regisseur speelt met zijn camera door wisselend voor overzichtshots, close ups en wat al niet meer te kiezen. Wie tijd heeft om niet alleen stil te staan bij het verhaal, zal genieten van de prachtige straatjes, huizen en ligging van Algiers, dat ook gewoon op locatie gefilmd is.

Daarnaast grijpt de film zijn kans om zowat alle facetten in de strijd tussen het Franse leger en de Algierse verzetsstrijders te belichten, de prijs hiervan is dat de film fragmentarisch aandoet en dat je niet echt mee kunt leven met een hoofdpersonage, maar daar heb ik mij geen seconden aan gestoord. De scene waarin vrouwen worden ingezet als bommenpostbodes vond ik zeker voor die tijd, van intelligentie getuigen. Een enorm weerbarstige scene, een prachtige scene binnen de film maar schokkend om te vernemen, dat geen onschuldig mensenleven meer heilig is.

Tot slot is het ook te prijzen dat de regisseur gruwelpraktijken van beiden kampen niet onverbloemd laat en geen partij kiest. Een film die ik graag op dvd aan zou willen schaffen, al lijkt de Criterion versie de enige optie te zijn en die kost, zelfs voor Criterion begrippen schrikbarend duur: +- 50 euro!!!!! Een dikke 4*

Een erg goede film. Zowel qua inhoud als cinematografie. Ik heb alleen het einde, nadat de tanks Algiers binnenrijden, gemist, stond niet meer op mijn harde schijf.
De protagonisten worden een beetje van een afstandje bekeken, en toch kun je goed meeleven met de film. Dat is erg knap gedaan.
De film is ook nog eens verbazingwekkend actueel, met de burka's (hier was een burka-verbod wel op z'n plaats) en met de logica van het martelen, en militair ingrijpen. De film laat je meeleven met beide kanten.

Zeker geen slechte film, maar de stijl, soms een beetje documentaire-achtig, beviel me niet altijd even goed. Brahim Hadjadj vond ik wel overtuigend als Ali, de 'overzicht' shots zijn sterk en een ideale film voor een les geschiedenis.

3*

Matige focus.

Op zoek vond ik het moedig om geen typische ééndimensionale aanklacht te maken van deze film. Zowel de Fransen als de Algerijnen worden afgeschilderd als antihelden. Althans, over het geheel van de film gezien. In aparte scenes had ik nog steeds wel het gevoel dat er goeie/slechte waren, waardoor de film bij momenten moeilijk in te schatten was.

Ik kende verder ook helemaal niks van de achtergrond. Die wordt grondig maar redelijk droog uit de doeken gedaan, het fragmentarische vond ik best passen binnen dat idee. Het einde sloeg dan weer helemaal nergens op. Je zit twee uur te kijken naar een 2-jaar durend incident, blijkt dat het daarna pas écht begon En dat wordt dan even in 10 minuten achter de film gekleefd.

Visueel oké, soms modern maar nooit echt erg mooi. Bepaalde "actiescenes" hadden ze beter ook niet kunnen toevoegen, zoals die autocrash richting het einde. Zag er erg knullig uit, terwijl een hoop van de ontploffingen best wél realistisch overkwamen. Het drama ligt niet op de voorgrond, maar is in sommige scenes toch nog altijd iets te sentimenteel, net zoals sommige personages iets teveel een karikatuur zijn.

Op zich kan ik de dubbele visie op het probleem wel smaken, maar vond de uitvoering niet puur genoeg en de vertelling ervan véél te droog. Een paar scenes (zoals de 3 bommen) weten de aandacht vast te houden, maar ze zijn te schaars binnen de 120 minuten.

1.5*

Sterke film die redelijk aan de verbeelding open laat wie er sympathie verdiende. Had licht de indruk dat de Algerijnen het voordeel van de twijfel hadden, maar die komen er eigenlijk ook niet echt geweldig vanaf. De meest prominente Algerijn is zelfs een behoorlijk oorlogslustig (crimineel) type, niet de meest sympathieke 'verzetsheld' om het subtiel uit te drukken.

Ook erg goed vond ik hoe de film niet alleen over de stadsguerrilla gaat, maar vooral ook over het politieke spel en de rol van de media daarin. Dit wordt goed verweven in de broeierige sfeer van die oude stad met kleine steegjes en de fysieke strijd die geleverd wordt.

Het geheel wordt op een nogal afstandelijke manier geregisseerd, soms iets te misschien, maar an sich een goeie keus. Vooral ook de soundtrack was erg sterk. Ik herkende in een begin nog een fragment ergens anders van, maar kon en kan het niet thuisbrengen waar ik het van kende.

4*

Ik wist niet zoveel over de gevechten in Algerije. Wel dat het ooit onder Frans bewind was (blijkt geen echte kolonie te zijn, maar gewoon Frans grondgebied) en dat het net als bij vele Europese kolonies tot een verzet is gekomen tussen de rijkere blanke Europeanen en de originele bevolking. Het doet wat denken aan films als Hotel Rwanda, Bloody Sunday, Munich, Der Baader Meinhof Komplex of Salvador. Al gaan die films nog dieper in op één van de personages die het verhaal volgt.

La battaglia di Algeri kent eerder een gedocumenteerde aanpak. Er zijn maar 2 echte hoofdpersonages: luitenant-kolonel Mathieu en Ali La Pointe, één van de hogere figuren in het verzet. Zelfs daar volgen we beide personages om een beeld te krijgen van beide partijen, maar krijgen ze geen gedramatiseerde achtergrond. Te bedenken dat alle beelden geacteerd zijn, is het toch indrukwekkend dat alles zo realistisch oogt, alsof je echt naar een documentaire aan het kijken bent. Wat ik dan wel net mis is net iets meer omkadering met feiten om het helemaal compleet te maken. Al helpen de data wel om de chronologie en de periode tussen gebeurtenissen weer te geven. Een goeie film dus, die met nog iets meer info nog sterker had kunnen worden. Wel mijn complimenten voor het behoudt van de neutraliteit bij de weergave van de beelden. Voor zover ik dat als leek natuurlijk kan beoordelen. Feit dat de film in Frankrijk een tijd gecensureerd werd, wil toch zeggen dat de vinger dicht tegen de wonde werd gelegd.

Tot slot nog even de componisten vermelden. Qua naam valt natuurlijk Ennio Morricone op. Zijn aandeel herken je er wel bovenuit. Maar ook Gillo Pontecorvo (ken ik zelf niet, maar ik vermoed aan de muziek te horen wat van zijn hand is) zorgt voor een mooie muzikale ondersteuning.

Dit soort docudrama's liggen mij wel. Geen gelikt narratief om je aan vast te klampen, personages doen slechts datgene wat de historie voorschrijft en de film neemt geen blad voor de lens. Rauw en ruig wat hier allemaal de revue passeert. Een fragmentarische stroom van geweld met moord- en bomaanslagen over en weer, zonder dat het oordeelt of veroordeelt.

Die objectiviteit is een zegen. Jammer van de (Algerijnse) dubs en dat gevoel heb ik ook wel eens als de naam Morricone opduikt, maar hier is zijn muziek vaak een stuwende factor, zoals kort na de arrestatie van Ben M'hidi en Mathieu's woorden. Kordate vent, blijkbaar de enige professionele acteur hier. Niet dat de rest er niks van bakt, maar het is er aan af te zien.

Hij krijgt ook het meeste om handen. Enfin, het is er eentje die kan leunen op z'n visuele benadering en gedecideerde, afgeschminkte manier van vertellen. Daarbij heeft het enkele scènes die op je netvlies worden gelast. Die met de dames en hun mandjes, maar ook de martelingen en het lukrake geweld dat volgt. Een vrij pittige en best indrukwekkende film.

Documentaire-achtige film over de Algerijnse onafhankelijkheidsstrijd. Er is niet echt sprake van een focus op een van beide partijen of op bepaalde personages. Op zich wel een interessant uitgangspunt, maar het maakt wel dat het moeilijk(er) is om je in te leven in de personages en het verhaal. Al met al een degelijke film over een minder bekend stukje geschiedenis.

Langzamerhand moet de hele top 250 ook maar worden weggewerkt. Met deze 'Battle of Algiers' als slachtoffer dit keer. Prima film, al deed het geheel me niet erg veel. Dat komt omdat ik 1) niet echt binding had met de personages en 2) het onderwerp me niet echt interesseert. Maartoch... er zitten 1 of 2 geweldige scenes tussen, met als hoogtepunt de drie vrouwen met de bommen, maar verder verbaas ik me een beetje dat dit zo hoog scoort. Ik kan er in ieder geval niet iets écht speciaals in ontdekken. Qua acteurs niks mis met deze prent en ook Morricone zorgt voor prima muziekjes tussendoor. Leuk voor een keer.

Hoewel deze film inmiddels behoorlijk oud (ook in zwart/wit) is en zelfs ouder is dan mij, is dit zeker nog een interessante, realistische en leerzame (m.b.t. Moslims) Drama / Oorlog film om gezien te hebben. Deze film werd vorige week zondag na het VPRO programma "Zomergasten" uitgezonden en toen heb ik hem opgenomen (iets wat ik tegenwoordig zelden nog doe) en afgelopen nacht dus bekeken.

Het verhaal (oogt inderdaad ook wat als een documentaire) welke zich afspeelt einde jaren 50 in Algerije m.b.t. de strijd tot onafhankelijkheid, zit opzicht best aardig in elkaar en oogt ook realistisch en is geregeld ook best hard (als er weer eens een Franse politieagent wordt doodgeschoten of men ergens een bom laat exploderen), hoewel je wel geen echte schokkende beelden te zien krijgt en eigenlijk ook geen bloed. Maar goed, dat was eigenlijk destijds in de jaren 60 normaal in een film. Verder weet het verhaal te boeien van de eerste tot de laatste minuut (duurt bijna 120 minuten), zit het met de opbouw ook goed en qua uitvoering werd alles fraai in beeld gebracht en daarbij regelmatig begeleidt met fraaie muziek (vooral als de Fransen gingen ingrijpen) die ook werd toegepast in de film "Inglourious Basterds (2009)". Het laatste gedeelte van de film mocht er zeker ook wezen (inclusief de Franse tank die veel weg had van een Duitse Jagdpanzer gebruikt in de Tweede Wereldoorlog) en daarmee opent de film ook (zonder dat je de afloop ervan weet), waarna men terug gaat in de tijd en het verhaal dan eigenlijk pas echt begint.

De cast (die nu grotendeels is overleden) speelde overigens overtuigend en met name de hoofdrolspelers Brahim Hadjadj (in de rol van de Algerijnse kruimeldief Ali La Pointe, die zich aansluit bij de FLN) en Jean Martin (in de rol van de sympathieke Franse Kolonel Mathieu die met zijn troepen de FLN gaat bestrijden), die fraai in beeld werd gebracht toen hij aankwam in Algerije met zijn troepen en daarbij door de straten pareerde met hem lopend voorop. Samia Kerbash (in de rol van FLN aanhangster met blond krullig haar) vond ik overigens wel een mooie verschijning en dat vonden de Fransen duidelijk ook, want men liet haar steeds ongehinderd doorlopen, zonder haar te controleren Het verhaal wordt overigens bekeken van twee kanten, dus zowel uit Algerijns oogpunt (vooral via La Pointe) als Frans oogpunt (vooral via Kolonel Mathieu), en daarbij kiest regisseur Gillo Pontecorvo niet echt voor een kant.

Al met al gewoon goede en realistische Drama / Oorlog film m.b.t. de strijd/revolutie tot een onafhankelijk en vrij Algerije (sinds 5 juli 1962).

Een redelijk drama/oorlog film...

Redelijk verhaal...

Klassieke muziek, redelijk muziek,

wel Dolby Digital aanwezig...

Alleen zwart beeld, geen HD aanwezig...

Ouderwetse opname...

Redelijk acteerwerk...

Geen moeite waard...

Heel knap hoe de film het verhalende en het registrerende combineert: aan de ene kant zijn er een handvol personages die je gedurende (een deel van) de film volgt en die een eigen persoonlijkheid hebben (merk het verschil op in het einde voor Jaffer en voor Ali). Anderzijds is er het documentaire-aspect, maar dan van binnenuit, die de strijd op een indringende en inzichtelijke manier weergeeft. De nuchterheid van de persconferentie, waarin in twee, drie zinnen de doodsimpele oorzaak van de gewapende strijd wordt geschetst, zonder ook maar een spoor van pathos, is iets wat geen enkele Hollywood-film ooit zal kunnen bereiken. Een terechte klassieker dus, hoewel het geen persoonlijke favoriet van me is, daarvoor houd ik teveel van een meer personage-georienteerd narratief.

Gillo Pontecorvo was als regisseur min of meer een "one hit-wonder". Zijn 'Battaglia di Algeri' is een kruising van Rossellini's 'Roma Citta Aperta' (de filmstijl) en Duvivier's 'Pepe Le Moko' (het decor). Pontecorvo verfilmt op documentaire wijze beide kanten van de opstand in Algerije tussen 1954 en 1957. Confronterend actueel door de methodes van de opstandelingen (bomaanslagen op Westerse symboolplaatsen) en de nare reacties van de autoriteiten (martelingen, vrijheidsbeperkingen voor iedereen) daarop.

Heel aardige film die gewoon nergens verveelt, maar ik zie hier niet dat meesterwerk in. De stijl is soms docu-achtig, maar misschien had ik daar veel meer van verwacht, alsof het echt als docu bijna was geschoten. Verder dan wat camerawerk los vanaf de schouder komt dit niet, dit is eerst en vooral gewoon een normale film. En dan is die stijl ook niet heel nodig. Wel goed geacteerd en het geeft en goed beeld van die tijd en vooral de scène met de drie bommen is geweldig geschoten. Ook fijn dat niet echt een kant wordt gekozen, sterker: zowel rechtsextremisten als gutmenschen kunnen hun gelijk hierin vinden. Enfin, twee uur vermaakt, maar wel wat teleurgesteld door de -allicht- te hoge verwachting. 3,5*.

Pontecorvo’s klassieker was bij mij al geruime tijd aan herziening toe. Zoveel jaren na dato maakt de film nog evenveel indruk op mij, als toen ik ‘m voor de eerste keer zag. Dat komt vooral door de brutale beelden van martelingen, (bom)aanslagen en maaiende mitrailleurs enerzijds en de menselijke maat met verdriet, onschuld, (on)geloof en kille berekening anderzijds. Het zijn stuk voor stuk aspecten, die de film een uitzonderlijk hoog realiteitsgehalte geven. Dat wordt nog versterkt door de docudrama-achtige aanpak van Pontecorvo, waardoor de film er uit ziet als een journaalreportage.

Hoewel je gevoelsmatig wellicht de neiging hebt de zijde van de rebellen / guerrilla’s te kiezen, kun je het bloed vergieten van goeddeels onschuldige burgers niet achteloos afdoen als “collateral damage”. Het in beeld brengen van de mensen, die op het punt staan slachtoffer te worden van bomaanslagen, bezorgde mij de nodige koude rillingen. Het versterkt wat ik voor mijzelf al heel lang weet: oorlogsgeweld kent op de keper beschouwd geen winnaars en dat geldt ook voor guerrillaoorlogen.

Uitstekende film over de FLN die strijd tegen de Fransen voor een onafhankelijk Algerije. Rauw en realistisch in beeld gebracht (ook geheel op locatie geschoten). De documentaire-achtige aanpak maakt het wellicht wat afstandelijk, maar voorkomt ook sentiment. Vooral sterk omdat beide partijen belicht worden (hun tactieken en methoden), zonder echt een kant te kiezen.

Interessante en na al die jaren nog steeds vrij actuele film, over de strijd in Algiers tussen de franse bezettingsmacht en algerijnse vrijheidsstrijders. De documentaire-achtige aanpak in groezelig zwart/wit, met veel handheld camerawerk dat dicht op de huid zit, is behoorlijk doeltreffend, net als het gebruik van niet-professionele akteurs. Hier en daar een beetje knullig, vooral in de aktiescenes, maar destijds moet dit vooral visueel een behoorlijke impact gehad hebben. Aparte muziek ook van een toen nog onbekende Ennio Morricone. Hier en daar herkende ik wat riedeltjes die hij later opnieuw zou gebruiken in The Untouchables.

Zeer sterke film over de Algerijnse onafhankelijkheid in de jaren 50 begin jaren 60 tegen de Franse koloniale macht. De film biedt een mooi inzicht van de verschillende gebeurtenissen die steeds grimmiger en driester worden. Boeiend ook dat de ideeën, gedachtegangen en het verloop van zowel de Algerijnse vrijheidsstrijders als de Franse troepen aan bod komt.

Hoewel het begrip groot is voor onafhankelijkheid kleeft er ook bij FLN zeer veel onschuldig bloed aan de handen. Niet alleen agenten en militairen werden getroffen, ook vele burgers lieten het leven bij ontelbare terroristische aanslagen. Maar ook de Fransen lieten zich niet onbetuigd en ook voor hen gold het motto "het doel heiligt de middelen". Het was een meedogenloze strijd. Bizar ook dat het zo lang moest duren terwijl de buurlanden Marokko en Tunesië al jaren ervoor onafhankelijk werden.

Verder allemaal erg fraai in beeld gebracht. Overtuigend ook waarbij de gewone burgers werden gemanipuleerd om partij te kiezen. De film biedt een erg realistische haast documentaire-achtige kijk op de guerrilla-oorlog. Het camerawerk is subliem met zijn overzichtsbeelden en close-ups. Tenslotte is de spanning vaak erg om te snijden. Klein meesterwerkje! Knap!

Fantastische anti-koloniale film. Begrijpelijkerwijs nog heel lang in Frankrijk verboden geweest. De film is gemaakt in neo-realistische stijl, maar dat betekent niet dat de film visueel niet memorabel is: de dramatische close-ups van Algerijnse burgers en strijders, slim gebruik van intercutting en trage maar intense tempo's gecombineerd met docu-achtige confrontaties tussen de twee kanten.

De film windt weinig doekjes om het militaire optreden van de koloniale heerser (het doorbreken van de wapenstilstand, de onmenselijke martelingen, de doden die vielen bij demonstraties). De gewelddadige optredens van de verzetsgroep FLN worden door Pontecorvo voor wat ze wat mij betreft zijn: wanhoopspogingen van een onderdrukte bevolking die de bezetting van zich af wil gooien. In die zin was het nooit een eerlijke strijd, en kwam er pas verandering toen de UN zich aangesproken voelde. Er stierven aan Algerijnse kant minstens 3000 mensen, een bescheiden inschatting als je weer dat er in totaal 10.000 mensen vermist raakte.

Vergelijkbaar met Nederland in Indonesië na de oorlog werd er jarenlang geprobeerd het overschrijdende gedrag van de militaire dienst weg te stoppen. Ik denk dat dit soort films daarom zo cruciaal zijn voor ons gemeenschappelijke geheugen.

En maar weer een film van het stapeltje klassiekers dat deze vakantie ligt te wachten. En hoe toepasselijk kan je een dagje oorlogsmusea bezoeken afsluiten? Juist, met een oorlogsfilm waarbij de keuze op deze viel. Een film die mij eigenlijk behoorlijk onbekende was, over een conflict die mij vooral bekend is door L'Ennemi Intime uit 2007, en een conflict waar Frankrijk zijn betrokkenheid en kwalijke rol pas enkele jaren geleden heeft toegegeven, doch excuses volgden nog niet...

In stemmig zwart wit volgen de eerste beelden van iemand die reeds stevig aan de tand is gevoeld. Het doel heiligt de middelen, zoveel is wel meteen duidelijk waarop doorgeschakeld wordt naar eerdere zaken die ten grondslag liggen. Duidelijk is dan al dat The Battle Of Algiers een aparte zit is en zeker geen doorsnee film. Fragmentarisch worden we meegenomen langs het ontstaan van de NFL, verschillende leden, de beginnende aanslagen en onrusten, en de stap naar militaire ingrijpen. Wat dat betreft is er zeker een overlap met L'Ennemi Intime, is er net als in de film sprake van brute wreedheden, kunnen beide partijen op weinig sympathie van mij rekenen want politieagenten midden op straat in de rug schieten vind ik getuigen van weinig moraal hoewel hun zaak begrijpelijk is, en krijgen we goed te zien hoe in een dergelijk geval de inzet steeds hoger wordt en de poging van de ene om de ander te breken steeds een stap verder gaat. Verbijsterd eigenlijk.

Daarnaast staat The Battle Of Algiers bekend om zijn stijl. De film is op fragmentarische wijze geschoten, in stemmig zwart wit, waardoor de echtheid zoals in een documentaire nog dichterbij komt. Wat we zien is rauw, ongepolijst, intiem en vooral smerig, begeleid door een fraaie soundtrack van Enio Morricone. Vooral de aanslagen hebben een zekere intensiteit over zich net als de martelingen die we te zien krijgen.

The Battle Of Algiers is even inkomen mede door het gebrek aan een karakter op wiens beleving en empathie je kan meeliften. Toch is TBOA alleszins een indrukwekkende en beklemmende film over één van de zovele smerige conflicten sinds WO2.

Boeiende film over het heroïsche verhaal van de Algerijnse stadsguerrilla Front de Libération Nationale (FLN), die zich succesvol een weg naar onafhankelijkheid vocht. Het scenario is gebaseerd op de ervaringen van FLN-leider Yacef Saadi, die in de film zichzelf speelt. The Battle Of Algiers werd bewust in zwart-wit en op een fragmentarische wijze gefilmd om een meer realistische ervaring op te wekken. Redelijk bruut van uitvoering waarbij vooral de aanslagen de kijker weet te pakken. De muzikale score van Ennio Morricone draagt ook een steentje bij. Als kijker krijg je geen binding met de personages omdat er totaal geen sympathie is voor het handelen van beide partijen. Een sterke, interessante, beklemmende film over terreur en de stap van een volk naar onafhankelijkheid die voor veel Algerijnen een iconische en emotionele lading heeft. 8/10

Herziening maakt nog altijd indruk, ondanks dat de eerste kijkbeurt slechts een aantal jaar geleden was. Regisseur Gillo Pontecorvo gebruikt een verfrissend genuanceerde en fragmentarische aanpak om zijn filmhistorie mee in te kleuren, waarbij gebruik wordt gemaakt van een talrijke hoeveelheid aan indrukwekkende scenes. Vooral de bomaanslagen blijven op het netvlies gebrand staan, maar in het algemeen valt het op hoe sterk de spanningsopbouw en druk voelbaar blijven. Het acteerwerk is nergens geweldig, maar stoort aan de andere kant niet. Soms voel je als kijker de speelduur een beetje, maar verder blijft dit nog altijd uiterst sterke cinema en is wat mij betreft zeer waardig aan een nominatie in de top 250.

De naam van de film ken ik al een jaar of 30 omdat de muziek van Morricone op genoeg compilaties terug te vinden is. Nu heb ik dan eindelijk de film zelf leren kennen. Het gaat om een zeer indrukwekkende intense verfilming van een stukje hedendaagse geschiedenis - al ligt dit ook alweer meer dan 60 j achter ons. De vrijheidsstrijd wordt gefilmd in b&w wat een goeie keuze is. Verder heeft het een docu feel met een camera die nogal vrij beweegt. Het komt allemaal realistisch over. En dan wetende dat het merendeel van de acteurs niet professionals waren. De muziek en muziekkeuzes - geënt op welke partij aan zet is - vormt een maximale eenheid met het visuele luik. En natuurlijk is de shooting op locatie in Algiers ook onderdeel van de impact van de film. Dit moet één van de beste oorlogsfilms (als stadsguerrilla) ooit zijn.