La Battaglia di Algeri (1966)

Deze film wordt opnieuw uitgebracht.

Ook zou hij later dit jaar door Criterion op dvd uit worden gebracht. Hopelijk wordt dat een mooie release.

Hoge waardering op IMDB (8.3) en nr. 142 in de Shootpictures list, maar ik had nog nooit van deze film gehoord.

Is toch een behoorlijk bekende Europese klassieker die veel prijzen heeft gewonnen.

Dan zal de beschikbaarheid wel een probleem zijn..

Er is een Italiaanse r2 dvd, zie hier:

Dvdrama

Ik wacht nog even op de Criterion die voor deze herfst is aangekondigd. Het zou om een 3-disc uitvoering gaan, dus dat belooft veel goeds.

Hier kan je alvast de trailer bekijken in QuickTime.

Bedankt Lodi.

De Criterion staat inmiddels voor 28 september gepland. Nog heel even wachten dus. Ik kijk wel erg uit naar deze film/dvd.

Inmiddels de Criterion binnen: waanzinnig mooie dvd uitgave die niet alleen de film met een uitstekende transfer presenteert maar door de extra's inhoudelijk de boel zodanig uitdiept dat je er wel even zoet mee bent. Denk niet dat ik ooit een dvd set met zulke interessante extra's heb gezien: komt ook niet vaak voor dat een 40 jaar oude film zich leent voor on-topic relevante discussies.

Over de film zelf: hij deed me direkt denken aan Z van Costa Garvas (film die iets later is gemaakt over de dictatuur in Griekenland) en de stijl van filmen is ook zeker overgenomen door William Friedkin voor The French Connection (die dat ook zelf al had aangegeven). Nog meer dan in die films is het hier af en toe nauwelijks voor te stellen dat je naar een dramatische interpretatie zit te kijken: het realisme spat er vanaf. Misschien zijn de Italiaanse neo-realistische drama's (die ik trouwens alleen van horen/zeggen ken) van vlak na WII wel de beste vergelijking voor deze film.

Verbluffend sterke en zeer realistische film over de revolutie en de guerillaoorlog die gevoerd werd tegen de Franse bezetter in Algerije.

Pontecorvo’s La Battaglia di Algeri is een levensecht en gedetailleerd oorlogsportret waar het realisme van afdruipt. Geschoten in een documentaireachtige stijl toont de film op harde, levendige, wrede, ontroerende maar vooral geweldig indrukwekkende wijze hoe in de cruciale jaren 1956-1957 de Algerijnse onafhankelijkheidsoorlog werd gestreden door middel van de guerrillatechnieken van het FLN.

De film is zeer historisch accuraat en is een tot nadenkend stemmende film waarin vanuit het oogpunt van zowel de Algerijnse revolutionairen als van de Fransen de gebeurtenissen worden bezien.

De beelden zijn levensecht (ondanks dat er geen nieuwsbeelden gebruikt zijn), het acteerwerk is al even realistisch en intens en de meeslepende beelden en gebeurtenissen worden nog eens ondersteund door een al even levendige score van Ennio Morricone, die samen met de Algerijn Yacef een ijzersterke score heeft gecomponeerd die enerzijds geïnspireerd is op Bartók en anderzijds percussiemuziek en Arabische muziek bevat.

Er zitten veel indrukwekkende, ontroerende en krachtige momenten in La Battaglia di Algeri. De openingsscène sleept je gelijk mee de film in. De beelden van de Kasbah, het toenmalige Arabische gedeelte van Algiers (de Fransen woonden in het rijkere gedeelte, onder aan de heuvels aan de haven), zijn erg fraai, met al zijn nauwe steegjes en zijn plek als broedplaats van terroristische activiteit. Verder zijn vooral de massascène’s en de aanslagen enorm goed gefilmd, met behulp van vele Algerijnse vrijwilligers. De beelden van de straatgevechten en van de controles bij de checkpoints, ze zijn allemaal even indrukwekkend.

La Battaglia di Algeri is door zijn rauwheid en door zijn realistische voorkomen een oorlogsfilm als geen ander. Meeslepend van begin tot eind, met een fantastische intensiteit gefilmd en gespeeld. Ontzettend sterke film!

Ultieme kans voor de liefhebbers van Nouvelle Vague en Neo-realisme om beide filmstromingen in 1 film te zien.

Eergisteren in de 3 disc dvd van criterion binnen gekregen in de brievenbus, gisteren gekeken. Een ijzersterke film, spijtig dat hij nog niet in de top-250 staat, en dat hij maar zo weinig stemmen krijgt, want deze film is een must!

5/5

Daar weet ik wel iets op.

EEn van de mooiste criterion editions die er bestaat!!

*****

Min of meer hetzelfde probleem als Der Untergang: de film maakt de situatie wel inzichtelijk (en de beweegredenen van beide kanten), en bevat best z'n indrukwekkende beelden van oorlogsgeweld en aanslagen - maar dramaturgisch komt het allemaal niet van de grond. Er is geen echte verhaallijn, meer een overdaad aan data en tijdstippen die op het scherm verschijnen en via voice-over aan elkaar moeten worden gepraat.

Ali la Pointe en kolonel Mathieu - de antagonisten die dan het dichtst bij hoofdrolspelers komen - blijven vaak lang uit het zicht (de tweede wordt ook eigenlijk pas halverwege de film geïntroduceerd). Ze hebben amper achtergrond of karakter, en onderscheiden zich eigenlijk alleen van bijpersonages door net iets vaker op te duiken (het is me dan ook onduidelijk hoe Ali zich zo snel opwerkt in de organisatie die door de politie als een 'driehoekenstructuur' wordt gekarakteriseerd, of waar het idee bomaanslagen te gaan plegen zo opeens vandaan komt).

De film heeft best zijn kwaliteiten, maar dan vooral op het vlak waarop documentaires kwaliteiten zouden moeten hebben, en niet zozeer als drama. Dat de opstand in Algiers vandaag de dag wat in de vergetelheid lijkt te raken (hoewel het conflict schrikbarend veel overeenkomsten vertoont met verschillende hedendaagse conflicten, zoals bijvoorbeeld Israel-Palestina), maakt de film eigenlijk alleen maar belangrijker, en als zodanig is het zeker de moeite waard om eens te zien - maar een echt goede film kan ik het niet vinden. 3 *

Ik heb hem op dvd liggen(gekregen), zou ik hem in de pakketservice doen?(regio 0)

Inmiddels gezien en hij is goed. Hij begint niet heel sterk maar word wel steeds beter naar het eind toe. Gedeeltes van de Soundtrack zijn erg mooi en vooral de tegenstrijdigheden in een oorlog worden mooi weergegeven. Colonel Mathieu die in en verklaring zegt dat Marteling niet in hun mandaat zit en de scene daarna waarin het Franse leger gevangenen marteld
4.*

Tegenvaller. Vooral de enorm fragmentarische aanpak werkt hier niet. Natuurlijk ook lastig als je een film wilt maken van een conflict dat zo lang duurt maar een goed script zou dat op moeten kunnen lossen. Ze hadden zich beter de hele film kunnen focussen op Ali en de kolonel in plaats van te werken met een voice over die alles even uitlegt. Wel goed dat er geen standpunt wordt ingenomen over wat goed en slecht is.

Op zich werkt de stijl wel het realisme in de hand, daarom is het dubbel zo jammer dat er absoluut geen bloed vloeit. Mensen vallen maar wat neer als ze neergeschoten worden. Erg jammer, haalt me helemaal uit de film.

Geen slechte film, maar had zoveel beter kunnen zijn. Het onderwerp leent zich ervoor.

3*

Beresterke film. In tegenstelling tot een paar van de bovenstaande meningen vind ik het fragmentarische juist een van de sterkste punten aan de film. Trek dat weg en je haalt de kracht (het realistische en het laten zien van alle kanten) uit de film. Ik ben blij dat ik niet alleen Ali en de kolonel heb gezien. Dat had waarschijnlijk een veel minder interessante film opgeleverd.

Het is opvallend dat ik door deze film tot de conclusie kom dat een film in een nieuwsreportageachtige vorm (wat uiteindelijk ook gewoon een stijlmiddel is) zo'n fel realistisch effect geeft. De flarden voice over waarin je vaak een journalist lijkt te horen, het cameragebruik, bijna alles heeft dat gevoel. We zijn zo gewend aan bepaalde manieren van werkelijke gebeurtenissen laten zien, dat die manier in drama meteen een sterk realistisch effect heeft.

Mooi gebruik van close ups van gezichten ook. Vooral het moment dat de drie vrouwen bomaanslagen gaan plegen. Voor de bommen onploffen zie je mensen die het niet gaan overleven in close up in beeld. Simpel idee, maar het maakte het allemaal erg indrukwekkend.

Ook de kleine huisjes in de benauwende Arabische wijk, het doolhof van smalle straatjes waarin je niet weet wat er om de hoek plaats vind zal ik lang onthouden.

Ik ga voorlopig even voor een hele dikke 4.0*, maar dat wordt misschien nog eens meer.

Prachtig meesterwerk, dit. Ik heb helaas vrij weinig toe te voegen aan de prima recensies van gimli en sb hierboven.

Wat ik wel heel relevant aan de kijkervaring vind is de ontzettend duidelijke vergelijkingen die je kunt trekken met huidige dergelijke politieke situaties in de wereld, zelfs in detail kun je parallellen trekken.

Bovendien is een groot pluspunt aan deze film de vlekkeloze regie, niet alleen het fragmentarische, maar ook de invulling van de scenes.

Goede film, matige transfer. Film had sowieso iets beter/dramatischer gekund. Nu gezien de mogelijkheden best vlak. 3,5*

Ik denk dat een vlekkeloze Criterion versie zeker een half punt hoger zou scoren.

Ik sluit me grotendeels aan bij de recensie van Queto, en heb er niet zo veel aan toe te voegen. Goed dat ik op een conflict werd gewezen waar ik nooit iets over gelezen of van gehoord had, terwijl het toch nog steeds zo relevant is.

Kleine 3,5*

Wat ik me afvroeg, zijn er films gemaakt over de onafhankelijkheidsstrijd in Indonesië? (Ik weet dat er boeken over geschreven zijn...)

Ik ben het met ieder argument van Queto hier eens. Ik wil nog wel even duidelijk benadrukken dat het ontbreken van echt drama een erg groot gemis is bij deze film. Ik snap wel dat de makers alle kanten van het verhaal belicht wouden zien, maar van mij had het niet gehoeven. Zo'n documantaire stijl waarin alles belicht wordt vind ik nooit zo boeiend als een persoonlijk verhaal van een of meerdere hoofdpersonen. Maar de personages krijgen hier geen diepte en zijn louter functioneel voor de geschiedenis. Wie Ali de la Pointe nou eigenlijk was, blijft in feite onduidelijk. Alleen zijn acties zijn bekend.

De docu-stijl leverde trouwens wel een aantal pakkende momenten op, maar kon niet voorkomen dat de film op sommige momenten gewoon oersaai was. Ook had ik soms het gevoel dat de film de terroristische aanslagen van de Algerianen goedkeurde en dat overtuigde me niet. Ik snap wel waarom de Algerianen de aanslagen pleegde, maar ik kan geen sympathie opbrengen voor het vermoorden van onschuldige burgers. Niet dat de Fransen beter waren, overigens.

Als laatste wil ik even erbij zeggen dat ik nog nooit zo'n slechte ondertiteling gezien heb. De man die hier voor verantwoordelijk was heeft volgens mij net Engels geleerd, want het waren grotendeels heel kromme zinsconstructies, die in het ergste geval niet te volgen waren. En soms werd alleen maar de helft van de zin vertaald of bleven korte stukken dialoog gewoon onvertaald. Ook opvallend: het woord 'café' werd ondertitels als 'caf'. Ik dacht eerst dat er telkens 'cat' stond, wat nogal voor verwarring zorgde. Erg slordig werk.

2,5* heeft zijn momenten, maar het boeide me net niet genoeg voor een echte voldoende.

Kwam na het overlijden van Gillo Pontecorvo in een krant allerlei aardige informatie tegen over La Battaglia di Algieri en zijn regisseur. Een reactie met deze info met een beetje een eigen draai en kleine aanvullingen van wat andere bronnen heb ik geplaatst in de rubriek 'Regisseurs' onder de naam Pontecorvo.

Nu de film zelf nog bekijken. Dat is even wachten op de MovieMeter pakketservice.

Afstandelijke maar sterke film

Afstandelijk omdat de film wat koel overkomt, ik kon niet echt meeleven met de personages, misschien omdat de film zo echt aandoet en er ook geen partij gekozen wordt. Verder ontbreekt het de film aan de gladde stileringseffecten die in Hollywood gemeengoed zijn. Dat is erg verfrissend, maar misschien is deze film iets te 'kaal'. Overigens vind ik dat het onderwerp zich er wel uitstekend voor leent. Het probleem na afloop vond ik echter dat ik met een wat akelig en onbehaaglijk gevoel achterbleef. De film bevat dan ook erg weinig relativerende humor en is eigenlijk gewoon een uitstekend maar keiharde 'registratie' van de werkelijkheid

Over het acteren en regisseren heb ik niets dan lof, boeiende film

4 sterren

Ik vond het juist het mooie van de film dat de strijd de hoofdrol opeiste en niet een handvol aan personages. Ali la Pointe had wel de grootste rol, maar het kwam regelmatig voor dat hij twintig minuten lang niet in het verhaal voorkwam en zo ging het ook met andere personages. Dat zorgde dat er geen vertroebeling was van het punt waar de film in feite heen wilde geen.

4*

Prachtige film die begint met een aantal strakke scènetjes die in het hoge tempo van snelle fanfaremuziek lekker kort achter elkaar zijn gemonteerd zijn. De verschillende lijnen tussen vriend en vijand worden, na eerst een blik vooruit in het verhaal, op deze razendsnelle manier tussen neus en lippen door eventjes duidelijk gemaakt. Hierna ontwikkelt zich een conflict dat steeds verder van kwaad tot erger gaat.

Zeer aparte ervaring om deze film te zien die gemaakt is met geënsceneerde beelden die doen denken aan live-opnames uit een televisiejournaal. In het verhaal identificeer je je eigenlijk nooit helemaal met een van de personages. In het begin van de film wordt de kijker echter meteen bij zijn kladden gepakt en meegesleurd door het hoge tempo en de kracht van de beelden waardoor je het meeleven met een bepaalde acteur ook niet echt gaat missen.

Het hoge tempo zakt op een gegeven ogenblik in en de sfeer verandert in de spanning van een boeiend partijtje schaak in een intrigerend broeierige omgeving. Wat in dit rustige gedeelte vooral opvalt is het respect voor de vijand dat overeind blijft ondanks de gruweldaden. Oog om oog, tand om tand en toch een zeer redelijk mens blijven in mensonwaardige omstandigheden.

Enig kritiekpunt zijn de soms erg gemakkelijke paardensprongetjes in de film die op het schaakbord gemaakt mogen worden door kolonel Mathieu tijdens zijn pogingen meer grip te krijgen op het steeds uit onverwachte hoek oplaaiende conflict. Te weinig achtergrond over het verkrijgen van info voor die kennissprongen door de kolonel geven hem soms nog iets teveel het koloniaal aura van een alwetende recherche-tovenaar.

La Battaglia di Algeri is een intrigerende film door zijn nog steeds originele vorm. Ook is het een boeiend verslag van de koloniale guerrillaoorlog in Algiers die begin jaren zestig eindigde.

Het lukt de film aardig om neutraal te blijven. Ook weet hij iets van een actuele waarde vast te houden door begrip te kweken met het geven van iets van inzicht in motieven en tactiek van mensen in conflict. Respect in plaats van angst voor de tegenstander kan mogelijk goed doen bij heftige ‘op leven en dood’ meningsverschillen over het zeer rekbare begrip vrijheid.

Broeierig. Ophitsend. Klasse.

Prachtige muziek.

De Algerijnen hadden groot gelijk om die fransen buiten te smijten.

Je suis Ali La Pointe...

Mee eens

Vandaag binnengekregen, schitterende uitgave inderdaad. Van de criterions die ik heb is het de mooiste. Al heb ik ook Ace in the Hole in bestelling, dat schijnt ook een van de pareltjes van Criterion te zijn.