Lo Imposible (2012)

@yeyo.

Correct.

Maar het verwarrende in dit geval is, dat men de oorspronkelijke titel gehandhaafd heeft.

Even if it is the last thing we do...

Nadat Amerika nog steeds niet zit te wachten op een film over 9/11, of Japan die zit te wachten op een film over Fukushima, of andere landen die een groot drama het liefst niet verfilmd zien worden, neemt Juan Antonio Bayona 'het grote risico' om een dramafilm te maken over de overstromingen in Indonesië. Gewaagd, maar zeker niet mislukt.

Het verhaal is zoals verwacht: een gelukkig gezin dat elkaar kwijt raakt in het puin van de overstromingen en elkaar moet zoeken. Moeder Maria is er slecht aan toe, en aan zoon Lucas de taak om zijn familie te herenigen. Tom Holland zet als Lucas een warm personage neer die zich groot houdt voor de mensen die het misschien nog moeilijker hebben als hem. En prijzen zoals Beste Nieuwkomer bij National Board of Review USA zijn zeer terecht. Wat een goede acteur.

Naomi Watts zet naar mijn zeggen een iets zwakker personage neer. Maria Bennett is eigenlijk een soort irritatie voor mij, ook al heeft zij de hoofdrol. Het klinkt heel hard, maar het was beter voor het verhaal geweest als Maria na de hereniging van het gezin stierf, maar goed, dat is wat ik graag zie.

Al met al een zeer ontroerende film waarbij Tom Holland zeker de beste van het stel is.

Rauw.

Best een knappe dramatisering van één van de grootste natuurrampen uit de recente geschiedenis. De eigenlijke tsunami wordt overigens erg fraai in beeld gebracht, indrukwekkend.

Indrukwekkend is ook de acteerprestatie van Watts te noemen. Ze wordt niet gespaard. Ook een pluim voor de mensen van de make-up, wat zagen die verwondingen er verschrikkelijk uit zeg!

Verder valt de film naar het einde toe toch een beetje in de kuil van het melodramatische. Zo wordt het feit dat ze elkaar bijna mislopen in het ziekenhuis toch wel erg dik aangezet. Had niet gehoeven wat mij betreft. Verder wel verbazingwekkend dat iedereen van het gezin deze ramp heeft overleefd.

Goed.

Erg indrukwekkend, met name omdat ikvoor de tsunami ook in Krabi ben geweest. Het globale karakter van de gemiddelde Thai wordt zonder overdrijvingen goed neer gezet.

Enig minpuntje is dat de titel natuurlijk wel aangeeft hoe het af gaat lopen, maar daar valt mee te leven. De jongens doen het fantastisch en ook ik moest ondanks de voorspelbaarheid een traantje weg slikken.

Mooie, tragische en ook met momenten zeer emotionele film.

Dat het hier om een tragisch, waar gebeurd, verhaal gaat zal u niet verwonderen als U weet dat het hier gaat over de tsunami die in 2004 vaan honderdduizenden het leven heeft gekost.

Puike vertolkingen vooral van Tom Holland de jongen die tracht te overleven en ook zijn moeder zoveel mogelijk probeert te helpen.

Spaanse film, maar een Brits-Amerikaanse cast, de voertaal is dus Engels.

De beelden van de eigenlijke Tsunami zijn indrukwekkend en het is eigenlijk onbegrijpelijk hoe het personage van Naomi Watts dit heeft overleefd.

Kijken maar...

Ik vond het een vrij slappe film. Het geeft wel een goed beeld van de ramp. Alleen zijn de (melo)dramatische ontwikkelingen nogal voorspelbaar, de afloop is ook al bekend. Ik vond die Tom Holland Patrick helemaal niet zo overtuigend. Vaak soapachtige scenes.

De make-up was wel top, als ook de weergave van de ravage in het gebied.

Oké, moeilijk te beoordelen. Loopt voor mij uiteen tussen letterlijk een 0,5 tot 5,0, daarom maar de helft.
Geen ontkennen aan dat de film enorm emotioneel is, en daar is op zich niets mis mee. Af en toe ene brok in de keel, dan weer met spanning op het puntje van je stoel zitten, allemaal goed en wel. Maar een goede combinatie tussen de twee wordt er hier niet gemaakt vind ik persoonlijk. De film speelt duidelijk teveel met de emotie's van het publiek, en denkt hiermee maximaal te scoren. Het spijtige aan de zaak is dat je dan naar een loodzware film kijkt, die op het einde ( vanaf het stuk dat de familie herenigt in het ziekenhuis, dus ) alle emoties losmaakt bij het publiek. Voor mij is de aanpak dus totaal verkeerd, en al kan je van een drama/thriller geen ontspanning verwachten, is dit voor mij gewoon erover. Het acteerwerk van McGregor vind ik dan ook maar zo-zo, en er wordt onnodige spanning gecreëerd bij een film die zoveel mogelijk "eerlijk" wilt blijven (tja, waarom? ) Om een paar dingen te noemen: de narcose flashback (irritant en onnodig, maar even de tsunami in symbolisch contact brengen met de lust om te leven), Lucas die naar zijn dode moeder wordt gebracht en dan opééns, in plaats van direct te vertellen dat ze ok is, te weten komt dat ze nog leeft (publiek barst in tranen uit), de spanning aan het ziekenhuis voor vader nog terug te vinden, voor hij terug vertrekt (publiek zit met spanning te wachten, om dan uiteindelijk te snikken en zeggen hoe mooi deze film is.)
Wel erg intrigerend is hoe knap de tsunami in beeld is gebracht, echt een ramp, en de scène waar Lucas en zijn moeder elkaar proberen te grijpen in de stroming is echt wel spannend. Daarna daalt het niveau van de film om uiteindelijk toegevoegd te worden aan de zoveelste "rampen drama-film." Jammer, want een ramp die zoveel levens heeft genomen, en kapot gemaakt, kon een veel betere en vooral eerlijkere film opleveren.

Ik beken eerlijk dat ik het eerste half uur non stop heb zitten huilen.

De tsunami wordt zo realistisch verfilmd dat ik er kippenvel van kreeg.

De acteerprestaties in deze film zijn ontzettend goed.

Ik heb hier echt van genoten.

4*

De introductie van de familie in de onfortuinlijke hoofdrol is kort; binnen no-time raast het natuurgeweld over het scherm. Met ingehouden adem, alsof ik zelf in het kolkende water lag, heb ik vol afgrijzen zitten kijken.

Erg knap in beeld gebracht, je vergeet onmiddellijk dat het “maar film” is. Wat mede te danken is aan de schitterende prestatie van zowel Watts als haar filmzoon. Zweet in mijn handpalmen, tranen in mijn ogen, wat een enorm intense kijkervaring gedurende het eerste uur. Gaandeweg wordt het allemaal iets kalmer, al zijn de erbarmelijke taferelen in het ziekenhuis ook bepaald geen luchtig onderdeel van het verhaal.

Maar met in gedachten de titel van de film begon hier bij mij het besef weer te komen dat het, voor deze familie althans, uiteindelijk allemaal goed zou komen. Het einde vond ik net iets te dik aangezet; vanzelfsprekend is de hereniging een enorme opluchting, maar daar had het wat mij betreft dan ook wel mogen stoppen. Een mededeling voor de aftiteling over het verdere verloop was afdoende geweest, zonder nog weer die scène in het vliegtuig. Maar dat is een kleinigheid, voor de rest vind ik het een indrukwekkende film.

Het enige wat de film niet Spaans maakt zijn de hoofdrolspelers en de Engelse taal. Voor de rest is het een Spaanse film, schrijvers, regie, special effects, crew, etc. komen allemaal hoofdzakelijk uit Spaanse bedrijven. Maar een Engels gesproken film met Engelse spelers zal commercieel een groter publiek trekken dan een Spaans gesproken film met Spaanse acteurs.

Een indrukwekkende,adembenemende,beangstigende en beklijvende film die me nog lang zal bijblijven. Een heel realistisch neergezet beeld van de verwoestende kracht die een tsunami kan veroorzaken en aantoont hoe nietig wij mensjes zijn tegenover natuurfenomenen ondanks onze high-tech toestanden.

De titel van de film is op zijn eigen al een joekel van een spoiler maar persoonlijk zie ik toch liever dit gegeven van een klein mirakel dat een gehele familie dit kan overleven dan een film over de duizenden die het niet hebben gehaald. Het zou maar een kortfilm geworden zijn. Trouwens youtube staat vol met tragische beelden en fotos van slachtoffers. Dat het overgoten werd met een Hollywood-sausje is doodnormaal. Hadden ze het zo realistisch gefilmd als in werkelijkheid , dan zou dit de goorste film geweest zijn waar geen mens op zit te wachten. Niet voor niets dat ze de helft hebben weggelaten hoe het werkelijk is verlopen.

Dat het een emotionele film zou zijn zag je al van mijlenver. Ik ben zelf geen overgevoelig persoon, maar bij momenten vond ik het ook knap lastig om het droog te houden (Toepasselijk )

Toch enkele storende zaken voor mij persoonlijk :

- Ik vond wel dat ze hadden mogen tonen hoe de vader met de 2 kleine zoontjes het konden overleven

- Het moment dat ze bij het ziekenhuis elkaar misliepen was een beetje erover

- Misschien heeft de vader dit echt gedaan, maar mijn verstand kan er niet bij dat hij die 2 kleine peuters achterliet. Ben zelf vader en zou mijn 2 peuters nooit achterlaten nadat ik zo een rampspoed kon overleven

Prachtig acteerwerk van Watts en McGregor, maar vooral door de 3 zoontjes. En dan vooral Tom Holland. Bewonderenswaardige prestatie.

4*

Een drama te groot om door mensenharten, -handen, ocharme -voetzolen gedragen, verdragen te worden. Een natuurkracht te ongemanierd, te intens, te gruwelijk voor woorden. Dat is precies een van de problemen van ‘The Impossible’: de sentimentaliteit die J.A. Bayona toevoegde, het nodig achten om een radarwerk van “elkaar net niet vinden” toe te voegen, waardoor je als kijker uit de realiteit wordt gerukt en terug kunt denken “oef, het is mààr een film”. Op andere momenten is het dat echter helemaal niet: bloed, bloed, bloed, de onverstoorbare dreiging die vanaf de eerste seconde van het water uitgaat, de brutale kracht van de tsunami...fantastisch trouwens dat dat woord niet eens wordt gebruikt in de film – tekenend voor het feit dat de tragedie op dat moment nog te overweldigend is om ze met een simpel woord van zeven letters te kunnen aanduiden.

Natuurlijk heeft een film als deze hoop nodig, moet getoond worden dat wanneer alle zekerheden een mens ontnomen worden, het enige wat rest de ander is, dat mensen elkaar dan vertederend, zachtaardig kunnen vasthouden, en toch, anderen egoïstisch blijven. Die beide schakeringen zijn ongetwijfeld realistisch, net als de grauwe emoties, de chaos, het onbevattelijke. De tsunami-scènes zelf zijn huiveringwekkend, elders helt Bayone echter over naar de kitsch. Nee, qua balans zit dit niet goed, maar wat dan nog...? Die krop in de keel, die tranen in de ooghoeken: dat speelt een mens niet, niet op een donderdag avond met voetbal op tv, niet voor het plezier.

Onmogelijk. Als het Onmogelijke – best wel indrukwekkend, dat cinema het gevoel kan opwekken dat je naar iets “echt” kijkt dat tegelijk helemaal niet echt kàn zijn, zou mògen zijn – binnensijpelt: de mens is klein, nietig ding, kan zich niet vastklampen, behalve aan zijn eigen soort. Ja, ik haal daar troost uit, vanavond.

(Hoe banaal...een score bij een film als deze. Edoch, geen schuldig verzuim - 3*)

Je zou het bijna voor 'onmogelijk' houden

Ah, dus dààr ging die film over!

Eerste uur geweldig, alles klopte (special effects, scenario, hoofdrolspelers), maar dan lopen ze toch weer in val om het een einde geven, waarbij het glazuur van je tanden springt. Speciale vermelding voor Tom Holland, fantastische rol zet hij neer.

Toch ondanks zwakker tweede deel vier sterren verdiend.

Zijn er meer mensen die de muziek soms op de muziek uit Once upon a time in the west vonden lijken?

Het is natuurlijk een tranentrekker van de eerste orde, maar dat weet je bij dit soort films. De film heeft zo zijn minnetjes, maar overall zit hij wel goed in elkaar. Minpuntje vond ik opnieuw (nadat ik laatst Flight heb zitten te bekijken) de opbouw met dit x niet de crash maar de tsunami die wat mij betreft wat verder in de film had gemogen. Maar goed deze familie was ook net geland op dit prachtige resort van Thailand. De tsunami an sich is goed in beeld gebracht. En de zoektocht naar elkaar van vooral de moeder en zoon (Tom Holland) was indrukwekkend. De rol van Tom Holland vond ik subliem en een Oscar waardig. Daar gaan we meer van horen. Overigens vond ik alle zonen wel goed spelen tot de kleinste toe. Vond eigenlijk de vader nog het minste spelen. Vond wel dat deze film nogal gecentreerd was op deze ene familie. Het leed erom heen was zeker wel in beeld maar trok minder de aandacht. Beetje jammer. Ook jammer was dat het beeld en geluid niet helemaal mijn ding was. Hier en daar is gebruikt gemaakt van een handcamera. Minder steady dus. En het geluid wisselende nogal van hele stille momenten. De balans vond ik hier en daar wat zoek. Naar het eind toe vond ik de flashback erg mooi om te zien. Pareltje. In de aftiteling zien we dan nog in een split second de echte familie van dit drama.

Hoewel hier en daar ik wat andere keuzes gemaakt zou hebben vond ik de film boeiend genoeg voor 4 sterren. En als er een film komt over de Filippijnen dan zou ik de film toch wat meer opbouwen en minder gefocust zijn op een familie.

Heftig hoor. Heb bijna heel de film in spanning/afschuw gekeken of gejankt, dus iets doet de film zeker goed.

Het realistische karakter van de film is goed gedaan. Ik was in het begin een beetje bang voor het verzachten van de feiten, zodat het geschikt werd voor het bioscooppubliek, maar 'gelukkig' wordt het tonen van lijken en andere gruwelijkheden niet echt geschuwd.

Het scheelt ook echt dat er een echtgebeurde ramp en een echt bestaande familie geportretteerd wordt, en er dus geen noodzaak is tot het verzinnen van een of ander heldhaftig popcornverhaal. Het is daarom ook een stuk beter te accepteren dat de familie elkaar op den duur terugvindt. Anders zou het een wat al te gortig happy end geweest zijn.

Eigenlijk de volle speelduur op het puntje van m'n stoel gezeten. Knap in beeld gebracht, prima acteerprestaties, vooral ook van Tom Holland. Een film die vast een hoop mensen weg zullen zetten als oversentimenteel of exploitatief of wat dan ook allemaal, maar ik heb er persoonlijk erg weinig op aan te merken.
Oh wacht, toch één ding: het geluid (en dan vooral de spraak) was op momenten echt dramatisch. Kan ook liggen aan de versie die ik had, en dan heb ik niks gezegd, maar regelmatig waren dingen vrijwel onverstaanbaar.

4* - 4,5*

Prachtige film die aangrijpend en mooi in beeld is gebracht.

Een mooie drama/historie/thriller film...

Een waargebeurd verhaal...

Mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Ewan McGregor en ook bekende

actrice Naomi Watts spelen allebei goed...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Op wat clichés na hier en daar een goede film waarin op zeer indrukwekkende manier de tsunami van 2004 in beeld wordt gebracht. Je beseft dat het intussen mogelijk is om alles te verfilmen en zelfs een ramp van onmetelijke proportie geloofwaardig in beeld te brengen.

Tom Holland, die zoon Lucas speelde, overklaste absoluut de 'oude rotten' van het acteervak, Naomi Watts en Ewan McGregor (die het zeker niet onaardig deden).

Het is allemaal erg sentimenteel natuurlijk, maar dat hoort wel bij zulke films.

Heftige film natuurlijk, met als onderwerp de megaramp uit 2004. De film begon mooi, maar vooral sterk. Het laten overbrengen van 'de droomvakantie' van een gelukkige familie kwam zeer goed over. Echter was het wel zo, dat je gewoon de ramp kon zien aankomen. Het deel voor de ramp had best wel wat meer uitgewerkt gemogen. Het sloop er nu naartoe en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Ook de eerste golf, had van mij best wel wat uitgebreider gemogen. Het was poef de golf, en dat was het. Als de aanloop er naar toe uitgebreider was geweest, was dat een pluspunt.

Echter, na de eerste golf is de uitwerking wel zeer sterk. De special-effects zijn overweldigend goed, erg knap gemaakt. Ik was erg onder de indruk. Ik heb de film wat dat betreft echt op geen fout kunnen betrappen, ook de gewonden zagen er overtuigend echt uit. Over het middenstuk van de film ben ik echter minder te spreken, de film kabbelt na de ramp veel te langzaam voort, in een voor mij te langzaam tempo. Dit maakte dat de film zelfs een tijdje ging vervelen, echter, toen de vader weer in beeld kwam veranderde dit weer in een interessant en spannend verhaal. Ik snap natuurlijk wel dat het tijd kost om te beschrijven hoe mensen de ramp proberen te overleven, maar dat had toch wel iets beter gekund.

Het einde van de film is natuurlijk cliché, maar wel prachtig. De uitwerking naar het einde, kan ik alleen maar bewondering voor hebben. Je werd erg in spanning gehouden in hoeverre de familie bij elkaar komt. Ik kon ook echt niet verwachten hoe het einde zou gaan verlopen. En die onzekerheid voel je mee met iedereen in de film. Erg knap gedaan. Kippenvel heb ik niet echt gehad, op één moment na. Meeleven met de karakters, dat zat echter wel goed.

Kortom, een best vermakelijke film die op sommige punten verkeerd is uitgewerkt, maar veel dingen in de film maken dit goed. De special-effects zijn prima, acteerwerk ook, en je voelt de film goed binnenkomen. Het besef hoe groot de impact van deze ramp is geweest, komt goed binnen.

Kom uiteindelijk uit, op een 8 op schaal van 10.

4*

Aangrijpend en vakkundig en emotioneel in beeld gebracht.

De tsunami is prachtig in beeld gebracht (later nog een keer). Wat volgt is een sentimentele martelgang, de film verdrinkt erin. Het jochie dat het oudste zoontje speelt, acteert vreselijk - hij doet nog zo zijn best. Naomi Watts valt weinig te verwijten, gaat acterend niet kopje onder, maar kan de film niet behoeden van een (kleine) ramp.

Leuk voor mensen die van zoetsappigheid houden in combinatie met waargebeurde feiten, clichés en voorspelbaarheid.

Een koude douche deze tsunami. Ik kom niet verder dan een 2,5*

Dit mag dan gebaseerd zijn op een waargebeurd verhaal, maar wanneer het gewoonweg slecht en oversentimenteel geschreven is, dan blijft er toch een teleurstellende film over. Al gauw zijn de kaarten geschud en is het de vraag wanneer en hoe een door een tsunami verscheurd gezin elkaar weer terug vindt. Dit gaat gepaard met drakerige dialogen, waarbij vooral de rol van de oudste zoon slecht uitpakt. Wat was dat acteren matig van Tom Holland...

De opbouw had een pak uitgebreider gemogen (hoe komt het trouwens dat ze niets van de aardbeving vooraf gemerkt hebben? Die moet toch ook voelbaar geweest zijn?), en nadien was het allemaal net iets te sentimenteel. Zagerige muziek, veel shots die uit niet veel meer bestaan dan "wanhopig kijken", en voor de rest niet veel meer dan rondwandelen in ziekenhuizen of door vernielde buurten. En het emotionele hoogtepunt, de familieheriniging, is eigenlijk niet meer dan een detail in het verhaal: men laat uitschijnen alsof het een half mirakel is dat zonen en vader elkaar toevallig in het ziekenhuis tegen het lijf lopen, terwijl dat niet zoveel uitmaakt: hadden ze elkaar daar niet ontmoet, gebeurde dat enkele dagen later wel, want ze waren toch gewoon in leven.

Special effects: waanzinnig. Zeer realistisch.

Verhaal: als je zelf kinderen hebt, en jezelf verplaatst in de film, ja emotioneel. Geen kinderen en te nuchter, melodramatisch goede afloop verhaal.

Kan iemand mij eens uitleggen wat de eindscene in het vliegtuig te betekenen heeft? Ik heb het over het moment dat Lucas het briefje boven haalt met enkele namen op, op de achterkant ervan staat "we zijn op het strand". En men toont een (was het naam van de moeder?) naam op de arm van de moeder.