Lo Imposible (2012)

Eerste uur is goed te doen, daarna was het op het tandvlees naar het einde toe. De overdreven (melo) dramatiek wordt je werkelijk door de strot geduwd. Erg zonde want verder is er toch weinig op de film aan te merken. Enige wat mij betreft wel wat beter/uitgebreider had uitgewerkt mogen worden waren de momenten voor de tusnami, hoe de natuur reageert op het komende onheil.

Desalniettemin toch 3*.

Goed geacteerde drama film, met goed acteerwerk en prachtige (benauwende) opnames van de tsunami. Mooie film!

Wat een ongelofelijk indrukwekkende film is dit. Een tranentrekker en een bonk puur drama, maar in tegenstelling tot veel andere dramafilms draait het om een verhaal dat verteld moet worden. Vanaf het moment dat de eerste golf het Beach resort treft zat ik egenlijk al met een brok in mn keel. Dit gaat over overleven, maar vooral over hoe sterk familiebanden kunnen zijn, en bijv. de liefde tussen moeder en zoon. De emoties zijn echt en geloofwaardig. Natuurlijk zijn meer families door de ramp getroffen, maar doordat puur dit gezin gevolgd wordt, leef je ontzettend mee. Het acteerwerk is ontzettend goed: Naomi Watts is van Oscarniveau en ook MacGregor is erg goed, maar het zijn vooral de jongens die mij verbaasd hebben. Ontzettend knap hoe zij emoties weten over te brengen. Vooral Tom Holland en het jongetje van 5 dat Simon speelt zijn erg goed. De muziek is mooi, de beelden van de landschappen, de make-up, het weergeven van de overstroming. Alles lijkt te kloppen en komt aan, en omdat dit verhaal waargebeurd is en alle emoties zo realistisch gebracht worden is the Impossible nergens cliche of overgedramatiseerd. Niets op aan te merken. 5*

Goede emotionele film, het is geen echte rampenfilm, maar een mooi waargebeurd verhaal met de nodige emoties en spanning.

Zeker en vast wel een mooie film. Watts en Mcgregor spelen overtuigend. Vond hem tegen het einde wel beetje te lang aanslepen zoals de scene in het vliegtuig. Zeker en vast wel aanrader voor wie een dramatische film wil zien.

heerlijke film, erg realistisch gebracht, mede doordat er erg goed werd geacteerd, ik kon me in elk personage inleven, tot en met het jongste zoontje. Ik bleef geboeid tot het einde.

Erg realistische film die erg goed weergeeft wat een ongelooflijke chaos en paniek dit geweest moet zijn. Vreselijk om zoiets mee te moeten maken. Hulde voor de makers en natuurlijk Naomi (4evermynumber1)

Bleh, wat een vervelende zeverfilm, over een gezinnetje dat elkaar zoekt na de ellende die de tsunami teweeg heeft gebracht. Een tenenkrommend overschot aan gejank en hysterie, met radeloze ouders en peuters die zich gedragen als volwassenen. Kon de film helemaal niet serieus nemen en irriteerde me mateloos aan de dialogen van de kinderen en het dik aangezette drama in de clichés die de film vullen. Snel vergeten, deze pijnlijk slappe kak.

1.5*

Uitstekende film over een gezin dat op vakantie gaat naar Thailand maar getroffen wordt door een tsunami. Een meeslepend verhaal over een van de grootste natuurrampen dat hier vooral indringend wordt doordat het verhaal van één gezin centraal staat. Realistisch in beeld gebracht met indrukwekkende beelden van de tsunami zelf. Ook het acteerwerk van de gehele cast is uitstekend.

Zeer ontroerende film. Bijzonder geloofwaardig.

Vooral schitterende acteerprestaties van de kinderen.

Het meest sprak mij Naomi Watts aan.

Wat zo mooi begon werd een drama.

Als ouder wil je dat je kinderen oké zijn,

wie dat niet snapt, heeft iets tekort.

waarom dan 3* (=6.0)?

Dat is waarom ik waardering o.b.v. een aantal sterren zo afkeur. Bij Veronica (Magazine) staat een '3'-waardering voor 'goed', elders lees ik het bijvoorbeeld als 'oké'. Zelf doe ik ook automatisch het aantal gegeven sterren x 2 = mijn cijfer.

Uit ervaring weet ik, dat als ik hier een waardering 3/5 zie (en er is redelijk gestemd), de films als goed worden beschouwd; ik heb dan toch echt een 7 = 3,5 sterren in gedachten, maar dan zit je bij Moviemeter al dicht bij een top 250 notering

Tsja, ik stem zelf ook op imdb, en daardoor is het veel eenvoudiger te koppelen. Een 8 daar koppel ik hier automatisch aan 4*. Probleem is denk ik inderdaad dat veel mensen 3* als een goede score zien, terwijl het in feite niet veel meer dan een krappe voldoende betreft.

Erger dan mijn 'zwakke' quotering, vind ik de kritiek als zou dit een minderwaardige film (zie bijv. Humo) zijn: makke acteerprestaties, westerse zelfgenoegzaamheid, tranerig (blijkbaar geen goed Nederlands), voorbijgaand aan het leed van zovele anderen (inwoners van ter plaatse, 300.000 lijken), belachelijke climax, Maria verdient niet echt medelijden, ...

Vinden jullie dat ook?

O, ja ... Hoe zie ik mijn quotering? 3 = zeer goed; 3,5 = zeer goed met een ietsje meer (bijv. een prachtige acteerprestatie of een erg goed soundtrack, of ...); 4 = uitstekend ; 5 = uitzonderlijk goed.

Het is maar een opvatting.

Hanteer dat gerust, maar er zouden hierbinnen eigenlijk geen (menings)verschillen moeten zijn. Zoals tbouwh hieronder zegt, '3' is voor mij ook een krappe voldoende; in (schril) contrast...

Nog een laatste reactie ...

Om 3 = zeer goed als zodanig te quoteren, baseer ik mij op de Tv-bladen zoals 'Dag Allemaal' e.a

Wanneer zij een '3' geven, kan je er vanuit gaan dat het een goed film is. En ... dat klopt meestal wel!

Klopt, maar het systeem van tv-bladen zit wel iets anders in elkaar dan hier. Daar geef je een score op basis van 1,2,3,4 of 5 sterren. Op moviemeter worden ook halve sterren uitgedeeld. Hierdoor zit je met 3* op moviemeter relatief gezien een stuk verder van de 5* af. Daarnaast, als iedere halve ster voor een cijfer staat is 0,5* een 1, 1* een 2, en 3* dus niet meer dan een 6.

Sterke film over de tsunami die veel levens kostte en ongelooflijk veel leed met zich meebracht. Het verhaal is indrukwekkend en zeer overtuigend uitgewerkt. Sowieso is de algehele uitwerking zeer realistisch. Dit zelfde geld voor het klasse acteerwerk van de aanwezige cast. Visueel ziet alles er ook zeer onderhoudend uit. 3,5 Ster.

Zeer sterk staaltje acteerwerk en het visuele aspect is fantastisch. De omgeving is erg realistisch voorgesteld. Soms een beetje melodramatisch, maar toch een welverdiende 3,5*.

Ik ga hier kort in zijn. Filmmakers hebben veel moeite met rampenfilms. Ik buis alle rampenfilms omdat ze ofwel niet goed zijn, ofwel niet kunnen kiezen tussen focus op de ramp of het gezinnetje, ofwel totaal niet realistisch zijn (locatie en de mate van de ramp).

Maar deze film is de enige van de 50-100 rampenfilms die het goed doet, en daarom verdient deze een 10/10 terwijl andere rampenfilms maximum een 5 van me krijgen.

Ik versta niet waarom men zoveel moeite heeft met rampenfilms. Zoveel ongebruikte potentie. Het is toch echt wel een groot dik zwart gat. Aangezien ik een rampenfilmliefhebber zou kunnen zijn omwille van mijn interesse daarin, maar uiteindelijk dit het genre is dat ik het meest haat.

Dat zegt toch al genoeg.

Maar deze film kijken kijken kijken, en de rest links laten liggen ofwel gewoon kijken voor special effects.

Misschien moet ik zelf maar regisseur worden, want sommige mensen denken dan: als je het zelf beter kan, doe het dan zelf. Om eerlijk te zijn. Ik overschat me zelf zelden, maar ik denk dat ik betere scenario's kan schrijven dan Emmerich himself, ofwel andere belachelijke rampenregisseurs die op zich al een ramp zijn. Ik zou een film maken over een vulkaanuitbarsting op Napels ofwel de aardbeving & tsunami in 1755 op Lissabon. Er is echt zotveel potentie in dit genre dat ongebruikt is, maarja... .

Deze was op tv en me er ook eens aan gewaagd. 'k had niet echt verwachtingen bij deze film, maar de tsunami kwam vlugger dan verwacht. Deze kwam wel overtuigend in beeld.

Vervolgens was het dan eerder een dramafilm over de zoektocht van de familie. Ondanks dat je al kunt raden hoe de film zal eindigen, verveelde de film niet.

Het acteerwerk was prima, maar dat was was wel te verwachten met de cast.

Ondanks dat de film meer drama dan rampenfilm is, vond 'k hem toch wel het bekijken waard.

Boeiend van begin tot eind.

Een goeie film waarin ernst van deze ramp goed te zien is.

Een echte aanrader

Prachtige film, had er niet echt veel verwachtingen van maar onlangs op tv en toch maar eens bekeken, hou niet echt van drama-films alleen als het over (natuur)rampen gaat kan het mij wel boeien. Natuurlijk is het verhaal niet echt origineel maar het is allemaal wel prachtig uitgewerkt en de makers hebben vind ik toch bijna het maximum uit de film gehaald. De tsunami zelf is zeer goed in beeld gebracht en bezorgt je een zeer onaangenaam gevoel, net zoals het grote deel van de film. Echt vrolijk word je er niet van. Acteerwerk was zeer goed en niemand die mij echt stoorde. Natuurlijk is het allemaal happy end en dat hoopte ik echt bij deze film, wat meestal niet het geval is normaal hou ik niet zo van al die happy ending.. Zeker aangenaam om te bekijken en duurde niet te lang voor mij. Heb me enorm vermaakt met deze toch wel prachtige film. Snap wel dat sommige deze film wat minder vinden.
4/5
++++

Een mooi waargebeurd verhaal . Waarin je ziet wat de tsunami allemaal heeft aangericht ,ik vind dit dan ook en erg goede film met het nodige drama erin. Ook erg mooi gemaakt de effects ze zijn niet te nep wat je soms hebt in films. Ik geef deze film dan ook 4 sterren .

Sterk uitgewerkte dramafilm naar een waargebeurd verhaal over een tsunami dat Thailand treft. Het acteerwerk is goed. Zowel Ewan McGregor en Naomi Watts zetten een overtuigende rol neer als de ouders die van hun kinderen worden gescheiden door de tsunami. De rollen van de kinderen zijn ook voldoende ingevuld. De zoektocht naar elkaar brengt het nodige drama met zich mee, maar dat word ook goed in beeld gebracht evenals de impact van de tsunami. De film bevat een aantal mooie momenten met bijvoorbeeld de tsunami dat indrukwekkend in beeld word gebracht en natuurlijk ook het moment dat de familie met elkaar herenigd word .

Inderdaad een prima film die goed de gevoelens weergeeft van de personages die een rol in de film spelen.

Het is een behoorlijke tijd geleden dat ik Lo Imposible gezien heb, maar door omstandigheden kom ik er nu pas aan toe om een beoordeling te geven. Ik weet gelukkig wel nog heel duidelijk hoe ik erover dacht.

De film begint gewoonweg prima. De tsunami wordt zeer overtuigend in beeld gebracht en geeft een beklemmend gevoel. Je leeft direct mee met het gezinnetje. Veel introductie heeft de film daar eigenlijk ook niet nodig. Het gegeven dat een gelukkig gezin uit elkaar gedreven wordt door een dergelijke, allesvernietigende ramp is genoeg om je bij de strot te grijpen. De film schuwt ook de realiteit niet: de verwondingen zagen er levensecht uit. Er zaten momenten in waarbij ik hardop naar adem snakte. Het komt dusdanig realistisch over, dat ik er niet langer bij stilstond naar een film te kijken.

Jammer dus dat de film dan nog halverwege zó inzakt. In het begin is dat gedeelte in het ziekenhuis nog indrukwekkend, maar het duurt niet lang of er wordt flink op de rem getrapt. De film wordt bij vlagen erg sentimenteel en weet dat vervolgens tot en met het einde niet meer van zich af te schudden. Na verloop van tijd werd de onderlinge zoektocht wat langdradig en zelfs best saai. Ik weet niet in hoeverre de film op de ware gebeurtenissen slaat, maar ik vond het een vreemde zet dat pa zijn twee jongste zoons op een gegeven moment min of meer alleen achterlaat. Nu kun je de film daar natuurlijk niet echt op afrekenen; als de man in kwestie dit gedaan heeft zij het zo. Wat ik echter wel behoorlijk storend vond was dat ook in deze film zich weer kinderen gedragen als volwassenen. In een film die zichzelf serieus neemt is dit nog vervelender dan in bijvoorbeeld een komedie, waar een dergelijke wijsneus nog wel eens grappig wil zijn. Ik herinner me zo’n dialoog tussen de twee jongste zoontjes in nachtelijk Thailand. Die hele scène kwam niet binnen door dit vreemde gedrag en mede door dit soort momenten begon de film richting het einde langdradig aan te voelen. De reünie is vanzelfsprekend wél leuk om te zien, maar het wordt wel een beetje dik aangezet.

Ik vond het eerste halfuur tot uur van Lo Imposible erg indrukwekkend, maar wat volgt is een standaard Hollywood filmpje dat niet erg lang blijft hangen. Niet slecht, maar ik vond het wel een beetje een teleurstellend verloop. Naomi Watts en Ewan McGregor vervullen hun rollen prima en geloofwaardig. De kinderen deden het ook naar behoren, maar werden daarentegen door het script meermaals ongeloofwaardig gemaakt. De film is een aanrader als je van rampenfilms houdt, omdat de ramp bovengemiddeld in beeld wordt gebracht. Verder is het leuk om eens gezien te hebben, maar niet meer dan dat.

3*

Helemaal met tommykonijn eens: begin indrukwekkend, daarna zakt het in. Wel de moeite waard.

Ik neem aan dat dit zo'n film is die gewoon een keer gemaakt moet worden. Het is ook zo'n film dat een plot heeft dat je met een zin kunt samenvatten. Vanuit het niets komt de tsunami, familie raakt elkaar kwijt, familie probeert elkaar terug te vinden. Al snel genoeg kom je erachter dat alle gezinsleden nog leven en dan is het eigenlijk alleen maar afwachten tot ze erin slagen elkaar terug te vinden. Dat maakt allemaal niet uit, want de tsunami zelf was natuurlijk een enorm drama en daar hoef je weinig plot bij te halen om het tot een indrukwekkende film te maken.

Het belangrijkste in zo'n film, die het meer van één overdonderende gebeurtenis moet hebben dan van een plot, is de geloofwaardigheid. Gelukkig wordt de tsunami angstaanjagend geloofwaardig weergegeven - je zou bang worden voor water. De film houdt zich in waar het gruwelijke beelden betreft - ik denk dat er wel een boel meer rottende lijken te zien zijn geweest - maar is er goed in geslaagd om je de ellende te laten kunnen voorstellen. Daarnaast is ook het acteerwerk goed. De angst werkt aanstekelijk. Vooral aan het begin, als Maria voor het eerst boven water komt, zich vastklampt aan een boom en totaal radeloos begint te schreeuwen, voel je de enorme verbijstering en wanhoop. De kindertjes doen het ook allemaal heel goed, overigens.

Hoeveel hiervan daadwerkelijk echt gebeurd is, weet ik niet, maar soms lijkt het me net iets te dik aangezet. Ik geloof het onmiddellijk dat iedereen elkaar weer terug vindt - uiteindelijk. Maar dat iedereen eerst precies langs elkaar heen loopt, om elkaar dan toch allemaal op dezelfde plek weer te treffen, dat vond ik wat overgedramatiseerd. Verder zijn de personages vrij blanco. Enerzijds helpt dat je om je in te leven; ongeveer elke vader en moeder zal zich wel herkennen in de ouders. Anderzijds maakt het de personages weinig memorabel.

Zoals ik eigenlijk al zei, staat alles in de film in dienst van het grote drama van de tsunami. De familie leidt ons door het drama heen, geeft ons iets om aan vast te houden, meer niet. Daarom zou ik dit film geen meesterwerk willen noemen. Omdat dat grote drama echter heel angstaanjagend in beeld gebracht is, is Lo Imposible toch de moeite waard om te bekijken.