Yi Dai Zong Shi (2013)

Vroeger. Met DCP's niet echt kostensparend meer.

En toch zie je vaak dat releases niet gelijktijdig lopen. Eerst in het ene land, dan in het andere. Een film als Mama draait bijv bij ons nu pas in de bioscoop.

Ander nadeel is trouwens dat ook DVD-releases erop afgestemd worden. Zo kan je best +3 maanden rekenen bij de release in ofwel België of Nederland.

Nu nog steeds? Nergens meer voor nodig.

Dat schijnt nog knap lastig te zijn.

Dan ligt het ergens anders aan ... maar je blijft het zien ja. Als Belg valt het wss wat meer op aangezien je hier vaak berichten bij een film ziet verschijnen die bij ons pas weken later uitkomt. Bij deze film was het dan weer omgekeerd.

Vind het gewoon niet meer van deze tijd. En dat was het eigenlijk 10 jaar geleden ook al niet meer.

Jaren terug waren jullie Belgen vrijwel altijd eerst op de een of andere manier leek het wel, tendens is nu een beetje anders heb ik het idee. Zo'n Cloud Atlas kwam bij jullie geloof ik pas 4 of 5 maanden later uit.

Yups, het is soms lang wachten. En als er idd 4 of 5 maanden tussenzit wil het voor jullie dat weer zeggen dat jullie 8 maanden moeten wachten op een DVD release, want je kan uiteraard geen film in NL op DVD uitbrengen terwijl de film hier nog in de bios draait ...

Hebben wij altijd met Koen Mortier films, duurt eeuwen voor die op DVD te vinden zijn. Zelfs vaak nog eerder in het buitenland.

Edit: niet dat dit allemaal hier thuishoort. Deze film binnenkort maar eens bekijken, nog steeds erg veel zin in.

Toen was er een financiële reden voor. De enige reden die ik kan bedenken is dat de distributie soms door verschillende partijen gedaan worden en dus de datum ook bepaald wordt door verschillende partijen. Blijkbaar krijg je dan dit soort dingen.

Hangt van de deal af.

Voor het oog een genot! Maar het verhaal was niet echt boeiend. Toch uitgezeten... 2.5**

meer van verwacht....

Eens met mijn bovenbuurman.

oneens. haha

wat een geweldige aaneenschakeling van prachtige beelden was dit. Natuurlijk is het verhaal ondergeschikt als zo vaak maar och, verbluffende beelden af en toe.... en onderhuidse spanningen. En leuk om aan mijn langdurige wens te voldoen en die onafscheidelijk chinesen eens te voorzien van een petje of een snorretje waardoor wij hier in het westen ook de karakters wat beter kunnen onderscheiden.haha

4*

Visueel een zeer mooie film maar ik ben van Kar Wai ook niet anders gewend. Het verhaal, tja dat was niet altijd even boeiend. De eerste drie kwartier die bijna geheel bestond uit gevechten ervoer ik zelfs als behoorlijk 'boring', ik dacht dat als we dat de hele film te zien krijgen kan ik de film maar beter voor gezien houden want dit heb ik allemaal al te vaak gezien. Gelukkig werd het op het moment dat de Japanners hun opwachting maakten een stuk interessanter. De beelden werden bovendien steeds mooier, vooral die beelden van die optocht in de sneeuw sprongen er uit en niet te vergeten het gevecht tussen Kunk Yi en Tian met de vertrekkende trein op de achtergrond. Naar het einde toe werd het allemaal weer wat minder, mede ook door te veel dialoog.

Eindconclusie is dat deze film het absoluut niet van het verhaal moet hebben maar wel van de visuele pracht. Daarin is Wong Kar Wai een meester. Dat heeft hij in deze film weer eens bewezen. Toch verwacht ik niet dat deze film lang in de filmhuizen zal draaien. Mensen die niet van Chinese vechtfilms houden zullen deze film links laten liggen, mensen die wel van dat soort films houden zullen de zaal na afloop teleurgesteld verlaten want het gaat in deze film niet puur om de actie, maar meer om een stukje Chinese vechtkunst geschiedenis.

3,5*

Suffe/saaie film, wel mooie beelden, vechtscènes goed in beeld gebracht, maar heb de film niet af gekeken, de saaiheid overwon ! Kon mijn gedachten er niet bijhouden. Moet ik bijzeggen dat ik ook niet echt een fan ben van chinees (danwel aziatisch) gesproken films... zal er geheid iets mee te maken hebben.

Als ik een cijfer zou moeten geven (voor wat ik gezien heb) zou het een 2* zijn.

Overgestileerd gemep was het zeker. Vervelend vond ik het steeds terugkerende gezeur over die verschillende soorten vechtsporten (64 handen techniek or whatever), dat werd beladen met een vage symboliek waar je op den duur ook moe van werd.

Mooifilmerij maar dan wel zeer artistiek wervelende mooifilmerij. Mooifilmerij staat Wong Kar Wai op het lijf geschreven. De eerste minuten van de film behoren tot het fraaiste wat ik op het witte doek gezien heb. Jammer dat het één groot martial-arts cliché is. Het citaat van Bruce Lee op het eind had iets (ik neem aan onbedoeld) Tarantino-achtig meligs.

Alleen voor de beeldenpracht toch nog een voldoende.

3,5*

De beschrijving die hierboven bij deze film staat klopt echt voor geen meter. Ik herken niet de essentie of opzet van de film hierin.

Ik deel bij deze Verhoeven zijn mening. Voorheen nooit onder de indruk geweest van de zo geprezen Kar Wai Wong (wel van zijn stijl, maar vond dat het nooit goed werd uitgewerkt). The Grandmaster is echter een schot in de roos en overtreft al mijn verwachtingen. Zelden zo onder de indruk van een film geweest.

Dit was ook precies mijn gedachte toen ik de film keek. House Of Flying Daggers zou ik er ook bij vermelden, maar die is minder diepzinnig (binnen een filosofisch kader) dan Hero en The Grandmasters.

Heerlijk om in de bios te zien, deze The Grandmaster. Zeker wanneer je de zaal bijna voor jezelf hebt! Maar wat wil je ook, met een Chinese genrefilm in een degelijk aandoend filmhuis.

Een film die het midden houdt tussen kung fu geweld en de typische Kar Wai cinematografie en nostalgie. Qua verhaal (de biografische backdrop wordt gevuld met metaforen en poetische teksten) lijken sommige lijnen wat achter te lopen op andere (zo lijkt die van Scheermes niet genoeg ruimte te krijgen) en wil het geheel net niet lekker lopen en/of engagen. Maar dit is wat mij betreft toch vooral een audiovisueel genot.

Niet mijn favoriete Kar Wai (dat moet toch 2046 zijn), maar een fijne film is het zeker.

Interessant om gezien te hebben, maar ondanks de poëtische kwaliteiten is het een onevenwichtige film geworden, die helaas een niet geheel voldaan gevoel achterlaat.

Een uitgebreide recensie lees je hier.

Kennelijk is er jarenlang aan The Grandmaster gewerkt en is hij nog steeds niet af. De versie die Kar Wai uiteindelijk heeft afgeleverd is de versie die klaar was toen de deadline bereikt was, maar kennelijk moet er nog een veel langere cut komen. Feit is dat de film op sommige plaatsen niet af voelt. Het meest opvallende is dat nog wel met het subplot van "Scheermes", dat bijna losstaat van de hoofdgebeurtenissen en nergens heen gaat. Ook de latere scènes voelen aan alsof er flink in gesneden is.

Het meest opmerkelijke is hoe weinig dit uitmaakt. Op een bepaalde manier ging ik helemaal op in de film. Het is enerzijds een typische Kar Wai, maar tevens is zijn stijl geëvolueerd. Hij gebruikt iets meer verhaal dan voorheen (nog steeds relatief weinig) en zijn cameravoering lijkt nog meer teruggebracht te zijn naar close-ups, terwijl slow-motion ook aan prominentie heeft gewonnen. De kleuren zijn donkerder en minder zwoel. En het helpt allemaal om zowel Kar Wais gebruikelijke melancholie te versterken, maar ook om de actiescènes een eigen karakter te geven.

Ik weet niet hoe deze film gewaardeerd zal worden door de liefhebbers van kung fu, want ondanks dat Kar Wai kennelijk jarenlang vechtstijlen heeft bestudeert krijg je weinig ervan in één shot te zien. In plaats daarvan verkiest hij vaak één beweging of actie per shot. Waar een soortgelijke aanpak door luie regisseurs vaak een gebrek aan choreografie moet verbergen en het vooral desoriënterend werkt monteert Kar Wai het zo dat de gevechten een eigen flow krijgen, zonder dat ruimtelijk inzicht verloren raakt. Het eerste gevecht vond ik zelfs adembenemend, bijna meer een symfonie in regen en waterplassen dan in geweld.

Het zijn de gevechten die voor de beste momenten zorgen in The Grandmaster. De melancholie is ook hier soms weer raak, maar beter uitgewerkt in enkele eerder films van Kar Wai. Misschien dat de 4-uur durende cut, als die er ooit komt, daar nog meer mee doet. Voor nu is het echter een welkome afwisseling in Kar Wais oeuvre en één van de meer unieke vechtfilms die ik al zag.

4*

Geen idee hoe je hierbij komt? Er zijn inderdaad films waar gevechten kapot geëdit worden, maar in één van de hoogperiodes van de martial arts (HK begin jaren '90) was dit nét de manier om gevechten in beeld te brengen. Er wordt gefocused op individuele bewegingen van ledematen en het wordt zo geknipt dat het gevecht an sich duidelijk blijft. Heeft helemaal niks met luiheid te maken, het accentueert eerder de techniek en tactiek van bepaalde bewegingen.

Verder de knapste, mooiste en meest overtuigende martial arts film die ik ooit gezien heb. Doet me pijn dat m'n originele voorspelling lijkt uit te komen want deze Kar Wai verdient véél betere kritieken.

Uitzinnig.

Goed op weg om mijn favoriete Wong Kar Wai te worden. Hij heeft de essentie van martial arts hier zo goed te pakken. De combinatie van de moves met de levenswaarden en lessen van de meesters zijn perfect uitgewerkt. Visueel ook, met op de juiste momenten close-ups en slomos. Martial arts zag er nog nooit zo mooi uit.

Mensen die "de volgende Ip Man" film hopen te zien blijven maar beter weg, de working title was ook "The Grandmaster_s_" wat de shift tussen Ip Man, Gong Er en Razor verklaart. Er gaat duidelijk wat verloren in de 130 minuten versie, voor het eerst denk ik dat ik actief hoop dat er van een film nog een langere cut komt. Dat wil wel wat zeggen denk ik.

Visueel onovertroffen. Zhang (Hero) en Feng (Ye Yan) kunnen inpakken, ik zie de komende jaren ook niemand meer in de buurt komen. Gevechten zijn visuele perfectie, maar ook de andere scenes zijn prachtig om aanschouwen. Acteerwerk is geweldig, soundtrack iets minder aanwezig, al eisen de soundeffects wel een grote plek op.

Elegantie is het sleutelwoord van deze film. Kar Wai is een held!

4.5* en een uitgebreide review

Wat maakt dit een 4.5* en geen 5.0*? Gevoelsmatig?

is dit goed te bekijken als je Ip Man films nog nooit gezien hebt?

't is één van m'n hoogste 4.5*, zoveel is zeker. En misschien het onaffe verhaal van Chen Chang. Vond het jammer hem zo weinig te zien en de flarden van zijn verhaal die achtergebleven zijn doen vooral verlangen naar meer. Sowieso voelen de 130 minuten niet als genoeg aan, vandaar. Maar het verschil met 5.0* is erg klein.

Inland Rabbit: staat los van de andere Ip Man films, meer dan dat hij één van de meest gelauwerde martial arts meesters is moet je niet weten.

Maar dat is hij voor jou niet altijd geweest Onderhond. Over zijn film Chungking Express was jij helemaal niet te spreken. Die kreeg van jou maar liefst een 0,5*.

Zijn vroege periode (samen met de "wilde" Doyle) kon ik inderdaad niet zo pruimen, maar als je met een film als deze aankomt ben je gewoon een held, los van wat je vroeger gemaakt hebt of nog gaat maken in de toekomst.

Ik zeg ook niet dat de focus op ledematen en het gevecht zo te filmen iets met luiheid te maken heeft, maar wel dat het vaak zo gemonteerd wordt dat je slechts een reeks vliegende handen, voeten en geraakte lichaamsdelen ziet zonder dat je weet wie, wat, waar. Door de gevechten zo in beeld te brengen hoeft er niet gechoreografeerd te worden, vandaar de luiheid. Maar ik had het beestje misschien bij de naam moeten noemen, want ik had het zeker niet over Hong Kong begin jaren '90, waar ik echt geen martial arts van ken. Ik had het vooral over vechtsscènes in Hollywood in de laatste tien jaar of zo, al lijkt het ergste daar ook achter de rug. Heb ik jou ook wel eens over gehoord, geloof ik. Dat deze manier van martial arts in beeld brengen voor mij onbekend is komt waarschijnlijk door mijn beperkte kennis van het genre (van wat ik wel ken komen de twee Bourne-films van Greengrass het dichtst in de buurt, maar dat is ook weer heel wat anders). Het past zo goed bij de stijl van Kar Wai dat ik aannam dat het echt iets van hemzelf was, maar kennelijk dus niet.

Waarschijnlijk ging mijn beklag toen over de Blade films, da's zo'n reeks die de vechtscenes inderdaad kapot edit. Spaart inderdaad aan choreografie, maar ook aan fysieke inspanning en kunde van de acteurs.

Woo-ping Yuen zat hier ook in als stunt coördinator, hij is bijvoorbeeld iemand die erg goed was in dit soort editing. Maar ook een Tsui Hark was een meester in dit soort gevechten. Bij hen had het er vooral mee te maken dat de moves niet echt uitvoerbaar waren (en de touwtjes dus zoveel mogelijk uit beeld moesten blijven). Het concept hier is gelijkaardig, al zoomt Kar Wai nog meer in op individuele moves en de tactiek van bepaalde handelingen. De oudjes deden het zeker niet beter, maar echt geheel nieuw is het niet wat Kar Wai hier deed

@TOR

De actie choreografie bij deze film is van Yuen Woo-ping. Om een understatement te gebruiken: da's best een bekende. Dat doet Wong ook niet zomaar, dus daar zat wel degelijk 'iets in'.

Wat je verder aanhaalt vond ik ook het minpunt: het is nogal onsamenhangend. Vond het middendeel en Zhang Ziyi heel sterk, maar de omlijsting met Tony Leung (wat wordt-ie ineens oud) en Chang Cheh, de afwikkeling, loshangend zand en daarom als geheel matig interessant. De lange versie is hopelijk/waarschijnlijk één apathisch sfeerstuk (en dan positief bedoeld) met wat actie oprispingen.

Omdat ik het sfeerstuk In the Mood for Love net had gezien zag ik dat één lange gezapige slow-mo van rookkringels, kleur, beweging en wat flarden verhaal gewoon het best perfect werkt bij Wong. Schijnbare leegheid en verveling leidde in dat geval tot fascinatie.

Dus toch ook ... helemaal op een laatste regeltje bij IMDb, alsof het bij deze films gelijk staat aan diegene die de set achteraf opruimt. Had er in eerste instantie overgekeken.

Maar het verbaast me helemaal niks, benieuwd of Yuen ook pointers heeft gegeven aan Kar Wai en William Chang, want de editing was werkelijk van ongezien hoog niveau.