Yi Dai Zong Shi (2013)

Oké, ik ben een leek op het gebied van martial arts, dus mij zegt hij niet zo veel. Het spreekt me in ieder geval wel aan, dus ik wil die vroegere films waar hij aan meewerkte wel eens zien.

Bedankt voor de toelichting in ieder geval, Onderhond en Mochizuki Rokuro.

Dan kun je nog wel 1000 films vooruit denk ik

edit: ik overdrijf schromelijk zie ik. Vooruit: 30-50!

Woo-ping Yuen is de man achter de choreografie van onder andere The Matrix ... niet z'n beste werk , maar het geeft wel aan hoe bekend hij ook buiten HK is. Een echte innovator binnen de martial arts filmwereld, zeker in de jaren '90 toen hij vaak met een leuke mix van alledaagse handelingen in martial arts vorm kwam.

Toch één van de namen van de HK filmwereld die je gewoon moet kennen

(Een tweede reactie na een tweede heropfrissing)

Een geweldig visueel kijkstuk met schitterende slow-motion ... ! John Woo was/ is een meester in "ballet choreografie" van kogels ..., wel Kar Wai Wong doet de "ballet gevechtschoreografie" op een verbluffende visuele manier !

Blijft voor veel mensen toch erg moeilijk om bij Aziaten voornaam en achternaam uit elkaar te houden. Zeker nu veel Westerse bronnen voornaam en familienaam omdraaien volgens Westers principe. Hoe dan ook: deze man heet Wong "van achteren", niet Kar Wai. Vind het er altijd zo stom uitzien als mensen in een recensie een regisseur benoemen bij hun voornaam. Klinkt net zo dom als Welles, Kubrick of Hitchcock in een recensie Orson, Stanley of Alfred noemen.

Andere voorbeelden (familienaam in hoofdletters):

KIM Ki-duk

PARK Chan-wook

ZHANG Yimou

TSAI Ming-liang

LEE Chang-dong

JIA Zhang-ke

KORE-EDA Hirokazu

HOU Hsiao-hsien

Nou snap ik het niet meer. Wij zeggen Wong Kar Wai omdat hier in het westen principieel eerst de familienaam komt en daarna pas de voornaam?

Het is niet zo moeilijk hoor. In veel Aziatische landen wordt de familienaam eerst genoemd en dan pas de eigennaam. Veel Westerse internetbronnen (waaronder imdb en moviemeter) zeggen nu juist Kar Wai Wong ipv Wong Kar Wai, m.a.w. ze zetten de familienaam achteraan volgens Westers principe. Dat gebeurt pas sinds enkele jaren als ik mij niet vergis.

Ow ok, ik weet niet beter dan dat Wong Kar Wai ook Wong Kar Wai genoemd wordt. Zie nu pas dat MM daarin afwijkt.

Liever duidelijk en stom dan maar. Aan Anthony, Jing of Kar Wai heb je meer dan aan Wong.

Als het niet voor de hand ligt over welke Wong je 't hebt, dan noem je gewoon de voornaam erbij natuurlijk. Maar alleen de voornaam? Nee, dat is vaak juist nog onduidelijker dan alleen de achternaam.

Jij vind het onduidelijk als mensen het bij deze film over Kar Wai hebben ...

Nee dan lees je niet goed. Tuurlijk weet iedere filmliefhebber over wie je het hebt als je Kar Wai zegt. Maar al heeft iemand nog zo'n onmiskenbare voornaam, dan wil dat niet zeggen dat het gepast is om hem daarmee te benoemen. Een regisseur benoem je wat mij betreft met zijn achternaam, en als dat niet duidelijk genoeg is, zet je de voornaam erbij. Je hebt het bijv. toch ook niet over Béla als je naar Béla Tarr refereert? Ook al weet iedere filmliefhebber wie je bedoelt.

Deze net in de bioscoop gezien. Helaas de 115 minuten versie. Ik vond het weer een hele sterke film van Wong Kar Wai met visueel echt verbluffende gevechten. Qua plot voelde het nogal rommelig en onaf aan. Vooral het verhaal van Chang Chen was erg onduidelijk. Begin dan nu maar met een 4, maar heb zeer goede hoop dat dat na de 130 min of een eventueel nog langere cut minstens een halve ster zal stijgen.

Een prachtig geschoten film met enkele scènes die me op visueel gebied zeker zullen bijblijven. Er had zeker een hogere score ingezeten, ware het niet dat de film op sommige momenten onduidelijk is en van de hak op de tak lijkt te springen. Vooral Scheermes wordt er opeens bijgesleept.

Nu lees ik achteraf een bericht hier op de site dat de regisseur een versie van vier uur in gedachte had, dat zou alles al een stuk duidelijker maken waarschijnlijk. Echter beoordeel ik de film uiteraard op wat ik gezien heb en niet op de potentie van de film.

Ondanks het onderwerp een typische Wong Kar-Wai film, en daar ligt nu net het probleem. De vele kunstig in beeld gebrachte vechtscenes en lang uitgesponnen, dromerige romantische scenes zijn adembenemend mooi, maar het geheel mist impact en spanning. Vaak had ik ook geen idee waar de film feitelijk over ging, er is amper een touw vast te knopen aan het verhaalverloop. Personages komen en gaan zonder enige indruk achter te laten en ik had vrijwel nergens het gevoel dat er in dramatisch opzicht iets op het spel stond. Ik heb de lange versie van 130 minuten gezien; door het lage tempo voelde dit meer aan als 180 minuten.

Gemengde gevoelens. Wong wil overduidelijk een episch verhaal vertellen met de grote thema's en en passant de geschiedenis van modern China halverwege de vorige eeuw. Als je dan de helft van de film vol stopt met gevechten en nog een deel met mensen die levenswijsheden prediken, dan blijft er in 130 minuten verdomd weinig tijd over. Verhaaltechnisch schort er behoorlijk wat aan. Fragmentarisch, koel en zakelijk. Hierdoor glij je nooit het verhaal in en laat het meeste je behoorlijk koud. Ook het acteerwerk kon me niet bekoren. Te overdreven allemaal. Nu las ik dat oorspronkelijk de film vier uur moest duren. Dat is wel te zien, maar Wong heeft ervoor gekozen alle thema's te houden en de film flink in te korte. Ja, daar heeft een film normaal gesproken onder te lijden, zo ook deze.

En natuurlijk, de gevechten zelf zien er schitterend uit (net als de hele film). Mooie beelden met fijne vertragingen, veel gevoel voor ritme, sterke choreografie en erg fijne muziek. Leuk ook de verwijzingen naar Leone, met Deborah's Theme en het roken van een opiumpijp. Geen idee wat de bedoeling was, maar het viel wel op. Maar dat alles maakt het nog geen geweldige kijkervaring. 3,0*.

Wat blijft het toch een exquisiete combinatie, martial arts en visuele mooifilmerij. Zhang is er niets bij maar ondanks de solide basis toch niet helemaal wat ik ervan verwacht had en moet een herziening maar uitkomst bieden.

Ik ben niet de grootste martial arts liefhebber maar kijk er graag naar en de schitterende cinematografie weet de elegantie van de martial arts prima te omvatten. Uiteraard is dat Kar Wai wel toevertrouwd, maar dat martial arts zo dicht bij ballet zou gaan liggen in The Grandmasters had ik ook niet verwacht.

Ik had alleen veel minder narratief verwacht waar style over substance de boventoon zou voeren maar niets is minder waar. Ook de switch tussen meerdere "persoonlijkheden" kwam nogal rauw op het dak. Mijn verwachtingen zorgden dan tijdens het kijken voor wat verwarring. Narratie leek dan ook niet zo samenhangend, al kan dat aan mij gelegen hebben. Dat zie ik wel bij herziening. Genoten, al zorgde dit laatst wel voor een wat verdeelde aandacht.

Mooie Kar Wai, en ben toch stiekem wel benieuwd hoe deze was geweest in samenwerking met Doyle. Visueel verbluffend, en misschien na In The Mood For Love wel Kar Wai's mooiste.

Het ziet er uiteraard prachtig uit, maar verhaaltechnisch echt slecht geregisseerd. Jammer.

Dit dus.

Ben geen voorstander van trailers, had 't per ongeluk gezien, maar moet zeggen dat 't er zeer vermakelijk uit ziet. Deze film moet haast wel beter zijn dan Ip Man: the final fight, want die viel namelijk behoorlijk tegen

Dan ook (eindelijk) gezien.

Had er graag meer voor gegeven, maar helaas is dit voor mij toch tegenvallend geworden. Martial arts boeit me te weinig, en de vrees die me bekroop in de eerste scene werd toch een beetje waarheid. De actiescenes waren té overgestileerd en aangedikt dat het niet meer werkt. De film ziet er verder echt wel prachtig uit maar het werkt op de een of andere manier allemaal net niet. Te gemaakt mooi ofzo. Ik geniet meer van die typische Wong shots in de wat rustigere scenes. Die zijn ook echt wel om te smullen. Jammer genoeg boeit het verhaal verder niet echt, te rommelig en fragmentarisch verteld, en emotioneel zo aangedikt en sentimenteel dat het soms op je lachspieren ging werken, niet de bedoeling zo lijkt me.

Wel veel beter dan die andere Ip Man film die ik zag, maar voor een film van Wong Kar Wai is dat toch niet genoeg. 3*tje.

Het is lang geleden dat ik een film zag die me zo verwarde. Het verhaal vond ik bijzonder moeilijk te volgen, ik begreep niet wanneer er iets chronologisch verteld werd of in flashback, en met name in het begin kon ik de personages niet uit elkaar houden (hoewel dat niemands schuld is, dat heb ik vaker met Chinese films). In veel gevallen zou de film mij dan niets gedaan hebben, maar in het geval van The Grandmaster vind ik het echt jammer. De film ziet er namelijk uitzonderlijk mooi uit. Zowel de gevechten als de cinematografie zijn erg mooi weergegeven. De sfeer had ook iets tragisch en melancholisch dat me erg aansprak en bij vlagen was de soundtrack ook erg mooi. Sommige scènes waren plaatjes; als de hele film van die kwaliteit was geweest had deze hoog gescoord bij mij. Helaas, het verhaal blijft onbestemd heen en weer gaan, met af en toe volstrekt willekeurige scènes ertussen die ik in het geheel niet kan plaatsen. Wat ook al niet meehielp is dat in mijn versie de beschrijvingen tussendoor niet vertaald werden.

Waar ging deze film eigenlijk over? Ik zou het niet kunnen zeggen. Het schijnt over Ip Man te moeten gaan, maar als ik een hoofdpersoon zou moeten aanwijzen, dan is het toch Gong (zo heet ze toch?). Na het gevecht met die kerel die haar vader had vermoord, een bijzonder mooi gevecht trouwens, bij die wel heel erg lange trein, had ik ook het idee dat de film al afgelopen was. Dat bleek dus niet zo, maar hierna volgde geen ontknoping meer.

Heel vreemd, en ook heel jammer. Toch kan ik, vanwege de sfeer, cinematografie, gevechten en muziek, geen lage beoordeling geven.

Eerste kennismaking met Wong Kar-Wai

Ip Man, het is een naam die de voorbije jaren erg veel in films voorkwam met maar liefs 5 films sinds 2008. Het is een naam die ook tot de verbeelding spreekt doordat hij onder andere leraar van Bruce Lee was maar tot mijn grote schande had ik nog geen enkele van die films gezien. De twee Donnie Yen films alsook Ip Man: Zero heb ik hier nochtans nog liggen en ik heb serieus aan het twijfelen geweest om deze films te kijken vooraleer ik aan The Grandmaster begon. Uiteindelijk dan toch niet gedaan wegens tijdgebrek en omdat ik deze graag nog eventueel wou meepakken in een eindejaarslijstje.

Eerste film die ik zie die over Ip Man (Dragon: the Bruce Lee Story niet meegerekend) maar ook mijn eerste film van Wong Kar-Wai. Een regisseur die er een serieuze status op nahoudt dus de verwachtingen waren eerlijk gezegd vrij hoog gespannen. Verwachtingen die trouwens compleet worden waar gemaakt wanneer de film opent met een geweldige vechtscène in de regen (wat is het toch met regen die dit soort scènes zo episch kunnen maken?) onder leiding van Woo-Ping Yuen. Onvoorstelbaar wat die man als action choreographer toch allemaal uit zijn mouw weet te schudden. Met Man of Tai Chi had ik even schrik dat hij het wat was verleerd maar onder Kar-Wai komt zijn kunnen toch wederom ontzettend goed tot zijn recht. De vechtscènes zijn dan ook niet minder dan subliem en behoren tot de mooiste die ik tot nu toe heb gezien.

Het heeft zo'n 10 jaar geduurd eer The Grandmaster het licht zag. Dit was voornamelijk vanwege het perfectionisme van Kar-Wai en ik krijg het gevoel dat hij hier nog altijd niet tevreden mee was. Iets wat duidelijk werd wanneer bleek dat er 3 verschillende versies bestaan (een Chinese release die aftikt op 130 minuten, een release voor het Berlin Film Festival van 123 minuten en de Weinstein cut die zo'n 108 minuten duurt) en waarin elke keer cruciale scènes zijn geschrapt of toegevoegd die in de andere versies niet zitten. De oorspronkelijke versie duurt zo'n 4 uur en het is te hopen dat deze ooit nog eens gereleased zal worden. Ik kan zelf enkel spreken over de 130 minuten versie maar daar voel je effectief aan dat er stukken zijn die niet helemaal afgerond worden, zoals heel het Razor personage. Hierdoor krijgt de film een wat fragmentarisch gevoel en dat kost Kar-Wai toch jammer genoeg een halfje. Zonde eigenlijk want voor de rest wisselt de regisseur af tussen Ip Man, Gong Er en Ma San zonder dat het stoort en dat is voornamelijk te wijten aan het feit dat elk personage even interessant is, Ip Man zelf is verre van de focus van het geheel dus.

Sterke cast ook. Ik ben fan van Tony Leung sinds de Infernal Affairs trilogie en die doet het hier meer dan behoorlijk als Ip Man. Hij beheerst de Wing Chun stijl voldoende om geloofwaardig over te komen, hij heeft dan ook gedurende een heel jaar elke dag gemiddeld 4 uur getraind, maar ik vond Zhang Ziyi als Gong Er misschien zelfs nog net iets beter. Jin Zhang is als Ma San ook indrukwekkend en dit trio zorgt ervoor dat The Grandmaster dan ook naar een hoger niveau wordt getild.

Als eerste kennismaking met zowel Ip Man zelf als Kar-Wai kan dit in ieder geval wel tellen. De combinatie tussen Wong Kar-Wai en Woo-Ping Yuen staat garant voor visuele pracht en het is te hopen dat er dan ook nog eens een cut komt waar alle verhaallijnen tot een mooi geheel komt. Toch één van de beste films van dit jaar.

Dikke 4*

Mooi met gebreken. De 130 minuten versie gezien. Wellicht dat de Amerikaanse versie iets kordater voor de dag komt, het epos is overduidelijk meer gebaat bij een langere versie. Temeer omdat in de Chinese Cut bepaalde zaken aan de strijkstok blijven hangen. Zo is Chang Chen wat dat betreft de klos, die hangt er maar een beetje bij. Zhang krijgt beduidend meer te doen, zelfs in die mate dat Gong Er bij tijd en wijle Ip Man eigenlijk volledig naar de achtergrond drukt.

Sowieso werkt het niet echt als biopic, want verder kom je niet veel over de man te weten. Al met al lijkt het mij vooral een film die een deel van de geschiedenis van de vechtkunst aan de hand van zijn leven vertelt, waarbij het speerpunt in welke versie en hoe dan ook, wel overeind blijft. Dat zit toch vooral opgesloten in Kar Wai's fluwelen en poëtische stijl die het samen met de Kung Fu en bijbehorende filosofische lessen een melancholisch, haast religieus karakter geven.

Bepaalde segmenten mogen verhalenderwijs dan wel eens sterven in schoonheid, dat laatste voert toch de boventoon. Zoals bij de martial arts waar de focus meer op techniek en gratie (hulde voor het precisie gevecht) ligt dan op impact. De opening in de regen is al ongekend, de decors weelderig en tal van gave slow motions sieren het nog eens extra op. Een of misschien wel het hoogtepunt is de hele sequens op het treinstation waar Gong Er Ma San tegenkomt.

Ik keek toch op als Kar Wai Wong een martial arts film zou maken. Zijn films kennen vooral sfeer en enkele titels als Fa yeung nin wa en My blueberry nights hebben mij zeker overtuigd. Het verhaal rond Ip Man is in elk geval boeiend genoeg en in deze stijl is Tony Leung zeker een goeie vertolker na de versie van Donnie Yen. Wel moet ik toegeven dat Yen veel meer charisma had en zijn films veel epischer. The Grandmaster mikt dan ook vooral op sfeer en beeldvorming en leunt veel dichter aan bij bvb Fa yeung nin wa. Dat levert geen standaard martial arts film op en dat lag me met momenten iets minder. Al is het wel mooi om zien en zijn de gevechten evengoed zeer sterk. Raar in het verhaal is de zijlijn rond Scheermes, dat als een vreemde eend in de bijt zat. De grote troef van de film is echter niet Tony Leung, maar Ziyi Zhang die weer de moeite is en soms zelfs Leung overtroeft. Sfeervolle film en weer eens iets anders, al heb ik toch liever de epische martial arts films als Ip Man of Once upon a time in China.

Philippe Le Sourd genomineerd voor een Oscar voor Best Cinematography. Zwaar en zwaar verdiend.

Er gaat zo een prachtige Roman schuil in deze film, om van te janken gewoon.

Her en der waren er losse einden. Veel scene's leken los van elkaar te staan. Prima acteerwerk, vooral de eeuwige schoonheid: Ziyi Zhang. Ip man zelf vond ik continue een enorme rust en zelfbeheersing uitstralen, zoals van een echte Martial-arts master verwacht mag worden.

Het is de Boeddhistische levensfilosofie; de kracht en eer van de Martial Arts, wat zo duidelijk wordt weergeven in deze film. Plak er een roman achter, en ik ben blij!

De vechtscènes die soms in slowmotion, dan weer snel fast forward werden gegeven, werkten voor mij prima. Het leek bijna op een dans soms. Heel mooi. Klassieke benadering. Ik werd wel een beetje moe van de MMA films de laatste tijd.

Solide Seven. Jammer van sommige losse einden. Ik vind dat een verhaal compleet moet verteld worden als het wordt gepresenteerd als: 'The story of the man who trained Bruce Lee.' Maar ja ik heb begrepen dat de directors cut oorspronkelijk 4 uur lang was. Wellicht komt het ooit uit in een extended edition?

3.5*

Rommelige en veel te lange film. Kwam er echt niet doorheen. Aan de ene kant is het tempo laag, aan de andere kant opent de film direct met een overgestyleerde knokpartij zonder echte context nog. Ietwat te dommig voor mij eerlijk gezegd. Ik hou wel van een knokfilm op zijn tijd, maar dan zie ik het liever wat simpeler zonder al dat melodrama dat erbij wordt gesleept. Zoveel opgepompt drama terwijl de film intussen in de uitvoering toch vrij kil is. Misschien ook wel doordat de Chinese taal intonatie mist of zo. Of het is een cultuurverschil.

Verder ziet de film er visueel weliswaar vaak om door een ringetje te halen uit, vooral in de vechtscènes is de visuele stijl me vaak ook veel te uitsloverig. Zelfs lelijk soms. Ook ik ben geen fan van dat kitscherige slowmotion continu. Sowieso is de film vaak nogal kitsch. De montage en het camerawerk vond ik vaak ook wat onoverzichtelijk dan. Wat mij betreft is het een beetje raar om enerzijds met schuddende camera's een soort rauw en realistisch gevoel over te willen brengen en het anderzijds ook zo gelikt en artistiek te willen brengen.

Daarnaast hou ik ook niet zo van de wat al te surrealistische in dit soort filmpjes. Van die momentjes dat de zwaartekracht wel heel erg getart wordt of iemand meters naar achter vliegt en je er duidelijk aan afziet dat een acteur aan een of andere kabel of zo hangt. Slechts op momenten maakte de choreografie echt indruk op me.

Het tempo in de film vond ik zo vervelend dat ik iets had wat ik echt nooit heb als ik een film kijk: ik kon het verhaal gewoon niet meer helemaal goed volgen. Ik werd als het ware een beetje in slaap gesust. Naast de uitgerekte vechtscènes haalden ook die tijdsprongen me uit de film. Die moesten er zo nodig in om volledig het verhaal van het leven van die Ip Man te vertellen. Ook al die wijze zinnetjes vond ik niks. Typisch Chinees misschien, maar op mij kwam het nogal cliché over. De hoofdrolspeler is trouwens nog best charismatisch. Ook die acteur die de man met het snorretje speelt is niet slecht. 2.0*.

Misschien als je het spreekt wel.