Yi Dai Zong Shi (2013)

Niet alleen over Ipman , maar ook over andere Grandmasters .

Een rommelig Verhaal ingepakt met visueel mooi gechoreografeerde vechtscenes in een zo af en toe hele Trage tempo ...en dat jongetje op de eind is volgens mij...WWHATTAAAA

Een goede actie/biopic/drama film...

Prima verhaal...

Uitstekend achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima camerabeweging...

Uitstekend vechtscène...

Prima acteerwerk...

Super mooi HD kwaliteit, behalve oude films, helaas...

Kung Fu and Beauty.

Wat een geweldige film weer van Wong Kar Wei. Drama werkt erg goed. Neemt je zeker mee in de film. Setting van scenes zijn verbluffend mooi. Waar de film toch zijn meeste punten mee behaald zijn de prachtig gechoreografeerde gevechten. Zowel van de meester op dit gebied, Yuen Woo-ping, als de manier waarop dit geschoten is. De combi tussen de regisseur en de choreograaf werkt erg goed en zorgt voor pure movie magic. Erg toffe sound design ook.

Daarnaast is het ook meer een style over substance film. Visueel is Yi Dai Zong Shi een pareltje in het genre. Elke scene is uniek in gebruik van kleur, gebruik van de setting en prachtig gefotografeerd door Philippe Le Sourd. De film is op zijn best in hel laatste half uur waarin vele emoties op je af worden gevuurd. Dit alles begeleid door de prachtige muziek van Morricone. Wat werkt Deborah's theme hier toch goed.

Mooie gevechten, mooie beelden. Soms wat traag en te dramatisch en het verhaal liep niet altijd even lekker. Vond deze totaal niet aan Yip Man tippen. Snap dus niet helemaal waarom deze gedaan is.

Teveel drama en te weinig actie...

Is dit stiekem deel 6 van Ip man?

Het is wel prachtig gemaakt hoor deze film, met mooie gevechten.

En het blijft een mooi onderwerp die Chinese vechtkust..

3 1/2 ster

Als grote fan van bijna alle films van mijn held Kar Wai Wong heb ik deze rolprent veel te laat gezien. De kritiek en score zijn hier aan de lage kant. Deze film is geen teleurstelling, maar een bevestiging van de filmkunst die deze man maakt. Wong schildert weer als een ware meester en creëert een poetische en melancholieke kijk op de wereld van Kung Fu. Leung is als altijd voortreffelijk maar de beeldschone Ziyi Zhang maakt echt een verpletterende indruk als Gong Er, wat een mooie vrouw is dat en wat een X-factor heeft deze actrice. Maar de grootste complimenten gaan toch naar de maker en de cameraploeg die van The Grandmaster een visueel meesterwerk van maken. Oogverblindend.

Slechtste film over Ip-Man.

Wat een rommelige kutfilm, het verhaal gaat over alles en nog wat maar mist de essentie van de echte grootmeester. Wat kan mij die vrouw nou schelen? De dochter van ik weet niet wie die wraak zoekt voor ik weet ik weel.

De film gaat 10% over Ip Man en 90% over een Chinese roman.

Karwei Wong moet gewoon films maken over The Legend of Karwei of The Return of Karwei of Crouching Karwei, Hidden Gamma. Want van Ip Man heeft ie geen kaas gegeten.

De melancholie, de onbeantwoorde liefde, ik voelde het niet. En de donkere tonen staan hem ook niet in vergelijking met het neonlicht. De film is visueel overigens prima, maar doordat een flink deel binnen afspeelt en bestaat uit pratende mensen, wordt er mee niet veel gespeeld. Doordat het verhaal wat rommelig is (overigens niet ongebruikelijk bij Kar Wai Wong), wordt de film onnodig taai. In plaats van een film die constant overtuigd, wordt het daardoor te veel een momentenfilm, waarbij wat mij betreft het geheel niet abstract genoeg is.

Voor degenen die 'em al gezien hebben, deze film is volledig los te bekijken van de Donnie Yen-films?

Heeft er helemaal niks mee te maken zelfs, behalve dat het om hetzelfde historische figuur gaat.

Zoals door anderen al gezegd: visueel bijzonder mooi, qua sfeer ook goed, maar het verhaal is een rommeltje. Toch fijn dat Wong Kar Wai weer terug is op Chinese bodem en dat moet ook vooral zo blijven, maar dan in het genre drama graag.

Heb de film toch nog een kans gegeven en helaas , hoe graag ik het ook wil , vind ik deze film eigenlijk nog steeds niet zo goed .

Heb het gevoel dat Kar Wai Wong tijdens de productie van deze film Sergio Leone in gedachte heeft gehad , maar bij het uiteindelijke resultaat wil de film niet echt tot bloei komen .

*** / *****

The Grandmaster is een ode aan Kung fu.

En aan de mensen die het onderwezen; de Grootmeesters. Op een Opera-achtig manier verklaart Wong zijn liefde voor martial arts. De gevechten symboliseren de dans en de tekst die op een poëtisch manier wordt uitgesproken reflecteren het gezang.

Het verhaal is ondergeschikt en doet er in feite niet toe. Het is vooral visueel bedoeld door de lange shots, slow-motion, close-ups en muziek die je een gevoel van melancholie en weemoed geven. Klaarblijkelijk was ik niet in de juiste ' stemming' voor deze film want zoveel indruk heeft het niet achtergelaten. Een tweede kijkbeurt verdient The Grandmaster echter wel en kan het eventueel verhoogd worden maar voor nu 3*

Ik had hier grote hoop in maar nu ik hem kijk besef ik me dat ik hem al eerder heb gezien. Toen bleef hij blijkbaar ook al niet hangen en doet dat nu weer niet. Won Kar-Wai kan veel sterkere sferen creëren dan dit, het verhaal is redelijk...banaal, niet verrassend en de vechtscenes zijn soms wel mooi gechoreografeerd en in beeld gebracht maar is daarin niet opvallender of verfrissender dan in vergelijkbare films. Ik vind het nergens intens, boeiend of spannend worden, iets als Hero of Wongs eigen Ashes Of Time haalt het zeker niet.

Wow zeg.Totaal weggeblazen door deze fenomenale film.Tijd geleden voor mij dat mij dat ik zo een goede film heb gezien(laatste was Love exposure van Sono).Ik zag deze film tussen een lijstje met martial arts films en had een actie film verwacht, maar deze film heeft zo verschrikkelijk veel meer.

Zoveel mooie shots, een paar actiescenes die ballet achtig waren, en bijna alsof de vechters met mekaar aan het praten waren, maar o zo prachtig.Prachtige diepgang met name in de rol van Ziyi Zhang, die een onvoorstelbare rol speelde als Gong, de dochter van een kung fu meester, die ondanks dat ze achtergesteld werd omdat ze vrouw is, vast bleef houden aan haar principes( met name aan Kung Fu, maar ook aan haar vermoorde vader).Haar rol was zo sterk, dat je je bijna afvroeg ,over welke Grandmaster deze film ging .

Film leek ook wel een ode aan kung fu, met zoveel stijl gebracht door de regisseur.Heb overigens de ruim twee uur durende versie gezien, niet de korte versie.Film was denk ik perfect zoals hij was, en kan me niet voorstellen welke scenes ze eruit hebben gehaald.Misschien dat dat de lage scores hier op MM verklaart.

Verder ook nog lof voor Tony Leung, die een uitstekende Ip man neerzet, en de rest van de acteurs,die de film nog meer uitstraling gaven, in combinatie met de prachtige shots en camerawerk.Film met 'ziel', en melancholie.

Meesterwerk, ik heb zin om hem gelijk nog een keer te bekijken.

Beter bevallen dan vorige keer, al voel je wel dat het nog ietwat rammelt aan de film. Kar-wai Wong probeert een evenwicht te vinden tussen een eigenzinnige biopic over Ip Man (waar de verse met Donnie Yen beter in slaagt) en de essentie van de martial arts. Daar is Kar-wai Wong dan weer beter in. Andere accenten dus, maar zeker geslaagd en mooi in beeld gebracht.

Ik vraag me af of van deze film ooit nog een "volledige" versie boven wat zal komen, met onder andere Chen Chang's verhaal intact.

Ik weet niet Kar-wai Wong hier nog tijd in steekt nadat hij de film had afgeleverd? Of hij moest met een directors cut komen die beter afgerond is?

Na het herzien van Hero en het ophogen naar het maximum, kon een herziening van deze film, die ik destijds minstens zo fraai vond als Hero niet uitblijven.

Ergens was het verrassend dat Wong, die ik toch vooral associeer met films over tragische liefdes, besloten heeft om een wushufilm te maken, aan de andere kant had hij ook al Ashes of Time op zijn naam staan, dus zo apart is het ook weer niet. In ieder geval is dit best of both worlds. De actie is schitterend, terwijl de atmosfeer nog steeds de typische Wong mix van nostalgie en tragiek is.

Visueel ook deze keer weer overweldigend. De scènes zonder actie zijn typisch voor Wong met veel beelden via spiegels of door glas waardoor het beeld gebroken wordt en je alles dubbel ziet. De gevechtsscènes zijn ook schitterend, net ballet met veel slow motion en close up beelden, met als hoogtepunten het gevecht op het station - sowieso heb ik een zwak voor stoomlocomotieven - en het gevecht tussen Zhang en Leung, met name het moment in slow motion waarbij hun gezichten langs elkaar bewegen en waarbij zonder iets te zeggen zoveel gezegd wordt. Het ultieme moment waarin actie en liefde samenkomen, heel erg fraai.

Het enige nadeel aan de film is dat het plot wat minder coherent is. De titel is The Grandmaster in enkelvoud en slaat op Ip Man, maar het is het karakter Gong Er gespeeld door Zhang dat de meeste screentime lijkt te hebben. Er worden dus meerdere kung fu meesters gevolgd, en de oorspronkelijke titel was dan ook The Grandmasters, in meervoud dus, maar helaas komt in de huidige versie niet iedereen even prominent naar voren, en dat maakt het niet altijd even makkelijk om het verhaal te volgen.

Wong schijnt overigens in totaal voor vier uur aan filmmateriaal te hebben. Wellicht dat er ooit nog een director's cut komt waarin meer aandacht is voor bijvoorbeeld The Razor, die nu wel erg onderbelicht is, maar Wong heeft zelf in interviews verklaart dat hij met de huidige versie eigenlijk alles wel gezegd heeft wat hij wilde zeggen, en tevreden is met de huidige titel omdat uiteindelijk alleen Ip Man zijn vaardigheden doorgeeft en dus de enige Grandmaster is.

Tenslotte een vergelijk met andere films. Allereerst de Ip Man films met Donnie Yen, waarvan The Grandmaster helemaal los staat. Ik ben geen kung fu expert, maar ik heb het idee dat de films met Yen die Wing Chun stijl van Ip Man wat meer prominent in beeld brengt, maar visueel minder sterk is en wat plot betreft naar melodrama neigt, terwijl het drama in The Grandmaster perfect in balans is.

Voordat ik The Grandmaster zag, was Hero mijn absolute favoriet onder de martial arts films. De herziening en ophoging naar het maximum van die film was ook de reden voor de herziening van deze film. Ik kan niet echt zeggen welke film ik nu mooier vind. Hero is duidelijk kleurrijker, de gevechten maken veel meer gebruik van het touw- en zweefwerk, wat logisch is, want die film is veel minder in de realiteit geworteld dan The Grandmaster, die minstens net zo fraai is, maar anders, minder recht in je gezicht, meer op subtiele wijze.

Oorspronkelijk had ik gepland deze film pas te herzien na het uitbrengen van een director's cut, waarvan de komst dus onzeker is, maar die mijn grootste bezwaar bij deze film, namelijk dat sommige personages onderbelicht zijn, zou wegnemen. Niettemin heb ik meerdere films met een wat minder coherent plot het maximum uitgedeeld, en bovendien blijft dit een unieke film met behalve prachtig gestileerde gevechten ook de nodige inhoud heeft, en die combinatie is bijzonder zeldzaam. Het absolute hoogtepunt uit Wongs oeuvre, en dus een ophoging naar het maximum. 5*.

De twee andere films die ik van deze regisseur gezien heb overstegen voor mij de middelmaat niet en konden hun reputatie niet waarmaken. Maar deze was vanaf scène één een heel ander verhaal, één brok sfeer, geweldig in beeld gebrachte gevechten, prima muziek en een goed verhaal waar voldoende tempo inzat, zeer leuke afwisselingen ook in tempo, gevechten daar gaat het tempo wat omhoog maar tussen de gevechten door is er tijd genoeg om rustig andere dingen te laten zien en te bespreken, prima acteerprestaties ook, kortom zeer goed deze film.

De dreiging is er altijd geweest, zij het latent. Dreiging? Ja, de dreiging dat Wong Kar-Wai ten langen leste geen verhalen meer zou vertellen, maar hooguit sferen zou uitdrukken. Zijn beste werk (‘In the mood for love’! ‘2046’!) ging al enigszins die kant uit, maar in ‘The Grandmaster’ is het finaal zo ver: de regisseur ontmantelt zijn vertelkunst ten gunste van een videoclipachtige esthetica.

Mooi? Welja, meer dan behoorlijk. Atmosferisch? Sterk! Verhaaltechnisch? Niet voldoende duidelijk – en dan heb ik het niet over de eenvoudige plot zelf, maar over de cultureel-historische context, de geschiedkundige achtergrond waartegen deze biografie van zowel een individu als van een discipline op de grens tussen sport, kunst en meditatie zich afspeelt. En over de psychologie van de personages, die diepzinnig lijkt, maar eigenlijk oppervlakkig aandoet – wat kom je per slot van rekening over de karakters aan de weet?

Dat alles is niet alleen frustrerend, het tast in feite alle dimensies van de film aan. Schoonheid om de schoonheid ruikt op den duur immers naar kitsch, en zeemzoete muziekjes zonder de nodige emotionele omkadering naar sentiment. Kijk, als je een karikatuur van Wong Kar-Wai zou maken, zou dat ‘The Grandmaster’ kunnen zijn. Is dat niet, nou ja, gênant?

2,25*

Edelkitsch dan want daar is Wong Kar Wai een grootmeester in. Te hopen is dat hij met Blossoms weer emotioneel de diepte in gaat, maar die productie ligt ook stil door corona.

Absoluut. We verstaan elkaar.

Geen idee waar het aanlag, zeker niet aan de beeldenpracht die er af en toe wordt voorgeschoteld, ook de sporadische actie is fantastisch maar het wou gewoon niet sprankelen.

Nu wel een kleine notitie: ik heb gezocht en kon er niet echts over vinden maar veel scenes werden zo stotterend vertraagd getoond (alsof het 12fps ipv 24fps was), soort van bewust effect (?). Maar lelijk dat ik dat vond. Haalde me elke keer weer uit de film.

Nog eens bekeken en zeker geen spijt van. Het vergelijk met Ip Man is snel gemaakt natuurlijk, het gaat over dezelfde legendarische man. Terwijl die film (en sequels) vooral focussen op zijn levensloop en er één van de betere biopics van maakt (inclusief de boeiende gevechten), probeert The Grandmaster eerder de essentie van zijn kunst weer te geven. Wat minder aan bod komt qua verhaal wordt eens te meer goedgemaakt met prachtige beelden en heerlijke choreografieën. Een poëtische film die van de kern van de vechtsport laten zien. Het is meer dan elkaar aframmelen tot er eentje overblijft. The grandmaster blijft een meesterwerk.

De choreografie van de vechtscènes is indrukwekkend, de uitvoering is feilloos en de gevechten zijn prachtig gemonteerd. Helaas is dat wat moet doorgaan voor een verhaal traag, vaak zwaar op de hand (inclusief stemmige strijkers) en vaak ronduit saai. Het betreft een aspirant-Grootmeester [Tony Leung] die moet bewijzen dat hij een Grootmeester is en daarom oog in oog komt te staan met meesters van verschillende martial arts. Daarbij ontstaat een romance met Gong Er [Ziyi Zhang] maar die is dus volstrekt oninteressant uitgewerkt. Een prima film om regelmatig bij weg te dutten, als je daar zin in hebt.

Een film wat in de trend van Ip Man, gaande ook over dezelfde persoon. Louter omwille van Kar-wai Wong deze film bekeken. Visueel inderdaad een spektakel. Die openingsscène alleen al in de pletsende regen, zeer fraai allemaal. De choreografie is dus best geweldig te noemen. De gevechten zijn haast poëtisch.

Maar ik zie een Kar-wai Wong liever met een inhoudelijk sterker verhaal op de proppen komen. Het is ook daarom dat ik zo uitkijk naar zijn films. Al bij al wel een vermakelijke film, maar iets te gefabriceerd met zijn sentimenten en visuele effecten ten kosten van diepgang en inhoud.

Schitterende (Wong Kar Wai) film. Maar je kan er gif opnemen wat de kritiek zal zijn. Style over substance. Overduidelijk een visuele grandeur maar ook inhoudelijk heeft het wel iets te vertellen. Dit is geen rechtlijnige actiefilm van goeden en slechten, dit is geen plot van een tikkende bom of redden van de wereld. Maar The grandmaster is pure Wong Kar Wai nl focus op drama, tragedie in een fragmentarische narratieve structuur. De gevechten zijn immers een vertaling van emoties. Die gevecht scene bij de trein bv. Pure cinema ! Het is wel onsamenhangend verteld maar blijkbaar was het de bedoeling om de film veel langer te maken maar om één of andere reden niet doorgegaan. Ook de titel (The grandmaster) is ook blijkbaar ingekort (eerst getiteld 'The grandmasters') en dus opnieuw een signaal dat Wong Kar Wai meer wilde vertellen.

Hoe dan ook, The grandmaster brengt onomwonden style met een substance die je moet zoeken in de omtrek van ons hart (dat beeld met die knoop !).

PS: score lijkt inderdaad verdacht veel op Morricones' Once upon a time in America.