They Live (1988)

“You see, I take these glasses off, she looks like a regular person, doesn't she? Put 'em back on...formaldehyde-face!”

John Carpenter. Als je me had gezegd dat ik pas vier films van hem had gezien, had ik je niet geloofd. En dat zegt wat. Zo’n gevestigde naam zijn met slechts vier titels, dat is niet iedereen gegeven. Halloween, Escape from New York, The Thing en Christine. Eigenlijk is het schandalig dat ik titels als Dark Star, Assault on Precinct 13 en The Fog nog niet gezien heb. Ik heb notabene 9 soundtracks van de man in mijn collectie. Daar moet dus wat aan gedaan worden.

Waarom dan ‘They Live’ de eerste titel is die gekeken wordt van die achterstand, is mij ook niet helemaal duidelijk, op de nu lopende horrorchallenge na; het is niet echt een film waar ik vaak iets over hoor. Toch, het was op ‘lijstjesvlak’ de meest aanwezige horrorfilm van Carpenter die ik nog niet gezien had, en dat was vermoedelijk dat. Maar het is geen doorsnee horrorfilm.

Aliens die de wereld over proberen te nemen hebben we vaker gezien, met name in jaren ’50 met films als Invasion of the Body Snatchers (1956). Carpenters versie is hier minder ver van verwijderd dan je in de eerste instantie misschien zou denken, blijkend uit de in zwartwit geschoten scènes, waarin Roddy Piper dankzij zijn zonnebril de aliens kan zien. De effecten zijn theatraal, maar het werkt verrassend genoeg volledig. Sterker nog, ik verlang stiekem naar de niet bestaande jaren ’50 variant in zwartwit, als ik die scènes zie. Dit is gewoon gemaakt voor McCarthyism, al geeft Carpenter er een andere draai aan, door het om Reaganomics te laten draaien, met een sterke boodschap over de kracht van commercie en hoe makkelijk mensen gemanipuleerd worden door reclame.

En dan dat bejubelde gevecht tussen Roddy Piper en Keith David. ‘Tuur door die fucking zonnebril, en kijk eens wat je dan ziet!’. En gewoon niet willen, die gast. Onwillekeurig moet je dan toch even aan de NRA, creationisten en klimaatverandering-ontkenners denken. Helaas is het in de realiteit minder komisch en lichtvoetig dan in de film, en zijn de gevolgen niet fictioneel.

Gelukkig deden de laatste 30 seconden een grote glimlach op mijn gezicht verschijnen, al weet ik niet wat dat over mij zegt.

3,5*

They Live is en blijft toch enorm amusante en lekker campy satire van meneer Carpenter. Het fijne van zijn werk is dat op veel van zijn films vrij lastig een genre te plakken is. Neem nou They Live; het is actie, het is komedie, het is science-fiction, het heeft vleugjes horror. Het is eigenlijk alles. Carpenter neemt even wat tijd om de boel te introduceren, pas na een half uurtje gaat het verhaal echt rollen. Tot die tijd maken we kennis met hoofdrolspeler Piper. Geen acteerwonder, maar het is een enorm charmant figuur. De film is op zijn leukst als Piper zijn befaamde zonnebril bemachtigt en - uiteraard - als hij Keith David probeert te overtuigen om die bril op te zetten. Die sequentie mag omlijst worden. Net als George Buck Flower, geef die man ook een standbeeld. Zijn bijrol is ook leuk, maar eigenlijk is iedereen leuk in deze film. Iedereen behalve Meg Foster, maar goed, John Carpenter heeft het schijnbaar niet zo op memorabele vrouwenrollen. De film is tijdens zijn derde akte, ondanks de actie, niet altijd even scherp meer. Maar één consistente factor is het vermaak, want de film blijft amuserend van minuut 1 tot het einde. Met sowieso een erg leuk slot.

4 sterren.

De film vertelt een klassiek verhaal over de strijd tussen goed en kwaad met herkenbare elementen en een toepasselijke setting. De setting is een wereld die er afgeleefd en vijandig uit ziet. De held is gespierd, doet aan no nonsense en is natuurlijk een underdog. De aliens zijn de slechteriken. Ze hebben de macht en zijn in het voordeel. Het is goed tegen slecht. Heerlijk simpel en amper een dubbele bodem te bekennen. Een fantastisch plot voor een klassiek en rechtlijnig avontuur.

De opbouw van het verhaal is goed. De film volgt een eenzaat op zoek naar werk. Dat gebeurt niet spectaculair en verloopt in een lekker rustig tempo. In die kalme cadans glippen dan wat dingetjes door die niet helemaal kloppen met de alledaagse beleving van de held. Het zijn onopvallende maar afwijkende dingetjes die de eenzaat alert en nieuwsgierig maken. Als kijker beleef je het allemaal mee vanuit zijn perspectief. En dat werkt goed voor de empathie. Als het tempo van de film ongemerkt toeneemt, zit je als kijker ook opeens vast in hetzelfde spannende avontuur als de hoofdpersoon. Er is dynamiek. Er is interactie. Er is inleving.

De held wordt gespeeld door Roddy Piper, een all American Wrestling Star. Geen goeie acteur, maar die onbekwaamheid maakt hij goed door zijn optreden in de actiescènes. In de vechtscènes komt zijn worstelachtergrond goed naar voren. Die scènes zijn prachtig.

Het verhaal lijkt verder vooral een excuus om veel aliens neer te knallen. Ach, en verder kun je er nog maatschappijkritische tonen in ontdekken. Het zijn boodschappen die niet heel subtiel en niet al te ingewikkeld een visie op de samenleving laten zien. Prima hoor. De boodschappen zijn goed verpakt in het verhaal en passen goed in de visuele ondubbelzinnigheid van de film. Zo zien de aliens er uit als ghouls. Carpenter daarover: "The creatures are corrupting us, so they, themselves, are corruptions of human beings". Van die dingen dus.

En zo levert John Carpenter hele vermakelijke bubblegum af met een kritische noot.

Een film van Carpenter is meestal origineel. Zo ook deze They Live die mij op verscheidene momenten goed vermaakt heeft. They Live is een film die moeilijk onder 1 noemer te plaatsen valt. Zo zijn er sci-fi elementen zoals het teleporteren, maar ook voor mensen die van een beetje actie houden lijkt me dit een fijn filmpje. Voornamelijk het gevecht tussen de twee voornaamste acteurs van de film is er eentje om van te genieten. Steeds opnieuw slaan ze elkaar verrot en geen van de twee weigert op te geven. Heerlijk om te zien! En dat om gewoon een bril op te zetten. Van doorzettingsvermogen en koppigheid gesproken.

Het is niet Carpenters’ beste film maar dat is dan ook wel moeilijk met parels als Halloween, The Fog en The Thing op je naam. Zeker wel eens interessant om te zien.

Onnozele film waarvan de anticonformistische boodschap zo oorverdovend is dat de hele opzet wat knullig wordt (bvb al die berichtjes in tijdschriften en op gebouwen). Blijft zonder daar teveel bij stil te staan nog best genietbaar de hele lengte door, met o.a. een ferme knokpartij maar voor mij is dit toch een mindere Carpenter die bedoeld, onbedoeld of toevallig (ik weet het nog altijd niet) naar komedie neigt.

Geweldige sciencefiction- (enfin, ik noem het nu sci-fi, maar de film schaart zich ook nog onder een drietal andere genres) satire van Carpenter, die van begin tot einde fascineert en vermaakt. They Live heeft boven alles gewoon een fantastisch concept; dertig jaar na dato immer relevant, waarschijnlijk zelfs meer dan ooit, en Carpenter destijds dapper tegen de stroom in (al zijn er natuurlijk meerdere anti-kapitalisme/consumptiemaatschappij/Reagan politiek films uit dezelfde periode). Wat een visionair regisseur is hij toch. De boodschap en hoe die in de film verwerkt wordt is mijlenver verwijderd van enige vorm van subtiliteit; de slogans van Obey, This is your God, Consume, etc liggen er net iets meer dan vingerdik bovenop, maar dat maakt echt niets uit wat mij betreft. Buiten de fascinerende en relevante boodschap/thematiek, is het echter voornamelijk een film die gekenmerkt wordt door pure campy fun. Ten eerste schiet me natuurlijk die 7-minuten durende vechtscène te binnen (wat een heerlijk in beeld gebrachte scène, uitputtend om naar te kijken bijna), maar dat is slechts het (in filmkringen meest bekende) tipje van de ijsberg. De eerste momenten dat Pipers personage de zonnebril opzet is heerlijke cinema bijvoorbeeld, en de vele quotes die hieruit volgen zijn goud waard. That's like pouring perfume on a pig, genieten. Het is cheesy, maar in de beste zin van het woord.

De eerste 70 minuten vond ik wel iets beter dan de laatste twintig. Ik hou altijd van Carpenters langzame opbouw en de actie en gebeurtenissen die steevast in crescendo gaan; de climax is hier misschien nét een tikkeltje minder. Het gaat ook heel snel opeens (ook al is het einde zelf vrij goed en ambigu genoeg, meer hoef je hier niet aan vast te breien). De visuals zijn in ieder geval ontzettend cool. Mooie overgang van kleur naar zwart-wit als de bril wordt opgezet, en de doodskop-aliens zien er rete-cool uit. Qua acteerprestaties is het rolletje van Meg Foster erg vreemd en misplaatst, had prima weggelaten kunnen worden, maar Roddy Piper speelt heerlijk. Hij had een grotere actiester kunnen worden dan hij uiteindelijk verwezenlijkt heeft, afgaande op zijn prestatie hier. Af en toe wat fout acteerwerk, maar dat past binnen de sfeer, en hij straalt vooral veel charisma uit.

Heel fijne Carpenter dus weer, 4*.

Eindelijk de 4K remaster van StudioCanal binnen gekregen en het maakt de belevenis van They live alleen maar beter. Wat een lust voor het oog om naar te kijken en vooral de score krijgt door deze remaster nadrukkelijk de kans om te stralen. Verder een zeer ondergewaardeerde Carpenter film die een grote cult following heeft dankzij de heerlijke lompheid, de humor en de zeer goede maatschappijkritische boodschappen die op een leuke manier worden verpakt in deze film. Vanaf het moment dat de bril opgezet wordt is het genieten. De 5 minuten durende brawl in de steeg, het zwijgzame karakter van Roddy Piper. Allemaal bewust gedaan om die b-vibes te verhogen. Zeker geen minpunten dus meer.

Ik ga dit ook met elke herziening meer waarderen, maar vooral nu met de remaster heb je de beste kwaliteit van de film voor handen. De film smaakt misschien nog naar meer (ook benoemd in mijn oorspronkelijke recensie), maar dat is tegelijkertijd ook de charme van They Live.

Verhoogd van 3* > 4*

Wat een simpele en spanningsloze film was me dit sech. Zwakke actie en dito scifi...

Eh.

Veel foute dialogen en een lomp verloop. Carpenter komt dit keer aan met een film die me erg doet denken aan de oudere actiefilms met vleugjes sciencefiction. Ook niet vreemd, want deze film valt verder letterlijk binnen die categorie. Ik had het al langer op het oog, maar het duurde even voordat ik het ook echt zag.

Persoonlijk zijn het voor mij gewoon de acteurs die hier weinig van kunnen maken. Piper heeft wel de juiste dialogen, maar aangezien zijn personage vooral een mix lijkt te vormen tussen komiek en badass kan ik het maar moeilijk serieus nemen. Soms korte hoogtepunten zoals de scene in de bank, maar verder een personage waarvan ik alleen maar de stem ga onthouden. Ik vond het eerlijk gezegd nogal een sulletje, een erg saai sulletje.

Conceptueel nog wel leuk, verder weinig beangstigend of intrigerend. De finale is aardig explosief en ziet er visueel met de kleurrijke achtergronden wel aardig uit, maar tegen de tijd dat we daar aankomen moeten we ons eerst door wat mindere sequenties worstelen. De echte uitschieter daarin is het minutenlange gevecht tussen Piper en David. Dat had door Carpenter echt compleet weggelaten moeten worden.

Film die zichzelf leuker vind dan dat ik het vind. Doet er werkelijk alles aan om zo vermakelijk mogelijk te zijn, maar uiteindelijk heb ik vooral lopen gapen. Een film die het moet hebben van enkele korte hoogtepunten, maar verder niet stoer, komisch of spectaculair genoeg is om de indruk te blijven behouden die Carpenter er zelf duidelijk wel aan wilde geven. Het is best een degelijk regisseur, maar ik denk dat het merendeel van zijn werk me niet zo gaat liggen.

Matig. De film heeft een leuk campy uitgangspunt, en een relevante kijk op de have’s and have-not’s, op kapitalisme en massamedia. Maar de uitwerking vond ik maar rommelig. De soundtrack is bijzonder saai, terwijl Carpenter zich daar normaal gesproken juist mee profileert.

They Live bevat een aantal leuke scenes (de slotscène vond ik het geslaagdst, met de ontmaskering van de robots) maar evenveel slechte scenes. De scenes met Holly zijn zo bloedeloos dat ik me niet kan voorstellen waarom hij zich druk maakt om haar. Maar de meest absurde scene is degene waarin hij minutenlang zijn enige vriend in elkaar beukt om hem te overtuigen van zijn nieuwe wereldbeeld. Enorm saai, ongeloofwaardig en opgerekt, zoals een groot deel van de acties in deze film voelt.

Het grootste minpunt is de hoofdrolspeler. Nada is een dommige macho, die het eerste halfuur een beetje rondloopt, een beetje spioneert en zich makkelijk laat betrappen. Wanneer hij zijn bril op heeft verandert hij plots in een soort Rambo en begint op klaarlichte dag in het rond te schieten. Een nogal bizarre overgang. Soms probeert hij grappig te zijn, maar mist het charisma daarvoor. Door dit zwakke karakter kon ik maar moeilijk meegaan in de actie.

Opmerkelijk vond ik wel dat de film thematiek aankaart die vandaag de dag nog steeds speelt in bepaalde kringen: Machtige organisaties die ons willen domineren, 5G straling en reptielmensen zijn moderne varianten van de gevaren in deze film.

John Carpenter vind ik vaak goed, maar deze voelde ik niet. Toch 2,5 voor het originele verhaal en de heerlijk dystopische setting.

2,5*

Leuke Carpenter weer. En eigenlijk eentje die zijn tijd vooruit is.

Het zal me niks verbazen dat de aanklacht tegen de consumptiemaatschappij door het gros van de kijkers in de jaren 80 over het hoofd gezien werd. Misschien omdat de spierballentaal, antihelden en de actie belangrijker waren en als prominent werden beschouwd. De nieuwe uitgave van Studio Canal maakt er al snel een ander visitekaartje van.

We volgen John Nada (Niks in het Spaans ), een landloper die in Los Angeles is gearriveerd en hoognodig naar werk zoekt. Hij komt terecht op een bouwterrein en maakt zo al snel kennis met de stadsnomaad Frank, die hem wel een plekje kan bieden op een terrein dat door een kerk wordt beheerd en een straatpriester zodanig de boodschappen propageert via de lokale storende zender. De pret is al snel afgelopen als justitie een kijkje komt nemen en met shovels en al de hele bij elkaar gebouwde woongelegenheid platwalsen. Daar sta je dan.

Maar dan komt John terecht in de kerk en vindt hij in een opslagruimte een doos met zonnebrillen. Nu wordt het dus al heel snel duidelijk wat de priesters als boodschap willen geven.

Je zou de bril zelfs als een red pill/blue pill kunnen zien. We hebben de gewone stadswereld, met zijn dagjes mensen, klasseverschillen, de dagelijkse sleuren, de reclame, promoties en schreeuwerige advertenties die er in je gezicht worden gesmeerd, maar met zo'n bril kan je de abstracte maar de diepzinnige kant van de omgeving zien. En zij die het faciliteren (de aliens), terwijl de middenklasse en de onderklasse (de gewone mensen) degenen zijn die zich laten misleiden. Heel goed en intelligent gedaan, zeker voor die tijd.

Maargoed, bespaar de verdere psychologische diepzinnigheid, want hier moet gewoon wat aan gedaan worden. Natuurlijk komt John Nada al snel aan een shotgun, moet hij met Frank op de vuist gaan om hem eens een keer die bril op zijn gezicht te zien te krijgen, en uiteindelijk komen er steeds meer rekruten en kan het eigenlijk alleen maar gekker. Tot een ruimteschip aan toe. En natuurlijk, lekker veel actie, typische one-liners (out of bubblefum), alle elementen zoals een jaren 80-flick moet hebben, maar dan met een zeer slim concept dat als protest geldt. Carpenter does it again.

Was prima bier en chips vermaak zoals het hoort. Goede rol van Roddy Piper nog voordat hij zichzelf als B-film koning liet omtoveren en met personen als Billy Blanks etc in zee ging en Keith David weet de show te stelen.

Klasse(maatschappij)

4,5*

Geen zuivere horror, maar wel een erg vermakelijke Scifi komedie van een man die ontdekt dat de wereld bezaaid is met buitenaardse wezens. Zeer lollig en luchtig opgevat en het is een aanpak die wel werkt. Die minutenlange worstelscène was best hilarisch, koppig als ze beiden waren.

Nadien gaat het een beetje de simpele kant op met de actie en de shootings, maar het algemene concept blijft wel overeind. Ook wel een lekker eighties sfeertje, nektapijtje, de kritische blik op het kapitalisme, de burgerlijke moraal...

Interessant wordt het wanneer John de keuze wordt gegeven de bril op of af te zetten. Ga je door en doe je alsof er niets aan de hand is of kom je in verweer? De uitvoering is alles behalve perfect, maar ik hou wel van het idee van de film. Leuk!

Leuke 80’s filmpje van John Carpenter dat het vooral moet hebben van de enorme B-film gehalte. Het acteerwerk is erg pover en vooral onze held Roddy Piper komt over als een enorme houten klaas, maar in dit soort filmpjes kan ik er nog mee leven. Hoewel met een Kurt Russell bijvoorbeeld het niveau van de film een pak hoger zou zijn. Zijn compagnon Keith David is van geen beter hout gesneden, maar de combinatie werkt wel en de lang uitgesponnen vechtscène tussen hun is toch ook iets bijzonders om te bekijken.

Voor de rest is het leuk vermaak waarbij de aliens vermomd als mensen de wereld leiden, al had de bril misschien wat sneller mogen gevonden worden. De scènes waar Piper kennis maakt met de bril in de supermarkt en de bubblegum-scène nadien zijn wel de leukere uit de film.

3*