They Live (1988)

Leuk actie-horrorfilmpje dat qua verhaal, dat overigens relatief goed en compromisloos in mekaar zit, sterk aanleunt bij Invasion of the Body Snatchers. Sommige actiescènes mogen dan wel erg lomp zijn en het acteren van Piper is uiteraard erg statisch, toch is deze film best amusant. Bovendien straalt "They Live" een gigantisch B-film gehalte uit, hetgeen ook in de dialogen naar boven komt. De bubblegum oneliner is hier een schitterend voorbeeld van.

Ook ik heb weer heerlijk genoten van deze typische jaren tachtiger. Gewoon 90 minuten pure fun. Pacifistisch ingestelde spierbundel en hippie streeft burgerleventje na, en is minder cynisch ten opzichte van de politiek dan veel van zijn lotgenoten. Totdat hij de bril op het spoor komt en zijn roeping vindt. Prachtig, hoe hij dan tegen de mensenwereld aankijkt. Trouwens ook mooie en grappige zwart - wit beelden. Lekker grof, als hij die vrouw in de supermarkt beledigd .

De film is eigenlijk constant leuk om aan te zien, of er nu gevochten wordt of John Doe over straat loopt. Enige jammere, is dat het ietwat lang duurt voordat John de bril vindt. Maar dat wordt ook weer gecompenseerd door lekkere muziek en een politie inval die gepaard gaat met veel verschillende kleurencontrasten.

Zeker een boeiende film, al helemaal als acteerprestaties en oppervlakkig gelul geen pre voor je zijn. Er zaten genoeg leuke quotes in. En het einde.....Well Done! Komisch! 4*

Toch wel een aardige verrassing. Ik had eerder een lawine aan macho one-liners en stoere bullshit verwacht en minder visuele schoonheid, maar wat ik in de plaats kreeg was juist het omgekeerde. Erg aardige verrassing dus !

Na het tegevallende Halloween was ik een beetje bang dat They Live ook zou tegevallen. Maar Carpenter bewijst hier dat hij als geen ander dat een b-film geen dertien-in-een-dozijn-verhaaltje en een goedkope look moet hebben. Integendeel, hij maakt prachtig gebruik van de 2:35 beeldverhouding die de wijken buiten de stad nog desolater en grauwer maakt, de panaromashots nog geweldiger maakt, afgewisseld met wat cheesy kleurenshots en lijkt John Nada een manequin in deze adembenemende shots.

Zelfs het uitgangspunt van het verhaal is ,op z'n minst gezegd, leuk en vrij origineel, ook al krijgt het hier een nogal simplistische uitwerking, maar dat stoort niet eens zozeer want het past wel bij de uitstraling van de film.

Ergens schuilt er wel wat maatschappijkritiek in, zoals de hogere standen van de maatschappij die de armeren in hun greep hebben en ze hen willen laten geloven wat schijnbaar de werkelijkheid is, en dat maakt het nog boeiender om te zien !

Carpenter houdt de vaart er lekker in, met nog verrassende plot-twists, ondersteund door een chille soundtrack van de regisseur zelf.

Als je weet dat Carpenter een wrestlingplayer heeft laten casten zijn het banale acteerwerk en de lompe personages helemaal gerechtvaardigd en dit alles zorgt dan ook voor ontspannend kijkplezier.

3,5*

Mjah.

Nogal idioot gegeven, beetje een working man's Matrix, en die laatste stelde ook al niet veel voor. Hoop vooral dat Carpenter het gegeven heeft aangewend om er iets doms van te maken, zonder het verder serieus te nemen.

Hij is er in ieder geval wel in geslaagd er iets doms van te maken. Het eerste deel van de film was nog wel aardig, de eerste blik door de zonnenbril viel ook nog mee, daarna gaat het erg snel bergaf met deze film.

Vond die vechtpartij echt brak halverwege. Zowel als vechtpartij en als komisch intermezzo compleet mislukt. Die worstelmovejes ware ook gewoon veel te nep. Zwakke vertoning.

Verder een paar vierkante crappy oneliners en een nogal saai en duf verloop, zorgt er alles samen voor dat de opbouw wel aardig was, maar wanneer er gepresteerd moest worden laat de film het volledig afweten.

Beetje saaie camp, had een stuk sappiger en meliger gemogen. 1.5*

Vond dit best wel een aardige en zeer aparte film. Een paar jaar geleden hebben ze zelfs een video clip omtrent deze film gemaakt.

Het verhaal vond ik zeer goed en ook zeer origineel. De acteur prestaties zijn natuurlijk niet geweldig maar de film is het kijken zeker waard. De film staat betiteld als een Actie/Comedy maar ik vond het meer een Actie/ Science Fiction.

I'm here to chew bubblegum and kick ass, and I'm all out of gum!

Fantastisch deze oneliner, die ik oorspronkelijk kende van de Duke Nukem spellen, maar die dus uit deze film afkomstig blijkt . Wat een heerlijke onzin is deze film trouwens. Het verhaal is leuk bedacht en de uitwerking is ook best aardig. Het acteerwerk is gewoon beroerd, maar de heerlijke sfeer en grappige overdreven humor maken dit een aangenaam tijdverdrijf. De beelden door de bril zijn leuk gemaakt en ergens is de film ook nog een beetje maatschappij kritisch. Persoonlijk vond ik het gevecht halverwege de film wel wat te lang duren, maar de eindscene is dan bijvoorbeeld weer erg grappig verzonnen. Leuke originele film dus!

3,5*

Fijne pulp, gaat gewoon nergens over, maar is erg vermakelijk. Het begin is wel wat hakkelen, maar vooral dankzij een tintje humor en alle onzin toch een zekere 4*. Carpenter laat zien toch ook nog goede films te kunnen maken.

Ik was gecharmeerd van de lekkere duidelijke maatschappijkritiek en iconische art-direction. Het gegeven van de zonebril werkt lekker en we worden prima door het verhaal gelootst. Ik had echter behoorlijk wat moeite met het belabberde acteerwerk van de hoofdrolspeler. Waarom heeft Carpenter niet gewoon Kurt Russel gevraagd? Overigens heeft de film een gaafe soundtrack, en prettige sfeer. They Live is geen meesterwerk van Carpenter maar past prima in zijn oeuvre.

Bijna-Meesterwerk van John Carpenter! De muziek is memorabel, de sfeer is onophoudelijk creepy, en toch is het eigenlijk een redelijk straightforward actie/scifi! Maar dan op z'n Carpenter's..

'Rowdy' Roddy Piper is perfect gecast voor deze rol - de bonkige, onbehouwen loner, met een meanstreak van een kilometer breed, heerlijk sarcastische humor, en een piepklein gouwen hartje.

Had Carpenter's lievelingetje Kurt Russell de rol ook kunnen spelen? Misschien wel ja. MAAR had hij óók zó cool bubblegum kunnen kauwen en ass kicken? Doubtful at best! En had hij het langer dan twee minuten uitgehouden in een bare knuckle fight tegen Keith David??? Never nooit niet!!

Ik vind de minder dan subtiele kritiek naar het hersenloze consumeren en de hebzucht van de maatschappij erg mooi gedaan. Ook zit er zelfs een klein 'They're out there', en 'Keep watching the skies' Koude oorlog boodschap in.

Gelukkig is Carpenter worstelfan, en kwam hij zo op Roddy Piper. Anders hadden we die 8 minuten durende matpartij waarschijnlijk NOOIT gezien! Klaarblijkelijk hadden Roddy Piper en Keith David de scene vantevoren besproken. En toen ze eenmaal bezig waren, had Carpenter zoiets van 'ja, nou ja, lamaar draaien dan...' Heeft een van de kickenste vechtscenes in film opgeleverd!

Het 'I have come here to chew bubblegum and kick ass, and I'm all out of bubblegum' commentaar had Piper eigenlijk bedoeld voor een worstel-promo. Gelukkig leende hij hem uit aan de film!!

Heerlijk -slim- vermaak. Van begin tot eind heb ik met een brede grijns voor de tv gezeten. Best verrassend einde trouwens..

Heerlijk vermakelijke B-pulp! De foute humor, geweldige oneliners, het lekkere '80 sfeertje en het originele verhaal zijn zeker de grote pluspunten van de film. Helaas is het acteerwerk soms houterig, alsmede de dialogen. Sommige scènes voelen helaas ook wat langdradig aan. De actie is wel lekker over-the-top 'slapstick' achtig.

Niet de beste film van Carpenter, maar wel een erg vermakelijke. De film is vooral memorabel vanwege het meest ultieme gevecht ever, de geniale eindscène ( ) en vanwege dit:

"I came here to do two things: chew bubblegum and kick ass! And I'm all outta gum..."

Zeer entertainent! 3,5*

tja wat moet je hier eigelijk van zeggen.de film is eigelijk zo dom of dat hij groot is en toch is hij leuk om naar te kijken.

goeie one-liners maar vooral het gevecht tussen roddy en keith blijft iets dat me toch zal bijblijven.

Nèt niet.

En dan krijg je zoals wel vaker helemaal niets. Gelukkig is daar in dit geval geen sprake van, maar het houdt niet over.

Piper is allesbehalve een charismatisch acteur, doch hij doet het aardig als een soort held tegen wil en dank. Ook David kan weinig verschil maken, al is de rest van de cast vooral matig.

De goedkope look van de film werkt tevens niet mee. En dus ontstaat er al snel een cultstaus dankzij het gek uitgevoerde plot, een aantal vermakelijke grapjes en one-liners die mat worden opgedreund. Onderhoudend is het allemaal wel, maar de haartjes (op de arm in mijn geval) gaan nergens bewegen.

Redelijk.

Best vermakelijk en leuk, deze They Live. Op geen enkel vlak springt de film écht boven het gemiddelde uit, maar regisseur Carpenter maakt een sfeervol en bij vlagen grappig geheel uit een leuk concept. Met Roddy Piper had ik erg weinig. Lomp figuur, slecht acteur en geen charisma.

Maar de worstelaar zorgt toch voor een paar érg grappige quotes, one-liners en scénes, zoals de vechtscéne. Hoe langer dat gevecht duurt, des te grappiger het wordt. Voor de rest is het idee leuk uitgewerkt, met die zonnebril e.d. Grappige, vermakelijke ongein dit. Voldoende.

Zeer humoristische en luchtige SF-film die ik vooral kende van de legendarische uitspraak in de bank. Schitterend hoe de verborgen onderwerping van de mensheid totaal niet serieus wordt genomen. Gewoon twee bouwvakkers met geweren die iedere alien op hun pad neerknallen en zich zonder één moment stil te staan bij de situatie een weg banen door een volkomen absurd plot. Het hoogtepunt is zonder twijfel het hilarische gevecht tussen John en zijn compagnon, dat geen enkel nut had. En misschien ook het laatste shot. "Hey, what's wrong, baby?"

3,50

Matige regisseur.

Best een geinig idee. Zoals wel vaker met Carpenter en ook dit keer laat de uitwerking wel erg te wensen over.

Het erbarmelijke acteerwerk van Piper is de grootste fout van meneer de regisseur. Niet alleen komen de one-liners nooit aan. Ook moest er daardoor waarschijnlijk zo een nepworstel scene in. Afgrijselijk. Ook vervelend blijft de soundtrack die Carpenter zelf maakt. Zo slecht steeds. Snap best dat wanneer je je eerste filmpje maakt je lekker zelf wat gaat pielen. Maar omdat nou altijd te doen. Carpenter heeft als die goed acteurs heeft en niet de soundtrack doet, nog wel enige skills. Zo heeft de opbouw hier ook best zijn charme, maar naarmate de film meer prijs geeft verzand het in een flauwe film, die alleen enigszins te doen is op een cheesy 80s avond met veel drank. Maar nuchter is het weinig.

1.5*

John Carpenter heeft een paar knappe films achter zijn naam staan, maar toch slaat nog lang niet alles even goed bij me aan. Zo ook They Live, dat een origineel uitgangspunt bevat maar in de uitwerking tekort schiet.

Het intro vond ik echt veel te lang. We zien Piper door een sombere stad slenteren waarbij er maar weinig te genieten valt. De score is best sfeervol, maar nogal herhalend op den duur. De jaren '80 sfeer is geslaagd, maar het intro bevat een hoop oninteressante figuren. Na een half uur zet meneer pas de bril op, maar tot aan dat moment had ik steeds maar de neiging om hem af te zetten.

Een leuk idee natuurlijk, aliens vermomd als mensen. De eerste keren dat Nada zijn zonnebril opzet zijn best komisch, hoewel het design van de aliens wel erg tam is. Ze deden vaak meer op robots lijken. Vervolgens gebeurd er gewoon te weinig boeiends. De aliens overtuigen niet dus, en het schietwerk is niet genoeg. Dieptepunt is het gevecht om een zonnebril, waarbij je je ogen rustig tien minuten kunt sluiten zonder iets leuks te missen. Piper vind ik sowieso weinig uitstraling hebben en Foster vind ik, na Stepfather II gezien te hebben, nog steeds eng. Wel geinig dat verschillende oneliners van Duke Nukem uit deze film zijn geleend. Ook de middelvinger naar de aliens toe zit in de nieuwste Duke Nukem Forever game.

Het komt er op neer dat er in mijn ogen te weinig spectaculairs wordt gedaan met het concept. De aliens waren nogal braafjes, zowel qua ontwerp als gedrag. Verder heeft de film een hoop saaie scenes en dialogen die nauwelijks mijn interesse wekten. Jammer, want het idee is erg leuk.

Ik had nog nooit van deze film gehoord, maar net zoals bij andere Carpenter films is het weer degelijk genieten van de trashy sfeer, de stereotyperende soundtrackk en de zwarte humor. Jammer genoeg heeft deze film een grote hoop momenten die niet nodig waren, zoals een vechtscene van 10 minuten tussen de twee hoofdrolspelers en mist de film toch wat overtuigingskracht in het make-up departement. In dat opzicht is het nog het meeste genieten van de lijpe sfeer, de nonchalante kop van worstelaar Roddy Piper en enkele geslaagde grappen. Als sociale kritiek ook erg leuk, maar het hele principe van de rijken die de armen onderdrukken is ook weer op zo'n manier weergegeven dat het niet heel herkenbaar is buiten Amerika. Leuk, maar zeker niet Carpenters beste werk.

Deze geweldige film, met de alternatieve titel 'John Nada: De hel breekt los', is briljant. Met een geweldige onnozele vechtscène van ongeveer 10 minuten in het midden, een sterk concept en goed verhaal maakt het af. De soundtrack is meesterlijk en de quotes ('I have come here to chew bubblegum and kick ass') zijn net zo geniaal.

Om het laatste shot lach je je ook een scheur in je broek.

Verhoging van 3,5* naar 4,5*

Vrij aardig, met een leuk, satirisch uitgangspunt. Jammer genoeg wordt er met het uitgangspunt niet genoeg gedaan wat mij betreft. De humor is wat te vrijblijvend, net als de link tussen de elite en levensvormen niet van deze aarde.

Verder wel een mooi tijdsbeeld, een film die zomaar nu een remake zou kunnen krijgen. Thematisch is het in ieder geval iets wat altijd wel weer terugkomt, al blijft de 80's saus zeer herkenbaar. De hoofdrolspeler vond ik overigens iets te veel een nep-Kurt Russel. Ook de welbekende bubblegum-quote vond ik wat tegenvallen, al was die vechtscene halverwege wel behoorlijk geniaal

2.5*

Heerlijk foute cultfilm die zo fout is dat die weer goed wordt.

Normaal gezien zou ik een film met een nepworstelaar al niet gaan kijken, maar hier past het perfect. Lekker fout kapsel met jaren 80 kleding en een stoere bril die de waarheid laat zien. Ook het einde was heerlijk en de te lange vechtscene in het steegje vergeef ik de film maar voor het gemak.

Ik vroeg me wel af of John Carpenter deze film als komedie had bedoelt of dat het gewoon komisch overkomt. De matschappijkritische blik lag er lekker dik op en Roddy Piper was een echte badass met heerlijke qoutes. Volgens mij heeft menige conspiracytheoriebedenker hier zijn inspirate vandaan gehaald. Denk bv aan de reptilianstheorie.

Fantastische film....maar helaas gezien op het verkeerde tijdstip.

Als je net op het journaal de Kalashnikovs in Parijs hebt horen schieten, krijg je toch een wat naar gevoel bij soortgelijke geluiden in de film ... tsja zolang het allemaal fantasie en fun blijft ... anderzijds laten we natuurlijk geen enkele "Allum Hakkenbar" maar even vertellen wat we wel en niet leuk mogen vinden vanavond.

Obey, Marry and Reproduce, Consume, Believe .... yep de aliens zijn op Aarde en indoctrineren ons via de televisie, maar dankzij een speciale zonnebril ziet onze held de wereld opeens zoals hij werkelijk is.

Veel geschiet, vlot tempo, maar ook een knokpartij die volgens mij wel 10 volle minuten duurt, stripachtige aktie, maar één van Carpenter's beste films.

Roddy Piper zeten vermakelijk personage neer die haast een ode lijkt aan de jaren '80 actiefilmheld (Stalone, Schwarzenegger, enz.). Net als in die actiefilms hebben we wel te maken met een weinig diepgaand personage, maar dat mag de pret niet drukken.

Hij weet samen met Keith David zich prima door deze film te werken, dan weer vechtend met David en even later weer met het machinegeweer in de hand.

Dat gevecht met David (volgens mij het eerste en enige gevecht uit de filmgeschiedenis om het opzetten van een zonnebril) werd op den duur zo buitenproportioneel lang dat het meer een satire leek te worden dan dat deze scene serieus genomen kon worden.

De look van de aliens (veelal gespeeld door één en dezelfde persoon als ik het goed begrepen heb) is best apart en doet meer aan robots denken.

Wat ik ook wel kan waarderen is dat Carpenter de kijker genoeg ruimte heeft gegeven om zelf conclusies of invullingen te kunnen geven aan bepaalde dingen. Zoals hoe het kwam dat Foster's personage op het einde toch weer omsloeg.

Een toffe film waarmee Carpenter bewijst meer te kunnen dan enkel het maken van horrorfilms.

"I have come here to chew bubblegum and kick ass... and I'm all out of bubblegum."

Weer een erg gave John Carpenter. In tegenstelling met wat je door de titel misschien zou denken is dit geen zombiefilm maar een gave orwelliaanse Science-fiction met de nodige actie en humor.

Gebaseerd op het korte verhaal Eight O'Clock in the Morning van Ray Nelson. They Live vertelt het verhaal over een dakloze die vreemde taferelen ontdekt in de kerk naast hun daklozen kamp. Er worden vreemde zonnebrillen gemaakt en tv uitzendingen vanuit overgenomen. Als de politie het hele kamp ontruimt en de kerk in brand zit merk hij dat het goed fout zit. Hij komt in het bezit van een zo'n zonnebril en dan ziet hij de afschuwelijke waarheid. En dan begint het pas echt. Gaaf verhaal, het had wellicht veel serieuzer en spannender gekund maar deze action-pact komische aanpak kon ik ook nog wel waarderen.

Roddy Piper is misschien wel de enige worstelaar die een beetje kan acteren. Hij doet het tenminste best goed en is erg vermakelijk. Meg Foster en Keith David, die eerder al met John Carpenter heeft gewerkt met The Thing waren ook wel goed. De chemie tussen David en Piper is vooral erg vermakelijk. Dat gevecht tussen de twee was een beetje uit de hand gelopen, de twee acteurs vonden het allebei zo gaaf dat ze een tijdje doorgingen, behalve de klappen tegen het hoofd en in het kruis is het gevecht wel echt. Dat doet er echter niets vanaf dat 5 minuten echt veel te lang is.

Carpenter doet weer de muziek. En zoals gewoonlijk weer heerlijke synthesizers. Wel weer een beetje herhalend gezien er niet veel muziek is geschreven maar dat maakt niet echt uit. De muziek past goed bij de film en heeft positief invloed op de sfeer.

Goede cinematografie. De hele film is erg mooi opgenomen. De zwart-wit beelden met de aliens als iemand een zonnebril opzet deden me erg denken aan Science-fiction films uit de jaren '50. De effecten waren goed, al had het van mij wat bloederiger gemogen als een Alien word neergeknald. They Live is een erg gave film en heel vermakelijk.

Aanrader.

Hmm, het idee dat de aliens al onder ons zijn, deed me denken aan één van de meer bezopene complottheorieën, namelijk die van de Reptilians. Sowieso past They Live prima in het straatje van complottheorieën met al die subliminale boodschappen-shizzle. Enfin, ik vond dat het maar weinig overtuigend gebracht werd en dat het meer een doorsnee sf/actie-filmpje werd, dat nog net genoeg weet te vermaken. De hele tijd datzelfde synthesizerdeuntje ging overigens ook irriteren.

Redelijke film over een man zonder baan die erachter komt dat de bevolking stiekem onderdrukt wordt. Een leuk en ook wel boeiend gegeven dat hier wat onevenwichtig is uitgewerkt. Soms uiterst vermakelijke pulp met een soort van boodschap, maar zo is het begin nogal saai en ook het minutelange gevecht valt uit de toon.

Ondergewaardeerde sci-fi comedy uit de 80's wat mij betreft.
Grappig gevonden dat je door de zonnebril de aliens kunt herkennen.
Het allergrappigst vond ik eigenlijk wel de vechtscène in de steeg die eigenlijk nèt iets te lang door ging om functioneel te zijn.

Geweldige film met als thema They are among us. Geniaal bedacht, dat je met een zonnebril kan zien dat er Aliens onder ons zijn. En dit alles vanuit een maatschappij kritisch standpunt. (wat anno nu nog steeds actueel is) De aliens zien eruit of dat ze zo uit een jaren `50 film zijn weggelopen. Wat goed werkt in de film. Roddy Piper doet het voor een worstelaar toch redelijk goed. Al met al een erg leuke en solide thrashy B-film.

De film wordt eigenlijk minder op het moment dat John die zonnebril vind; tot die tijd is de film erg vermakelijk; waarbij John een beetje rondhangt en alles op zich af laat komen. Een belachelijke vechtpartij tussen hem en Frank leidt een actievolle climax in. Piper is vermakelijk in zijn knulligheid en de muziek werkt sfeervol.

Die goede oude tijd dat gespierde mannen met geruite overhemden, spijkerbroeken, lumberjack boots en matjes nog alieninvasies bevochten met machinegeweren. Roddy Piper kan niet acteren, maar hij is een perfecte lead die ingespannen op dingen schiet en getergd in de camera kijkt. Voor Keith David geldt eigenlijk hetzelfde. De beste vechtscène heeft bizar genoeg helemaal niks met de aliens te maken, maar het gaat om een explosieve uitbarsting van mannelijk machismo in een vuistgevecht tussen Piper en David. Regisseur John Carpenter drukt zijn stempel op het actiefestijn door de zwoele soundtrack en een mysterieuze opbouw waarin de karakters ontdekken dat er een verborgen wereld schuilgaat achter hun alledaagse werkelijkheid. Al blijkt dat verhaal vooral in dienst te staan van een idioot hoge body count.

Deze eens bekeken en vond het wel een interessant uitgangspunt. De film ziet er natuurlijk al een beetje gedateerd uit, maar verder was de film nog goed te pruimen. Sommige scènes mochten misschien iets korter, maar over het algemeen was het wel de moeite om eens gezien te hebben.