The Passion of the Christ (2004)

Toch wel een erg facinerend werkje van Mel Gibson. Dit keer een Jezusverhaal waarin je inderdaad gewoon 2 uur lang het lijden van Jezus te zien krijgt. Opmerkelijk is dat dit eens een keer een film is waar geen Engels in word gesproken maar gewoon Latijns. Film duurt 2 uur maar het lijkt alsof hij al in een kwartier is afgelopen. Misschien omdat het maar over 1 onderwerp gaat.De film begint al met de doodsangsten van Jezus en uiteindelijk word ie gevangen en gewoon de hele film door gemarteld en vernederd en uiteindelijk ook gekruisigt. Tussendoor krijg je nog wat flash-backs te zien van oa de laatste avondmaal, maar de film doelt gewoon meer op het lijden van Jezus. Of dit als effectbejag word bedoeld denk ik wel.

Jezus is ook erg mooi nagespeeld door Jim Cazeviel, voor de rest zien die martelscenes er ook erg intens en pijnlijk uit en alles word ook op een hele explicite wijze in beeld gebracht. die scene met die glasscherven op zo'n mepper vond ik wel erg pijnlijk en natuurlijk ook de kruiziging. En uiteindelijk eindigt het ook dat Jezus weer is opgestaan uit de dood en je alleen de gaten in zijn handen ziet.

Al met al een zeer boeiende schokkende Jezusverhaal. Mooi geregiseert en eindelijk ook eens niet in het Engels. Vond dit weer een geslaagde film van Gibson. Ook al speelde hij er zelf niet in.

4,0*

Jezus wordt gevangen genomen en wat volgt is de complete lijdensweg van hem. Passion of the Christ laat langdurig alle martelingen zien die hij moet ondergaan: van het spugen in het gezicht tot het vastnagelen aan het kruis. Mel Gibson bindt er geen doekjes om en concentreert zich voornamelijk op het bloedvergieten met enkele verplichte flashbacks van Jezus in betere tijden. Soms ongemakkelijk zwaar gewelddadig en daardoor ook saai.

Niet al te denderend vond ik het, maar gelukkig had deze film ook een paar pluspunten. Het herkennen van christelijke elementen en een uitdrukking zoals je handen wassen in onschuld is altijd wel leuk. Nog leuker dat ik toch ook wat nieuwe dingen heb opgepikt. Zo heel erg goed ken ik het passieverhaal van Jezus ook weer niet. Qua productie slaagt de film gelukkig nog het meest, zodat het gelukkig niet al te slaapverwekkend wordt.

The Passion of the Christ is typisch zo'n film die de laatste jaren nogal veel besproken is geweest in de media. Zo zou de film bol staan van het anti-semitisme en zou er heel wat liters bloed vergoten worden. Wat dat eerste betreft valt deze film gelukkig nog redelijk mee, het zijn ten slotte maar een handjevol invloedrijke 'slechte' Joden die de rest van het volk opjutte. Ik vond alleen de kostumering van die Joden misschien wat overdreven, zo was er zelfs een Jood bij die een ooglapje droeg... Maar ik vond de Romeinen nu niet veel beter, hoewel die Romeinse gouverneur als een beschaafde mens afgebeeld word, waren zijn soldaten ook niets meer dan wat dronken primitievelingen die op bloed kicken. Met andere woorden, Mel Gibson zorgt weer voor de nodige clichématige personages.

Het verhaal stelde op zich ook al niet veel voor, het is niets meer dan 2 uurs aan een stuk kijken hoe zwaar Jezus gemarteld word en hoe hij de pijn nog abnormaal goed weet te verdragen. Op zich waren die scène's wel vrij sterk maar gezien de speelduur mocht er echt wat meer met het verhaal gedaan worden. En de flash-backs die erin zaten waren te kort om echt een toevoeging voor het verhaal te zijn. En iemand zou het Mel Gibson moeten verbieden om ooit nog gebruik te maken van slow-motion effecten, vooral in het eerste kwartier van de film heb ik me hier enom aan liggen ergeren. Zo zie je enkele apostelen heldhaftig vechten tegen een aantal zwaar bewapende mannen (hoe verzinnen ze 't) met de meest nutteloze slow-motion effecten erin, zoiets hoort thuis in een film als The Matrix, niet in een pro-Christelijke film over de lijdensweg van Jezus. De settings daarentegen waren wel redelijk in orde, al was het niet zo 'groots' als ik gehoopt had, zeker als je nog films als The Gladiator en Kingdom of Heaven in je achterhoofd hebt zitten. Effecten vielen bij tijd en wijlen ook wat tegen, zeker de scène waarin die tempel van de Joodse hoogpriesters in twee scheurden, dat hele gebeuren was wel redelijk nep.

Weeral een tegenvallende film van Gibson.

1.5 sterren

Indrukwekkend verfilmd en tevens prima gespeeld door James Caviezel. Hoe de film zal eindigen weet natuurlijk iedereen maar ondanks dat blijft het een boeiend schouwspel wat soms ook pijn aan de ogen deed (martelingen). Alleen jammer van de taal want ik verstond er geen zak van.

Heb me behoorlijk zitten vervelen tijdens deze film. Enorm dramatisch, een hoop gekreun, te langdradige mishandelingen waardoor er eigenlijk niets anders in voor komt. De rest van het verhaal vertelt het maar magertjes. Wel een positief punt was dat ze de talen van toen spraken en met het camerawerk was niets mis.

Een schitterende film die een veel te laag gemiddelde krijgt hier op moviemeter. Knap hoe Mel Gibson dit realistisch beeld schetst van één van de beroemdste figuren uit de hele geschiedenis. Ik ben zelf totaal niet gelovig, maar ik vond de film heel indrukwekkend. Het is een perfecte weergave van de werkelijkheid, en op de vraag of Jezus echt bestaan heeft ga ik geen antwoord op geven....

Nou nou zeg.. zo bloederig is het nou ook weer niet. De zweepslagen lijken wel erg echt en de strepen op z'n rug zien er realistisch uit. Maar naar mijn idee zijn er wel meer films waarin je zulk geweld ziet.

Wat de inhoud van de film betreft had ik hier veel meer van verwacht. Jezus was als het ware een pop die alleen hoefde te lijden en ik kan me geen fatsoenlijk gesprek met hem herinneren.

Alles draait uiteindelijk om het berechtigen en de vreselijk lange weg naar het kruis. Dit blijft niet twee uur lang interessant, helaas.

- 2 -

Zeer intense film dankzij de geweldige visie van Mel Gibson, die met elke film die hij regisseert vaktechnisch beter wordt.

Het blijft je verbazen hoe een man die liefde en respect predikte, ooit op zo een gewelddadige manier tot zijn einde kwam.

De kracht van de film is dat hij in het Aramees, Latijn en Hebreeuws wordt gesproken. Moest deze in het dagdagelijkse Engels gesproken zijn zou de intimiteit van de film verloren zijn gegaan.

James Caviezel heeft ook letterlijk een lijdensweg moeten volgen tijdens het filmen. Hij werd 2 maal met de zweep geslagen, moest 10 uur make-up dagelijks ondergaan, en werd door de bliksem getroffen tijdens het filmen. In mijn ogen de beste acteur die Jezus tot nu toe heeft vertolkt, hij heeft iets mysterieus en spiritueel over zich.

Een minpunt vond ik dat de zweepscène iets te lang duurde.

Het is een film die je doet nadenken over je geloof en zonden in het leven, een film die je een spiegel voorhoudt.

Passion of the Christ is een film die me nooit aansprak. Op de vele kritieken na heb ik nooit het idee gehad om deze eens een keer te bekijken. Het was op een saaie Paasdag (rond 2 a 3 jaar geleden) toch uitgekomen .

Ik ben niet zeer gelovig en heb eeuwige trauma's gehad aan de tekeningen/elementen uit de bijbel, waar ik jaren geleden ooit eens in heb geneusd. Ik ben wel katholiek.

Toen ik deze film zag vond ik er weinig aan en werd de saaie Paasavond nog saaier. Maar op een rare manier ben ik deze film dan toch gaan uitkijken. Ik wist wel wat ik kon verwachten, geen amusement maar ik wist niet dat dit zo slaapverwekkend kon zijn. Wat ik vooral erg hinderlijk en irritant uit deze film vond was die ouwe Joodse taal. Dit zal misschien wel de kracht zijn van de film, een film over Jezus waar het volk met een zeer Amerikaans accent praat is natuurlijk ook raar. Toch liever dat dan de oude onverstaanbare taal van honderden jaren geleden. En dan nog het behoorlijk eentonige geweld. Hoe bruut het ook allemaal is, nergens wordt het echt boeiend.

De film is abominabel uitgewerkt en met de cast zoals Bellucci heb ik niks. De rest van de film, wat meerdere mensen al schrijven over de flashbacks etc. daar heb ik mij ook aan geërgerd. Na de film heb ik er nog over nagedacht. Maar ik vind het gewoon absoluut geen goede film. 0,5 is mijn uitkomst.

Ben Het totaal niet met jou eens, als je hier over wil oordelen lees dan eerst de bijbel.

Want het is niet veel anders gegaan volgens de bijbel.

Wat een afschuwelijke film! Vreselijk! En dan niet alleen de verwondingen van Jezus en het martelen, waar ik wel tegen kan, maar de manier waarop alles wordt afgebeeld. Anti-Semitische ongein! Alsof alle Joden kwaadaardig waren. En Jezus wordt afgebeeld als, ja zo als hij altijd wordt afgebeeld door het christendom. Heilig, goed, lief blablabla, zal wel een aardige vent geweest zijn. Nee echt een sukkelige film, ga gauw maar weer de South Park aflevering hierover kijken!

1* ik neig naar 0,5*

"Was dit het nu?" Dat dacht ik aan het eind van de film. Gibsons omstreden film is toch niet echt heel schokkend.

Ben niet gelovig, maar weet wel veel van het christendom, godsdienst en de bijbel af. Het verhaal en dan vooral de flashbacks waren dan ook het meest interessante van de film. De rest is vooral een lang getouwtrek om de veroordeling van Jezus. Daar bestaat een uur uit, en is dan ook best interessant, maar daana gaat het de mist in. Gibson probeert de martelingen zo rouw en zo bloederig mogelijk in beeld te zetten om zo zieltjes te winnen en je op te dragen om een emotie te tonen, ook de zware emo muziek draagt daar aan bij. De eerste tien minuten lukt dat nog aardig en zit je vol woede te kijken naar de lijdensweg. Maar dan is het ook genoeg geweest. Waarom een uur lang martelingen nog laten zien. Het punt is toch al duidelijk. Erg jammer dat het zo lang moet duren. Ellenlange shots van de martelingen, slow-mo's en close-ups van de twee vrouwen, de apostelen en Jezus's bebloede hoofd. En dan nog die tocht door de straten. Nee ik kon er helemaal niets meer mee. Wel goede toevoeging nog aan de film zijn de originele talen die toen gesproken werden. Af en toe komen nog wel wat mooie shots voorbij.

Een grote bijbelse propaganda film van Gibson, die toch wel een goed begin kent. De rest van de film, tjah... . Ik kon er niet veel mee. Nergens echt aangrijpend en meeslepend.

Indrukwekkende film van Mel Gibson over de laatste uren van het leven van Jezus. Het verhaal was mij bekend, zoals bij velen denk ik, en daarom was het vooral de uitvoering die mij raakte. Erg goed acteerwerk van James Caviezel, Maia Morgenstern en Monica Belluci. De hele film hangt er een sfeer die perfect bij het verhaal past door de mooie beelden, de muziek en de belichting. Ook het gebruik van het Aramees, het Latijn en het Hebreeuws is een dik pluspunt die de film onderscheidt van anderen. De martelscènes zijn zeer waarheidsgetrouw en laten de kijker bijna meevoelen met de acteurs. Een aanrader.

Het is weer lijdenstijd, zitten middenin de lijdensweken dus het leek me een prima moment om eindelijk deze veelbesproken film over Jezus te zien. Als christen ken ik het hele lijdensverhaal van Jezus tot in de details en na vele discussies kon ik er gewoon niet onderuit om deze film eens te gaan beoordelen.

De film begint in Gethsemané, een hof waar Jezus tot Zijn Vader spreekt om hetgeen wat aanstaande is aan Hem voorbij te laten gaan, maar alleen als God het zelf wil. Zijn gebed wordt niet verhoord omdat Hij móet lijden om de zonden van de mens te dragen. Hij wordt uitgeleverd aan de Joden, uitgerekend verraden door Zijn discipel Judas Iskariot.

Wat me al ergerde aan deze scene was de aanwezigheid van de duivel himself. Uiteraard was hij daar aanwezig om te zien hoe Jezus aan Zijn einde zou komen, maar het gebruik van de slang schoot me al in het verkeerde keelgat. Dat de duivel eenmaal Eva heeft verleidt in de gedaante van een slang klopt, maar de slang heeft verder niks met de duivel te maken.

Wat Mel Gibson de kijker voorschotelt is behoorlijk Bijbelgetrouw. Kon hem op weinig tot geen fouten betrappen. Toch vond ik het verloochenen van Petrus maar matig weergegeven. Zijn enorme berouw toen hij Jezus had verloochent komt niet goed over en klopt niet met wat er in de Bijbel staat. Hij trok zich alleen terug in een donker hoekje om z'n zonde te bewenen.

Ook vond ik het gedeelte bij Pilatus wat slecht overgebracht. De menigte is door de Farizeën en andere religieuze leiders behoorlijk opgehitst om Jezus te laten kruisigen. Dat komt in de film niet echt naar voren, daar is het vooral één leider die wel erg graag wil zien dat Jezus dood gaat. De Romeinen worden helemaal als belachelijk vertoont, kan me niet voorstellen dat ze zich zo kinderlijk hebben gedragen.

Expliciet geweld schuwt Gibson niet. De geselscène vond ik wel wat te ver gaan, vooral omdat het lichamelijke lijden van Jezus wel erg centraal staat in de film terwijl Jezus geestelijk veel meer pijn heeft moeten lijden. Hij is op het kruis voor de enige keer in Zijn leven verlaten door God, Zijn Vader waardoor hij alle zonden van alle mensen op de wereld heeft moeten dragen. Niet voor te stellen hoe dat geweest is.

Vind dat Gibson daar enorm de plank heeft misgeslagen en het lichamelijke aspect alleen maar heeft laten zien.

Toch wel een pluim voor James Caviezel hoor. Hij zet z'n rol zeer overtuigend neer en het leek me zeker geen pretje om zo'n rol op je te nemen.

Wat ik ook zeer positief vond was het gebruik van de Hebreeuwse taal. Dat voorkomt dat de film een erg lage waardering krijgt, want echt overtuigen kon deze film me niet.

Een hoop bloed, geweld en geschreeuw, maar waar het werkelijk om gaat is totaal over het hoofd gezien.

Heel bijzondere film.

Ik heb in mijn jeugd jaarlijks op Goede Vrijdag het passieverhaal horen vertellen, maar het nu zo in beeld te zien is toch nog even wat anders...

Een harde en bloederige film is het geworden.

Erg getrouw aan hoe ik het verhaal kende, maar misschien is er door te kiezen voor de laatste 12u van Jezus leven iets teveel geopteerd voor de sensatie kant i.p.v. de boodschap.

Jim Caviezel speelt de rol van Christus perfect, echt zoals ik me hem voorstelde.

Een goede cast in het geheel trouwens.

The Passion of the Christ is een waardevolle geschiedkundige film geworden en hopelijk een film klassieker waar men het over vele jaren nog heeft.

5 sterren

Ik ben zelf niet gelovig. Ik weet van de controverse. Ik had eerder een zes gegeven nadat ik de film zag met vrienden, hoewel niet vanaf het begin. Echter, de film speelde slechts op de achtergrond en we keken er niet naar met heel veel aandacht en in de tussentijd hadden we geweldige en hilarische discussies, die vaak wel met het onderwerp van The Passion of the Christ van doen hadden.

Ik geloof zelf niet. Laat ik dat voorop stellen. Ik vind religie echter wel machtig interessant. En nu ik de film toch eens aandachtig van begin tot eind aanschouwd heb, kan ik er niet omheen dat ik het aloude verhaal prachtig verteld vind.

Ik geef nu de volle mep, kan nog iets dalen maar minder dan een acht verdient deze productie in mijn ogen en oren niet. Ik weet hoezeer de film de predikaten anti-semitisch en torture porn heeft verworven maar ondanks dat op de martelingen het lijden zo zeer de nadruk wordt gelegd, haalt het niet de aandacht weg van het verhaal. Ik heb me op geen enkel moment zitten ergeren of vervelen. Mede vanwege de toegepaste talen werd ik helemaal meegesleept. Ook de narratief vond ik mooi, de flashbacks kwamen precies op de juiste momenten. Ik kan me vaag herinneren dat ik daar menig wenkbrauw over op trok tijdens de eerste keer dat ik de film half zag maar nee, dit keer werkten ze.

In de meeste verhalen wordt verteld hoe genadig en meelevend Pilatus wel niet was. Hier handelt hij echter om praktische redenen, hoewel hij wel zichtbaar aangedaan is door 't lot van Christus en schrikt van de massale haat jegens slechts één man.

Twee minpuntjes aan de film:

#1: Liever had ik gezien dat ze van Judas een sympathieker figuur hadden gemaakt. Modernere interpretaties van zijn verraad vertellen dat hij deed wat Jezus hem opdroegen dat zijn daden dus een heel ander karakter hadden dan wat de meeste mensen nu denken. Bovendien worden zijn beweegredenen mijns inziens niet genoeg uit de doeken gedaan.

#2: Aan het einde van de film staat Jezus op uit de dood. Zijn lichaam is geheel genezen, afgezien van de gaten in zijn handen. Zijn hele lijf had echter één groot litteken moeten zijn! Waarom die gaten wel maar d erest niet? Heel raar.

De film was perfect gecast, meeslepend wegens acteerprestaties, cinematografie en de implementatie van de oorspronkelijke talen. Ook de muziek speelt in de overtuigingskracht een enorme rol -ik ben echter niet gaan geloven, sorry .

Het blijft me verbazen dat een ongelovige als ik zo meegesleept kan worden door dit verhaal. Nou ja, dat dit gebeurt is één ding maar de manier waarop vind ik wonderbaarlijk. Dus in principe krijgt The Passion of the Christ een acht maar wegens bovenstaande bijzondere uitwerking op mij één puntje hoger.

Ik heb The Passion of the Christ een jaar of 10 genegeerd, wegens niet interessant genoeg, maar langzaamaan was ik toch wel benieuwd of al die commotie over de film nou zo terecht was destijds. De film zou antisemitisch zijn en de Joden in overdreven negatief daglicht zetten. Deze film is trouwens in een aflevering van South Park, The Passion of the Jew, wel erg grappig gepersifleerd.

YouTube - Passion of the Jew: Stan preaching to Mel Gibson

YouTube - south park - cartman hitler march - season 8 episode 4 - the passion of the jew

De film probeert je als kijker te choqueren, maar na een tijdje heb ik zoveel martelingen en afranselingen gezien, dat het me niet erg meer aan weet te grijpen. Het is wreed en hard om te zien, maar Gibson dikt het zo enorm aan dat je toch wel vraagtekens erbij zet waarom hij deze film nou heeft gemaakt. Wat is het nu om 2 uur naar dit te kijken? Om te benadrukken hoe zwaar Jezus het heeft gehad of om de Joden echt in kwaad daglicht te zetten? Het was best saai om naar te kijken, of het nu waargebeurd is of niet. Er is wel degelijk moeite gedaan voor de film, gezien de authentieke talen, de aankleding en het realisme van het geweld, maar ik miste ook achtergrondinfo. Na een zeer korte intro begon al het geweld en het hield pas op toen de film erop zat. Ik heb niet erg het idee dat Gibson erg objectief deze film is gaan maken.

2,5*

Nogal ophefmakende film die beschuldigd wordt van antisemitisme. Nu kon ik daar nog wel overheen kijken, maar het feit dat de film de nadruk bijna enkel en alleen op de lijdensweg van Jezus legt roept mij toch enkele serieuze vragen op. Dit is niet eens een verhaal, dit is enkel het einde, en wat heb je er nu ook überhaupt aan om gedurende twee uur naar een man te staren die gefolterd wordt? Dat die man toevallig Jezus is vind ik nu niet bepaald een argument om al dat geweld te rechtvaardigen. Er wordt nergens enige context aangegeven, er is geen beetje vorm van diepgang en de personages zijn eendimensionaal, stereotiep en ongeloofwaardig. Dit is een erg zwart/witte film die ik allesbehalve serieus kan nemen en lijkt te kicken op controverse en geld in het laatje. Enkele mooie shots, sfeervolle muziek, en een goede setting maken dat zeker niet goed.

The Passion of the Christ vind ik een vrij zwakke film.

Allereerst snap ik de keuze van de filmmakers niet zo om midden in het verhaal te beginnen. Het begint met Jezus in het bos en al vrij snel erna zie je dat hij word opgepakt. Gebeurtenissen zoals het laatste avondmaal worden door middel van flashbacks in de film behandeld. Maar die flashbacks zijn vaak maar heel erg kort. Tevens komen die flashbacks ook op erg onverwachte momenten. Eigenlijk zijn die flashbacks korte momenten die het ritme van de film aardig verstoren. Ik ben bekend met dit verhaal, maar ik denk als ik zonder voorkennis de film was ingegaan dat ik er niks van had begrepen. Het was veel beter geweest als de filmmakers het hele verhaal in chronologische volgorde vertelden. En als men dan toch voor flashbacks kiest, zorg dan voor uitgebreide flashbacks. Niet van die korte zoals we die nu in de film voorgeschoteld kregen. En zorg er ook voor dat die flashbacks niet als een complete verassing komen.

We krijgen in deze film veel martelingen te zien. De filmmakers willen het zo dramatisch mogelijk maken. De filmmakers overdrijven enorm. Een groot deel van de film krijg je alleen martelingen te zien. Het gaat maar door…. Na een tijdje weet ik het wel dat Jezus gemarteld werd. Wat het doel is om al die martelingen te laten zien ? Ik heb werkelijk geen flauw idee. Laat duidelijk zijn. De eerste martel scene waarin Jezus werd gescalpeerd als straf vond ik sterk ( op de slow motion beelden na ) en ook de scene dat Jezus werd opgehangen aan het kruis vond ik sterk. Maar al die martelingen er tussendoor was niet echt nodig geweest om te laten zien en voegde naar mijn mening weinig toe. Ik snap de filmmakers echt niet. Waarom gebeurtenissen zoals het avondmaal afraffelen, maar wel zo veel onnodige martelingen laten zien ?

Waar ik mij ook aan irriteerden waren die idiote slow motion beelden. Het voegde niks toe aan de film. Een poging om het allemaal nog dramatischer te maken ? Als dit het doel was is de missie mislukt. De slow motion beelden kwamen irritant over. Ook irritant vond ik de muziek. Componist John Debney komt met een irritante soundtrack aanzetten. De muziek is overdreven dramatisch en ik vond de muziek erg storend in de film.

Het acteerwerk is vrij zwak. Jim Caviezel weet geen goede Jezus neer te zetten. Jim mist het charisma dat je wel moet hebben als je dergelijke rollen speelt. Ook de rest van de cast vond ik jammer genoeg niet goed acteren.

Het einde is ook erg afgeraffeld met de wederopstanding van Jezus. Het einde kwam dan voor mij dan ook vrij plots.

Al met al ben ik niet zo te spreken over deze film. Ik heb niet veel positiefs te melden over deze film. Een positief punt wat ik nog wel wil benoemen is de aankleding van de film. Wat dit is mooi gedaan. Maar verder rest hoop ik dat ik deze film snel vergeet.

1 ster voor deze film.

Regisseur Mel Gibson bewees eerder met de film Braveheart capabel te zijn om een grootse film op het witte doek te brengen. Een film over het levensverhaal van Jezus geregisseerd door Gibson zag ik dan ook wel zeten. Helaas viel het resultaat mij enorm tegen.

Over het uiterlijk van de film heb ik weinig te klagen. De decors en kostuums zijn uiterst fraai en ook het camerawerk van Caleb Deschanel is prima. De keuze om de film volledig in het Aramees op te nemen, was een gewaagde keuze, maar pakt achteraf wel goed uit. De make-up effecten zijn briljant en hadden wat mij betreft wel een Oscar verdiend.

Maar de sterke punten kunnen niet verhullen dat het scenario van The Passion of the Christ ronduit zwak is. Mel Gibson besteed het grootste gedeelte van de tijd aan expliciete martelscènes, waarbij de kijker het lijden van Jezus letterlijk moet voelen. De Romeinen lachen er vrolijk bij als ze Jezus letterlijk tot pulp slaan en dat komt de geloofwaardigheid van de film niet ten goede. Aan het uitdiepen van de karakters besteedt Gibson nauwelijks aandacht, waardoor je je als kijker weinig betrokken voelt bij het lijden van Jezus (daar waar de korte marteling van William Wallace in Braveheart wel indruk maakte).

Jim Caviezel vind ik normaal een goede acteur, maar hij krijgt hier te weinig ruimte om van Jezus de charismatische leider te maken die hij eigenlijk zou moeten zijn. De mooiste scènes zijn diegene die hij deelt met zijn moeder Maria, een mooie rol van Morgenstern.

Zeker niet de beste film van Gibson of over het leven van Jezus.

Ik heb al veel geschreven over deze film in dit topic, maar wel enige jaren terug. The Passion of The Christ filmt een stuk uit de bijbel dat het belangrijkste verhaal is voor christenen: het lijden van Christus en de verrijzenis 2 dagen later. Over historische feiten kan je discussiëren, Gibson's insteek was ook die vanuit zijn geloof. En net dat belangrijke onderdeel uit de Bijbel wordt hier in 2 uur tijd naar voor gebracht. Om te laten zien wat dat lijden is. Dat het meer is dan een wandeling naar de berg om gekruisigd te worden en 2 dagen zonder probleem terug op te staan.

En daarmee heb je een film die nogal confronterend is voor veel gelovigen, aanstootgevend kan zijn voor mensen met een ander geloof (ik denk dan vooral aan de joodse gemeenschap die vooral in dit verhaal wat met de vinger worden gewezen) en verwarrend of zelfs saai voor mensen die niet vertrouwd zijn met de bijbel of gewoon niet gelovig. Het lijden wordt dan wel weergegeven, een beeld scheppen van Jezus doet het niet en ook de kracht van geloof mis ik in deze film als je het langs die kant wil bekijken.

Toch een relatief hoge score van mij. Ik ben vertrouwd met de bijbel en heb wel wat interesse in de geschiedkundige kant van Jezus en co. Maar zelfs los daarvan maakt het wel indruk en is zelden een marteling zo hard in beeld gebracht. In één beeld zie je meer bloed dan in de hele Expendables-franchise samen. Maar ik begrijp wel dat The Passion of the Christ niet iedereen zal bekoren. Dit moet je liggen en ook al klinkt het vrij raar, is dit eerder gedoemd tot een soort cultfilm die het van een klein publiek moet hebben.

Wanneer ik mijn recensie nog eens herlees.. ben ik toch niet helemaal tevreden hierover, ik moet een mindere dag gehad hebben.

Bij deze herschrijf ik ze nog eens.

Deze film zag ik in avant-première in Brussel. Zo overweldigend dat deze film was, mensen schreeuwden in de zaal, m’n vader naast mij kneep zijn ogen een paar keer dicht en dan natuurlijk nog die vent met zijn volle emmer popcorn die op het einde van de film onaangeroerd bleef.

Dat de film gewelddadig en wreed is zal ik zeker niet ontkennen; maar het past wel in de context hiervan, het gaat namelijk over het lijdensverhaal van Jezus (een spijker in de hand bloed nu eenmaal). Persoonlijk zoek ik in deze film dan ook helemaal geen evangelische boodschap of zo, voor mij is deze film puur letterlijk de passie van Jezus eigenlijk de kruisweg in beeld gebracht, met nog een aantal verwijzingen naar bv het laatste avondmaal.

Omwille van bovenstaande reden bekijk ik deze film dan ook enkel met de goede week.

De acteerprestaties vind ik goed vooral dan van Maia Morgenstern. Jim Caviezel vind ik de beste vertolker van Jezus op het witte doek, dit is mijn persoonlijke mening de andere vertolkingen van Jezus zal ik niet meer aanhalen, behalve dan Robert Powell (ik kan het niet laten) die is precies in trance of stoned in Jesus of Nazareth, verschrikkelijk gedateerde serie.

Mijn mening over Mel Gibson en zijn authentieke films blijft hetzelfde.

Dit is de enigste jesus film die ik gezien heb die me tot nu toe heeft weten te ontroeren, in andere uitvoeringen wordt hij geaaid of je ziet simpelweg niks, hier hebben ze laten zien hoe hij heeft moeten lijden. Het is misschien wat grof, maar naar mijn mening, jesus heeft moeten lijden voor ons, en hier zie je dat ook. Voor iemand die niet gelovig is, zoals ik, weet nu waarom hij zo'n kroon heeft. De rol van pilates/cesear vond ik ook mooi neergezet, gedwongen door het volk. De rol van de moeder is ook krachtig. Ik vind het zeker een van de mooiste uitvoeringen in dit gerne.

Voor een lange tijd wilde ik deze controversiële Jezus-film van Mel Gibson zien en nu is het er dan eindelijk van gekomen. De film verteld het verhaal van de laatste 12 uur van het leven van Jezus Christus en in het bijzonder de lijdensweg.

Allereerst wil ik Mel Gibson een groot compliment geven dat hij ervoor heeft gekozen om met nagenoeg onbekende acteurs te werken en geen bekende Hollywood-sterren te hebben gecast. En daarnaast zelfs geen Engels maar Latijn en Aramees/Hebreeuws als voertaal. Jim Caviezel speelde een sterke Jezus, erg knap hoe hij de lijdensweg wist uit te beelden. Sowieso vond ik het acteerwerk erg sterk.

Daarnaast is de film visueel een heus meesterwerk. Prachtig geschoten, van het kalme blauw in de olijventuin tot de rode gruwel van de lijdensweg. De composities deden me aan bekende altaarstukken en schilderijen van o.a. Caravaggio denken. De muziek van John Debney bezorgde me het ene moment kippenvel, het andere moment was het veel te typisch en totaal verkeerd van toon.

Als Katholiek waardeer ik het dat Gibson de film vanuit zijn traditionele Katholieke opvoeding heeft gemaakt. Voor iedere opnamedag werd door een Katholieke priester een mis gehouden en naar verluid zijn een aantal cast leden na de film tot het Katholicisme bekeerd. Ik hoor wel vaker dat mensen de lijdensweg verschrikkelijk vinden en walgelijk dat deze expliciet wordt afgebeeld. Ik vind het echter nodig dat je als christen wordt geconfronteerd met wat Jezus voor onze zonden doorstaan heeft. Dat is ook waarom in Katholieke kerken portretten van elk onderdeel van de lijdensweg zijn te vinden. Wat dat betreft sta ik achter Gibson.

Dit is echter waar de lofzang ophoud. Ik snap de kritiek die de film krijgt namelijk helemaal. De beschuldigingen van Anti-Semitische zijn echt onzin (zoals Joodse geestelijken ook zeggen, dit zijn Hebreeërs en geen moderne Joden) maar het anti-Judaïsche lag er wel echt te dik op. Nu is dat deels logisch, want dat is in de Bijbel ook zo (de apostelen zetten zich af van de Joodse religie), maar de grote rol van de Joodse priesters en de suggestie dat de duivel volgens de film via de joden heeft gehandeld gaat nogal ver en komt niet overeen met het evangelie. Daarnaast worden belangrijke dingen zoals het laatste avondmaal en de herrijzenis nogal afgeraffeld en waren de aardbeving en het sadisme van enkele Romeinse soldaten nogal overdreven.

Ik vind het moedig van Gibson dat hij deze film heeft gemaakt en het is volledig onterecht dat hij een stigma heeft gekregen in Hollywood. Toch laten we eerlijk wezen, hij is gewoon niet de juiste man voor dit soort film. Met Braveheart en Apocalypto heeft hij wel degelijk bewezen dat hij prachtige films kan maken die filmtechnisch sterk zijn en voor een blockbuster genoeg inhoud hebben. The Passion of the Christ is vaak dan ook prachtig geschoten, maar mist wat de perfecte Jezus-film nodig heeft. De editing legt de nadruk teveel op snelheid en actie, terwijl een dergelijke film juist van statische traagheid geprofiteerd zou hebben. Veel meer kunsthistorische verwijzingen en vooral veel meer filosofische en theologische achtergronden zijn nodig. Klassieke werken of juist helemaal geen muziek zouden goed werken. Voor een verfilming van het evangelie ga je toch eerder naar iemand als Andrei Tarkovsky en niet naar iemand als Steven Spielberg.

Niet dat andere Jezusfilms perse veel beter zijn. De perfecte heb ik nog nooit gezien. De klassiekers zijn behoorlijk stijf en toneelachtig met veel whitecasting en bekende koppen die afleiden. Films als Jesus of Nazareth (die ik momenteel nog niet in zijn volledigheid heb gezien) waren zeker niet onaardig, maar toch ook nog wat stijf. Hier zien we als kijker geen engelen of duivels (alleen de personages kunnen die zien) en wordt Jezus' joodse achtergrond erg benadrukt. The Last Temptation of Christ van Scorsese is tot nu toe nog wel de meest geslaagde Jezusfilm die ik ken, alleen is dat geen verfilming van het evangelie maar meer een fictieve allegorie die interesante invalshoek bied. Ik heb nog erg veel te zien en ik wil later dan ook uitgebreid terugkomen op de verschillen tussen de Jezusfilms. Voor nu wil ik het hier bij laten.

Pfoeh, heftig werk dit van Mel Gibson. De rest van zijn films heb ik allemaal wel al eens gezien al is het tijd om Braveheart en Apocalypto ook eens te gaan herzien. Dit vind ik een zeer moeilijke film om juist te beoordelen.

Langs de ene kant is de film veel te lang en lijkt het dat Gibson enkel wilt shockeren en provoceren. Is al dat expliciet geweld nodig? En moet het echt zolang duren? Dat is zo'n lastige vraag om op te antwoorden. Want langs de andere kant leef je zeker mee en wil je gewoon dat het stopt. Wie dat niet wil, kan best eens een psychiater raadplegen. Anderzijds heeft het ook wel iets inspirerend. Hoeveel kan een mens verdragen? Na Martyrs gezien te hebben blijkbaar heel veel. Dit hoort ook thuis bij de torture porn eigenlijk.

Wat ongelooflijk is, is de acteerprestatie van Jim Caviezel. Zo'n sterke rol zie je zelden. Zoals een Viggo Mortensen die gewoon zijn personage Aragorn wordt in de LOTR. Straf dat hij niet meer filmrollen heeft gekregen als je dit ziet.

Hetgeen me dus wel stoort is de inhoud van de film. Er is heel weinig achtergrond en dat maakt de beweegredenen van dit alles vrij onduidelijk. De personages zijn totaal niet uitgewerkt. Ik ben een atheïst (zoals steeds meer mensen tegenwoordig ) en ik ken dus zeker niet elk detail. Dit maakt de film nog langdradiger dan het al is. De film kent ook weinig dialoog. De echte kracht zit natuurlijk in de beelden en de aanwezigheid van de massa. Een erg krachtig moment is wanneer Jezus kracht put uit het feit dat hij zijn familie ziet en toch weer opstaat. Ook al kunnen ze het enkel maar aanzien, dat ze er zijn geeft hem toch de moed om door te gaan. Een film die ik niet snel zal herzien, dat staat vast.

Slecht.

Simpelweg omdat het heel eenzijdig is: Jezus wordt gefolterd en dat zal het dan zijn. De onwetenden die hem dit aandoen zijn zo karikaturaal dat het vrijwel meteen ergerlijk wordt. En dat dan de ganse speelduur. Bah.

Behalve de enkele keren dat de duivel passeert is er nergens een diepere laag of wat ambiguïteit te ontdekken. Nu hoefde ik ook geen ellenlange prekerige klaagzang, maar het had toch wel ietsje meer mogen zijn.

Dat gezegd zijnde, vind ik Jim Caviezel wel een goede casting. Het is een zeldzaam lichtpuntje. Datzelfde kan ik niet zeggen van Mel Gibson als regisseur. Hij schuwt het bloed niet - gelukkig - maar verder dan talloze slomo's van die belachelijke Romeinen komt hij niet.

1

Krachtig.

Ondanks de meeste op deze site heeft deze film me toch wel weten te overtuigen. Ik ben het wel eens dat de slomo's van de romeinen toch wel een slechte keuze was. Waarschijnlijk om de speelduur wat te rekken, en de duivel die passeert voegt ook vrij weinig toe.

Maar de martelscenes van Jezus vond ik toch wel enorm krachtig in beeld gebracht. Zeer rauw en bruut, waardoor ik vaak met afschuw zat te kijken dat mensen zo ver kunnen gaan met het laten leiden van een persoon. Caviezel is redelijk goed gecast.

Pijnlijke, langzame en verdrietige film om te zien, en het is ook zeker geen vriendelijke rit. Begin was slecht, maar daarna is de film toch wel goed.

Weer eens gezien. Deze film is bijzonder grof. Maar volgens mij is de bijbel soms ook heel gruwelijk. De mensheid is sowieso dom en onwetend. Vandaar dat Jezus zichzelf opoffert om de zonden van de mens te vergeven voor God. Zou dat nu nog steeds gelden? Of vergeeft God ons nu niet meer? En moet Jezus weer eens geboren worden? Het Christendom. Vreemd geloof. De mens. Vreemd wezen.

Voor of tegen, slecht of goed, de discussie over de kerk en god, dit is waar het om draait, hoe iedereen geloof zelf beleeft en dit is hoe Mel Gibson het ziet en zich waarschijnlijk in zijn eigen kerk huilend onder zijn kruisbeeld slaat met een kat met negenstaarten wenend dat mensen verschrikkelijk zijn en we de zoon van God vreselijk behandelt hebben. De film gaat mijn inziens niet over wat er nu met Jezus gebeurt is en of ieder bloedig detail klopt maar hoe mensen er mee omgaan en vinden dat we daar nog altijd boete voor moeten doen. Er zijn immers nog steeds mensen die zich vrijwillig aan het kruis laten nagelen als boetedoening oid. Anderzijds, nu ben ik niet heel thuis in hoe streng bepaalde stromingen zijn, is dit beeld wel een redelijk definitie in hoe het Katholicisme er op ziet of MG moet hier zijn eigen draai nog aan gegeven hebben. De grap vind ik dan weer dat we het nu veroordelen, maar in die tijd waarschijnlijk als een met oogkleppen uitgevoerd volgeling net zo goed aan de weg had gestaan om te joelen en te spugen.

De goede punten van de film zijn zondermeer het scherpe randje dat opgezocht wordt met de duivel die mee kijkt, het ziet er visueel prachtig uit, goede acteren, vooral Caviezel speelt natuurlijk de rol van zijn leven en dan vooral de talen. Romeinen spreken Italiaans en alle anderen inclusief JC, heej das toevallig, spreekt de hele film wat waarschijnlijk door moet gaan voor Hebreeuws. Erg knap.

De wat mindere punten, het verhaal en de tocht naar het kruis wordt op zich prima gebracht maar het realistische is er op een gegeven moment wel vanaf door de zeer ernstige ranseling. Dat een mens een dergelijke afstraffing zou kunnen ondergaan en dan nog lopen, laat staan met een kruis zou lopen, is bijna op het ridicule af. Het is zonder twijfel het katholieke beeld dat belangrijker is en ons vooral moet opzadelen met een gevoel van schuld en berouw van de gruwelijke lijdensweg. Toch zal de gemiddelde neutrale kijker zijn schouders ophalen, een biertje uit de koelkast halen, en de gemiddelde op bloed beluste roepen dat het weer tijd wordt voor een zweep. Door de bakken vol geweld en bloed die van het beeldscherm spat lijkt de boodschap en het verhaal toch redelijk in te boeten en de doelgroep die het aan moet spreken te missen. Wat MG zijn boodschap nu precies is met dit hele beeld blijft me redelijk onduidelijk behalve dat dit waarschijnlijk het ijkpunt is waar zijn geloof op gebaseerd is en hoe hij het beleeft.

Een aardige film wanneer niet te teer van ziel en maag, en qua setting, sfeer, acteren en muziek best wel goed zo nu en dan te zien. Maar dat is het dan ook.

Moeilijk te beoordelen film. Laat ons eerst beginnen met het meest eenvoudige. Bij Mel Gibson kan je sowieso terecht om een sterke technische film te laten maken met oog voor detail. Net als in Apocalypto, Hacksaw Ridge of Braveheart worden kosten noch moeite gespaard om zijn boodschap te brengen. Ook bij The passion of the Christ is het kenmerkend dat veel tijd en aandacht is gestopt in de montage en de regie. De beelden zijn enorm accuraat. Het ziet er allemaal piekfijn uit. Ook het feit dat er Aramees en Latijn wordt gesproken is haast uniek en draagt bij tot de authenticiteit van de film. Net als in Apocalypto siert het Mel Gibson om niet simpelweg naar het Engels overgeschakeld te zijn.

Aan de andere kant kan de vraag gesteld worden welke boodschap Mel Gibson wou brengen met deze film. Wat zit erachter? Niets voor niets heeft hij met deze film letterlijk kwaad bloed gezet met de toch wel zeer expliciete en bij momenten afgrijselijke marteling van Jezus. Die weerhaakjes bvb, mja. Hier en daar was het toch net té en kan je je de vraag stellen of dàt nu echt moest. Niet voor niets heeft hij onder meer hierdoor zijn dubieuze bijnaam "Bad Mel" of "Bloody Mel" gekregen.

Christus die gestorven is voor de zonden van de mensheid. Gibson slaagt er toch wel in om als kijker toch wel even te reflecteren. Een film die je letterlijk op de maag kan liggen en het ligt niet aan de chips of Cola. Tot slot een dikke pluim aan Caviezel die uitstekend gestalte geeft aan de lijdende Jezusfiguur. Weinig geldelijke waardering overigens voor zijn prestatie tijdens filmfestivals, maar dat zal wel eerder met de controverse van de film te maken hebben, niet zozeer met zijn acteren op zich ...

Net geen 4,0*, maar zeer zeker een mooie 3,5*.