Insidious (2010)

Geweldige film, die met de minuut beter wordt, en me heerlijke kippenvel momenten heeft bezorgt.

Het einde geeft nog 1/2 punt extra briljant, en het nummer van Tiny Tim - Tip Toe, Through The Tulips, maakt de film helemaal af. Absolute aanrader.

meningen kunnen verschillen maar betere horrors als dit bestaan er niet. ik ben een groot horror liefhebber. Heb bijna allehorror films gezien die je gezien MOET hebben en deze was 1 van d weinige die me echt meerdere keren erg liet schrikken. Het hele sfeertje is erg eng en 1keer wat anders als geesten of iets dergelijks. verdient zeker een plek in mijn top 3 en heeft me de hele film in spanning gehouden!

Insidious is simpelweg een prachtige spookhuis horror. De sfeer zit er gewoon heel goed in. Wordt mooi aangevuld door de zenuwslopende muziek. De karakters zijn goed uitgedacht en komen erg geloofwaardig over. Alles klopt aan de film, je ziet dat er duidelijk aandacht is besteed aan alle aspecten. Het komt helemaal uit de verf. Deze film hoort duidelijk in het rijtje "beste horror films" als je het mij vraagt. DIt zeg ik niet enkel alleen als fan van James Wan maar ook omdat je de rillingen krijgt van deze film: meer dan alleen schrikeffecten maar ook een luguber verhaal. The black bride zal sommigen vast nog weleens opzoeken in nachtmerries.

"The Further" is een prachtige toevoeging aan de film, deze dimensie geeft de film extra inhoud en maakt alles zoveel interessanter.

Ik heb niets dan lof voor James Wan. DIe man maakt prachtige spookhuis horrors: Insidious, Insidious chapter 2 en the Conjuring horen hierin thuis.

4,5*

Derde Wan, derde geslaagde Wan

Grotendeels heb ik er hetzelfde gevoel als bij The Conjuring aan over gehouden. Ik vond de film namelijk niet echt eng, en op een paar na zijn ook de schrikmomenten niet effectief.

Het is bovendien, net zoals Poltergeist, een zware film. Een pauze is niet af te raden.

Maar, langs de andere kant is het een heel sterke film; een goed en sterk uitgewerkt verhaal. Geen rol die echt slecht wordt neergezet en het is bij momenten heel erg sfeervol. (+een goede soundtrack, niet te vergeten)

Hopelijk haalt Chapter 2 dit niveau ook, waar ik voor vrees

Dit smaakte naar een laffe horror die geen enkele spanning kent. Wel opmerkelijk dat zonder enig morren meteen van woning verwisseld wordt, wanneer daar spooky dingen gebeuren. Vaak wordt er krampachtig volgehouden om in het spookhuis koste wat kost te blijven wonen. Maar zelfs de verhuizing mag niet baten, want ook in de nieuwe woning wordt het gezin geterroriseerd door de demonen. Niet echt verrassend allemaal dus en Insidious wordt trouwens pas echt dubieus toen die twee Ghost Buster-clowns binnen kwamen vallen. Wat een suffige bende werd dit toen.

Ik ben geen expert op het gebied van horrorfilms, maar ik weet wel dat de sfeer het belangrijkste is van het genre. Dat zit bij deze film wel goed. De hele film hangt er een hele enge sfeer. Sommige scenes zijn heel erg memorabel en vergeet je niet snel. Het concept is niet erg baanbrekend, maar ik hou er wel van.

De hele film blijft de spanning op een top niveau, ook het laatste deel van de film vond ik nog steeds om te snijden. Een film die smaakt naar meer.

Behoorlijk.

Echt goed vind ik het niet. Heel dat geestengedoe is in elke horror hetzelfde. Deurtje dat dichtklapt, krakende en andere onheilspellende geluiden, spelletje spelen, … Insidious heeft ook met deze symptomen te kampen, maar echt heel slecht vind ik het nu ook weer niet. Er zitten nog wel wat schrikmomenten in en het is goed gevuld, zeker het einde.

De cast is ook redelijk – iets wat horrorfilms voor mij steevast beter verteerbaar maakt. Rose Byrne spant daarbij de kroon. Ze is nog geen Vera Farmiga, maar bij tijd en wijlen heeft ze zo’n hysterische kop die hier wel past.

James Wan maakt het ook best sfeervol. Darth Maul heeft z’n momentjes. Dat design is ook leuk, beetje fout allemaal en dat kunnen deze films zeker hebben van mij. De soundtrack is wel een stuk minder. Wan maakt het sowieso vrij lomp door de volumeknop steeds helemaal open te draaien als er iets engs uit het donker dreigt te verschijnen. Lang leve de horror die wat minder trucs van het genre gebruikt.

3

Insidious

Één van Wan's pareltje en een film die mij toch een paar keer de stuipen op mijn lijf heeft gejaagd. Insidious is toch wel een film met een verhaaltje er achter en de personage's vond ik ook gaaf! Ik weet niet maar op een één of andere manier weet Wan toch met deze film mij onder mijn huid te zitten waardoor ik niet altijd even lekker er naar keek. Geesten filmpjes kijk ik sowieso al niet graag en vooral in mijn eentje dus ja, dan vind ik deze ook wat enger dan normaal! Nee, de personages vond ik gaaf en ik kon er wel van genieten, dat wel! Het verhaal was leuk om te volgen niet altijd even sterk maar het concept was gewoon goed. Leuk om mee te nemen!

4.0* (deze stem is ouder dan de recente!)

Toen ik deze zag zat ik in de bioscoop. Alleen al dat de titel van de film zo hard werd gepresenteerd, met knalrode vlammende letters en schelle muziek, liet de zaal zenuwachtig lachen.

Deze sfeer werd vastgehouden de rest van de film. Vooral de muziek doet het hem. Er zaten goede schrikmomenten in, maar als je eenmaal weet hoe de demon eruit ziet valt het wel weer mee. Ik heb recent chapter 3 gekeken in de bioscoop, is ook een aanrader!

De teleurstelling die Drag me to Hell me een tijdje terug bracht onderstreepte maar weer eens dat horror niet mijn favoriete genre is (en waarschijnlijk ook nooit zal worden). Toch had ik nog zin in een andere film die al geruime tijd in mijn kast stond en waar ik best wel nieuwsgierig naar was: Insidious.

Ik was opgelucht toen ik erachter kwam dat het om een film ging die zichzelf serieus nam. Wil uiteraard niet meteen zeggen dat 'ie goed is, maar eerdergenoemde titel liet me zien dat een flink scheutje humor in een horrorfilm niet helemaal werkt bij mij. Al snel bleek dat het wel snor zit met de sfeer in Insidious: een groot, donker, nog niet helemaal ingericht huis zonder enige gezelligheid. Laat het spookuurtje maar beginnen!

Wat volgt zijn een hoop geslaagde scènes. Ik zal niet zeggen dat het nergens vergezocht is, maar vermakelijk is het iig wel. Eén van de scènes die ik het 'engste' vond was die met dat vage ventje, waar 'Tiptoe Through the Tulips' een essentiële rol in speelt. Lekker mysterieus en spookachtig. De film komt op dat soort momenten zelfs best realistisch over. Je blijft ook over het algemeen constant met een spannend gevoel kijken; iets dat ik een vereiste vind voor een goede horrorfilm.

Wat ik persoonlijk iets minder geslaagd vond waren die twee komisch bedoelde(?) ghostbusters. Die haalden op de een of andere manier iets van de beklemmende sfeer weg. Alsof je er even aan herinnert werd dat je naar een film zit te kijken. Daarnaast vond ik het einde een beetje een afknapper. Toen ik er later achterkwam dat het een (achteraf gezien zelfs duidelijke) hint naar een vervolg was, had ik er wat meer vrede mee, maar op het moment dat ik het zag vond ik het wat afgeraffeld overkomen. Verder valt er wat mij betreft niet veel aan te merken op de film. Het acteerwerk vond ik ook, tegen mijn verwachting in eerlijk gezegd, best goed. De personages voelen aan als oprechte mensen, waardoor het makkelijk is om met hen mee te leven. Ook een leuke bijrol van Darth Maul trouwens.

Ik kan wel zeggen dat ik me goed vermaakt heb met Insidious. Ik had nergens het ‘briljant’ of ‘meesterwerk’ gevoel, maar dat hoeft ook niet. Volgens mij is dat ook niet wat Insidious wil zijn. Het is een leuke, bovengemiddelde wegkijker. Het heeft geen slapeloze nachten tot gevolg, maar de film laat een prima indruk achter.

3,5*

Omdat ik een enge horrorfilm wilde zien kwam ik uiteraard via Netflix bij deze uit. Begon tot ongeveer in het midden erg veelbelovend, daarna haalt de film met zijn eigen onzin zichzelf wel onderuit.

Ja, het eerste gedeelte van de film met het huis dat wordt geterroriseerd is erg sterk. Ja ik zat wel even te huiveren hoe sterk de boel werd opgebouwt en de spanning langzaamaan opgevoerd werd. Ja verwacht natuurlijk wel bij de nodige momenten te schrikken, maar toch, ik vond het redelijk scary.

Totdat de halve gare spookjagers erbij worden gehaald samen met de oude vrouw. Vanaf dit moment neemt de film een heel andere wending die slecht uitpakt. Er wordt een duik gemaakt in een andere wereld met geschminkte mannen in een spookhuisachtige setting. De geloofwaardigheid van de film ging eraan, evenals mijn geboeidheid. Nee dit sloeg de plank behoorlijk mis. Jammer dat een film ineens zon wending moet maken.

Ohja, uiteraard moet er ook weer een cliché persoon in de film zitten die de boel niet geloofd. Dit dit keer in de vorm van Patrick Wilson. De clichés stapelen zich wel aardig op in deze film. Ook jammer.

Al met al prima tot de helft. Daarna tegenvallertje dat op een mager 6'je uitkomt.

Een bescheiden zeven.

Uiteindelijk te danken aan de redelijke twist op het einde, want ik vreesde al even voor een happy ending. Insidious is een prima horrorfilm, met scares die werkten door het uitmuntende sound design. Goed geluid deed in dit geval veel om de spanning te verhogen.

Daarnaast weer prima geschoten en keurig aangekleed, zoals ik dat van Wan inmiddels wel gewend ben. Wat m'n enthousiasme wat temperde, was het ditmaal redelijk belachelijke verhaal. Toch een stuk minder geloofwaardig en beklemmend dan the Conjuring, al zijn de verhalen best vergelijkbaar. The Conjuring draaide echter wat meer op onderhuidse spanning en sfeer, en die elementen miste ik hier een beetje.

Anderhalf uur horror in your face, eigenlijk een beetje wat ik had verwacht, gelukkig wel prima uitgevoerd. Ik vergeef Wan de typecasting maar.

3.5*, op de valreep.

Vond het weer eens tijd om deze Insidious na enkele jaren te herzien. In mijn beleving leek 3* een lage score, aangezien ik deze destijds zeer goed te pruimen vond.

En wow, wat voor een kronkel ik toen in mijn kop had weet ik niet, maar wat een fenomenaal filmpje. Het eerste deel is angstaanjagend, werkelijk enorm creepy. Ben best wel wat gewend inmiddels, maar ik ben toch enkele keren redelijk verschoten. Halverwege verdwijnt dit een beetje naar de achtergrond, en maakt de film plaats voor een mix van fantasy/thriller met nog steeds dat angstaanjagend sfeertje. Visueel ook best mooi. De wereld die gecreëerd wordt is echt fantastisch. Overigens thumbs up voor de soundeffects, die hier echt een extra dimensie toevoegen. Man man, wat was dit goed. Ik denk dat ik hem zelfs beter vond dan The Conjuring, al zal dat weinig schelen. Patrick Wilson vind ik overigens een vette meerwaarde, zowel hier als in bovengenoemde. Mensen verwijten deze film een karrevracht aan clichés, maar het belangrijkste is hoe daar mee om wordt gegaan. En dat doet Wan toch verrekte goed.

Deel 2 heb ik nooit gezien, dus daar ga ik mij later deze week eens aan wagen.

Verhoging van een 6 naar een ruime 8.

"It's not the house that's hounted... (en dan de ontknoping!) it's your son! (dada dummm!)"

Redelijke horrorfilm met goed acteerwerk. Weer enkele vervelende en verplichte jumpscares. En de ghosthunters zijn inderdaad eerder grappig. Het moment als de vader zonder het te beseffen in de geestenwereld treedt terwijl hij denkt dat het niet werkt vind ik goed gedaan. Ook een verrassend einde!

Wauw. Wat een aannames. Ik zou een cursus begrijpend lezen volgen als ik u was. U legt Capablanca echt ontzettend veel woorden in de mond die hij helemaal niet noemt. Daarnaast is het absurd om te stellen dat iemand een film 'in de eerste plaat niet moet bekijken' omdat het achteraf niet boeiend blijkt.

Over de film zelf: door de enorme hoeveelheid soortgelijke films zou je verwachten dat ergens iets origineels gebeurd. Helaas kinderpindakaas. Het begint al bij de zeer matige karakters. Dat ik me niet kan inleven is niet erg als het gewoon beeldvulling zou zijn. Helaas worden de personages serieus genomen ondanks hun gebrek aan logische redenatie. De 'spanning' zit hem vooral in de vraag: wanneer komt er opeens een heel hard geluid? Want qua sfeer opbouw wordt hier amper wat geprobeerd behalve overal de lampen uitdoen en alle deuren laten kraken. Bummer

Origineel, dat zeker. Je denkt een zoveelste horror te zien met een behekst huis, maar Wan gaat een compleet andere kant uit. Het is alleen mijn smaak niet. Ook vond ik de film nogal rommelig. Ik had op een gegeven moment het idee dat er met flash backs werd gewerkt, maar zelfs of dat zo was of niet is me nog niet duidelijk. In ieder geval kwam het ook door het feit dat sommige kinderen helemaal niet meer in beeld kwamen op veel momenten. Acteurs kunnen ook weinig. Wilson kan beter maar haalt hier het niveau van een soap en ook de rest maakt weinig indruk. Qua production design is het nog wel fraai en geeft een beklemmend gevoel in een normale omgeving. 2,0*.

“It's not the house that is haunted. It's your son.”

Prima horrorfilm. James Wan weet wel hoe je de spanning moet opvoeren, en met een krakend oud huis, een creepy kind, vreemde wezens en een druppelende kraan kun je het nooit fout doen. Een beetje cliché, maar het werkt. Rose Byrne en Patrick Wilson zijn ook uitstekend, en vooral wanneer Lin Shaye haar intrede doet gaan alle remmen los. Insidious heeft ook perfect einde, en het maakt de film voor mij helemaal af.

Blijft genieten. Eigenlijk stiekem toch wat meer van Insidious genoten tijdens de 3e keer dat ik deze film zag. Wan weet een ijzersterke sfeer neer te zetten in een verhaal dat vooral veel spanning met zich meebrengt. Zelden was een bloeddeloze horrorfilm zoals onder andere Poltergeist dat was,zo goed, dat ik nu voor het eerst zelfs koude rillingen over mijn rug voelde lopen. Wan weet de film goed op te bouwen tot een spannend sfeervol geheel waarbij de geluidseffecten ook nog tot een fijne pluspunt behoort.

Laten we eerlijk zijn. Insidious is geen vernieuwende film. Nu is het ook een flinke opgave om met een spookhuisfilm nieuwe paden in te slaan. Als een film desondanks intrigeert en aantrekkelijk wegkijkt, dan is dat een opzienbarende prestatie. En deze film doet dat. De film bezit een bepaald raffinement dat onderhuids triggert. De film roept iets op dat appelleert aan een oerangst. Angst voor het onbekende. Angst om de controle te verliezen. Angst voor de dood.

Uiteraard speelt mijn voorliefde voor het spookhuis in de waardering ook een grote rol. Ik vind een spookhuis al snel intrigerend en heb bij het kijken minder last van een kritische blik dan bij films uit een ander sub genre. Dat is een eerlijke constatering die de objectieve benadering uit de eerste alinea meteen weer teniet doet. Ach, ik geef het toe. Ik ben gewoon een (bijna) onvoorwaardelijke spookhuis fan.

Goeie film dus. In een bedachtzaam tempo. De film sloft lekker voort. Het verhaal krijgt de tijd om zich te ontwikkelen en nestelt zich op comfortabele wijze in de gevoelsregionen. De spanning ontwikkelt zich vervolgens ongemerkt en sluipt heel traag het verhaal binnen. In beginsel is er slechts sprake van een licht gevoel van nervositeit. Dat gevoel evolueert en aan het eind van de film is de spanning tot dermate grote hoogte gestegen dat het nerveuze gevoel is veranderd in een permanente angstige verkramping in lijf en leden.

Die spanningsopbouw gebeurt heel kundig. Met enkele geraffineerd geplaatste jump scares bijvoorbeeld. Gewoon goeie scares. Niet overdone en geen (haha) flauwekul scares. Van goedkoop effectbejag is geen sprake.

Er is meer dat spanningverhogend werkt. De film gebruikt geen angstaanjagende muziek of expliciete bloedige momenten om een horrorgevoel te genereren. Nee, hier zijn het juist de zachte geluiden die voor de onrust zorgen. Geritsel, gekraak en gefluister.

Verder maakt de film subtiel gebruik van al die andere typische elementen en trucs uit het genre. We hebben het dan over de wisselingen in cameraperspectief en het spel met schaduw en licht. We hebben het over lampjes die flikkeren of ontploffen en over een geestverschijninkje hier en daar. We hebben het over al die voorspelbare dingen. Spannend. Spannend.

Prettige personages ook. De personages in de film zijn nu eens niet kleurloos. Net als het verhaal krijgen de personages de tijd om zich te ontwikkelen tot karakters met kleur. De kijker krijgt ruim de gelegenheid om empathie op te wekken voor de personages. De inleving maakt dat de bedreigende horrorelementen goed landen. Behalve de zichtbare angst die de visuele dreiging bij de personages oproept, komen de psychologische effecten ervan ook goed binnen. Zo zie je maar weer dat investering in personages z’n vruchten afwerpt. Empathie met de personages is gewoon een belangrijk element in een spookhuis film.

Ja, goeie film. Opbouw en verloop van het verhaal voelen dan wel oud en vertrouwd, maar de uitwerking is buitengewoon geraffineerd gedaan. Smaakt naar meer.

Na eerder The Conjuring gezien te hebben werd het nu wel eens tijd voor Insidious. James Wan is duidelijk goed in het creëren van sfeer en heeft daarbij duidelijk zijn inspiratie gehaald bij horror films uit de oude doos, maar dan gelukkig wel met een eigen draai.
Insidious lijkt namelijk de herkenbare paden te bewandelen maar de twist tegen het einde dat de vader hetzelfde meegemaakt heeft en ook zoals gezegd in de film een "avonturier" is zag ik zeker niet aankomen en de scènes die volgen zijn erg sfeervol gemaakt.

Soms doet Wan wat uitstapjes richting het comedy gedeelte en dit werkte voor mij niet altijd even goed, gewoonweg te flauw en te geforceerd. De cast acteert over het algemeen redelijk maar Rose Byrne weet helaas niet altijd even veel te overtuigen, zeker in haar meest bange momenten schiet ze nog wel eens richting het over-acting randje.

Insidious is zeker de moeite waard, heeft zijn min maar ook zeker zijn pluspunten. Vermakelijk is het geheel wel.
3*

Blijf samen met The Conjuring en PA beste innen genre, denk misschien wel dé beste, heerlijk spooky en creepy, lekkere sound ook en met en top Patrick Wilson en heerlijke Lin Shaye, die hier voor geknipt is en dan nog van top regisseur James Wan. Dikken topper!

Onlangs eens herzien omdat ik dacht de 1* die ik voorheen gaf wel érg straf was. Dat bleek ook wel zo te zijn, maar alsnog ontgaat de status van deze film me een beetje.

Wordt vaak geprezen om zijn scares, maar daar zit hem nou net de grootste tegenvaller wat mij betreft. Eén of twee uitzonderingen daargelaten zijn de meeste scares en horrormomenten gewoon te textbook om echt effectief te zijn. Helpt ook niet mee dat de demoon er lichtelijk belachelijk uit ziet, een soort uit de kluiten gewassen Darth Maul imitatie die de griezelfactor weinig ten goede komt. Ook die ''poppen'' in The Further is zo'n typisch Wan stokpaardje dat voor mij allang zijn effectiviteit verloren heeft. Wél erg gaaf is die scene met het ''tip-toe'' nummer waarin de demoon zijn nagels slijpt, al was dat dan weer eerder komisch dan eng.

Tweede helft van de film is wat beter, met name vanwege de introductie van ''The Further''. Een lichte ''twist'' die ervoor zorgt dat het tweede gedeelte van de film net wat anders verloopt dan de gemiddelde ghostmovie. Maar uiteindelijk is de film qua horror toch vooral wat.. saaiig. Anno 2010 lag het misschien anders, maar de scares zijn nu gewoon te voorspelbaar, de spanningsopbouw te opzichtig en de demonen/creeps nogal underwhelming. Wat resteert is een technisch strak uitgevoerde film met hier en daar een lichtpuntje en een aardig einde. Krappe 2,5*

Halloween, het is de tijd om weer een kleine inhaalslag te maken in het horror-genre. Helaas zijn de films die ik in dat kader gezien heb deze dagen niet van al te hoge kwaliteit, al is deze Insidious nog wel de beste. Of minst slechte. Hij staat bekend als een van de engste films aller tijden, dat is nogal een label, en na het zien van deze film die gelukkig op Netflix staat vraag ik me af waarop die reputatie is gebaseerd.

De verwachtingen waren redelijk hoog en de opbouw vond ik best leuk. De suggestie van demonen doet het altijd goed, maar helaas...zodra die demonen zichtbaar zijn valt 95% van de spanning weg. Dat geldt ook voor Insidious dat in de tweede helft nauwelijks nog griezelig is door veel te veel te laten zien. Iets wat Wan ook al in The Conjuring deed trouwens, die ik wel een tikkeltje beter vond. De enige momenten dat ik even opschrok was bij de jumpscares, toch een beetje de flauwe intikkertjes van het horror-genre- iets wat een argeloze muis in een smoezelige studentenkamer ook voor elkaar kan krijgen.

Misschien moet ik tot de conclusie komen dat ik, ondanks dat ik bepaald geen horrorfanaat, laat staan expert, ben, de Amerikaanse horror me niet zo veel meer doet. Voor verontrustende psychologische horror kun je beter naar Azië kijken, of Frankrijk.

Lange tijd tergend saaie horrorfilm die veel belooft maar zich vrijwel uitsluitend berust op kiekeboe-schrikeffecten en geluidsexplosies. Tja, dan schrik je wel even, maar zeker niet op een leuke manier. Josh [Patrick Wilson] en de zwangere Renai Lambert [Rose Byrne] trekken met hun zoontje [Ty Simpkins] in een huis waar het blijkt te spoken. Medium Elise Rainier [Lin Shaye] en haar komische bedoelde assistenten Specs [Leigh Wannell] en Tucker [Angus Sampson] verhogen de feestvreugde met paranormale sessies die ontaarden in een ontknoping die weliswaar best spectaculair is, maar veel te lang op zich laat wachten. Kreeg (helaas) 3 vervolgen.

Insidious is een film die een zeer sterk begin kent. Je krijgt er serieus de rillingen van over de rug. Helaas weet het qua niveau niet vol te houden. Naar het einde toe wordt het allemaal wat slapjes.

Had deze al lang op het lijstje en met The Red Door nu in de bioscoop toch maar eens aan begonnen. Had er eigenlijk niet echt zin in want die spookhuisfilms vallen me altijd wat tegen, maar deze had wel een aardige reputatie. Is me nu een raadsel waarom.

De poging om met retro horrormuziek, dito logo en vale kleuren een soort 60's horrorsfeer te creëren mislukt al. De veelgeroemde spanningsopbouw heb ik ook niet kunnen ontdekken: de eerste 30 minuten gebeurt er niks, dan ineens van alles met sprongen tegelijk. Rare regiekeuzes zoals plotseling afgekapte scènes en/of fadeouts en sprongen in de tijd doen het geheel ook geen goed.

Het lijkt alsof de makers tijdens de film zelf niet echt wisten wat ze nou wilden en waar het heen moest. Alsof er iemand riep: er moet wel wat humor in! Waarop twee clowns ten tonele verschijnen die metingen in het huis gaan verrichten met speciale apparatuur, of zoiets. Twee volstrekt misplaatste personages in deze film, met belachelijke, geforceerde dialogen die ook nog niet eens grappig zijn.

Het wordt iets leuker als Wilson zich in The Further waagt. Echt eng is het geen moment, de schrikeffecten zijn slapjes en de monsters kolderiek. Maar in ieder geval zorgt het voor enkele sfeervolle scènes. Dat Shaye als een drol acteert doet dan weer wat afbreuk aan dit gedeelte. Het einde is niet slecht.

Al met al viel het niet echt tegen: de verwachtingen waren laag en die kwamen uit.

Creepy hoor, en dat muziekje, als ik dat nu hoor krijg ik kippenvel. Aanrader!

Herzien en het hoge cijfer blijft vooralsnog staan. Jammerlijk is dat dit soort films een typerende trend in gang hebben gezet waarin regisseurs enkel mikken op een hoog geluidsvolume, maar gelukkig laat regisseur James Wan zien dat dit ook gewoon erg kundig gedaan kan worden. Indrukwekkend geluid en zeer strakke sfeeropbouw zijn kenmerkend voor de effectiviteit van Insidious, waarin ook de acteurs zelf niet onder hoeven te doen. Bijzonder is dat de productie geen gek hoog budget had (anderhalf miljoen), maar het toch voor elkaar krijgt om als een dure, volwaardige en afgemaakte horrorfilm aan te voelen. Uiteraard valt er het één en ander te zeggen over de tweede helft, maar ik vond het een originele vondst om een klassiek spookhuisverhaal op deze unieke toets te laten eindigen.

Zeker geen slechte film. Wan heeft duidelijk bijgeleerd na Saw (de eerste, is de enige die ik zag). Deze film is in veel opzichten beter uitgevoerd. Er wordt beter geacteerd, het camerawerk is vooral ook een stuk beter en Wan schept hier wel aardig wat sfeer. De film is ook weer niet al te origineel. Het script blijft ook wat achter, verhaal is voorspelbaar en de dramalaag komt nooit echt uit de verf. Kan me voorstellen dat velen het niet eng vinden, want dat is het voor mij ook niet. Daarvoor is de film ook net een beetje te keurig.

Maar best goed gemaakte middle of the road horror is dit wel.

Herzien op 4K met DolbyVision en een bizarre DolbyAtmos track, holy shit.

Als horrorliefhebber destijds in de bios gezien en ook al meerdere malen thuis op bluray. In dit eerste deel uit de Insidious reeks volgen we geschiedenisleraar Josh (Wilson) en Renai (Byrne) die met hun drie kinderen Dalton, Foster en jongste Kali intrekken in een nieuw huis. Al snel raakt hun zoontje Dalton onder mysterieuze wijze in een coma. De dokters staan voor een raadsel. Ondertussen beginnen er rare dingen te gebeuren in het huis, en Renai wordt zelfs aangevallen door een gedaante. Ze denkt dat het huis bezeten is en haalt Josh over om te verhuizen. Echter in hun volgende nieuwe woning houden de paranormale activiteiten aan. Ze roepen de hulp in van Elise (Shaye) en haar twee sidekicks Specs en Tucker. Elise doet een schokkende onthulling dat het niet het huis is, maar dat het te maken heeft met hun zoontje Dalton. Josh is de enige die Dalton kan helpen..

Blijft een sfeervolle horror met een origineel plot, met name het stukje ''astral projection''. De cast is prettig om te volgen, plus Specs en Tucker zorgen voor wat luchtigheid. De effectieve kwartet en piano soundtrack werd verzorgd door Joseph Bishara, zonder teveel te leunen op goedkope jumpscares. Hij vertolkte ook de rol als demoon.

De film heeft een aantal easter eggs. Let bijv op het schoolbord als Josh een voicemail inspreekt. Je ziet een hoop namen van mensen die aan de film hebben meegewerkt, waaronder James Wan zelf, plus een illustratie van Billy de puppet van SAW. Of de scene net vóór Renai het vuilnis gaat weggooien buiten, let op de hal links!

Denk toch wel de beste uit de reeks, hoewel ik deel 2 in dat leegstaande ziekenhuis ook minstens zo sterk vind.