Fucking Åmål (1998)

Het einde is in wezen wel feel-good. De eerste keer toen ik de film zag had ik een "butterfly feeling". Bij mij toch een teken van feel-good.

En de "open einde" discussie heb ik nu wel gehad. Als je daar eenmaal een mening over hebt, dan kom je daar toch niet van af.

Toch wel mooi dat deze film zoveel diverse interpretaties naar voren brengt. Dat is dan in mijn ogen toch weer een open einde.

Oh, Sydney behave.

Het was zeker een goed einde. Of er een discussie moet komen over het einde? Ik denk dat Redlop gelijk heeft. Elin heeft de hele tijd nagedacht van ze zou gaan doen, ze heeft het zelfs met die brommergast uitgeprobeerd, maar uiteindelijk bleek agnes toch de juiste keus te zijn. Dus een gesloten einde.

Verder was de film ook erg goed en deel ik hem 4,5 ster uit.

hoe kun je die twee los van elkaar zien? een happy end staat voor mij gelijk aan feel-good gevoel.

natuurlijk is er ook nog onderscheid te maken tussen happy end en een goed eind.

natuurlijk is er ook nog onderscheid te maken tussen happy end en een goed eind.

Zit inderdaad wel verschil tussen. Misschien moeten we een terminologielijst maken. Zodat we bij termen als open einde...gesloten eind...feel good movie (subjectief begrip m.i) happy ending enz...allemaal hetzelfde bedoelen.

Of FA nou een goed einde heeft of een happy ending laat ik dus maar aan de FA fundamentalisten over

Een happy end wil volgens mij zeggen dat 'ze mekaar krijgen' of dat 'alles uiteindelijk goed komt'. Of je daar een goed gevoel aan over houdt is iets anders.

ik bedoel natuurlijk niet kwalitatief goede eindes. ik doel op loopt het goed af of niet. een happy end is voor mij 'en ze leven nog lang en gelukkig'. dat iets goed afloopt hoeft natuurlijk nog niet te betekenen dat ze nog lang en gelukkig leven.

een goed gevoel is ook weer wat anders dan een feel-good gevoel. (ik gebruikte daarom ook de engelse term; feel-good).

een feel-good gevoel is een gevoel dat geforceerd word door (bijv.) filmmakers en je door je strot geramd wordt. een feel-good gevoel werkt bij mij dan ook averechts.

[edit] nu ik dit lees, houd ik er een voor sommige vast een wat opvallende terminologie op na, maar zo beleef ik het. [/edit]

Ik snap dat verschil niet. Dus een happy end is een einde waarbij tot aan de dood verteld wordt hoe de karakters verder leven? Of er MOET per se een voice over vertellen dat ze lang en gelukkig leven?

Een happy end is stomweg een eind waarbij de problemen van de personages op een voor de personages plezierige manier uit de weg zijn geruimd. Twee geliefden die elkaar krijgen, een verstoorde vader-zoon-relatie die wordt opgeklaard, etc, etc, wat voor problematiek ze in de film ook voor de voeten geworpen werd.

Dat is dan inderdaad een behoorlijk persoonlijke negatieve connotatie die je tot betekenis verheft. Een feel-good film is een film waar je je lekker bij voelt, en meestal wil dat zeggen dat je met een opgewekt gevoel de bios verlaat. Amelie, Bridget Jones, Almost Famous, Fucking Amal, etc.

...Tillsammans, jalla! jalla!...

tuurlijk niet. bij feel-good films hoeft dat helemaal niet verteld te worden (het word je namelijk door je strot geramd). het zijn meer films waar ik me onmogelijk aan de indruk kan ontrekken dat er (vaak voor een verliefd stel) een andere toekomst in het verschiet ligt dan een lang en gelukkig samen zijn.

gaat het nu om de personages of om de kijker van de film? een voorbeeld; als er een film over hitler (personage van de film) gemaakt wordt en al zijn problemen worden op een plezierige manier uit de weg geruimd, moet mij dat als filmkijker goed doen voelen? (dit voorbeeld kan voor iedere bad-guy, die een hoofdrol speelt, gebruikt worden). laat staan dat dit me dan een feel-good -, in de vorm van een happy end, gevoel geeft.

er dient onderscheid gemaakt te worden voor wie het eind nu plezierig is. voor de filmkijker of voor de personages. (symphatie is een kern woord).

ik vind FA trouwens geen beste film, maar het is geen feel-good eind. gewoon een (vrij) gesloten, 'goed' (aflopend) eind. de andere voorbeelden (almost famous niet gezien) slaan de plank voor mij ook nogal mis.

bovendien een opgewekt gevoel? toen ik schindler's list zag had ik na de aftiteling een behoorlijk opgewekt gevoel. dat kwam omdat ik net een van de beste films allertijden had gezien. ondertussen was ik me ter degen bewust van 'the horror' van wo 2. nogal subjectief dus.

Je maakt het jezelf zo wel moeilijk, en de discussie ook niet bepaald eenvoudiger, als je dit soort betekenissen toe gaat kennen aan ontoetsbare indrukken over dat wat niet in de film zelf is te zien.

Technisch gezien is dat een happy end, maar het zal, gezien de historische betekenis van die figuur, naar alle waarschijnlijkheid niet als een feel-good-film ervaren worden. Laten we happy end en feel-good wel uit elkaar houden.

Nou gaan we echt alles door elkaar halen, lijkt me.

Zoals ik al eerder zei, je maakt het nodeloos ingewikkeld indien je zaken van buiten de film dit soort kwalificaties laat bepalen.

Als je het dan per se wil: feel-good wil zeggen dat je opgewekt over dat wat je in de film hebt beleefd de zaal verlaat.

Overigens zat je er naast, SL is niet zo geweldig

Verder is het idd grotendeels subjectief, maar ik vind dat je de kwalificaties wel zo helder mogelijk moet houden. Dus geen speculaties in de trant van: 'er zou nog dit of dat met de personages kunnen gebeuren' of 'deze film is een komedie, want ik lachte me kapot, zo slecht is-ie'.

Of wil je hier daadwerkelijk een pleidooi houden voor het kwalificeren van SL als een feel-good-film, of FA als een feel-bad-film?

zolang ik het zelf nog maar snap.

hoe je het eind van een film interpreteerd is onmogelijke los te koppelen van indrukken die je als kijker krijgt (van de filmmakers).

feel-good eind... / happy end.... what ever. een feel-good movie heeft m.i. altijd een happy end. alleen een happy end hoeft idd. niet te betekenen dat het een feel-good movie is.

enne about SL, daar hebben we het nog wel een keer over

dat heb je mij niet horen zeggen. ik maakte de koppeling naar opgewekt gevoel en feel-good, niet. voor mij kunnen, zoals ik zei, die twee los gezien worden van elkaar.

enne who is speculating?

Raar gebabbel. Volgens mij is het toch wel duidelijk wat een feel good movie is?

en bedankt wouter voor je altijd interessante bijdrage.

blijkbaar niet.

Tja.

Juist niet dus.

Kan me niet aan het idee ontrekken dat Mr. Blonde aan het queruleren is en niet alles meent wat hij zegt.

U hebt gezocht op queruleren:

Het door u gezochte woord is niet gevonden in het eendelige Van Dale Hedendaags Nederlands. Dit kan komen doordat het er niet in staat, bijvoorbeeld omdat het te nieuw is, of omdat het niet voldoet aan de opnamecriteria. Maar ook is mogelijk dat de spelling niet correct is. Kijk ook eens bij de zoekinstructies.

De driedelige versie, het Groot Woordenboek der Nederlandse Taal, zoals die uit 1995, die hier in mijn kast staat, had je het volgende verteld:

queruleren klaagzuchtig zijn, zich als querulant gedragen

querulant iemand die lijdt aan een ziekelijke klaagzucht, iemand die zich altijd verongelijkt waant, altijd bezwaren oppert en wil procederen.

que·ru·´lant (de ~ (m.))

1 iem. die zich voortdurend beklaagt over onrecht dat hem zou zijn aangedaan.

(edit: Cor was net iets eerder )

ah, dank voor de uitleg.

ik was zeer zeker niet aan het queruleren. ik meende alles wat ik zei. ik probeerde alleen aan te geven dat er verschil is (voor mij) tussen een 'goed' aflopend eind en een happy-end. en ik probeerde uit te leggen wat een feel-good movie voor mij is.

ik ben het er wel mee eens dat de discussie langer is geworden dan ik me voorgenomen had.

Zullen we er dan maar een "happy end" van maken.

Overigens is het "happy ending".

En opvallend hoe onvolledig de online Van Dale is en hoe matig sommige omschrijvingen zijn.

Misschien hoopten ze ook nog wat (uitgebreidere) gedrukte exemplaren te verkopen?

Ik zou persoonlijk wel jaarlijks willen betalen voor een permanente, up-to-date, volledige online versie.

Lariekoek en apekool. Of ja, in het Engels wel, maar volgens Van Dale mogen beide in het NL.

happy end (o.; -s) < Eng. happy ending, happy ending

happy ending (v.; -s) [Eng]., gelukkige afloop

Verder stel ik voor er een happy end aan te maken.

Vreemd van Van Dale. Want "happy end" is geen Engels, maar vernederlandst engels. Zou dus geen [Eng] moeten zeggen.

Had het er een tijdje geleden nog over met een vertaler (een engelsman), die zich ergerde aan de commercial voor staal waarin loeigroot happy end te lezen was.

Daarom staat er ook < Eng en niet [Eng]. (Tussen < en Eng hoort geen spatie, maar als ik die plaats, breekt dit forum mijn bericht daar af).

Het is vernederlandst, maar geenszins incorrect.

Zelfs happy staat erin. En end is ook al lang correct Nederlands voor eind(e).

Of je het allemaal mooi vindt, is iets anders.

Net nog in een reclameblok:

"Als moeder zijn vlekken heel vervelend".

Op het gevaar af iets compleets belachelijks te blaten (in dat geval mag er gelachen worden): het is toch ook 'The end' en niet 'The ending'?