La Vita È Bella (1997)

ik niet snap..

kijk eens verder..

het gaat juist om de liefde die hij had voor zijn zoontje, daarom maakt hij er in jouw ogen een grapje van denk ik..

kijk hoe ontroerend het is, dat een man zijn zoontje zonder enige trauma door een verscrhikkelijke oorlog heeft geholpen.

dat is zijn boodschap

niet het spotten..

Zou jij je kunnen voorstellen dat zoiets in de oorlog ook werkelijk heeft plaatsgevonden, zoals Beningi laat zien in deze film?

Nou ,Ik niet! en dat is mijn bezwaar tegen deze film. Volgens mij wordt hier de waarheid ernstig geweld aangedaan.

Mja, dat was cyncisch. Wat je zegt is dat mensen die deze film goed vinden door bepaalde zaken heenkijken. Daar haal ik uit dat je er mee bedoelt dat je een iets simpelere visie op film zou hebben wanneer je dit mooi vind.

En dat vind ik totale onzin. Er zijn zat geoefende kijkers en critici die deze film kunnen waarderen. Benigni weet op originele wijze de grauwheid van het concentratiekamp aan te tonen. Juist door deze wereld met humor en optimisme te benaderen wordt er een ijzersterk beeld gecreeerd. Ook is hij een bijzondersterke sfeerregisseur. Met de omschakeling in het verhaal past hij genadeloos de sfeer aan en weet wéér op originele wijze de onmenselijkheid aan te tonen van de concentratiekampen, dat enkele situaties dan niet helemaal realistisch zijn vind ik absoluut geen belemmering. Er zijn namelijk meer punten dan alleen "realisme" waar een film bij mij op kan scoren.

Zijn humor mag dan met momenten flauw zijn, het gaat meer om het effect op de omgeving er van dan dat hij de kijker direct wil laten lachen.

Nu, ik kan begrijpen dat je zaken als de rol van Begnini of het vermeende onrealistische niet kan waarderen. Maar plaats jezelf dan alsjeblieft niet op een voetstuk en bombardeer mensen die deze film wél waarderen dan niet tot simplistische kijkers.

Een beetje simpel moet je toch wel zijn om je de humor van Begnini te laten welgevallen. Clownesk gedoe dat het niet eens haalt bij de humor uit bijv. de Boezemvriend en Filmpje. Maar omdat het hier een gevoelig onderwerp betreft komt hij er bij velen mee weg. Ja dat noem ik toch echt een oppervlakkige manier van filmbeschouwing.

De humor die Begnini toont in deze film is dwaas en voor een deel gericht op zijn kind.

Daarmee stijgt het niet uit boven het niveau van de Boezemvriend en Urbanus. En het eerste half uur is het niet op een kind gericht, maar op een volwassen vrouw....

Ik kan de humor wel smaken, niet omdat het hilarisch is, maar wel omdat het perfect past in deze film.

De manier waarop Begnini dit onderwerp heeft behandeld getuigt van klasse. Sommigen zullen dat heel anders zien dan mij, maar hou aub commentaar zoals oppervlakkigheid voor jezelf.

Bij humor heb je met veel meer te maken dan enkel de kwaliteit van een grap. De film ademt (vooral in het begin) het lekkere luchtige vrolijke leventje uit. Als een cabaretier die puur staat te spelen voor de humor met deze grappen aankwam, no way had ik ze leuk gevonden. "La Vita é Bella" laat echter de positieve kijk van een karakter zien. We zien een optimist die zich met humor uit de situatie's red. Ik lach niet omdat de grap zo goed is, ik lach omdat het hem wéér lukt en omdat ik het hem gun. Tevens heeft hij een aanstekelijk soort optimisme.

Ook gaat de film vooral om het effect van de grap. Zoals ik net al zei red Benigni zichzelf door humor uit situaties, dat is het leuke. Wanneer Benigni een valse vertaling levert van een duitse soldaat schakelt de film over naar een shot van Giosue. Zijn reactie geeft aan dat de grap geslaagd is (in zijn wereld) en daarmee leuk.

Dat Benigni's totale stijl draait om het effect is in alles terug te zien. In het winnen van zijn vriendin en in het opbeuren van zijn zoon. Zo is ook het laatste shot waarin Giosue door zijn schuilpaats zijn vader's laatste grap ziet bijzonder briljant. Het gekke loopje is niet leuk of aandoenlijk. Dat zijn laatste boodschap aan zijn zoon (met in z'n achterhoofd dat hij geexcecuteerd gaat worden) een grap is, is weldegelijk aandoenlijk.

Bij mij roept hij nu net het tegenovergestelde op. Het enige dat ik hem gun krijg ik pas op het eind van de film, maar te laat om er meer dan een 0,5 aan te geven.

Drs. DAJA heeft volledig dezelfde mening en hetzelfde zicht op de film als mezelf.

Als je dat gevoel niet hebt bij deze film, dan kan ik ergens wel begrijpen dat hij je totaal niet vastneemt.

Ik moet wel opmerken dat ik dat enorm betreur, want de film is zo prachtig gemaakt.

Maar omdat het bıj jou het tegenovergestelde oproept zıjn wıj opeens sımpel omdat wıj er de humor wel van ın zıen?

Nee omdat je voor deze flauwe humor valt, enkel omdat het de heerlijke knuffelbare zieligheid van de combinatie kinderen en holocaust bevat, waarbij zijn grappen en nutteloze optimisme de lichtpuntjes zijn.

Makkelijk scoren, zo blijkt. Misschien maar eens deel twee maken met Urbanus en een hele klas kinderen in Dachau.

Urbanus, de stripboeken, zijn ongelovelijk grappig. Laat maar komen dat deel twee

Prachtige film, heel emotioneel.

Het enige minpuntje vond ik dat in in mijn ogen die vader wel erg makkelijk door dat kamp bewoog zonder op te vallen, ook wanneer hij de Duitsers tartte hij niet neer werd geslagen ofzo. Misschien dat dit te maken heeft dat het een Italiaans kamp was en daar de gruwelijkheden van de oorlog nog niet op hun hoogte punt waren?

4 *

voor mij een raadsel waarom deze film niet in de top 10 staat

Als je de flop top 10 bedoeld, dan deel ik dat gevoel.

Als je van slechte clowns houdt, dan zul je ook van deze film houden.

Maar toch 3 sterren, door de goede tweede helft.

ps: Edwart Norton verdiende toch wel de Oscar voor beste acteur ipv de clown Benigni, pardon pinoccio.

Aan je vele reacties te zien heeft de film blijkbaar toch wel indruk op je gemaakt.

Absoluut, nooit zoiets slechts/vervelends gezien.

Fijn voor je, move along now. Je hoeft hier niet de sfeer voor mensen te verpesten die de film wel waarderen.

Ik denk niet dat er veel films zijn met zwartere humor dan dit. Bizar gegeven.

Zwart gegeven oke. Ik zou de humor an sich niet omschrijven als zwart.

Mensen, mensen, mensen.

Het gaat hier toch niet om dat het niet goed toont hoe hard een concentratiekamp was? Er word toch ook niet zodanig mee gespot en moesten we weer een concentratie-kamp film waar er al tientallen van zijn zien? Ik vind het juist erg origineel gedaan, de focus ligt niet op het concentratiekamp zoals in menig soortgelijke film maar op de liefde voor zijn vrouw en in het bijzonder voor zijn zoontje. Daar gaat de film over.

Mooie film! ...

Helemaal mee eens!

Helemaal mee eens!

Als ik de film kijk in het begin maakt het mij altijd gelukkig met dat liedje. Hoeveel je de film ook kijkt hij word niet saai!

Bonjorno Principessa!

Het is dat Guido in het kamp geen banaan aangereikt krijgt. Voor de rest lijkt het me in het goed geswifferde kamp best uit te houden.

Geef het op Reinbo Het is allang (3 jaar) overduidelijk dat je geen bal aan vind en de hoofdrol een zwaar irritante lastpak vind.
Ik ben juist exact het tegenovergestelde van jou . Vind Guido een pracht van een man die geniet van het leven en iedere dag, lef heeft en probeert altijd vrolijk te zijn (met zo zijn eigen vorm van humor. Die ik juist weer heel aangenaam vind. Hele brave, totaal niet groffe humor. Typische "man doet maf" humor. Een vorm van humor die kennelijk totaal niet voor jou beschikt is helaas ).
Dan het verhaal. Onlangs de grootse gevaren in de oorlog en in het kamp waagt Guido zijn leven om zijn zoon niet doodsbang te maken, kiest daar een maffe maar werkende manier voor. Hij doet alsof het een vrolijk spelletje is om de koude angstige sfeer van de oorlog niet bij z'n zoontje te laten binnenkomen. . En hoeveel mannen doen dit vandaag de dag? Ach... zo kijk ik er naar en vind het juist werkelijk prachtig

Wow, wat een film!!??

Tja, uitroeptekens en vraagtekens, nog nooit heeft een film zo'n tegenstrijdige uitwerking op me gehad en ja dat wil wat zeggen.

Het soort humor van dit drukke, Charlie Chaplin-achtig personage ligt me totaal niet. Maar net als Drs. Daja al uitlegt, het is niet de bedoeling dat de grapjes door de kijker als lollig of niet lollig ervaren wordt, maar is bedoeld om het/de karakter/persoonlijkheid van Guido uit te beelden, vooral het eerste half uur.

Het is een flierefluiter, levensgenieter, lang leve de lol, een impulsief, oppervakkig, wellicht een wat naief en labiel persoon.

Dat gaat de hele film zo door, al ziet de kijker in de tweede helft van de film een iets bangere en wanhoperige Guido, geheel tegen zijn aard in, maar zijn ware gemoedstoestand wordt niet getoond, net zoals alle andere facetten in de film, de harde realiteit wordt met opzet verzwegen, achterwege gelaten.

Het karakter van Guido zal ongetwijfeld ook een andere kant hebben, maar zelfs dat wordt vermeden, de film moet gezien worden vanuit Guido's optimistische kant.

Als je bedenkt dat de film verschrikkelijk veel sarcastische boodschappen uitdraagt, het nationaal-socialisme op de hak neemt en wel degelijk de jodenvervolging enorm verafschuwt; en dat dit op deze originele manier toch een grote impact op de kijker kan bewerkstelligen, vind ik bewonderenswaardig te noemen.