Potiche (2010)

Leuke optimistische film die enorme sympathie weet op te schikken. Hoewel ik begrijp dat de mensen de film niet erg goed of erg slecht vinden, vond ik het wel waard om een film eens een schouderklopje te geven. De film weet me namelijk in een heerlijke bui om te toveren, zelfs al moet ik morgen naar school en daarbij is het regie spel enorm eigenwijs. Zo wordt de kijker af en toe verrast met wat aparte beelden, die we meestal als tenenkrommend kunnen ervaren, maar Ozon weet het dragelijk en eigenlijk vrij geestig weer te geven (Als bijvoorbeeld Suzanne en Maurice naar elkaar toelopen in de club). Vond ik wel een leuk gegeven, wat ik meestal als een minpunt beschouw werd het omgetoverd in een dikke plus. Ik ben altijd al een voorstander van vrolijk, gefilmde en optimistische films, en daarbij past Potiche natuurlijk heel mooi in het straatje. Daarnaast is het ook altijd een spelende factor als je met leuke mensen in de zaal zit die ook wel houden van een leuke komedie en af en toe wat gezamelijk lachen versterkt het geheel. Boven gemiddelde wegkijker, zal snel worden vergeten maar ach, we cant take it all.

3,5 ster door het positieve karakter.

Vermakelijke film met klucht elementen, die prettig voortkabbelt. Deneuve en Depardieu doen het uitstekend.

Op zich is dit wel een grappig filmpje. De humor is heel subtiel . Een soort van tussen neus en lippen door humor noem ik het wel eens. Wat voor mij de film vooral leuk maakte was het grappige karakter van mevr Pujol. Ze lijkt zo'n simpel, meelijwekkend en lichtzinning vrouwtje maar achteraf blijkt het een behoorlijke berekenende vrouw te zijn die er behoorlijk op los ging met de mannen. Meneer Pujol vond ik wat overdreven neergezet. Maar verder leuk filmpje hoor.

Goeie film waarin een vrouw tijdelijk het bedrijf van haar man overneemt, als deze ziek is. Een leuk en licht-komisch verhaal over de positie van de vrouw (de film speelt zich af in 1977). De film kijkt lekker weg en is kleurrijk in beeld gebracht. Een heerlijke rol van Catherine Deneuve, en de foute dans-scene samen met Gerard Depardieu is wel erg fijn.

Catherine Deneuve als huisvrouw

Toen ik iets meer dan een jaar geleden in New York was, zag ik dat ze deze film in een arthouse cinema draaide. Nog even aan het twijfelen geweest om te gaan kijken maar vermits ik niet wist of er ondertiteling voorhanden ging zijn besloot ik de gok toch niet te wagen want mijn Frans (en dat van mijn broer die erbij was) is echt niet degelijk genoeg om een film zo te kunnen volgen. De film ging uit mijn gedachten tot ik de DVD opeens weer in de plaatselijke bibliotheek tegen kwam om te huren.

De naam Ozon zei me wel iets maar ik wist niet meer van waar. Tijdens het zien van de film schoot het me ineens te binnen dat ik me op een blauwe maandag ooit eens aan Swimming Pool had gewaagd maar die viel me nogal vies tegen. Ach, ik dacht bij mezelf dat het niet eerlijk is om een regisseur op één film te beoordelen (Polanski heeft ook een enorm slechte start gemaakt bij mij) dus ik wou wel eens zien wat hij er hier van terecht bracht. Het resultaat is een film die precies wel beter is dan Swimming Pool (al is dat ook alweer zo lang geleden dat ik die heb gezien) maar wederom nodigt het niet uit om de rest van zijn oeuvre op te zoeken. De film voelt enorm nostalgisch aan vanwege de sterke jaren '70 aankleding maar voor de rest is het een film die nooit grappig wordt en rustig voort kabbelt. Potiche ontbreekt enige vorm van spanningsboog en de opkomst van het feminisme wordt maar redelijk in beeld gebracht. Misschien kun je dit meer waarderen wanneer je zelf de jaren '70 hebt meegemaakt maar vermits het nog zo'n dikke 10 jaar zou duren eer Metalfist geboren werd, gaat die vlieger voor mij dus niet op. De Engelse vertaling vind ik trouwens enorm slecht gekozen. Daarstraks even het Engelse script bekeken en daar slagen ze de bal toch af en toe mis. Althans toch op de manier hoe ik de film beleefde.

De film interesseerde me voornamelijk om 2 mensen. De eerste is Catherine Deneuve waar ik zoveel mogelijk van probeer te zien en die zonder twijfel één van mijn favoriete Franse actrices is. Dit doet ze redelijk maar het is een rol die ze niet echt eigen is. Ik kan er niet meteen mijn vinger op leggen maar er was iets in haar doen dat me wat irriteerde. De tweede persoon is Gérard Depardieu. Die heeft sowieso een paar van de beste Franse films die ik heb gezien op zijn naam staan maar ook hij is niet helemaal op dreef. Apart zie ik ze beide erg graag spelen maar zet ze samen in een film en dat loopt schijnbaar nefast af. Truffaut's Le Dernier Métro was bij mij ook al niet zo'n succes. Depardieu is ook wel enorm dik geworden! Verschoot er eerlijk gezegd van. Dan waren de bijrollen beter geslaagd. Fabrice Luchini is goed als de tirannieke fabrieksbaas maar vooral de mooie Judith Godrèche kon me wel bekoren als het kreng Joëlle.

Een film die het van een handvol scènes moet hebben (zo vond ik de onthulling dat Suzanne er vroeger nogal op los gevogeld heeft wel leuk) maar die over het algemeen iets te weinig om handen heeft. Het heeft de vaart van een wel erg rustig riviertje en de humor is blijkbaar niet echt aan mij besteed. Leuk om eens gezien te hebben maar niet meer dan dat.

Kleine 3*

De bevrijding van de huisvrouw en de opkomst van het nieuwe matriarchaat.

Maar ook een zouteloos flauwe komedie, een vehikel om Deneuve en Depardieu samen op het scherm te brengen. In plaats van de controversie en de maatschappelijke veranderingen van de jaren-70 wordt vooral de truttigheid en de braafheid benadrukt. Het geheel in een nogal traag tempo, zonder spanning of spanningsboog, en met vooral veel aandacht voor de aankleding en muzikale omlijsting in jaren-70 stijl.

Jammerlijk mislukt, wat mij betreft. Van Ozon zou je toch een iets meer beschouwende en kritische noot verwachten, maar die is volledig afwezig. Het idee zal wel geweest zijn om Deneuve en Depardieu te casten, en dat het publiek het dan vanzelf geweldig zou vinden. Helaas, die vlieger gaat voor mij niet op.

Met deze olijke komedie toont François Ozon andermaal zijn veelzijdigheid. Op beslissende momenten weet hij de spanning erin te houden door een paar verrassende knopen te leggen in het verhaal. Het helpt natuurlijk dat Ozon kan beschikken over een eersteklas cast met Catherine Deneuve en Karin Viard als uitblinkers. Luchtig en leuk.

Vrolijke Ozon.

Hij deed het al een keertje met 8 Femmes natuurlijk, dus geheel nieuw is het niet, maar dit werk gaat Ozon toch best goed af. Al moet ik zeggen dat deze Potiche wat mij betreft nog net iets dikker aangezet had mogen worden.

Visueel leuk, vette karikaturen en een geinig plotje. Het heeft soms iets teveel weg van een verfilms komisch toneelstuk, maar gelukkig is de film wel filmisch genoeg om daar niet aan onder door te gaan. Acteerwerk was degelijk, al moet ik zeggen dat niemand er echt uitsprong en dat daar nog wel wat te winnen viel.

Film met een vette knipoog. Stoffig en melig, maar bewust en daarom best wel grappig. Zo af en toe een Ozon is wel leuk moet ik zeggen. Al ben ik wel benieuwd of hij tegenwoordig toch iets is teruggevallen, of ik misschien z'n oudere werk wat te hoog gewaardeerd heb, want daar zit toch wel een opvallend verschil.

3.0*

Erg vermakelijk, vooral vanwege de uitbundige (maar nergens overdreven) jaren-70-vormgeving, de eveneens perfect gedateerde muziek en het moeiteloze acteren van de twee sterren. Hoewel dit natuurlijk een komedie is bevat de plot toch ook zoveel mogelijkheden voor morele frictie (de loyaliteit van de dochter, de burgemeester die opeens een zoon zou kunnen hebben, echtelieden die tegenover elkaar komen te staan, onechte kinderen etc.) dat Herman Heijermans hier een volwaardig en zeer serieus sociaal-realisties drama van had kunnen maken, maar Ozon houdt alles luchtig en vermakelijk, en zijn cast geeft hem waar voor zijn geld. Zeer onderhoudend. (Bij Judith Godrèche [dochter Joëlle] had ik trouwens de hele tijd het idee dat ik naar Sandrine Bonnaire zat te kijken, maar dat was verder geen straf.)

Eerder flauwe Franse komedie die in een pak onderwerpen (werkgelegenheid, managment, huwelijk, trouw, politiek...) poogt humoristisch interessant te zijn. Helaas, de kijker moet al te veel toegevingen doen om van dit product te genieten.

Deneuve en Depardieu bevolken het scherm maar overrtuigen niet. Maar ja, "waarom niet in de rapte nog een filmpje meepikken", zullen ze gedacht hebben.

Erg luchtige en jolige film in dat typische Franse sfeertje. Wel eens fijn om gezien te hebben. Vond het best fijn geacteerd en ook de dialogen zaten wel goed. Vooral het samenspel tussen Deneuve en Luchini waren keer op keer hoogtepunten. Erg gevat en vaak ook sarcastisch grappig.

Bij momenten erg karikaturaal, maar het blijft vermakelijk. Had graag nog wat meer gezien van de usine tijdens het bewind van Suzanne en de terugkeer van Robert. In plaats hiervan wijzigde het plot richting de buitenechtelijke escapades van het koppel.

Film bevat ook wat feminisme, veel feminisme eigenlijk, maar dit wordt op een fijne manier verweven in de film, naast het socialisme en betere werkomstandigheden voor arbeiders.

Ondanks de charme van Mme Deneuve en in wat mindere mate de rest van de cast toch een matige film. Wat kluchtig haast.

De bekendste van Ozon is een luchtige back to the 70s. De vrouw van een tirannieke lokale industrieel is haar betekenisloze huisvrouwleventje beu. Wanneer haar gehate echtgenoot Robert een hartaanval krijgt tijdens een boze syndicale betoging neemt ze de teugels over van het bedrijf, blikt ze terug op een verleden vol amoureuze affaires en stelt ze zich verkiesbaar bij de gemeenteraadsverkiezingen. . De 70s, dat was toen inderdaad een tijd van strijd, zowel voor de vrouw om haar plaats op te eisen in de maatschappij als voor de werknemer om meer te zijn dan een werkpaard, en dat schemert duidelijk door in de film. Alleen vind ik Luchini geen zo'n leuk acteur. Deneuve, Viard en Depardieu waren daarentegen moeilijk weg te denken. Geen slechte film maar gevoelsmatig een iets mindere film van Ozon voor mij. Drama staat hem beter dan komedie.

Deneuve schittert als de ideale huisvrouw (en grootmoeder) die door een speling van het lot ontdekt dat ze leidinggevende talenten heeft. Het is 1977 en de manier waarop ze uit haar traditionele vrouwenrol stapt valt vooral bij mannen lang niet altijd in goede aarde. Kleurrijke, vlotte komedie weet satirische punten te scoren zonder ooit zwaar op de hand te worden. Ozon speelt op vermakelijke wijze met kleur en heeft een prima ondersteunende cast verzameld, waaronder de altijd betrouwbare Depardieu, maar dit is een fraaie showcase voor één van de meest geroemde Franse actrices alle tijden.

Lag ik stilletjes in te dommelen bij het slaapverwekkende Potiche - waarin Ozon de jaren '70 als een travestietencabaret filmt - tot ik plots de ovalen, goudgele ramen van het CBR-gebouw in Brussel meende te herkennen. Een gebouw dat ik als mijn broekzak ken. Asjemenou, vanaf nu kan ik gewoon zeggen dat ik mij reeds in dezelfde ruimte bevond als goden Depardieu en Luchini .

Ik was helemaal niet voorbereid op zo'n grappige film. En dan ook nog met de oude sterren Catherine Deneuve en Gerard Depardieu in allebei erg leuke rollen. Rollen waarin ze ook eens heel anders konden zijn. Wat zullen ze daar zelf ook om gelachen hebben. En dat geldt vooral voor Catherine Deneuve. Het verhaal was ook erg grappig en zat leuk in elkaar. Deed ook wel aan een toneelstuk, een klucht, denken, maar dan verfilmd. Aan het einde vloog het verhaal helemaal uit de bocht en ging ver over de top. Normaal zou ik me daar aan ergeren. Maar bij deze film was dat helemaal niet erg. Ook dat kon er nog wel bij. Ik heb genoten. Het was ook een geschikte film voor het moment. Mijn vrouw en ik waren prima in de stemming voor een film als dit. En dat scheelde ongetwijfeld ook. Hoewel ik ook weet, dat ik het een volgende keer zien, nog steeds een leuke film zal vinden.