Potiche (2010)

Film over een huisvrouw die meer in haar mars heeft dan destijds van een vrouw gevraagd werd. De humor vind ik ver te zoeken en het is vooral saai en flauw.

Retro-komedie die me nooit deed schaterlachen, maar wel van begin tot einde een onderhuidse glimlach bezorgde: de personages en de situaties (man >< vrouw, werkgever >< vakbond,...),
de kleuren, de oude Renaults, de talrijke buitenechtelijke relaties (een stap te ver voor Desperate Housewives of Grey's Anatomy), en Deneuve die haar job uitstekend doet als always-look-on-the-bright-side-of-life feministe.

Luchtige en aangename kost, met een iets te lange intro en een iets te snel einde.

Prachtige film met een pracht van een vrouw en ook nog eens ontzettend burgerlijk.

Humor, heerlijke humor zoals in de meeste Franse komedies.

Uitstekend om krap aan 2 uur uw lachspieren te oefenen!!!

en 4* voor dit pareltje!

Beetje flauwe en karikaturale film over de jaren 70. Een simpele tijd vol klucht. Voor bet betere werk kan je beter eentje van wes anderson nemen.

Een onnozel vehikel om Deneuve te laten schitteren, nog eens ergerlijk onderstreept in het eindshot. Ik dacht eerst dat ze de moeder van Pujol was, maar haar casten als diens echtgenote was echt niet geloofwaardig. Ook pijnlijk om te zien dat de hoofdrol eigenlijk door haar chirurgisch aangebrachte eeuwige grijns werd opgeëist en het besef dat de ware Deneuve al lang vervlogen is.

Grappigste was eigenlijk nog de jonge god Depardieu die verworden is tot een vetzak met een werkelijk ridicuul kapsel. Ik hoop maar voor hem dat dit de bedoeling was.

Script, spanning, humor, plot zijn alle afwezig. Enige opgave was om Deneuve te aten schitteren. helaas, pindakaas.

Flauwe film. Tot nu toe de eerste Franse komedie die ik niet kan waarderen.

De bevrijding van de huisvrouw en de opkomst van het nieuwe matriarchaat.

Maar ook een zouteloos flauwe komedie, een vehikel om Deneuve en Depardieu samen op het scherm te brengen. In plaats van de controversie en de maatschappelijke veranderingen van de jaren-70 wordt vooral de truttigheid en de braafheid benadrukt. Het geheel in een nogal traag tempo, zonder spanning of spanningsboog, en met vooral veel aandacht voor de aankleding en muzikale omlijsting in jaren-70 stijl.

Jammerlijk mislukt, wat mij betreft. Van Ozon zou je toch een iets meer beschouwende en kritische noot verwachten, maar die is volledig afwezig. Het idee zal wel geweest zijn om Deneuve en Depardieu te casten, en dat het publiek het dan vanzelf geweldig zou vinden. Helaas, die vlieger gaat voor mij niet op.

Leuke luchtige film met zoals gebruikelijk bij Franse films in het algemeen; een origineel plot en een goede cast.

Met deze olijke komedie toont François Ozon andermaal zijn veelzijdigheid. Op beslissende momenten weet hij de spanning erin te houden door een paar verrassende knopen te leggen in het verhaal. Het helpt natuurlijk dat Ozon kan beschikken over een eersteklas cast met Catherine Deneuve en Karin Viard als uitblinkers. Luchtig en leuk.

Vrolijke Ozon.

Hij deed het al een keertje met 8 Femmes natuurlijk, dus geheel nieuw is het niet, maar dit werk gaat Ozon toch best goed af. Al moet ik zeggen dat deze Potiche wat mij betreft nog net iets dikker aangezet had mogen worden.

Visueel leuk, vette karikaturen en een geinig plotje. Het heeft soms iets teveel weg van een verfilms komisch toneelstuk, maar gelukkig is de film wel filmisch genoeg om daar niet aan onder door te gaan. Acteerwerk was degelijk, al moet ik zeggen dat niemand er echt uitsprong en dat daar nog wel wat te winnen viel.

Film met een vette knipoog. Stoffig en melig, maar bewust en daarom best wel grappig. Zo af en toe een Ozon is wel leuk moet ik zeggen. Al ben ik wel benieuwd of hij tegenwoordig toch iets is teruggevallen, of ik misschien z'n oudere werk wat te hoog gewaardeerd heb, want daar zit toch wel een opvallend verschil.

3.0*

Erg vermakelijk, vooral vanwege de uitbundige (maar nergens overdreven) jaren-70-vormgeving, de eveneens perfect gedateerde muziek en het moeiteloze acteren van de twee sterren. Hoewel dit natuurlijk een komedie is bevat de plot toch ook zoveel mogelijkheden voor morele frictie (de loyaliteit van de dochter, de burgemeester die opeens een zoon zou kunnen hebben, echtelieden die tegenover elkaar komen te staan, onechte kinderen etc.) dat Herman Heijermans hier een volwaardig en zeer serieus sociaal-realisties drama van had kunnen maken, maar Ozon houdt alles luchtig en vermakelijk, en zijn cast geeft hem waar voor zijn geld. Zeer onderhoudend. (Bij Judith Godrèche [dochter Joëlle] had ik trouwens de hele tijd het idee dat ik naar Sandrine Bonnaire zat te kijken, maar dat was verder geen straf.)

Eerder flauwe Franse komedie die in een pak onderwerpen (werkgelegenheid, managment, huwelijk, trouw, politiek...) poogt humoristisch interessant te zijn. Helaas, de kijker moet al te veel toegevingen doen om van dit product te genieten.

Deneuve en Depardieu bevolken het scherm maar overrtuigen niet. Maar ja, "waarom niet in de rapte nog een filmpje meepikken", zullen ze gedacht hebben.

Erg luchtige en jolige film in dat typische Franse sfeertje. Wel eens fijn om gezien te hebben. Vond het best fijn geacteerd en ook de dialogen zaten wel goed. Vooral het samenspel tussen Deneuve en Luchini waren keer op keer hoogtepunten. Erg gevat en vaak ook sarcastisch grappig.

Bij momenten erg karikaturaal, maar het blijft vermakelijk. Had graag nog wat meer gezien van de usine tijdens het bewind van Suzanne en de terugkeer van Robert. In plaats hiervan wijzigde het plot richting de buitenechtelijke escapades van het koppel.

Film bevat ook wat feminisme, veel feminisme eigenlijk, maar dit wordt op een fijne manier verweven in de film, naast het socialisme en betere werkomstandigheden voor arbeiders.

Ondanks de charme van Mme Deneuve en in wat mindere mate de rest van de cast toch een matige film. Wat kluchtig haast.

De bekendste van Ozon is een luchtige back to the 70s. De vrouw van een tirannieke lokale industrieel is haar betekenisloze huisvrouwleventje beu. Wanneer haar gehate echtgenoot Robert een hartaanval krijgt tijdens een boze syndicale betoging neemt ze de teugels over van het bedrijf, blikt ze terug op een verleden vol amoureuze affaires en stelt ze zich verkiesbaar bij de gemeenteraadsverkiezingen. . De 70s, dat was toen inderdaad een tijd van strijd, zowel voor de vrouw om haar plaats op te eisen in de maatschappij als voor de werknemer om meer te zijn dan een werkpaard, en dat schemert duidelijk door in de film. Alleen vind ik Luchini geen zo'n leuk acteur. Deneuve, Viard en Depardieu waren daarentegen moeilijk weg te denken. Geen slechte film maar gevoelsmatig een iets mindere film van Ozon voor mij. Drama staat hem beter dan komedie.

Wat een heerlijke mierzoete " kitscherige" openingsscène wederom.

In deze kleurrijke mierzoete openingsscène herken je François Ozon al vrijwel direct.

Ook de cast met Catherine Deneuve herinnert je gelijk aan 8 FEMMES.

Deze film duurt eigenlijk wel net iets te lang, maar het kijkt wederom wel heerlijk weg.

Vraiment dommage....

Frans niemendalletje met Deneuve, die haar gezicht helaas heeft laten verbouwen, zie foto en een Depardieu die regelmatig met zijn vreemde strapatzen in de krant staat. Regisseur heeft betere films gemaakt, vinden wij en deze is ridicuul, zeventiger jaren. De alternatieve titel is helemaal bizar. C'est vraiment dommage.....Wij hoeven niet bekeerd te worden tot een andere mening, zoals gewoonlijk, is altijd onnozel, film uit de oude doos, ook onnozel.

Deneuve schittert als de ideale huisvrouw (en grootmoeder) die door een speling van het lot ontdekt dat ze leidinggevende talenten heeft. Het is 1977 en de manier waarop ze uit haar traditionele vrouwenrol stapt valt vooral bij mannen lang niet altijd in goede aarde. Kleurrijke, vlotte komedie weet satirische punten te scoren zonder ooit zwaar op de hand te worden. Ozon speelt op vermakelijke wijze met kleur en heeft een prima ondersteunende cast verzameld, waaronder de altijd betrouwbare Depardieu, maar dit is een fraaie showcase voor één van de meest geroemde Franse actrices alle tijden.

Film van de gerenommeerde regisseur Ozon uit 2010 over de zeventiger jaren. En daar gaat het toch een beetje mis. De komedie krijgt wel erg veel trekken van een klucht, wil zo'n beetje alle sociale problemen die zich voordoen aan de orde stellen en heeft goede acteurs, maar ook vreselijk schmierende zoals Fabrice Lichini. En dan het tempo waarin door de acteurs gepraat werd. Halen ze ooit adem? Goed, gemengde gevoelens dus, maar als je een keer niets beters te doen hebt ... De film kijkt lekker weg en door de veelheid van sub-onderwerpen verveelt hij niet.

Lag ik stilletjes in te dommelen bij het slaapverwekkende Potiche - waarin Ozon de jaren '70 als een travestietencabaret filmt - tot ik plots de ovalen, goudgele ramen van het CBR-gebouw in Brussel meende te herkennen. Een gebouw dat ik als mijn broekzak ken. Asjemenou, vanaf nu kan ik gewoon zeggen dat ik mij reeds in dezelfde ruimte bevond als goden Depardieu en Luchini .

Ik was helemaal niet voorbereid op zo'n grappige film. En dan ook nog met de oude sterren Catherine Deneuve en Gerard Depardieu in allebei erg leuke rollen. Rollen waarin ze ook eens heel anders konden zijn. Wat zullen ze daar zelf ook om gelachen hebben. En dat geldt vooral voor Catherine Deneuve. Het verhaal was ook erg grappig en zat leuk in elkaar. Deed ook wel aan een toneelstuk, een klucht, denken, maar dan verfilmd. Aan het einde vloog het verhaal helemaal uit de bocht en ging ver over de top. Normaal zou ik me daar aan ergeren. Maar bij deze film was dat helemaal niet erg. Ook dat kon er nog wel bij. Ik heb genoten. Het was ook een geschikte film voor het moment. Mijn vrouw en ik waren prima in de stemming voor een film als dit. En dat scheelde ongetwijfeld ook. Hoewel ik ook weet, dat ik het een volgende keer zien, nog steeds een leuke film zal vinden.