Potiche (2010)

Uit de Volkskrant:

"In de hoofdcompetitie van het 67ste filmfestival van Venetië zal nieuw werk worden getoond van gerenommeerde arthousefilmers als Sofia Coppola (Somewhere), Julian Schnabel (Miral), Tom Tykwer (Three) en François Ozon (Potiche). Dat werd gisteren bekendgemaakt. Het filmfestival begint op 1 september."

Nederlandse trailer geplaatst. Zie link naast de poster.

Wat is Depardieu dik geworden zeg...

Ben een Ozon liefhebber, ik kijk ook weer uit naar deze film!

Ongelofelijk aangename Franse komedie. Ozon overdrijft de plot zonder complexen en dat levert een typische spanningsboog op in de lijn van onder meer ‘Mic-macs à Tire-Larigot’ van Jean Pierre Jeunet, een film die vorig jaar werd voorgesteld op het filmfestival van Gent. Jeunet is uiteraard origineler en spitsvondiger dan Ozon, maar laatstgenoemde maakt van zijn ‘Potiche’ evenzeer een genietbaar schouwspel met heerlijke moppen. Geen magistrale komedie of wat dan ook, maar een ontzettend verpozende (ondanks de voorspelbaarheid en de karikaturen)!

3,25*

Een typische karikaturale Franse komedie, met een vorm van humor die niet helemaal de mijne is. Maar Potiche is op zich best een vermakelijke film, die makkelijk wegkijkt en een leuke plotontwikkeling heeft. De film kabbelt lekker voort, de acteurs doen prima hun ding. Geen memorabele film, maar je stoot je er zeker geen bult aan.

3*

Gevoel voor nostalgie kan Ozon niet ontzegd worden. Gevoel voor humor is een heel ander verhaal. Ik vond het erg truttig allemaal.

De jaren '70 aankleding was geweldig en daarmee is ook het beste verteld: de aankleding. 2*

Zijn er voorpremieres geweest ofzo?

Ja, in de Sneak vorige week.

En het was gisteren de laatste film van de Parool Première dag.

Frans filmfestival.

De zaal zat bomvol en de film werd erg hoog gewaardeerd.

Ik begrijp de waardering, maar persoonlijk doen de komedies van Ozon mij niet zo veel. Ze kijken lekker weg en ik vermaak me prima, maar 5 minuten later ben ik ze vergeten.

Wel mooi hoe de typetjes neergezet worden.

Het gemiddeld cijfer is 3,25. Ik heb begrepen dat je dus ook moet verwachten dat deze film zoveel waard is. Als je dit gemiddelde cijfer nou gewoon als vaste waarde aanneemt zal de film je ook niet tegenvallen.

Catherine Deneuve en Gérard Depardieu een topcast en dat was duidelijk op het witte doek te zien . je hebt britse humor ,maar de fransen moeten zeker niet onderdoen hoor . zalig film

Daar ben ik het dus totaal niet mee eens. Inmiddels zijn er zoveel film-leken actief op MovieMeter dat je, zeker bij bekendere films, niet meer blindelings uit kan gaan van de waarderingen.

Erg jammer dat er gebruikers zijn die (om maar even wat bij mij bekende dingen te noemen) elke film die ze zien 5* geven, hoog oordelen omdat een oom er aan mee heeft gewerkt of gewoonweg aan films beginnen die veel te hoog gegrepen zijn voor hun intellect. Ik ken meerdere die-hard MovieMeter-leden die er precies zo over denken, maar die al láng de hoop op verbetering hebben opgegeven.

Ik gebruik MovieMeter daarom meer om bij te houden wat ik heb gezien, te kijken wat vrienden en bekenden (en 'fatsoenlijke' MM-leden) van bepaalde films vinden of als referentiekader, maar zéker niet als vaste constante voor het uitzoeken van films!

Weinig aan toe te voegen. Deze film kon ook mij absoluut niet boeien. Ik ben zelfs een keer in slaap gevallen. Ik denk dat Ozon gedacht zal hebben. Kom, ik zet gewoon Depardieu en Deneuve als acteurs in een komedie en de mensen zullen juist daarom al de film mooi vinden. De oudere generatie misschien wel maar dat de huidige generatie dit soort oubollige humor nog kan waarderen lijkt me onwaarschijnlijk.

2,0*

Ik zelf ook, maar dit bericht was eigenlijk cynisch bedoeld, omdat ten tijde van het plaatsen ervan iemand bij The Social Network dit zo stelde. Daarom plaatste ik die link erbij zodat misschien duidelijk werd wat ik bedoelde te zeggen. Ik had het moeten deleten, maar ben het vergeten

Duidelijk.

Leuke optimistische film die enorme sympathie weet op te schikken. Hoewel ik begrijp dat de mensen de film niet erg goed of erg slecht vinden, vond ik het wel waard om een film eens een schouderklopje te geven. De film weet me namelijk in een heerlijke bui om te toveren, zelfs al moet ik morgen naar school en daarbij is het regie spel enorm eigenwijs. Zo wordt de kijker af en toe verrast met wat aparte beelden, die we meestal als tenenkrommend kunnen ervaren, maar Ozon weet het dragelijk en eigenlijk vrij geestig weer te geven (Als bijvoorbeeld Suzanne en Maurice naar elkaar toelopen in de club). Vond ik wel een leuk gegeven, wat ik meestal als een minpunt beschouw werd het omgetoverd in een dikke plus. Ik ben altijd al een voorstander van vrolijk, gefilmde en optimistische films, en daarbij past Potiche natuurlijk heel mooi in het straatje. Daarnaast is het ook altijd een spelende factor als je met leuke mensen in de zaal zit die ook wel houden van een leuke komedie en af en toe wat gezamelijk lachen versterkt het geheel. Boven gemiddelde wegkijker, zal snel worden vergeten maar ach, we cant take it all.

3,5 ster door het positieve karakter.

Ozon schetst in Potiche een vermakelijk beeld van de bekrompen jaren '70 en de opkomst van het feminisme, met mooi gevoel voor (kitcherige, maar kleurrijke) vormgeving en theatraliteit, al komt het allemaal niet verder dan 'vermakelijk'.

Na een provocerende film als Le Temps Qui Reste had ik het allemaal wel wat prikkelender verwacht, met in ieder geval wat sterkere dialogen. Nu blijft de film wat braaf, waardoor het standpunt (toch nog aardig actueel tegenwoordig) niet heel sterk overkomt. 2.5*

Ontspannende film ..... Vlot ; raak getypeerde types.... met een innemende Catherine Deneuve en een goede Gérard Depardieu. Er zit vaart in de film, en de luchthartigheid geeft de film een lichte , speelse toets. Wat mij ook vooral opviel, is de optimistische toon , die heel de film door de bovenhand blijft voeren.... echt een film om van te genieten en goedgeluimd terug naar huis te gaan

Leuke komedie met een verborgen boodschap.

Weg met de bekrompen "Bourgeoisie" ! Geef de vrouwen eindelijk eens wat macht !

Kleurrijke en vrolijke film. Schitterende Catherine Deneuve.

Misschien blijft de film wat te braaf, waardoor hij vooral als "vermakelijke komedie" kan worden bestempeld. Toch best aardig om zien. Ozon-waardig !

Jaren zeventig.

Mijn terrein als het gaat om mislukte ontwikkelingen en navenante zaken,.

En die waren destijds desastreus , Haha. (wie zit hier op te wachten maar lekker weg getypt). Heerlijk tijdsbeeld. Alles klopt.. Echt helemaal niks mis mee.

3*

Potiche is een heerlijk vermakelijke film in jaren 70 retrostijl. Ozon verwijst ook een klein beetje terug (paraplufabriek !) naar Les parapluies de Cherbourg, een van de eerste films waarin Deneuve figureerde/zong.

Vermakelijke film met klucht elementen, die prettig voortkabbelt. Deneuve en Depardieu doen het uitstekend.

Bij arthouse films en soortgelijke films is MM nog steeds een uitkomst hoor.

Heerlijke film.

Leuke muziek, goed onderzoek gedaan naar Franse top 40 hits uit die tijd.

Prachtig kitch. Ozon is een van Frankrijks beste regisseurs.

Op zich is dit wel een grappig filmpje. De humor is heel subtiel . Een soort van tussen neus en lippen door humor noem ik het wel eens. Wat voor mij de film vooral leuk maakte was het grappige karakter van mevr Pujol. Ze lijkt zo'n simpel, meelijwekkend en lichtzinning vrouwtje maar achteraf blijkt het een behoorlijke berekenende vrouw te zijn die er behoorlijk op los ging met de mannen. Meneer Pujol vond ik wat overdreven neergezet. Maar verder leuk filmpje hoor.

Slappe klucht die in de Franse bejaardenhuizen ongetwijfeld voor het nodige gegiebel zal hebben gezorgd.

Leuk vond ik te zien dat Gerard Depardieu met zijn ontzettende opgeblazen lichaam een recpectvolle ode brengt aan de inmiddels overleden Grote Acteur Marlon Brando.

Chapeau Gerard !

Helemaal mee eens.

Goeie film waarin een vrouw tijdelijk het bedrijf van haar man overneemt, als deze ziek is. Een leuk en licht-komisch verhaal over de positie van de vrouw (de film speelt zich af in 1977). De film kijkt lekker weg en is kleurrijk in beeld gebracht. Een heerlijke rol van Catherine Deneuve, en de foute dans-scene samen met Gerard Depardieu is wel erg fijn.

Leuke film. Verbazingwekkend dat deze pas in 2010 is opgenomen, want lijkt echt 1978.

Catherine Deneuve als huisvrouw

Toen ik iets meer dan een jaar geleden in New York was, zag ik dat ze deze film in een arthouse cinema draaide. Nog even aan het twijfelen geweest om te gaan kijken maar vermits ik niet wist of er ondertiteling voorhanden ging zijn besloot ik de gok toch niet te wagen want mijn Frans (en dat van mijn broer die erbij was) is echt niet degelijk genoeg om een film zo te kunnen volgen. De film ging uit mijn gedachten tot ik de DVD opeens weer in de plaatselijke bibliotheek tegen kwam om te huren.

De naam Ozon zei me wel iets maar ik wist niet meer van waar. Tijdens het zien van de film schoot het me ineens te binnen dat ik me op een blauwe maandag ooit eens aan Swimming Pool had gewaagd maar die viel me nogal vies tegen. Ach, ik dacht bij mezelf dat het niet eerlijk is om een regisseur op één film te beoordelen (Polanski heeft ook een enorm slechte start gemaakt bij mij) dus ik wou wel eens zien wat hij er hier van terecht bracht. Het resultaat is een film die precies wel beter is dan Swimming Pool (al is dat ook alweer zo lang geleden dat ik die heb gezien) maar wederom nodigt het niet uit om de rest van zijn oeuvre op te zoeken. De film voelt enorm nostalgisch aan vanwege de sterke jaren '70 aankleding maar voor de rest is het een film die nooit grappig wordt en rustig voort kabbelt. Potiche ontbreekt enige vorm van spanningsboog en de opkomst van het feminisme wordt maar redelijk in beeld gebracht. Misschien kun je dit meer waarderen wanneer je zelf de jaren '70 hebt meegemaakt maar vermits het nog zo'n dikke 10 jaar zou duren eer Metalfist geboren werd, gaat die vlieger voor mij dus niet op. De Engelse vertaling vind ik trouwens enorm slecht gekozen. Daarstraks even het Engelse script bekeken en daar slagen ze de bal toch af en toe mis. Althans toch op de manier hoe ik de film beleefde.

De film interesseerde me voornamelijk om 2 mensen. De eerste is Catherine Deneuve waar ik zoveel mogelijk van probeer te zien en die zonder twijfel één van mijn favoriete Franse actrices is. Dit doet ze redelijk maar het is een rol die ze niet echt eigen is. Ik kan er niet meteen mijn vinger op leggen maar er was iets in haar doen dat me wat irriteerde. De tweede persoon is Gérard Depardieu. Die heeft sowieso een paar van de beste Franse films die ik heb gezien op zijn naam staan maar ook hij is niet helemaal op dreef. Apart zie ik ze beide erg graag spelen maar zet ze samen in een film en dat loopt schijnbaar nefast af. Truffaut's Le Dernier Métro was bij mij ook al niet zo'n succes. Depardieu is ook wel enorm dik geworden! Verschoot er eerlijk gezegd van. Dan waren de bijrollen beter geslaagd. Fabrice Luchini is goed als de tirannieke fabrieksbaas maar vooral de mooie Judith Godrèche kon me wel bekoren als het kreng Joëlle.

Een film die het van een handvol scènes moet hebben (zo vond ik de onthulling dat Suzanne er vroeger nogal op los gevogeld heeft wel leuk) maar die over het algemeen iets te weinig om handen heeft. Het heeft de vaart van een wel erg rustig riviertje en de humor is blijkbaar niet echt aan mij besteed. Leuk om eens gezien te hebben maar niet meer dan dat.

Kleine 3*