Don Camillo (1952)

De film naar het gelijknamige boek (Il Piccolo Mondo Di Don Camillo) van Giovanni Guareschi, speelt zich af omstreeks 1951 in Brescello, een klein Italiaans provinciestadje in de Reggio Emilia, tussen Milaan en Bologna. Fernandel en Gino Cervi zijn om op te vreten en de rest van de cast is al even heerlijk. Daarbij komt nog een verrukkelijk script van regisseur Julien Duvivier. Dit is puur genieten. Echt een must voor elke cinefiel... 5*

Als Don Camillo is Fernandel gewoon uniek. Zijn vertolking en zijn dialogen zijn de grootste kwaliteit in deze film. Hij is dorpspastoor in een plaatsje ergens in Noord-Italië, waar de communist Peppone burgemeester is. Beiden hebben de beste bedoelingen, maar komen voortdurend met elkaar in botsing, hoewel ze in de grond beste vrienden zijn. Een pittige en getrouwe verfilming van de roman van Guareschi.

Voor mij bijzonder genietbaar.

Een wat mindere Don Camillo, vooral omdat Fernandel zijn geweldige glimlach een stuk minder laat zien in vergelijking met de andere Don Camillo films. Hierin zit toch de meeste charme.

Verder is het wel erg lieflijk om te zien hoeveel genegenheid Don Camillo en Peppone voor elkaar hebben, dat ze eigenlijk voor dezelfde zaken strijden hoewel ze eigenlijk aan tegenovergestelde kanten staan. Maar an sich is dit niet echt nieuw vergeleken met de andere Don Camillo films, dus vanwege wat minder charme een halfje minder ten opzichte van die andere films. Ik vind deze overigens nog steeds wel 2* waard, dus krijgen de andere twee die ik heb gezien een ophoging van een halve ster.

Wordt geciteerd als de beste uit de reeks. Zo is het doorgaans. De eerste van een suksesreeks heeft het verrassingselement aan zijn zijde en dat is nu ook niet anders : het originele, sympathieke van de de geschetste situatie, de herkenbaarheid uit ons eigen dagelijks leven, de gesprekken van meesterkomiek Fernandel met het kruisbeeld, de liefde-haat-haat-liefde-vriendschap tussen de 2 hoofdfiguren en die warmte die er doorheen uitstraalt.

Geen mens kan het afstoten.

Ondanks zijn gevorderde leeftijd nog altijd een kostelijke satire over het naoorlogse Italië, waar de katholieke kerk op lokaal niveau een deel van zijn van oudsher dominante positie moest afstaan aan communisten, die minder recht in de leer waren dan zij zelf dachten.

Een verzameling heerlijke schetsjes met puike hoofdrollen van Fernandel en Gino Cervi. Ik heb deze film al vaker gezien. In mijn ogen blijft het een onverwoestbare oldtimer.

Deze film is een klassieker en bij nader inzien nog ouder dan ik dacht. 1952! Ik had een wat stoffige film verwacht maar ik vind hem eigenlijk nog redelijk fris overkomen. Natuurlijk speelt het zich af in een lang vervlogen tijd maar de humor en attitudes mogen er best zijn. De gesprekken tussen Fernando en Jezus hebben zeker iets tijdloos. Het is ook een film die wel een politiek tijdsbeeld van toen meegeeft, met de tweespalt tussen communisten en katholieken. Prettige kijkbeurt.

Tot mijn stomme verbazing bleek ik nog niet op deze film gestemd te hebben... Ik bekeek hem weer eens op dvd en genoot wederom. Deels is het jeugdsentiment. Destijds kwam de hele reeks nog weleens op televisie, vooral de Duitse zenders, meen ik me te herinneren. Sindsdien heb ik me meermaals vermaakt met de boeken van Giovannino Guareschi waarop de films gebaseerd zijn. Daardoor is mijn waardering voor deze verfilming alleen maar gestegen. De boeken zijn verzamelingen korte avonturen die Guareschi schreef voor zijn eigen satirische tijdschrift Candido. Daardoor krijgen de boeken een anekdotische sfeer, die in de verfilmingen heel fraai gehandhaafd blijft. Ook de milde ironische toon wordt perfect getroffen, met de altijd relativerende Christus als bindmiddel tussen de kortaangebonden pastoor en burgemeester, de rivalen en kemphanen die niet zonder elkaar kunnen. Die chemie proef ik voortdurend tussen de formidabele Fernandel en de even grandioze Gino Cervi.

Wat een heerlijke film! Het relaas van een koppige dorpspriester die desondanks nog steeds luistert naar zijn geweten en de stem van Jezus (waar hij in de film regelmatig een gesprek voert), in strijd met de nieuwe burgemeester van een communistische partij die het op zijn eigen manier goed heeft voor de dorpsbewoners. Hun stijlen botsen wel eens met elkaar en ze staan klaar om elkaar te grazen te nemen. Maar bij veel problemen vinden ze elkaar. Daartussen heb je een soort Romeo & Juliet verhaal met een communistische jongen en een katholiek meisje.

Een luchtige film met de nodige humor en vooral een goed script en goed geacteerd. De kracht zit in de eenvoud en de sfeer die je helemaal meesleept. Het heeft na al die jaren niet van kracht moeten inboeten.