Les Petits Mouchoirs (2010)

Geweldig Frans drama vol met echte gevoelens en echt sentiment de film is lang maar verveelt geen minuut. François Cluzet als Max is zeer overtuigend en Marion Cotillard is hier echt wonderschoon in een film die je mee sleurt in een doolhof met gevoelens ook had de film een echt geweldige soundtrack (wie o wie wil me een pm sturen met de nummers en artiesten ) kort om een heerlijke film.

Na het sterke Ne Le Dis à Personne opnieuw een prima film van Canet. De Franse levensgenieters doen levensecht aan en heerlijk hoe ze verbaal met elkaar in de clinch gaan.

Toch mist Les Petits Mouchoirs voor mij net dat beetje panache om een grote film te zijn. Vooral naar het einde toe (dat melodramatische laatste half uur?) bewandelt Canet de platgetreden Hollywoodpaden. Ook zijn sommige personages en situaties net wat te karikaturaal.

Maar verder is het allemaal behoorlijk sfeervol en wordt er prima geacteerd. Visueel af en toe knap (die opening!), maar nu niks om echt over naar huis te schrijven. Geldt ook voor de soundtrack: hier en daar wel mooie liedjes, maar ze worden zonder verfijning gewoon "op de beelden geplakt".

Als liefhebber van de Franse cultuur dik van genoten, maar al bij al blijft het een redelijk "standaard" filmpje. Toch ruim 3,5*

De lengte doet uiteindelijk afbreuk aan de kwaliteit van het geheel, iets dat erg jammer is, want er valt veel te genieten. De cast is eersteklas en er zijn heel veel prachtige, emotioneel rake momenten. Vaak is de film ook erg grappig. Bepaalde scenes zijn helaas wat aan de overbodige kant en niet ieder personage is even sterk uitgewerkt. De montage is hier en daar ook wat van de hak op de tak. Een strakkere (en vooral kortere) montage was de film zeker ten goede gekomen. Maar goed, de positieve elementen overheersen gelukkig en het einde is erg mooi.

Ik raad iedereen onder de 35 af deze film te bekijken....tenzij je heel erg graag wil weten hoe het leven eruit ziet na je 35e.....maar geloof me je wil het niet weten.

Eerste half uurtje lijkt het allemaal een wat rommelige ensemble-film, maar mede door de lange speelduur van tweeeneenhalf uur krijg je wel een heel duidelijk beeld van de personages en de onderlinge verhoudingen in de groep.

En dan blijken het allemaal problemen te zijn die je ook in je eigen vrienden en kennissen-kring voorbij ziet komen en wordt het allemaal akelig herkenbaar.

Deze vakantie is duidelijk minder leuk dan die van het jaar ervoor en die was net al weer wat minder dan het jaar daarvoor enz ... en dat zijn dan de gruwels van ouder worden.

Aanrader voor iedereen die van de Franse film houdt.

Mooi uitgewerkt drama met realistische ogende problemen en onderlinge relaties. De score is inderdaad goed maar past niet bij de film.

Stuk voor stuk zijn de rollen erg goed gespeeld waardoor de personages samen ook als een 'vriendengroep' oogt. Gaandeweg wordt al snel duidelijk dat ieder zijn eigen sores kent, welke jammer genoeg niet allemaal even goed uitgewerkt worden. Ook lijkt het er op dat iedereen een probleem toegewezen heeft gekregen want allemaal hebben ze iets en dat terwijl niet met alles serieus wat gedaan wordt. Zoals met de vrouw van Vincent die seksueel gefrustreerd is wat dan weer verduidelijkt moet worden door middel van de sekschat. Los daarvan zijn de personages realistisch en wordt er geloofwaardige omgegaan met de verschillende situaties. Pijnlijke en komische scenes wisselen zich af met sterk geacteerd drama waardoor de tweeënhalf uur snel voorbij waren.

Geen seconde verveeld in deze mooie film van Franse bodem.

3,5*

Een goede dramafilm...

Het is mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Wel bekende acteur François Cluzet speelt weer goed...

Mooi HD kwaliteit...

Prima regisseur Guillaume Canet en prima Franse film...

Het is wel moeite waard...

Prachtig! Fascinerend!

Franse versie van The Big Chill (Lawrence Kasdan, 1983), maar dan anders. Net als in zijn vorige film Ne Le Dis à Personne flikt Guillaume Canet het weer om alle spanning in de slotscènes tot uitbarsting te laten komen. Onvoorstelbaar knap gedaan.

Om een dergelijk psychologisch drama —met hier en daar een komische noot— over het voetlicht te brengen moet je wel over de juiste acteurs kunnen beschikken. Nou deze film bewijst eens te meer dat Frankrijk blijkbaar een hele voorraad topacteurs bezit, die dat schijnbaar moeiteloos aankunnen. In dit geval wil ik wijzen op het opnieuw uitzonderlijk acteren van Marion Cotillard en François Cluzet, zonder te kort te willen doen aan de rest van de cast, want tot en met de kinderen was iedereen in topvorm.

Als filmliefhebber loop je zo af en toe eens tegen een film aan, waarvan je nog uren of dagen kunt nagenieten en waarvan je het eigenlijk jammer vindt dat hij is afgelopen, zelfs na 2½ uur. Les Petits Mouchoirs, in het Engels heel treffend vertaald in “Little White Lies”, is voor mij zo’n film.

Prachtig! Fascinerend!

Wat een leuke film is dit. Drama en komedie zijn heel goed in evenwicht. Het verhaal wordt ook op een dergelijke manier verteld dat je onmiddelijk meeleeft met de personage's. De humor klopt ook helemaal. Het is een hele subtiele humor waardoor je door hele kleine dingetjes toch heel vaak met een lach op je gezicht zit. Alleen al de manier waarop Max achter de steenmarters aanzit. Als je het navertelt klinkt het helemaal niet grappig maar het wordt gewoon heel leuk weergegeven.

De tijdsduur is behoorlijk lang maar wat mij betreft was de tijd zo voorbij. Wat deze film ook sterk maakt is de muziek. Echt heel goed gekozen Volgens mij is dit wat ze noemen een "feel good movie". Wat mij betreft klopt dat ook wel. Ik kreeg er een goed gevoel van !

Het was een erg prettige film om te zien! ondanks de film 2,5uur duurde, heb ik mij geen moment verveeld! Het was een film vol emotie. Woede, verdriet, plezier, het komt er allemaal in voor. Het was boeiend om te zien wat de personages mee maken op hun vakantie, alleen maakte het einde weinig indruk op me. 3,5*

Zeer sterk drama. Deed me soms aan 'Happiness' denken, ook dat ongemakkelijke en de dunne scheidingslijn tussen dramatiek van alledag en een vleugje zwarte humor.

Toch kon ik me niet helemaal inleven in de gevoelens en relatieperikelen, maar dat had niks te maken met het acteerwerk, dat in alle lagen ongeveer even sterk was (alleen Marion Cotillard steekt er nog hoger boven uit), maar meer met de nasmaak van het ongeduldige eerste (half-)uur. Teveel personages, te snel op je afgevuurd, waardoor ik meer bezig was met 'wie is wie?' dan wat ze daadwerkelijk te zeggen hadden.

Openingsscene is trouwens wel weer ongelooflijk vet gedaan, echt een sterk staaltje cinema met een onverwachte bitch-slap.

Verder een echte praatfilm, waarin helaas niet iedere conversatie even interessant is. Het middenstuk stort sowieso wat in, maar het laatste halfuur maakt veel goed. De mooie plaatjes ook, de verfijnde regie en de muziek was ook mooi en passend, hoewel soms wat overkill.

Welcome to adulthood....

Prachtige film over een groep vrienden die besluiten toch hun geplande vakantie te nemen als hun vriend een ernstig ongeluk heeft gehad. De film neemt uitgebreid de tijd om te investeren in de groep personages waardoor je echt met hen meeleeft. De kleine frustraties en geheimpjes die langzaam naar boven komen tijdens de vakantie zorgen voor genoeg spanningen onderling. Verder zorgen de muziek en de uitstekende cast ervoor dat dit een genot is om naar te kijken.

Aangename film over een vriendengroep die wordt neergezet door beroemdheden uit de Franse cinema. Het acteerwerk is dan ook in orde, net als de soundtrack.

Van de diverse personages wordt in deze dik 2½ uur durende prent het karakter behoorlijk uitgediept.

Op het eerste gezicht lijkt het een uitgebalanceerd gezelschap, dit blijkt al gauw een misvatting. Soms is de film grappig, maar zoals je van een drama mag verwachten bij vlagen ook ronduit ongemakkelijk. De openingsscène en het slot vind ik het mooist, in het middenstuk verliest de vertelling wat aan kracht.

Mooie film. Erg herkenbaar - alsof je op vakantie bent en op de camping naast een groep Fransen staat. Maar het had wat mij betreft toch wel een tandje scherper gemogen, het lijkt nu wat teveel op een lange aflevering van een soap. Een erg goeie soap, dat dan wel. Toch is dat er in het genre zoveel zwakke films worden geproduceerd - vooral in Hollywood - niet echt een reden om nou bijzonder ondersteboven te zijn van deze. Het is een goeie, mooie film - maar een meesterwerk kan ik er toch niet in zien.

De mooiste scenes zijn voor Jean-Louis. Maar precies daar ligt het melodrama er net iets te dik op.

Canet laat heel wat Franse sterren aanrukken in zijn film die het heeft over een groep vrienden, elk met zijn eigen probleempjes, zijn oppervlakkigheden, zijn leugentjes, zijn wankele noties over vriendschap, kleinzierigheden, maar ook hypocrisie.

Eigenlijk erg lovenswaardig dit werk dat toch wel een goede schets brengt van mensen en hun relaties, iets te lang uitvallend misschien, maar met, hoe dan ook, een ontroerend en typerend slot.

Acteurs zijn allen op niveau en de titel is knap gekozen : zo erg is het nu allemaal niet....un petit mouchoir zal volstaan.

Mooie film, met een concept dat veel mensen doet denken aan The big chill maar mij persoonlijk ook aan Peter's friends. Maar waar ik die laatste film echt sterk vond, voelde ik me hier toch af en toe gemanipuleerd door de voorspelbare clichématige plotontwikkelingen, alsof ik niet zat te kijken naar een organisch bedacht verhaal maar naar een invuloefening op basis van de Big chill-formule (compleet met bizar gebruik van My way). De diverse momenten dat ik erg moest lachen (François Cluzets geniale woede-uitbarstingen, Vincents SMS'jes, de boot op de zandbank, de twee potten met rijst) en ook wel ontroerd was (Éric die 's nachts zijn geliefde bespiedt, de begrafenis) kunnen dat toch allemaal niet verhullen. Maar ja, 5,2 miljoen Fransen waren dat niet met me eens, dus waar loop ik dan over te zeuren?
 

Prachtige film over de mooie en soms minder mooie momenten in de vriendschap tussen een bont gezelschap. Een film met een lach en een traan, vaak ontroerend, vaak grappig, maar nooit melig of fake. De lange speelduur (alhoewel de film voorbijvliegt) zorgt ervoor dat elk personage goed uitgewerkt wordt. Voeg daarbij een fantastische cast (Cluzet is geweldig!) en de goed gekozen muziek en je krijgt een mooi stukje cinema voorgeschoteld.

Wat gladde en gelikte Franse Hollywoodfilm. Visueel erg strak (maar niet echt mooi), het acteren van de Franse sterren is degelijk (maar niet echt indrukwekkend) en de muziek wordt steevast ingezet op die momenten dat het nodig is wat extra emotie los te krijgen, door populaire popliedjes in te zetten. Om even voort te borduren op dat laatste voorbeeld; het is voor critici erg gemakkelijk scoren door op hun beurt weer te stellen dat de film daarmee makkelijk scoort. En ergens is dat ook gewoon zo. Maar dat is kritiek die je ogenblikkelijk krijgt bij de gebruikte nummers, bij welke film ook, dus dan zou je ze nooit mogen gebruiken? Want eigenlijk (haast als een quilty pleasure) vond ik het me gewoon helpen in de juiste stemming te komen. Verstandelijk gezien dus wat te gemakkelijk, gevoelsmatig werkt het wel. En zo is het met meer.

Het verhaal is niet onaardig. Grootste plus is dat het nergens echt melodramatisch wordt (hooguit een beetje op het eind), maar het overwegend zelfs vrij luchtig is. Vond het daardoor gemakkelijk wegkijken. De personages en de intriges erom heen zijn misschien net wat te bedacht om je echt te pakken, maar tegelijk zijn het eerlijke karakters, allen met veel tekortkomingen.

De film blinkt nergens echt in uit, echt memorabele scenes zag ik niet en kritiek vind ik voorstelbaar. Toch moet ik zeggen dat ik heerlijk relaxt heb zitten kijken en de film me uiteindelijk wel pakte. Bovendien is het allemaal best goed gemaakt. 3,5 sterren.

Aardige film met typische Franse humor en een aantal goede grappige scenes. Het ongeluk met de motor werd ook ontzettend fraai en realistisch gefilmd.

Hoewel niet erg origineel, is het wel zeer sfeervol, met prima beelden en acteerwerk. Alleen het had hier en daar wel wat korter gemogen. 3* van mij, al begrijp ik het wel dat anderen hier een hogere waardering aan toekennen.

Een film die traag op gang loopt, maar dan echt wel sterk haar personages uitwerkt. Een film die de tijd neemt zodat de figuren geen karikaturen worden. Het lijkt wel een Team Spirit 2.0 met wat oudere figuren en een buitenverblijf ipv een bungalow in Centerparks. Dit is een groep waarin ik me zelf ook zou vinden. Ik heb er ondertussen ook de leeftijd voor. Passende muziek die ondanks het Engels niet als een tang op een varken slaat bij deze Franse film.

De film test vooral vriendschap. Elk heeft z'n eigen problemen, en ondanks dat ze zogezegd vrienden zijn, kunnen ze blijkbaar met die problemen bij niemand terecht. Als de één zijn/haar hart wil uitstorten bij een ander, begint die meestal over de eigen problemen. Stelt meteen 'vriendschap' ook in vraag.

Op het einde sterft Ludo, en het is schrijnend dat ze zonder hem op vakantie gaan en als een enkeling dan toch contact opneemt is dat vooral om over de eigen problemen te beginnen. Terwijl die man wel in het ziekenhuis ligt. Dat Ludo sterft was voor mij geen verrassing, maar toch werkt het effect dat dan het doek valt en de maskers vallen. Zonder echt verwijt, dit zijn geen slechte mensen. Maar ze zijn wel te laat wakker geschud.

Prachtige film die het vooral van de personages moet hebben. Ik ben blij met de zeer lange duurtijd, zodat zowel iedereen uitgebreid aan bod komt, maar dan ook het effect van Ludo's dood (oh ja, ik was hem bijna vergeten met al die verhaallijnen...) extra hard aankomt. Mooie Franse cinema!

Les Petits Mouchoirs

Schitterend. De manier waarop regisseur Canet een vriendengroep weergeeft die langzaam uit elkaar valt is weergaloos. Hij heeft ook acteurs gecast die een mooie chemie hebben en op een natuurlijke en realistische wijze hun personages weten neer te zetten. Dit is een vriendengroep die heel hecht lijkt, maar de geheimen en oppervlakkige conversaties spreken boekdelen.

Door een zwaar ongeluk van één van hen komt alles tot een exploderende climax tijdens een gezamenlijke vakantie. Dit klinkt heel zwaar, maar Les Petits Mouchoirs heeft ook veel humor en luchtige/kluchtige scenes. Cluzet als lichtgeraakte en gefrustreerde Max is een genot om naar te kijken, en ook Cotillard zorgt met haar rustige en indrukwekkende acteerwerk voor een aantal mooie momenten. De scene waarin Eric (Lellouche) zittend op de vensterbank naar zijn (ex) vriendin zit te kijken mag er ook zijn. Het einde gaat zwaar over the top qua sentiment, dramatiek en kluchtigheid, maar op dat moment ging ik er helemaal in mee en zat ik met kippenvel op mijn armen naar deze vriendengroep (die ook een beetje jouw vriendengroep is geworden) te kijken.

Fijne film. Mooi hoe ik haast het gevoel kreeg deel uit te maken van de vriendengroep en de vakantie. De film is sfeervol en er wordt goed geacteerd, maar ik vond het wel lastig om alles goed te volgen met zoveel personages en gebeurtenissen. De muziek, waaronder een paar nummers die ik erg goed vind, vind ik een passende toevoeging. Soms erg komisch, en soms erg ontroerend. Een 7. 3,5*

Vandaag heb ik hem weer gezien en ik denk dat ik vandaag misschien wat beter in de stemming was als de vorige keer. Ook niet zoveel toe te voegen aan mijn vorige verhaal. Mooi geacteerd en mooi opgebouwd zoals je langzaamaan steeds meer over de vriendenclub leert kennen met al zijn grillen. Alleen de allerlaatste scene is net iets te veel over de top. Dat was het enige wat me nu teveel tegenstond. De speelduur van 2.5 uur was deze keer geen probleem meer. En dan scheelt het misschien wel dat ik hem al eens gezien had.

Een duffe film.
groepje vrienden gaat op vakantie naar het vakantiehuis van Max, een enorme neuroot en workaholic.
lijkt mij sowieso geen prettig gezelschap.
één van de vrienden heeft net een ernstig ongeluk gehad en ligt op de ic, neemt niet weg dat iedereen toch op vakantie gaat (?)
met al die mensen is wat aan de hand, ze tobben in hun relaties, maar dat blijft verder aan de oppervlakte.
veel flauwe humor.
met moeite helemaal uitgekeken.

Lange film met goed acteerwerk en goede humor maar qua drama minder goed en dan vooral op het einde. Wat goed is aan deze film en dat komt door de lengte of het acteerwerk is dat het wel authentiek overkomt als een echte vriendengroep. Leuk om een keer gezien te hebben maar kan er geen diepgaande betekenis in vinden. Qua gedrag is het soms ook wel kinderlijk met de tekstberichten en de hopeloze romanticus momenten en het einde vind ik ook niet heel erg sterk. Wat is het nu het kern van het verhaal? Ze gaan toch op vakantie terwijl een vriend van hun op de IC ligt? En dat maakt ze dan zelfzuchtig? Maar die Ludo leek ook maar een snuivende teringlijer die hetzelfde had gedaan? Dat gedeelte van de film kwam niet goed over. Eigenlijk gaat het ook maar om een geheim dat die gast gay is, daar zit ook de meeste humor in en die andere geheimen zijn helemaal niet zo boeiend. Had beter gekund allemaal.

Een schitterende zomer film. Vanaf het knallende begin pakt deze film je in. Een film over echte mensen met echte gevoelens. Het dynamische camera werk versterkt dit. Een groep vrienden gaat op vakantie naar de zee. Aldaar passeren de grote levens thema's met humor. En ondersteunt met prachtige songs.

De lange speelduur verveelt niet en geeft ruimte aan alle emoties, problemen en plezier.

Een film met nostalgische waarde, met rosé en oesters, sigaretten en drank , met joie de vivre.

Deze film is zoveel meer dan een film. Een monument.