Les Petits Mouchoirs (2010)

Na de ijzersterke thriller Ne Le Dis à Personne (2006) verschijnt er weer een nieuwe Canet, wederom met François Cluzet in de hoofdrol.

Ik ben benieuwd!

Komt deze week in de zalen in Frankrijk uit. Zal dus nog eventjes duren voor we de kans krijgen hem te zien.

In Frankrijk zijn de meningen blijkbaar behoorlijk verdeeld over deze film. Het publiek schijnt enthousiaster te zijn dan de pers.

Ok, het einde was inderdaad voorspelbaar en persoonlijk vond ik het er allemaal nogal dik bovenop liggen, maar...

... ik zit niet vaak swingend (goede soundtrack!) en krom van het lachen in de bioscoop! (Overigens is het stukken leuker als je het Frans begrijpt; de ondertiteling mist toch een hoop.)

Die 2,5 uur vlogen zo voorbij...

Nou, dat kon ik nu niet bepaald zeggen. De film had voor mij best een half uur of meer ingekort mogen worden. Maar ja, ik vond de film nu ook weer niet bepaald boeiend. Af en toe een lach en een traan, meer zat er voor mij niet in. Dat de film leuker is als je het Frans begrijpt wil ik onmiddellijk geloven. Maar helaas, het Frans ben ik nu eenmaal onvoldoende meester.

3,0*

Ik heb niets toe te voegen aan het verhaal van wibro. Sluit me hier helemaal bij aan.

Op Blu Ray 16.05.2011

of check even alternatieve kanalen voor een DVD met engelse subs

Geweldig Frans drama vol met echte gevoelens en echt sentiment de film is lang maar verveelt geen minuut. François Cluzet als Max is zeer overtuigend en Marion Cotillard is hier echt wonderschoon in een film die je mee sleurt in een doolhof met gevoelens ook had de film een echt geweldige soundtrack (wie o wie wil me een pm sturen met de nummers en artiesten ) kort om een heerlijke film.

Na het sterke Ne Le Dis à Personne opnieuw een prima film van Canet. De Franse levensgenieters doen levensecht aan en heerlijk hoe ze verbaal met elkaar in de clinch gaan.

Toch mist Les Petits Mouchoirs voor mij net dat beetje panache om een grote film te zijn. Vooral naar het einde toe (dat melodramatische laatste half uur?) bewandelt Canet de platgetreden Hollywoodpaden. Ook zijn sommige personages en situaties net wat te karikaturaal.

Maar verder is het allemaal behoorlijk sfeervol en wordt er prima geacteerd. Visueel af en toe knap (die opening!), maar nu niks om echt over naar huis te schrijven. Geldt ook voor de soundtrack: hier en daar wel mooie liedjes, maar ze worden zonder verfijning gewoon "op de beelden geplakt".

Als liefhebber van de Franse cultuur dik van genoten, maar al bij al blijft het een redelijk "standaard" filmpje. Toch ruim 3,5*

Schitterende franse film, was bang dat de lengte van de film me tegen zou zitten maar heeft me geen seconde verveeld.

François Cluzet speelt subliem.

Ben nu benieuwd naar de andere Ne le dis à personne.

Lange film, dat klopt maar zeker de moeite waard. Mij heeft de film geraakt en daar gaat het wat mij betreft om.

De lengte doet uiteindelijk afbreuk aan de kwaliteit van het geheel, iets dat erg jammer is, want er valt veel te genieten. De cast is eersteklas en er zijn heel veel prachtige, emotioneel rake momenten. Vaak is de film ook erg grappig. Bepaalde scenes zijn helaas wat aan de overbodige kant en niet ieder personage is even sterk uitgewerkt. De montage is hier en daar ook wat van de hak op de tak. Een strakkere (en vooral kortere) montage was de film zeker ten goede gekomen. Maar goed, de positieve elementen overheersen gelukkig en het einde is erg mooi.

Aardige film, met een lach en een traan. De traan overheerste wel, voornamelijk door het onvermogen van het gezelschap, de scene waar de oestervisser het gezelschap beschuldigde van leugenaars, vond ik dan ook wel het verhaal vertellen. Vond de film veel te lang, een standaard einde, de film bekoorde me zelden helemaal, raakte me nauwelijks en dan is 2 1/2 uur een lange zit. Al met al een tegenvaller. Dat Canet wel films kan maken heeft hij wel bewezen met Ne Le Dis à Personne.

Het nummer Fistfull of love met de intro van Lou Reed en zang van Antony and the Johnsons klonk wel prachtig in de nachtelijke straten van Parijs. Er zaten wel meer fraaie nummers in.

Wat een waardeloze ondertiteling; regelmatig veel te snel (terwijl er vaak wel genoeg ruimte is), stukken ontbreken (bedoel niet het Spaans) en soms zeer wonderlijke vertalingen (kijken ze bij het vertalen de film niet?).

Had ik zeker maar het 'origineel' moeten kijken?

In Frankrijk was het met meer dan 5,3 miljoen bezoekers in de bios een van de meest succesvolle films. Guillaume Canet schotelt "zijn publiek" precies voor wat men van hem verwacht: goede vrienden uit de bezittende klasse van Parijs die tijdens het eten van gedachten wisselen over hun misverstanden en problemen, in het bijzonder over liefde en seks. Vlot, onderhoudend en vooral niet ouderwets (vooral mannen met emotionele problemen, seks-chat, homofilie en homofobie), maar het moet allemaal niet te diep gaan. En allemaal gespeeld door goede Franse spelers. Wat ontstaat is een echte en aandoenlijke zomerfilm en een bitterzoet tijdverdrijf van 154 minuten, dat wel wat vaart en plot mist.

Ook al is het begin van de film wat (gewild) rommelig, bijna oppervlakkig door de verschillende, zelfs tegenstrijdige karakters, toestanden, plaatsen en problemen die je niet dadelijk opvallen. Zoals de titel het zegt: De kleine zakdoekjes. (Les Petits Mouchoirs). Ieder met zijn gelukjes. Maar vooral verborgen ongelukkige momenten. Het begint al met een zeer zwaar ongeval van een van de centrale vrienden die niet mee kan op deze groepsvakantie waarin blijkbaar iedereen van iedereen houdt. Er wordt wat afgekust tussen deze mannen en vrouwen zonder onderscheid. Ook al is het sexuele een belangrijk onderdeel. Net voor de sex moet je naar deze Franse film zeker niet kijken.

Onmiddellijk voor de tweede maal herbekeken en nog eens tweeeneenhalf uur nog meer genoten.

Een uiterst spontane film die je lichamelijk en psychisch enorm aangrijpt door de wat opgedikte probleempjes van ieder. Waarin de kijker zich wel ergens in herkent. Want er is keuze genoeg. En op een vakantie samen heb je de tijd om de uitbarstingsjes tot een heuse vulkaan te laten opbranden. Enorme vlot gedreven film die langzaam samenvloeit en groeit naar het slot. Voortdurende spanningen houden de groep overeind met vooral afgeronde feestjes, boottochten enz.

Ondanks een zeer droevig slot zie ik toch in deze film een prachtig happy end waarbij de glimlach en eigenheid terugblikt in het zand van het strand. Vragen blijven. Maar vermeende vriendschap wordt uiteindelijk echter. Mekaar zonder bluf (willen) begrijpen is al heel veel.

Ook al zou ik nooit aan een Franse film zo'n score geven. Maar dit is voort mij de mooste Franse film die ik ooit zag. Zelfs de taal stoorde niet. Al verwaterde (waarschijnlijk voor alle kijkers) na het plot de aftiteling.

Dit is nu eens een film waar je zonder dat je weet een boodschap ingebakken krijgt die je wellicht heel lang zult meedragen. Een alles-kan-film met een fantastische inhoud. Ook al komt dit globaal helemaal niet tot uiting. Wel in kleine stukjes die op een vakantie als zakdoekjes aan mekaar worden uitgedeeld. Al is het soms uiterst heftig...

Een film die iedereen moet gezien hebben. Ook voor de subtiele soms hartelijke humor die door dit uiterst spontane geheel stroomt. Leven en sterven, liefde en haat, lach en traan, geluk en ongeluk... Dan besef je hoe dicht dit allemaal bij mekaar ligt. Zelfs tijdens een vakantie komt pas echt het karakter boven en komt er iets tot leven na de dood.

Vandaar dat ik nooit op vakantie ga. Omdat ik me niet wil bloot geven. Ik heb daar geen gepaste BH voor ter ondersteuning.

Ongelooflijke pracht die doet nadenken. Ik ben er echt vol van.

Sorry dat ik overdrijf maar zo'n film verdient terecht 5* super. Je moet hem zelfs tweemaal zien om te begrijpen wat je allemaal tijdens die spontane eerste gebeurtenissen gemist hebt. Heel wat.

En nu ga ik de andere commentaren eens lezen.

Piratje schreef "Ook al zou ik nooit aan een Franse film zo'n score geven.Maar dit is voort mij de mooste Franse film die ik ooit zag. Zelfs de taal stoorde niet."

Fijn dat je deze film zo hebt ervaren, maar waarom de Franse film in het algemeen zo laag waarderen, om de taal? Zelf vind ik Frans een prachtige taal, vind dat de Fransen prachtige films hebben gemaakt en dat deze film me niet zo aansprak doet daar niks aan af.

Klopt Leo. Maar de Franse films zijn meestal van die praatfilms waarin dat vlugge babbelen erg storend werkt omdat je ook nog die ondertitels moet lezen. Ik heb niets tegen de taal op zich. Bv in muziek kan ik heerlijk genieten van de Franse teksten en zo. Maar in een film zoals Bourvil, De Funes enz. werkt dat Frans erg op mijn zenuwen. Maar een persoonlijk aanvoelen.

Maar in deze film worden naast de mooie muziek ook heel wat stiltes gebruikt. Echt niet typisch Frans meen ik.

Piratje, uit Frankrijk komen een hoop films en die zijn eigenlijk niet over één kam te scheren. Dat wordt wel gedaan, heb hier ook meerdere keren gelezen dat als er stokbrood op de set wordt gegeten je de film maar beter kunt overslaan. Ik vind dat de grootst mogelijke onzin, er komen mooie films uit Frankrijk en ook rommel. Jij haalt bij toeval Bourvil en De Funes aan, ik kan me Samen uit, samen thuis nog herinneren als kind. De Funes was wel de verpersoonlijking van het zenuwachtige driftige Franse mannetje, maar in die film hoorde hij helemaal thuis Bourvil was een fantastisch acteur. Een echte praatfilm was dat ook niet te noemen, meer een komedie. Er zijn talloze Franse films op te noemen die heel ingetogen zijn en "stil". Wellicht komt bij jouw dat snelle praten onnatuurlijk over, maar dat is wel een kenmerk van de taal. Ik beheers het slecht, maar kan me in Frankrijk goed redden. Als een Fransman gaat ratelen, dan wordt het zeker lastig, maar ze doen over het algemeen wel hun best als ze merken dat je er moeite mee hebt. Nogmaals, fijn dat jij van deze film hebt genoten, smaken verschillen gelukkig, maar genieten van een film, hoe verschillend dat ook kan zijn, is wat we allemaal willen.

Ik raad iedereen onder de 35 af deze film te bekijken....tenzij je heel erg graag wil weten hoe het leven eruit ziet na je 35e.....maar geloof me je wil het niet weten.

Eerste half uurtje lijkt het allemaal een wat rommelige ensemble-film, maar mede door de lange speelduur van tweeeneenhalf uur krijg je wel een heel duidelijk beeld van de personages en de onderlinge verhoudingen in de groep.

En dan blijken het allemaal problemen te zijn die je ook in je eigen vrienden en kennissen-kring voorbij ziet komen en wordt het allemaal akelig herkenbaar.

Deze vakantie is duidelijk minder leuk dan die van het jaar ervoor en die was net al weer wat minder dan het jaar daarvoor enz ... en dat zijn dan de gruwels van ouder worden.

Aanrader voor iedereen die van de Franse film houdt.

"Ne Le Dis à Personne" vond ik destijds een sterke film, dus de verwachtingen omtrent Canet's nieuwste waren niet gering. Helaas bleek het een enorme teleurstelling te zijn. "Les Petits Mouchoirs" is een ontzettend oppervlakkige 2 1/2 uur durende soap die bezwijkt onder het valse sentiment. Het lag niet eens aan de acteurs, die zetten allen prima prestaties neer en het geheel was visueel ook niet geheel onaantrekkelijk, maar inhoudelijk is dit echt 1 grote aanfluiting. Zwaar gekunsteld, overgedramatiseerd, oppervlakkig, nep en uiterst goedkoop effectbejag. En die onwijs kazige soundtrack ook, gadverdamme. Een film met valser sentiment dan deze kan ik me eigenlijk niet voor de geest halen.

Bah.

Kleine 1.5 *

Qua smaak omtrent de liedjes verschillen we, maar je hebt de rest erg treffend omschreven, wist niet hoe ik het precies moest verwoorden, dus bedankt: "liedjes die zonder verfijning gewoon op de beelden geplakt zijn". Zo heb ik het exact ervaren. Er was gewoon geen enkele match tussen de beelden en de liedjes.

Mooi uitgewerkt drama met realistische ogende problemen en onderlinge relaties. De score is inderdaad goed maar past niet bij de film.

Stuk voor stuk zijn de rollen erg goed gespeeld waardoor de personages samen ook als een 'vriendengroep' oogt. Gaandeweg wordt al snel duidelijk dat ieder zijn eigen sores kent, welke jammer genoeg niet allemaal even goed uitgewerkt worden. Ook lijkt het er op dat iedereen een probleem toegewezen heeft gekregen want allemaal hebben ze iets en dat terwijl niet met alles serieus wat gedaan wordt. Zoals met de vrouw van Vincent die seksueel gefrustreerd is wat dan weer verduidelijkt moet worden door middel van de sekschat. Los daarvan zijn de personages realistisch en wordt er geloofwaardige omgegaan met de verschillende situaties. Pijnlijke en komische scenes wisselen zich af met sterk geacteerd drama waardoor de tweeënhalf uur snel voorbij waren.

Geen seconde verveeld in deze mooie film van Franse bodem.

3,5*

Een goede dramafilm...

Het is mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Wel bekende acteur François Cluzet speelt weer goed...

Mooi HD kwaliteit...

Prima regisseur Guillaume Canet en prima Franse film...

Het is wel moeite waard...

Prachtig! Fascinerend!

Franse versie van The Big Chill (Lawrence Kasdan, 1983), maar dan anders. Net als in zijn vorige film Ne Le Dis à Personne flikt Guillaume Canet het weer om alle spanning in de slotscènes tot uitbarsting te laten komen. Onvoorstelbaar knap gedaan.

Om een dergelijk psychologisch drama —met hier en daar een komische noot— over het voetlicht te brengen moet je wel over de juiste acteurs kunnen beschikken. Nou deze film bewijst eens te meer dat Frankrijk blijkbaar een hele voorraad topacteurs bezit, die dat schijnbaar moeiteloos aankunnen. In dit geval wil ik wijzen op het opnieuw uitzonderlijk acteren van Marion Cotillard en François Cluzet, zonder te kort te willen doen aan de rest van de cast, want tot en met de kinderen was iedereen in topvorm.

Als filmliefhebber loop je zo af en toe eens tegen een film aan, waarvan je nog uren of dagen kunt nagenieten en waarvan je het eigenlijk jammer vindt dat hij is afgelopen, zelfs na 2½ uur. Les Petits Mouchoirs, in het Engels heel treffend vertaald in “Little White Lies”, is voor mij zo’n film.

Prachtig! Fascinerend!

Ik houd niet van soaps(eries). Deze film lijkt wel op een soap maar vond ik wel vermakelijk.

Zeer onderhoudende film. Verteld op een P.T. Andersonn achtige manier. De openingsscene is bijvoorbeeld briljant. Maar alles wat met enige zorgvuldigheid in 2 uur is opgebouwd wordt in het laatste halfuur volledig onderuit gehaald. Alsof je naar een love-flic hebt gekeken die eindigt met een onverwachte pornoscene. Onbegrijpelijk.

Wat een leuke film is dit. Drama en komedie zijn heel goed in evenwicht. Het verhaal wordt ook op een dergelijke manier verteld dat je onmiddelijk meeleeft met de personage's. De humor klopt ook helemaal. Het is een hele subtiele humor waardoor je door hele kleine dingetjes toch heel vaak met een lach op je gezicht zit. Alleen al de manier waarop Max achter de steenmarters aanzit. Als je het navertelt klinkt het helemaal niet grappig maar het wordt gewoon heel leuk weergegeven.

De tijdsduur is behoorlijk lang maar wat mij betreft was de tijd zo voorbij. Wat deze film ook sterk maakt is de muziek. Echt heel goed gekozen Volgens mij is dit wat ze noemen een "feel good movie". Wat mij betreft klopt dat ook wel. Ik kreeg er een goed gevoel van !

Lang wachten, maar hierdoor een mooie, indrukwekkende, emotionele finale. Alleen zo jammer van de Engelstalige muziek bij deze film.

Het was een erg prettige film om te zien! ondanks de film 2,5uur duurde, heb ik mij geen moment verveeld! Het was een film vol emotie. Woede, verdriet, plezier, het komt er allemaal in voor. Het was boeiend om te zien wat de personages mee maken op hun vakantie, alleen maakte het einde weinig indruk op me. 3,5*

Zeer sterk drama. Deed me soms aan 'Happiness' denken, ook dat ongemakkelijke en de dunne scheidingslijn tussen dramatiek van alledag en een vleugje zwarte humor.

Toch kon ik me niet helemaal inleven in de gevoelens en relatieperikelen, maar dat had niks te maken met het acteerwerk, dat in alle lagen ongeveer even sterk was (alleen Marion Cotillard steekt er nog hoger boven uit), maar meer met de nasmaak van het ongeduldige eerste (half-)uur. Teveel personages, te snel op je afgevuurd, waardoor ik meer bezig was met 'wie is wie?' dan wat ze daadwerkelijk te zeggen hadden.

Openingsscene is trouwens wel weer ongelooflijk vet gedaan, echt een sterk staaltje cinema met een onverwachte bitch-slap.

Verder een echte praatfilm, waarin helaas niet iedere conversatie even interessant is. Het middenstuk stort sowieso wat in, maar het laatste halfuur maakt veel goed. De mooie plaatjes ook, de verfijnde regie en de muziek was ook mooi en passend, hoewel soms wat overkill.

Welcome to adulthood....