Les Petits Mouchoirs (2010)

Prachtige film over een groep vrienden die besluiten toch hun geplande vakantie te nemen als hun vriend een ernstig ongeluk heeft gehad. De film neemt uitgebreid de tijd om te investeren in de groep personages waardoor je echt met hen meeleeft. De kleine frustraties en geheimpjes die langzaam naar boven komen tijdens de vakantie zorgen voor genoeg spanningen onderling. Verder zorgen de muziek en de uitstekende cast ervoor dat dit een genot is om naar te kijken.

Zeker, alleen jammer dat er toch één cut in zit.

Aangename film over een vriendengroep die wordt neergezet door beroemdheden uit de Franse cinema. Het acteerwerk is dan ook in orde, net als de soundtrack.

Van de diverse personages wordt in deze dik 2½ uur durende prent het karakter behoorlijk uitgediept.

Op het eerste gezicht lijkt het een uitgebalanceerd gezelschap, dit blijkt al gauw een misvatting. Soms is de film grappig, maar zoals je van een drama mag verwachten bij vlagen ook ronduit ongemakkelijk. De openingsscène en het slot vind ik het mooist, in het middenstuk verliest de vertelling wat aan kracht.

Mooi familieverhaal met een komisch en dramatisch randje. Mooie soundtrack ook! Duurt wel allemaal een beetje te lang maar dat doet geen afbreuk aan de film.

Mooie film. Erg herkenbaar - alsof je op vakantie bent en op de camping naast een groep Fransen staat. Maar het had wat mij betreft toch wel een tandje scherper gemogen, het lijkt nu wat teveel op een lange aflevering van een soap. Een erg goeie soap, dat dan wel. Toch is dat er in het genre zoveel zwakke films worden geproduceerd - vooral in Hollywood - niet echt een reden om nou bijzonder ondersteboven te zijn van deze. Het is een goeie, mooie film - maar een meesterwerk kan ik er toch niet in zien.

De mooiste scenes zijn voor Jean-Louis. Maar precies daar ligt het melodrama er net iets te dik op.

Doorsnee, soapachtig..

Ben er niet echt kapot van.

prachtig, speciaal. typisch frans

Deze viel me een beetje tegen. De film heeft zeker z'n momenten en er wordt uitstekend geacteerd, maar het verhaal is teveel "all over the place". Er gebeurt teveel. Ieder karakter heeft zijn of haar eigen problemen. Daardoor verveelt de film geen moment, maar wordt het helaas inderdaad ook soap-achtig, zoals ik anderen hier ook al heb zien zeggen.

En wat is daar mis mee?

Als ik een soap wil zien kijk ik wel naar GTST. Er is niks mis mee, maar ik hou niet van soaps. Kwestie van smaak.

Ondanks de goede vertolkingen is deze film toch niet mijn smaak.

Vond hem nogal saai en veel te lang !!

Wat me wel beviel was de soundtrack, met wel prachtige nummers, van o.a. C.C.R., David Bowie en The Band.

Ondanks de lange speelduur verveelde de film niet. Een lach en een traan waren hier op hun plaats.. Het is zeker een film die ik altijd zal blijven herinneren vooral voor het beklijvende laatste kwartier. maar sowieso was leuk om te kijken. De film lag in lijn met ' for weddings and à funeral'.

Canet laat heel wat Franse sterren aanrukken in zijn film die het heeft over een groep vrienden, elk met zijn eigen probleempjes, zijn oppervlakkigheden, zijn leugentjes, zijn wankele noties over vriendschap, kleinzierigheden, maar ook hypocrisie.

Eigenlijk erg lovenswaardig dit werk dat toch wel een goede schets brengt van mensen en hun relaties, iets te lang uitvallend misschien, maar met, hoe dan ook, een ontroerend en typerend slot.

Acteurs zijn allen op niveau en de titel is knap gekozen : zo erg is het nu allemaal niet....un petit mouchoir zal volstaan.

Mooie film, met een concept dat veel mensen doet denken aan The big chill maar mij persoonlijk ook aan Peter's friends. Maar waar ik die laatste film echt sterk vond, voelde ik me hier toch af en toe gemanipuleerd door de voorspelbare clichématige plotontwikkelingen, alsof ik niet zat te kijken naar een organisch bedacht verhaal maar naar een invuloefening op basis van de Big chill-formule (compleet met bizar gebruik van My way). De diverse momenten dat ik erg moest lachen (François Cluzets geniale woede-uitbarstingen, Vincents SMS'jes, de boot op de zandbank, de twee potten met rijst) en ook wel ontroerd was (Éric die 's nachts zijn geliefde bespiedt, de begrafenis) kunnen dat toch allemaal niet verhullen. Maar ja, 5,2 miljoen Fransen waren dat niet met me eens, dus waar loop ik dan over te zeuren?
 

Prachtige film over de mooie en soms minder mooie momenten in de vriendschap tussen een bont gezelschap. Een film met een lach en een traan, vaak ontroerend, vaak grappig, maar nooit melig of fake. De lange speelduur (alhoewel de film voorbijvliegt) zorgt ervoor dat elk personage goed uitgewerkt wordt. Voeg daarbij een fantastische cast (Cluzet is geweldig!) en de goed gekozen muziek en je krijgt een mooi stukje cinema voorgeschoteld.

Het is spijtig, maar ik vond er bijzonder weinig aan. Ik vond het allemaal zeer onaangename personages en ik moet er niet aan denken dat ik er mee in een vakantiehuisje zou worden gestopt. Twee en half uur kijken naar vervelende egotrippers die afwisselend domme grapjes maken en ruziën, ik vond het een worsteling om doorheen te komen. Het acteerwerk is niet slecht, daar ligt het niet aan, maar doordat ik 0,0 sympathie voor die gasten voelde kon ik totaal niet meeleven terwijl dat wel de opzet van de film leek te zijn; “wij diepen uit, u leeft mij”. Helaas, dat is bij mij totaal niet gelukt.

Wat gladde en gelikte Franse Hollywoodfilm. Visueel erg strak (maar niet echt mooi), het acteren van de Franse sterren is degelijk (maar niet echt indrukwekkend) en de muziek wordt steevast ingezet op die momenten dat het nodig is wat extra emotie los te krijgen, door populaire popliedjes in te zetten. Om even voort te borduren op dat laatste voorbeeld; het is voor critici erg gemakkelijk scoren door op hun beurt weer te stellen dat de film daarmee makkelijk scoort. En ergens is dat ook gewoon zo. Maar dat is kritiek die je ogenblikkelijk krijgt bij de gebruikte nummers, bij welke film ook, dus dan zou je ze nooit mogen gebruiken? Want eigenlijk (haast als een quilty pleasure) vond ik het me gewoon helpen in de juiste stemming te komen. Verstandelijk gezien dus wat te gemakkelijk, gevoelsmatig werkt het wel. En zo is het met meer.

Het verhaal is niet onaardig. Grootste plus is dat het nergens echt melodramatisch wordt (hooguit een beetje op het eind), maar het overwegend zelfs vrij luchtig is. Vond het daardoor gemakkelijk wegkijken. De personages en de intriges erom heen zijn misschien net wat te bedacht om je echt te pakken, maar tegelijk zijn het eerlijke karakters, allen met veel tekortkomingen.

De film blinkt nergens echt in uit, echt memorabele scenes zag ik niet en kritiek vind ik voorstelbaar. Toch moet ik zeggen dat ik heerlijk relaxt heb zitten kijken en de film me uiteindelijk wel pakte. Bovendien is het allemaal best goed gemaakt. 3,5 sterren.

Aardige film met typische Franse humor en een aantal goede grappige scenes. Het ongeluk met de motor werd ook ontzettend fraai en realistisch gefilmd.

Hoewel niet erg origineel, is het wel zeer sfeervol, met prima beelden en acteerwerk. Alleen het had hier en daar wel wat korter gemogen. 3* van mij, al begrijp ik het wel dat anderen hier een hogere waardering aan toekennen.

Enorm Franse film en door een overdosis aan Amerikaanse en Engelse rolprenten is het qua hoog oplopende emoties even wennen. Hier en daar oogt de film qua cameravoering en montage alsof hij uit 1975 komt. Aangenaam verhaal, goed geacteerd.

Zeer, zeer goede film die me beetje bij beetje vastgreep en me geen moment meer losliet, tot het emotionele slotstuk aan toe. Gebeurt niet vaak dat een film me tot tranen weet te roeren, maar hier was er geen houden aan.

Ik zag vooraf tegen de lengte op, maar dat was dus nergens voor nodig. Elke scène was goed, er zat geen overbodig shot in. Juist al die kleine momenten, vaak enkel het stil blijven staan bij iemands blik, zorgt ervoor dat je de karakters door en door lijkt te kennen. Wat uiteraard ook meehelpt is het zeer hoge acteerniveau van eigenlijk alle karakters, maar met name Marion Cotillard speelt uitmuntend.

Ook het mooie, niet te aanwezige maar toch zeer sterke camerawerk mag niet onvermeld blijven, net als het goede gebruik van muziek in enkele sleutelscènes. Voorzichtig meesterwerkje, dat zomaar zou kunnen doorgroeien naar een 10.

Een film die traag op gang loopt, maar dan echt wel sterk haar personages uitwerkt. Een film die de tijd neemt zodat de figuren geen karikaturen worden. Het lijkt wel een Team Spirit 2.0 met wat oudere figuren en een buitenverblijf ipv een bungalow in Centerparks. Dit is een groep waarin ik me zelf ook zou vinden. Ik heb er ondertussen ook de leeftijd voor. Passende muziek die ondanks het Engels niet als een tang op een varken slaat bij deze Franse film.

De film test vooral vriendschap. Elk heeft z'n eigen problemen, en ondanks dat ze zogezegd vrienden zijn, kunnen ze blijkbaar met die problemen bij niemand terecht. Als de één zijn/haar hart wil uitstorten bij een ander, begint die meestal over de eigen problemen. Stelt meteen 'vriendschap' ook in vraag.

Op het einde sterft Ludo, en het is schrijnend dat ze zonder hem op vakantie gaan en als een enkeling dan toch contact opneemt is dat vooral om over de eigen problemen te beginnen. Terwijl die man wel in het ziekenhuis ligt. Dat Ludo sterft was voor mij geen verrassing, maar toch werkt het effect dat dan het doek valt en de maskers vallen. Zonder echt verwijt, dit zijn geen slechte mensen. Maar ze zijn wel te laat wakker geschud.

Prachtige film die het vooral van de personages moet hebben. Ik ben blij met de zeer lange duurtijd, zodat zowel iedereen uitgebreid aan bod komt, maar dan ook het effect van Ludo's dood (oh ja, ik was hem bijna vergeten met al die verhaallijnen...) extra hard aankomt. Mooie Franse cinema!

ik hoop maar dat deze selectie fransozen geen representatieve steekproef van de rest van de bevolking ginder vormt

Een leeg eerste half uur, ik vreesde voor nog twee slaapverwekkende uren.

Maar stilaan worden de personages en situaties meer uitgediept, en wordt het zowaar best wel een aangename zit. Het verhaalt kabbelt rustig verder, en weet drama en komedie opeen aardige manier te combineren.

Het laatste kwartier is echter een dramatische (sic) anti-climax. De begrafenis is een overdosis aan emocore, cliché, leeg, een diepe val nadat de helling anderhalf uur lang traag maar zeker beklommen werd.
De filmmakers hadden beste wel een paar dagen of weken langer mogen nadenken over inhoud en originaliteit. Nu slaan ze zichzelf zo ongeveer knock-out.
En wat jammer dat zo 'n groep heerlijke, sterke acteurs mee in die val getrapt is.

Wat een leuk nieuws! Ik hoop dat het vervolg net zo indrukwekkend voor mij is als deze.

Wat een bijzondere film blijft het toch. Regelmatig vroeg ik me af waarom ik er 5 jaar geleden een 9 voor over had, maar dan komt alles samen en zit je weer met tranen in de ogen te kijken. Ondanks het typisch geanimeerd-Franse karakter zijn de emoties zo oprecht. Wat dat betreft heb je aan Marion Cotillard natuurlijk ook een geweldige; zodra ze in beeld verschijnt zoek ik al naar de tissues. Maar ook los van haar is het allemaal erg herkenbaar. Al die verborgen agenda's, de façades die worden opgetrokken en daardoorheen toch ook de vriendschap die onder het oppervlak sluimert en naar boven komt wanneer het echt nodig is.

Ik ben heel benieuwd naar deel 2 volgende week. Ik ga me niet inlezen.

Iets meer aandacht verdient deze film overigens wel. Ik zie dat m'n bericht van 5 jaar geleden nog steeds bijna bovenaan staat; schandalig.

Niet meer gelukt, nee. Blijft in de praktijk toch een vervelend tijdstip, die maandag 20:00 uur voor 'arthouse'. Ik reserveer ze elke keer en cancel ze ook elke keer weer.

Les Petits Mouchoirs

Schitterend. De manier waarop regisseur Canet een vriendengroep weergeeft die langzaam uit elkaar valt is weergaloos. Hij heeft ook acteurs gecast die een mooie chemie hebben en op een natuurlijke en realistische wijze hun personages weten neer te zetten. Dit is een vriendengroep die heel hecht lijkt, maar de geheimen en oppervlakkige conversaties spreken boekdelen.

Door een zwaar ongeluk van één van hen komt alles tot een exploderende climax tijdens een gezamenlijke vakantie. Dit klinkt heel zwaar, maar Les Petits Mouchoirs heeft ook veel humor en luchtige/kluchtige scenes. Cluzet als lichtgeraakte en gefrustreerde Max is een genot om naar te kijken, en ook Cotillard zorgt met haar rustige en indrukwekkende acteerwerk voor een aantal mooie momenten. De scene waarin Eric (Lellouche) zittend op de vensterbank naar zijn (ex) vriendin zit te kijken mag er ook zijn. Het einde gaat zwaar over the top qua sentiment, dramatiek en kluchtigheid, maar op dat moment ging ik er helemaal in mee en zat ik met kippenvel op mijn armen naar deze vriendengroep (die ook een beetje jouw vriendengroep is geworden) te kijken.