Phantasm (1979)

Eigenzinnig filmpje met een geheel eigen karakter. Phantasm zit vol bovennatuurlijke elementen en tot de verbeelding sprekende creaturen. Het dromerige sfeertje en de vele onwaarschijnlijke wendingen doen een beetje aan Fulci's zombie-trilogie denken. Geen gestructureerd verhaaltje, maar veeleer een opeenstapeling van fantastische scènes wat het nu al sterk aanwezig dromerige gevoel alleen maar versterkt. Spijtig dat de knullige FX het veelbelovende uitgangspunt een beetje de das om doen. Phantasm is een film met twee gezichten: wonderlijk geschreven maar middelmatig uitgewerkt.

Damn wrong film!

Wou eigenlijk Phantoms zie. Maar kwam toen deze tegen en wist toen niet meer welke ik nou eigenlijk bedoelde. En ik weet eigenlijk ook niet meer waarom ik Phantoms wou zien.

Anyway raar filmpje. Er is een man en die maakt van dode mensen hele kleine mensen in monniken outfits. En een raar kind gaat op onderzoek. Tsja het zag er allemaal belabberd uit en het verhaal is wel erg matig. Allemaal leuk en aardig dat het een "no bullshit horrorflick" is. Maar om de kijker nou meteen een raar kind op onderzoek uit te zien gaan, is wat ik noem slecht schrijven. Klein beetje introductie is wel op zijn plaats geweest. Nu had ik het gevoel dat ik midden in een film begon. Op zich verder wel vermaakt door de foutheid die dit soort films altijd hebben. Vreselijk gedateerde effecten. Dat vliegdingetje what the fuck was dat eigenlijk? En ik vond die dwergen wel coole dudes.

2 sterren daarvoor.

Originele en spannende horrorfilm met een heel apart sfeertje. Het scenario is niet altijd even helder opgebouwd (en doet meer denken aan het oeuvre van Argento dan aan de Amerikaanse horrorfilms uit die periode), maar dat is voor een keertje niet zo erg. Ik kreeg immers behoorlijk de kriebels van The Tall Man en zijn snode plannen, en een aantal van de shocks deden het voor mij nog steeds.

Uiteraard levert Angus Scrimm de meest opvallende acteerprestatie af, maar ook A. Michael Baldwin kwijt zich uitstekend van zijn taak. Cultster Reggie Bannister is helaas een wat middelmatig acteur, maar dankzij zijn nerderige paardestaart-charme (en zijn handjevol bijna-sterfscènes) is hij toch een memorabele antiheld.

Enkel dat eindeloze gezwaai met pistolen en geweren kwam me na verloop van tijd wat de strot uit. Ik had gehoopt dat de personages met iets anders voor de dag zouden komen om The Tall Man te bestrijden.

Toch een vlotte 3.5 sterren waard.

Een erg lekkere horroervaring. 't zit hem vooral in de artdirection die vele zeer tot de verbeeldingsprekende omgevingen tevoorschijn tovert. Door het lekkere tempo en de goed verteerbare sfeer is dit een lekkere luchtige horrorervaring met een zeer hoge entertainmentwaarde.

Eindelijk ook eens gezien. Als ik de Amerikaanse horrorfans mag geloven is dit toch zeker een must voor de horrorliefhebbers, ook al zijn de Phantasm films en het bijbehorende icoon The Tall Man in ons land niet al te bekend. Beetje hetzelfde verhaal als Pumpkinhead; in Amerika bijna icoon à la Voorhees en Krueger, in Nederland kent nagenoeg niemand het.

Phantasm is een erg aardige horrorfilm, hoewel de vertelstructuur veel te warrig is. De film bestaat, met name het eerste half uur, voornamelijk uit korte fragmenten en shots en springt wat van de hak op de tak. Dit maakt nog best lastig goed in de film te komen. Gelukkig werkt het uitstekende sfeertje wel bevordelijk, maar het zijn vooral de Tall Man en de duistere mannetjes die de show stelen. Scrimm heeft een uitstekende uitstraling en zorgt voor de beste momenten in de film.

Maar goed, desondanks stelt Phantasm nogal teleur. Spanning is er wel, maar door het rommelige scenario weet het nergens echt te raken. Ook de gore valt tegen, enkel die ene scène met het bizarre rondvliegende balletje, lijkt er een beetje op. Verder moet de film het gewoon vooral hebben van de sfeer. De film bevat uitstekende geluidseffecten en de heerlijk simpele theme. En ook het einde van de film maakte een hoop goed. Maar verder is Phantasm nu niet echt bijster bijzonder of memorabel.

3 ruime sterren. Ben toch benieuwd naar de vervolgen.

Herzien en dit blijft een heerlijk obscuur werkje. Weer heb ik ontzettend zitten genieten van de sfeer. Het mortuarium wordt op momenten echt geweldig in beeld gebracht en de score werkt behoorlijk sfeerversterkend, waardoor dit ideaal materiaal is voor op de late avond. Phantasm zit verder ook vol memorabele scènes met als hoogtepunt de allerlaatste scène. The Tall Man is een memorabel horrorpersonage.

Ik heb de eerste kijkbeurt waarschijnlijk niet echt goed opgelet, gezien mijn originele recensie. Het feit dat de gebeurtenissen in de film zich allemaal in een droom van Mike afspelen, verklaart natuurlijk de 'verdwijntruc' van zijn broer. Geeft de film ook nog eens een gevoelig randje.

Al met al staat Phantasm nog steeds fier overeind als een horrorklassieker en eentje die elke horrorfan gezien moet hebben.

Goed filmpje waar de score al zorgt voor de helft van de sfeer, niet alleen dat deuntje maar ook de rest.

Oke het oogt wat gedateerd maar er zijn genoeg scenes voor liefhebbers van oude horror; bij de oude vrouw, het mortuarium, het betreden van de witte kamer, sommige optredens van The Tall Man en het balletje uiteraard (jammer eigenlijk dat het zo makkelijk werd neergeschoten).

Sfeervol, het is een vrij loze term maar het dekt de lading wel en het is fun om te kijken.

Leuke "klassieke" horrorfilm die het vooral moet hebben van het af en toe creepy sfeertje en de (erg prominente) soundtrack die de film daadwerkelijk enger maakt. Vooral de eerste drie kwartier komt dit erg sterk naar voren.

Qua verhaal is het allemaal wat magertjes en de aandacht verslapte richting het einde, maar dat mag de pret niet drukken. Ook had "the Tall Man" wel iets beter uitgewerkt kunnen worden. In potentie een enge dude en zo kwam hij ook over, maar zo'n personage verdient iets meer.

Zo meteen deel 2 maar even kijken.

3*

Sfeervol.

Hele sfeervolle gemaakt film van Don Coscarelli uit 1979 gemaakt voor het best wel oke budget van $300.000. Later groeide de film uit tot een ware klassieker. En eindelijk is de film in Nederland uit op DVD.

Mijn grijs gedraaide VHS band uit de jaren 80 kan eindelijk vervangen worden. Nadat de twee broers Reggie en Michael naar de begrafenis zijn geweest van een vriend ontdekken ze vreemde gebeurtenissen op de lokale begraafplaats. De tall man, de sfeervolle begraafplaats, de zwevende zilveren bollen alles ademt een donkere sfeer uit in deze film. De film muziek die vele muziek bands later heeft geïnspireerd in het gothic en black metal scène. Het trage camerawerk van Coscarelli zelf zorgt precies voor de juiste timing in deze film dat het is alsof je naar de phatom of the opera op televisie beelden kijkt. Majestueus.

Leuke film die zeker laat zien dat men geen hoog budget nodig heeft om met de juiste regisseur achter de camera iets moois neer te zetten. Jammer dat de film totaal niet eng is en het uiteindelijke verhaal ongelooflijk weinig voorstelt, want de soundtrack, locaties, belichting en gore mogen er zeker zijn. Acteerwerk was wel wat aan de matte kant, maar nergens te erg dat het irritant werd. Sterker nog, de jonge acteur die Mike speelde, was zeker de beste acteur van de hele film.

Die Tall Man ben ik nog niet echt over uit of hij nu wel of niet eng is. Zou misschien aan het budget kunnen liggen, maar ik heb het idee dat hij met wat meer make-up een stuk angstaanjagender zou zijn dan nu het geval was. Die dwergen waren leuk, maar ook weer net niet eng genoeg om compleet te slagen. Wel benieuwd naar de vervolgen, deze reeks heeft een hoop potentie.

Op z'n Italiaans . Werkelijk prachtige klassieker. Één van de betere, zelfs. De iconische soundtrack in combinatie met de werkelijk bizar sterke belichting en fantasierijke vertelling zorgen ervoor dat Phantasm in een zucht voorbij is. Op z'n Fulci's, met een vleugje Argento, made in America door een van oorsprong Libische man. Met John Dies at the End (2012) aanstaande werd het wel eens tijd om maar eens aan de rest van z'n oeuvre te beginnen. Phantasm is z'n paradepaardje, en daarmee schaart hij zich gemakkelijk in een rijtje van gerenommeerde namen. Hopelijk zijn de vervolgen (al dan niet op hun eigen manier) ook sterk.

Ik denk dat ik die film voor het eerst een jaar of tien geleden heb gezien in Jan Verheyens Filmnight Special als ik me niet vergis. Zeker een sterk werkje, die genoeg in zijn mars heeft om niet te vervelen. Het verhaal, dat aanvankelijk aanstuurt op een reus van een lijkenpikker, wordt steeds meer bizar naarmate de film vordert. Van een vinger die in een (knullige) monstervlieg verandert tot lijken die tot dwergen worden gereduceerd . Dat maakt Phantasm tot een niet alledaagse horror met enkele heerlijke scènes die scary en sfeervol zijn. Ook de geluidseffecten mogen er zijn (de witte kamer) en het deuntje, dat dicht bij Carpenter's Halloween ligt. Jammer dat het einde dan zo barslecht is en nergens op slaat.

Sfeervolle horrorfilm waar qua horror niet zo veel in gebeurt maar wel leuk in elkaar steekt. Soms wel wat knullig maar gezien het vrij lage budget creatief gemaakt. Scrimm is goed als vage slechterik en Bannister is de ultieme anti held.

Phantasm heeft weg van een giallo, want de horrorscenes zijn smerig maar daaromheen is het jammer genoeg maar matig. Plaats van handeling is een begraafplaats waar mysterieuze dingen gebeuren die het daglicht niet kunnen verdragen. Tsja, afgezaagder kan haast niet. Acteerwerk en het verhaaltje zelf zijn ook niet om over naar huis te schrijven.

"I just don't get off on funerals, man, they give me the creeps."

Alles wat Lucio Fulci's The House by the Cemetary verkeerd doet doet Phantasm helemaal goed. Om te beginnen was de film behoorlijk sfeervol.

Het acteerwerk was in orde. A. Michael Baldwin vond ik erg goed spelen voor zijn leeftijd en Angus Scrimm was erg gaaf als de sinistere begrafenisondernemer.

Don Coscarelli baseerde het verhaal op een droom. Hij droomde van een glanzende metalen bol en een roterende pin erin, die hem achtervolgde. Dat was natuurlijk de inspiratie voor het enorm gave wapen in de film, die een erg mooie kill oplevert.

De film was oorspronkelijk zo'n 3 uur lang. Maar Coscarelli vond dat te lang om de spanning vast te houden, dus heeft hij er een heleboel uitgeknipt en de film een lengte van net geen anderhalf uur gegeven. Een paar van die weggeknipte stukjes zijn te zien in een van de vervolgen, Phantasm IV: Oblivion.

De muziek van Fred Myrow en Malcolm Seagrave was geweldig. Heerlijke elektronische muziek die de film een prima sfeertje meegeeft.

De film heeft een prima spanning, duurt niet te lang en heeft één erg gave kill scène. Phantasm is zeker een geslaagde horror die elke liefhebber gezien moet hebben. Ben ook wel een beetje benieuwt naar de vervolgen, al verwacht ik er niet erg veel van.

De muziek en de dreigende sfeer van de film dragen bij dat dit bizar horrorverhaaltje de gemiddelde film gemakkelijk weet te overstijgen. Daarbij een paar leuke ideeën zoals die metalen bol, de benadering van een andere wereld ( heel bizar uitgewerkt ) en natuurlijk de Tall man zelf. Ook het acteerwerk is best oké. Het chaotisch slot valt wel wat tegen en kon veel beter uitgewerkt worden. 7/10

Heel tof. Deed me denken aan Halloween (1978) (buitenbelichting, main theme muziek, slasher-elementen) en Suspiria (1977) (de rest van de soundtrack, binnenshuis architectuur, schaduwspel). Maar ik ben de eerste om toe te geven dat ik vooral thuis ben in modernere horror en dat mijn referentiekader wat betreft klassiekers niet zo groot is. In ieder geval altijd fijn om in de eerste minuut al tieten en slasher-elementen te zien...

Mja, dan praat ik vooral over de eerste 30 minuten. Wat er daarna allemaal gebeurd kan ik niet zo snel plaatsen, al vermoed ik dat iemand als Guillermo de Toro en misschien zelfs Alex de la Iglesia hier wel door zijn beïnvloedt. Al is het niet zo clownesk en meer gewoon vreemd en nachtmerrie-achtig. Het soort eigenzinnige weirdness dat ik niet kan uitleggen: vreemde creature designs, rare kills en bizar campy gore. Je moet wel tegen een enigszins b-film esthetiek kunnen, om het even netjes te benoemen. Verder is hier niet zo veel zinnigs over te zeggen. Te rommelig, te weinig verhalend, een film die je moet ervaren om te snappen.

Ik heb het waarschijnlijk wel eens eerder verteld: ik kwam voor het eerst in aanraking met Coscarelli doordat hij het voorwoord deed bij The Complete Drive-In by Joe R. Lansdale — Reviews, Discussion, Bookclubs, Lists - goodreads.com (gelezen in EPUB, wie de uiterst zeldzame hardcover heeft kan me PMen met een prijskaartje, haha), eveneens een uiterst geschifte omnibus door een creatieve schrijver. De vriendschap tussen de heren is dus te begrijpen en ik kan het iedereen aanraden om te lezen.

Op naar deel 2, BOY!

Een oempa-loempa fabriek.

Het spannende begin met het mysterieuze gedoe rond het lijkenhuis wordt eigenlijk door de intrede van de zwevende zilveren bollen direct teniet gedaan. Het sci-fi effect had wat mij betreft dus echt niet gehoeven.
De soundtrack is echter heel sterk, Halloweenachtig, en de scènes in het mortuarium met de marmeren muren zijn in zijn kilheid best creepy. Leuke twist ook wel op het einde.

Redelijke film waarin een jongen een man er van verdenkt grafschender te zijn. Verhaaltechnisch is het allemaal nogal rommelig en mede hierdoor is het wat langdradig. Hier en daar behoorlijk sfeervol in beeld gebracht met ook een prima soundtrack. Het interieur van het 'uitvaartcentrum' vormt een mooi decor. Een nipte 3.0 sterren.

You play a good game boy, but the game is finished. Now you die

Phantasm (1979) is een mooie originele film die mede geïnspireerd is op dromen van regisseur, scriptschrijver en producer Don Cascarelli. Kenneth V Jones komt mooi over in verschillende shots maar verder wordt er matig geacteerd. De film moet het hebben van de bizarre shots, originele decors, een aardige orgelsoundtrack en mysterieuze gebeurtenissen. Het deed me soms wat aan David Lynch denken, die ook bekend staat om zijn dromerige films. Ook zie je in bepaalde shots dat de regisseur Kubrick(s camerawerk) bestudeerd heeft (dit zegt hij ook in een interview). Al loopt het verhaal niet geweldig soepel, heb ik me wel geamuseerd.

Beetje warrig.

Het jammere aan Phantasm is dat de opbouw vaak een stuk beter is dan de payoff. De film weet best een degelijk een sfeertje op te bouwen, met dank aan sfeervolle locaties en redelijk aparte decors. Ook het camerawerk wil op die momenten best meewerken.

Maar de horror zelf is erg knullig. Effecten zien er pover uit, props zijn mager en het bloed lijkt wel vingerverf. Ofwel had de horror ook wat beter/serieuzer gemoeten, ofwel had het allemaal een stukje sappiger gemogen, met wat meer 80s kitsch er doorheen. Maar da's lastig voor een film uit de 70s natuurlijk.

Acteerwerk is ook niet geweldig, maar daar valt dan nog wel doorheen te kijken. Editing en plot zijn verder ook redelijk losjes, maar ook dat wist me niet echt te storen. Het is eerder dat de film steeds weer roofbouw pleegt op de sfeer die redelijk zorgvuldig opgebouwd werd. Gemiste kans.

2.0*

Mwa.

Traag gebeuren dit, en weer een film waar ik een ander soort film van had verwacht. Ik dacht eerst een soort grote fantasybende te gaan zien maar dan verpakt in een horrorsausje. Toen zag ik echter het budget zelf en wist ik dat ik die verwachtingen weer in kon trekken.

Wat we nu te zien krijgen heeft wel zijn momentjes, maar toch flink geremd door het budget. Toch weet regisseur Coscarelli nog een hoop leuks voor elkaar te krijgen. Vooral in de finale krijgen we enkele scenes die er op visueel gebied verrassend goed uitzien qua look. Dat zijn van die momentjes die je in dit soort films niet al te vaak tegenkomt.

Acteerwerk is verder niet al te bijzonder, maar Baldwin lijkt het nog wel te proberen. Het is van een hoop crewleden wel erg beperkt, en ook Scrimm vond ik verder niet al te bijzonder. Aparte verschijning inderdaad, maar niet een verschijning waarvan ik heel bang ga worden. Hoe vaak hij zijn wenkbrauwen ook optrekt.

Verder zit er af en toe een leuk sfeertje in, maar toch is deze film wat aan de saaie en trage kant. Het eerste gedeelte bestaat vooral uit een kinderlijke mysteryfilm met enkele sfeervolle momentjes. In het tweede deel van de film haalt het iets meer uit qua horror maar ook niet altijd op de meest interessante manier.

Bombastisch opgezet gezien het budget en voor zijn beperkte middelen hier en daar erg indrukwekkend, maar niet echt heel boeiend. Slotfase vond ik maar flauw en de villain niet zo bijzonder. Phantasm is een titel waarvan je een hoop fantasie zou verwachten, maar dat komt er niet echt van. Het mist zeker op horror en fantasy gebied wat creativiteit, maar ik denk ook vooral budget. Leuk voor een keertje, maar absoluut geen film die ik nog een keer ga bekijken.

Sfeervol filmpje met een krankzinnig plot en een bizarre mix van genres. Het werkt heel goed in Phantasm. Vergeleken met andere horror films van eind jaren 70/jaren 80, zien de effecten er nog prima uit. Het acteerwerk is een genot om naar te kijken. Iedereen lijkt er enorm veel plezier the hebben in deze vreemde film over een begrafenis ondernemer met zijn vliegende ballen.

Als liefhebber van vinyl soundtracks heb ik de Phantasm soundtrack van Waxwork Records (uitgebracht in 2024) in huis gehaald. De meest uitgebreide release ooit als triple album met prachtig artwork en een booklet. De kleur van het vinyl is de kleur van de metalen bal. De klaphoes is min of meer een collage van scenes uit de film. Beluister de muziek en bekijk de hoes om het opnieuw te beleven. Ook de labels van de platen zelf bevatten leuke details die verwijzen naar bepaalde scenes (de afgehakte vinger, het vliegende ding).

De film had ik nog niet gezien dus dat moest dan eerst nog maar eens gebeuren. Hij heeft een bepaalde reputatie - voor sommigen een cultfilm - wat ook verklaart waarom de soundtrack zo’n behandeling krijgt bij Waxwork Records. Voor mij kan hij echter zeker niet tippen aan de grote horror classics van de seventies. Qua sfeer en (gebrek aan) samenhang doet hij me meer denken aan een Lucio Fulci light dan aan de Amerikaanse film. Het is zeker en vast entertainend en het straalt charme uit, maar spannend wordt het nauwelijks. Daarvoor komt het allemaal wat vergezocht over.

De muziek klinkt als een kruising tussen Goblin en Carpenter. Fijn zo. Ben zeer tevreden met mijn vinyl aankoop van een soundtrack die veruit de film overstijgt. Soms kan dat gebeuren. De muziek is zeer bepalend voor de sfeer en trekt mijn waardering van de film zeker nog een stukje omhoog.

Wel, hier kon ik niets mee. Phantasm heeft overal een degelijke rating dus mijn verwachtingen lagen best hoog. Ik werd verrast toen ik merkte dat dit een kinderlijke poging tot horror is. Kinderen als protagonist zijn vaker wel een hekelpunt bij mij aangezien de dreiging automatisch minder is. Niemand wil een kind in al té groot gevaar brengen, laat staan dat een kind zou sterven in een film. Het ligt gevoelig bij het publiek dus men blijft het safe spelen.

Ook is het hele verhaaltje weinig soeps. Dwergen, slaven en de uiteindelijke uitleg van wat er allemaal aan het gebeuren is werd helemaal van de pot gerukt. Het zal nooit mijn ding zijn, vrees ik.

2*