Si (2010)

Uitstekende film uit Zuid-Korea met een glansrol van

Jeong-hee Yoon als de oma met Alzheimer.

Het verhaal is aangrijpend en gevoelig gewoon een van de betere drama's uit Zuid-Korea.

te zien op het IFFR 2011 en vanaf 10 februari 2011 in de filmtheaters!

Eén van de beste, zoniet dè beste regisseur uit Zuid-Korea.

Trailer

De derde film die ik van Chang Dong Lee zie. De eerste twee moet ik nog eens opduiken want dit is ook de derde film die ik goed vond. Sterker nog Poetry is de beste van de drie.

Waar in Oasis nog een einde nodig was dat op het randje was en Chang Dong Lee in Secret Sunshine heel veel emoties en heftige gebeurtenissen in een film stopte is Poetry kleiner en eenvoudiger dan die films. Voor dit melodrama (want dat is wat Chang Dong-Lee maakt) keerde de in Korea erg beroemde actrice Yoon Hee-Jeong terug uit 15 jaar pensioen. En ze speelt dan ook een prachtige hoofdrol als een oma met Alzheimer die zich door een poeziecursus probeert vast te klampen aan de mooie dingen van het leven dat door haar vingers dreigt te glippen. Met een opschrijfboekje in de hand legt ze de mooie momenten in woorden vast.

De confrontatie met de afschuwelijke misdaad waar haar kleinzoon bij betrokken is blijkt wordt haar te veel. Zeker omdat ze niet alleen langzaam de grip verliest op haar geheugen maar ook op wat sociaal wenselijk gedrag is. Ze kan simpelweg de confrontatie net het feit dat direct hakt aan de basis van haar bestaan, niet aan. Aleen als de emotie de bovenhand neemt lukt iets en schudt ze haar kleinzoon door elkaar en roept ze "waarom heb je het gedaan?". In het gedicht op het einde blijkt ze haar ingewikkelde, ontspoorde leven te lijf te zijn gegaan door dat gedicht.

Fraaie film die rustig de tijd neemt om een mooi en ontroerend verhaal te vertellen. Gedragen door een juweel van een hoofdrol.

4.5*, grote aanrader. Ook voor een groot publiek.

Visueel onberispelijk en met een fraaie vrouwelijke hoofdrol, maar het geheel sleept zich met een slakkengang naar het einde. Toegegeven, een mooi einde, dat wel, maar er is gewoonweg te weinig plot om de lange speelduur te verantwoorden. Het verhaal wordt subtiel uitgewerkt en er zijn een aantal mooie scenes, maar ik werd er niet door gepakt.

Seks op leeftijd + dichtkunst = nog geen Arthouse

In deze visueel niet bijster indrukwekkende film wordt de puberende kleinzoon neergezet als het Kwaad zelf. Een puber hoort zich af en toe te vervelen, zich af te zetten tegen de opvoeders en zijn rommel te laten slingeren. Zijn oma heeft niet eens een gesprek met hem gehad over het gebeuren, de enige poging die ze hiertoe onderneemt is hysterisch aan zijn dekbed trekken terwijl de jongen weerloos in zijn bed ligt.
De film roept vragen op zoals: waarom moet de vrouw zo nodig een gedicht schrijven? Met de alsmaar terugkerende vraag die ze aan iedere dichter die ze tegenkomt stelt ('Hoe moet ik nou een gedicht schrijven? Het lukt niet, het is zo moeilijk!') en de overbodige opmerkingen ('Dat was Viagra') lijkt de film zijn toeschouwer niet bepaald hoog in te schatten.

Wisten we dankzij Kim Ki-duk niet beter dan zouden we gemakkelijk kunnen concluderen: de Koreaanse cinema is nog niet volwassen.

2*

Lee Chang-dong maakt het cirkeltje graag rond. Peppermint Candy, Lee’s meesterlijke film uit 1999, begint en eindigt met een man die op een reünie langs de oevers van een rivier op een brug klimt en daar een trein op zich af laat denderen. De film ertussenin vertelt het verhaal van deze man. Ook Poetry begint en eindigt langs de oevers van een rivier. Daar spoelt in de eerste scène een lijk aan. In de laatste scene zien we alleen de rivier. De film ertussenin vertelt het verhaal van Mija, Alzheimer-patiënt die sterke behoefte krijgt aan een hobby.

Afgezien van de weinig rooskleurige medische diagnose, is er nog een reden voor Mija om zich te storten op een cursus poëzie. Het aangespoelde lijk uit de eerste scène blijkt een scholiere die na aanhoudende seksuele intimidaties zelfmoord gepleegd heeft. Mija verzorgt de opvoeding van haar kleinkind en deze lamlendige tiener is één van de daders. De eerste gedachte die bij dit verhaalgegeven opkomt is “Dat wordt een draak”. En dat gevoel weet Lee niet helemaal te bezweren. Weer niet.

Lee heeft evident genoeg talent om de echt opzichtige drakerigheid buiten de deur te houden. In tegenstelling tot Dead poets society (om meteen maar de meest lachwekkende film over poëzie ooit van stal te halen) accepteer je bijvoorbeeld het weinig diepzinnige bloemschik-niveau waarmee over poëzie wordt gesproken. De mensen in de cursus zijn echte mensen, op zoek naar echte zingeving. De poëzie is secundair. Dat had net zo goed bloemschikken kunnen zijn. Misschien had het bloemschikken móeten zijn. Want de keuze voor poëzie ligt er wel erg dik bovenop. Deze mensen hunkeren ernaar de schoonheid van het leven te zien, door alle dagelijkse misère heen.

Poëzie is – wederom - een metafoor voor het leven omarmen, voor het leven nemen zoals het is. Alle cursisten krijgen de opdracht om uiteindelijk één gedicht te produceren. Dat blijkt een onmogelijke opdracht. De cursisten zijn namelijk en masse geblokkeerd. Gevraagd naar het mooiste moment van hun leven, vertellen ze steevast over een moment dat nu voorbij is en herinnering is geworden. Er is één cursist die er uiteindelijk in slaagt een gedicht te schrijven. Inderdaad Mia, die we al de hele film zo vet in beeld naar appels en bomen hebben zien staren, dat voorbijgangers er haar vragen over gaan stellen. De oorzaak ligt hem in het feit dat Mija, zoals we in de rest van de film te zien krijgen, bereid is keuzes te maken en zich daarmee te verzoenen.


Naast het feit dat de film teveel een langgerekte, en eigenlijk nogal platte metafoor is, overspeelt Lee zijn hand in verhalend opzicht. Dat gebeurde ook in zijn vorige film, Secret sunshine. Die handelde over een vrouw die zich op religie stort, nadat ze man en kind verloren heeft. Het is teveel bij elkaar bedacht drama, dat vervolgens op een te opzichtige melodramatische manier wordt uitgewerkt. Zo werkt Mija ook nog eens in de thuiszorg, bij een gehandicapte man die ook zo zijn behoeftes heeft. En ja hoor, Mija is de kwaaiste niet. Breng maar mooi gedragen in beeld.

Lee wil schrijnende, emotioneel indringende films maken die de grote emoties niet uit de weg gaan, maar belandt een beetje tussen de wal en het schip. Hij is te expliciet voor arthouse en ontbeert het talent om de grote emoties te vertalen op een manier die mij imponeert. Ik denk dat Poetry enorm zou opknappen als je een gedegen Amerikaanse melodramatist achter de knoppen zet. Dat ik dat nog eens zou zeggen over een Zuid-Koreaanse film.

Je vergeet Joon-ho Bong.

En Ji-Woon Kim.

Prachtige Koreaanse film.... goed geacteerd, enorm goed gecast.... een pareltje in het overbrengen van "gevoelens" en "stemmingen" enkel door het gebruik van beelden.

Voor mij kwam de film over als het op zoek gaan naar de essentie van de dingen.

Traag voortstromend als een rivier vertelt deze tergend mooie film het verhaal van een collectieve wandaad, een doodgezwegen slachtoffer, en het weer tot leven 'dichten' daarvan, tegen de stroom in.

Na maandenlang verkracht te zijn door een zestal schoolgenoten, pleegt een meisje zelfmoord. Ouders en schoolbestuur - met stilzwijgende instemming van politie en pers - besluiten dat het voor iedereen het beste is om de zaak onder het tapijt te vegen (door de moeder van het meisje met een aanzienlijke som geld af te kopen), zodat men rustig kan doorgaan met ademhalen. Want wat is tenslotte de zin van het op het spel zetten van de toekomst van de jongens, de carrières van de ouders, en de reputatie van de school? Gedane zaken nemen geen keer. Zand erover.

In dit spel speelt de zesenzestigjarige Mija, oma en voogd van één der daders, een dubbelzinnige rol. Aan de ene kant werkt ze gewillig mee aan de cover-up, maar aan de andere kant is haar emotionele identificatie met het slachtoffer, en haar ontzetting over de daad van haar kleinzoon - één brok hermetisch gesloten, puberale onverschilligheid - dermate hevig, dat de hele onderneming dreigt te mislukken. Hierbij komt nog, dat haar bewustzijn aan het vervagen is door een beginnende dementie: ze weet af en toe niet meer waar ze mee bezig is.

Dit verhaal wordt verweven met het verlangen van de oude vrouw om te leren.. dichten. Ze neemt hiertoe deel aan een poëzie-cursus in het plaatselijke buurtcentrum. Hoe gaat het deze vrouw lukken om een gedicht te maken, terwijl zij zich steeds meer zelfstandige naamwoorden niet meer kan herinneren? Spoedig zullen ook de werkwoorden uit haar geest verdwijnen..

Het is werkelijk schitterend hoe in deze film de moedwillige uitwissing van een misdaad samenvalt met de worsteling van deze vrouw tegen de uitwissing van de taal in haar geest (wat tegelijkertijd een prachtige metafoor is voor de woorden die je 'ontsnappen' bij je pogingen iets wezenlijks in een gedicht te 'vangen'), en hoe zij er desondanks uiteindelijk toch in slaagt in woord en daad haar gedicht te maken: zij volgt het spoor van het slachtoffer tot het einde toe en richt zo een monument op voor dat wat de hele wereld het liefst wil vergeten.

Als een dwaze (groot)moeder doolt Mija door dit verhaal, dat eigenlijk geen verhaal mag worden. Maar zij is óók degene die er geen been in ziet, om wat eerst een daad van barmhartigheid leek, om te zetten in een afpersing van haar thuishulp-klant, teneinde haar deel van het zwijggeld te kunnen leveren.

Deze film wil ik nog een keer zien; en dan met name de laatste scènes, waarin de stem van Mija bij het uitspreken van het gedicht overgaat in de stem van het meisje, met de beelden van haar laatste gang naar de rivier.

Maar voor de zekerheid zet ik deze film nu alvast in mijn toptien.
Voordat ik het vergeet.

Inderdaad een poëtische film, bijna achteloos en menselijk, maar ook op een verwoestend beheerste en confronterende wijze verteld. Yoon Hee-Jeong trekt je als het ware op een complexe emotionele en ontregelende manier naar binnen. Ik vond wel dat 139 minuten te lang waren, er waren fragmenten, scènes die er in wezen niet zoveel toe deden.

Mooie en gevoelige film, maar hij duurt wat mij betreft ruim een half uur te lang. In dat laatste half uur a 40 minuten zat ik alleen nog maar te wachten op de dingen die onvermijdelijk waren (het gedicht van haar en de kleinzoon aangeven aan de niet corrupte agent van de dichtersclub).

Mooie film over een vrouw die stukje bij beetje de grip op haar wereld aan het verliezen is.
Hoe hardnekkig ze dat ook blijft ontkennen (prachtig hoe ze er telkens zo perfect gesoigneerd uit ziet.)
In feite is haar verhaal en hoe zij de dagelijkse dingen doet vele malen interessanter dan het zogenaamde subplotje waarin haar kleinzoon van alles heeft uitgevreten.

De extra dramatische lading die dit zou moeten geven mbt haar gevoel tegenover het meisje en haar familie werd uiteindelijk ook tamelijk onbevredigd.
Wel nog een pluim voor de prachtige natuurbeelden.

Een mooie drama film...

Zeker een poëtische film...

Mooi omgeving van Zuid Korea land...

Prachtig mooi HD kwaliteit...

Mooi verhaal....

Prima acteerwerk...

Prachtig achtergrond mooi muziek (Dolby Digital)...

Draait ook HIER op 19 november

Shi.

Mooi stuk film over een oude vrouw die ondanks haar oude leeftijd met nieuwe dingen moet om weten te gaan, en dit ook nog niet zo goed weet. De speelduur neemt enorm veel voordelen met zich mee, aangezien de onderwerpen rustig aangekondigd, besproken en min of meer afgerond worden zonder dat er te weinig tempo in zit. Daarom denk ik ook dat de film voor een groot publiek ''te zien valt''. Geen arthouse met langdradige scènes of iets in die zien. Kijkt eigenlijk best lekker weg.

Verhaal is erg mooi, mede door Yun weet de film stand te houden, ondanks de vrij heftige situaties gaat madam er beheerst mee om: wat ik het mooie vind aan de Aziatische cultuur. Er zit altijd een bepaald soort beheersing in hun doen en laten wat ik kan waarderen. Toch had ik gehoopt op wat emotionele lading, maar aan de andere kant was de film hierdoor wel geloofwaardig. Omdat niet alles uitkomt naar je verwachtingen: zoals in het echte leven ook.

Mooie muziek en daarbij prachtige beelden van de natuur in combinatie met wat mooie quotes in het notitieboekje. ''De vogels zingen, wat zingen ze?''. Vind ik mooi, weet niet waarom.

Sterk filmpje dat goed te doen is en toch veel kwaliteit bevat.

4 sterren

Van te voren wist ik alleen dat de film zou gaan over een vrouw die Alzheimer kreeg, maar dat blijkt in de uiteindelijke film maar een minimale rol te spelen. In werkelijkheid is het een veel meer misleidende film, waarbij de nadruk op poëzie, zonlicht en over het algemeen fleurige beelden verhullen dat het eigenlijk een duister verhaal is over een vrouw die alles waar ze voor leeft (niet veel) verliest en de grootste moeite heeft om nog schoonheid in het leven te vinden (wat nauwelijks lukt; volgens mij is de suggestie dat ze aan het einde zelfmoord heeft gepleegd). Het zwakke punt is dat het nare karakter van de bijrollen wat al te dik is aangezet. Zo zijn de kleinzoon, de verlamde man en de vaders van de medeplichtigen wel erg ongenuanceerd lelijke personages, alleen die politieagent van het poëzieclubje leek nog wat meer kanten te hebben. Het voordeel is dan weer dat de film absoluut niet om die mensen gaat, maar om het personage van Jeong-hie Yun en hoe zij met hare moeilijke situatie omgaat door middel van eigenlijk gewoon ontoepasselijke nederigheid is boeiend en uiteindelijk ontroerend. Het fijne is ook dat het personage enigszins open gehouden wordt. Het is nooit te gemakkelijk om te weten wat ze denkt, wat bij een dergelijke karakterstudie altijd fijn werkt. De slome opbouw en de lange lengte worden er ook mee gerechtvaardigd.
4*

Het is misschien mosterd na de maaltijd, maar op deze post ga ik toch nog even in. Ik herken mijn beleving daar namelijk helemaal niet in, integendeel.

Nogal overdreven. De jongen wordt neergezet zoals veel pubers zijn : ze zetten zich af tegen hun opvoeders en hebben niet langer het gevoel met hen te kunnen communiceren. Maar het kwaad zelve heb ik niet gezien ( hij speelt badminton met zijn oma, weet nog wat zij het liefste ziet en is niet overdreven brutaal. ) Het is eigenlijk bijna niet voor te stellen dat hij meedeed met die verkrachtingen en er vervolgens zo onverschillig mee omgaat.
Het komt bij mij nu zo over alsof je die jongen zit te verdedigen. Hij mag zich toch als puber gedragen, het is de schuld van de oma dat het niet tot een gesprek komt en als dieptepunt de arme jongen die 'weerloos' in zijn bed ligt.
Lijkt mij beantwoord te zijn, zowel in de film als in verschillende commentaren hier. Ik denk bovendien dat het voor haar een manier is om een connectie te krijgen met haar jeugd, zo aan het eind van haar leven.
Ook dit vind ik overdreven. In het geval van de viagra klopt het niet eens. In de film was het duidelijk dat ze niet echt bekend was daarmee en vroeg ze er naar ter bevestiging. Bovendien laat de film voldoende aan de kijker over en kauwt niet alles voor.

prachtige stille film; en dan die term poëtisch

Ze legt het zelf uit aan de vader van één van de verkrachters tijdens een autorit; in haar jeugd had ze een gedicht geschreven waarvoor ze de hemel in geprezen werd door de leraar die indertijd de opdracht gaf. Het voedde haar ambitie, maar het was er nooit van gekomen er verder iets mee te doen, en nu (simpelweg) wel.

Er zaten in ieder geval een paar heel mooie scènes tussen en dat waren vooral die waarin niet of nauwelijks gesproken werd (bv. oma bij de brug en de jongen die door de politie opgehaald werd) en verder vond ik het wel goed, maar duurde het me veel te lang; er werd gewoon teveel gemeanderd met bv. al die individuele gedichten en verhalen, variërend van aan Frans Bauer verwant werk tot oprecht vertelde - en dus op zich wel werkende en indringende - jeugdverhalen; vooral die man die zo breeduit lachend vertelde dat ie zich nog nooit gelukkig had gevoeld.

Ook was het vervlechten van de verschillende lijnen niet zo indringend als had gekund; er werd inderdaad teveel en te hard geprobeerd om alles met elkaar in verbinding te brengen, maar ook daar had met het wegsnijden van flink wat overtollig vet (scènes) wel wat aan gedaan kunnen worden, lijkt mij. En door deze factor werd zelfs, ondanks het uitstekende acteerwerk an sich, de oma soms wat vervelend en zeurderig. Was schrijven niet schrappen?


Toch nog drie sterren.

Ik ben niet zo lovend als vele hier eerder.

Het verhaal en de gegevens op zich waren goed genoeg om een stevige prent van te maken.

Maar mede door de steeds lachende gezichten kwam alles me ireeel over.

En uit het gedicht op het einde kon je als kijker ook niet veel wijzer worden.

Was eigelijk best teleurgesteld na een dikke 2 uur

Van mij toch niet een en al lof, ik heb ook wel getwijfeld of ik er niet halfje af zou doen.

Herzien, en opnieuw zeer onder de indruk. Schitterend, die onnadrukkelijkheid van de vervlechting in het gemoed van Mija van dat wat 'once was lost and now is found' in haar persoonlijke geschiedenis en het lot van het schoolmeisje, culminerend in haar aangifte van haar kleinzoon, het terugroepen van haar dochter, haar gedicht, en haar kennelijke verdwijning. Het schoolmeisje achterna? Mija ontrukt het schoolmeisje, èn zichzelf, aan de dreigende vergetelheid.

En het is juist de portrettering van Mija als een ietwat kinderlijke, zeurderige en onbeduidende oma die de weg steeds meer dreigt kwijt te raken, niet meer in staat zichzelf uit te drukken - dat compleet onheroïsche, dat dit verhaal haar extra klasse geeft.

Waarlijk een poëtische film.

Écht? Alles wordt zelfs zo nadrukkelijk verbonden dat het niet moeilijk is het overzichtelijk in één regel samen te vatten.

Ja? Vind je de vergeetachtigheid van Mija, en het vergeten van haar vroegere talent, en de wil van haar omgeving om het schoolmeisje te vergeten er dan dik bovenop liggen? De wil tot herinneren (in het 'leven' blijven roepen) versus de neiging om lastige 'zaken' 'dood' te zwijgen?

In het geheel wordt het inderdaad aan elkaar verbonden, maar in welke scènes ligt dat er dan dik bovenop, volgens jou?

Dat hoeft niet specifiek in losse scènes te benadrukt te worden om als zodanig bij mij over te komen. De geforceerdheid zit 'm dan ook simpelweg in het feit dat de regisseur ervoor koos alles zo evident te 'laten gebeuren', zie je eigen opsomming tussen spoilertags.

Aha. Voor jou mag het evident zijn, voor mij was het dat niet. Wat ik tussen spoilertags gezet heb, klinkt uitgesproken, maar in de film gebeurt dat volgens mij nergens.

Maar dat is toch gewoon wat er gebeurd? Een vrouw die de hele film met haar ziel onder haar arm loopt en aan het einde alles 'even rechtzet'. Je kan je inderdaad gaan afvragen of zij wel echt zelfmoord pleegt, maar er is eigenlijk geen andere optie imo. Poëtisch is het allemaal misschien wel, maar toch wel van het overzichtelijke soort. Twee films die trouwens in me opkomen en in hetzelfde (arthouse?) straatje liggen zijn Katalin Varga en Hors Satan. Wel een stuk duisterder van toon, maar hier had ik het toch graag wat meer in die trant gezien; weerbarstiger.