Si (2010)

Uitstekende film uit Zuid-Korea met een glansrol van

Jeong-hee Yoon als de oma met Alzheimer.

Het verhaal is aangrijpend en gevoelig gewoon een van de betere drama's uit Zuid-Korea.

De derde film die ik van Chang Dong Lee zie. De eerste twee moet ik nog eens opduiken want dit is ook de derde film die ik goed vond. Sterker nog Poetry is de beste van de drie.

Waar in Oasis nog een einde nodig was dat op het randje was en Chang Dong Lee in Secret Sunshine heel veel emoties en heftige gebeurtenissen in een film stopte is Poetry kleiner en eenvoudiger dan die films. Voor dit melodrama (want dat is wat Chang Dong-Lee maakt) keerde de in Korea erg beroemde actrice Yoon Hee-Jeong terug uit 15 jaar pensioen. En ze speelt dan ook een prachtige hoofdrol als een oma met Alzheimer die zich door een poeziecursus probeert vast te klampen aan de mooie dingen van het leven dat door haar vingers dreigt te glippen. Met een opschrijfboekje in de hand legt ze de mooie momenten in woorden vast.

De confrontatie met de afschuwelijke misdaad waar haar kleinzoon bij betrokken is blijkt wordt haar te veel. Zeker omdat ze niet alleen langzaam de grip verliest op haar geheugen maar ook op wat sociaal wenselijk gedrag is. Ze kan simpelweg de confrontatie net het feit dat direct hakt aan de basis van haar bestaan, niet aan. Aleen als de emotie de bovenhand neemt lukt iets en schudt ze haar kleinzoon door elkaar en roept ze "waarom heb je het gedaan?". In het gedicht op het einde blijkt ze haar ingewikkelde, ontspoorde leven te lijf te zijn gegaan door dat gedicht.

Fraaie film die rustig de tijd neemt om een mooi en ontroerend verhaal te vertellen. Gedragen door een juweel van een hoofdrol.

4.5*, grote aanrader. Ook voor een groot publiek.

Visueel onberispelijk en met een fraaie vrouwelijke hoofdrol, maar het geheel sleept zich met een slakkengang naar het einde. Toegegeven, een mooi einde, dat wel, maar er is gewoonweg te weinig plot om de lange speelduur te verantwoorden. Het verhaal wordt subtiel uitgewerkt en er zijn een aantal mooie scenes, maar ik werd er niet door gepakt.

Seks op leeftijd + dichtkunst = nog geen Arthouse

In deze visueel niet bijster indrukwekkende film wordt de puberende kleinzoon neergezet als het Kwaad zelf. Een puber hoort zich af en toe te vervelen, zich af te zetten tegen de opvoeders en zijn rommel te laten slingeren. Zijn oma heeft niet eens een gesprek met hem gehad over het gebeuren, de enige poging die ze hiertoe onderneemt is hysterisch aan zijn dekbed trekken terwijl de jongen weerloos in zijn bed ligt.
De film roept vragen op zoals: waarom moet de vrouw zo nodig een gedicht schrijven? Met de alsmaar terugkerende vraag die ze aan iedere dichter die ze tegenkomt stelt ('Hoe moet ik nou een gedicht schrijven? Het lukt niet, het is zo moeilijk!') en de overbodige opmerkingen ('Dat was Viagra') lijkt de film zijn toeschouwer niet bepaald hoog in te schatten.

Wisten we dankzij Kim Ki-duk niet beter dan zouden we gemakkelijk kunnen concluderen: de Koreaanse cinema is nog niet volwassen.

2*

Traag voortstromend als een rivier vertelt deze tergend mooie film het verhaal van een collectieve wandaad, een doodgezwegen slachtoffer, en het weer tot leven 'dichten' daarvan, tegen de stroom in.

Na maandenlang verkracht te zijn door een zestal schoolgenoten, pleegt een meisje zelfmoord. Ouders en schoolbestuur - met stilzwijgende instemming van politie en pers - besluiten dat het voor iedereen het beste is om de zaak onder het tapijt te vegen (door de moeder van het meisje met een aanzienlijke som geld af te kopen), zodat men rustig kan doorgaan met ademhalen. Want wat is tenslotte de zin van het op het spel zetten van de toekomst van de jongens, de carrières van de ouders, en de reputatie van de school? Gedane zaken nemen geen keer. Zand erover.

In dit spel speelt de zesenzestigjarige Mija, oma en voogd van één der daders, een dubbelzinnige rol. Aan de ene kant werkt ze gewillig mee aan de cover-up, maar aan de andere kant is haar emotionele identificatie met het slachtoffer, en haar ontzetting over de daad van haar kleinzoon - één brok hermetisch gesloten, puberale onverschilligheid - dermate hevig, dat de hele onderneming dreigt te mislukken. Hierbij komt nog, dat haar bewustzijn aan het vervagen is door een beginnende dementie: ze weet af en toe niet meer waar ze mee bezig is.

Dit verhaal wordt verweven met het verlangen van de oude vrouw om te leren.. dichten. Ze neemt hiertoe deel aan een poëzie-cursus in het plaatselijke buurtcentrum. Hoe gaat het deze vrouw lukken om een gedicht te maken, terwijl zij zich steeds meer zelfstandige naamwoorden niet meer kan herinneren? Spoedig zullen ook de werkwoorden uit haar geest verdwijnen..

Het is werkelijk schitterend hoe in deze film de moedwillige uitwissing van een misdaad samenvalt met de worsteling van deze vrouw tegen de uitwissing van de taal in haar geest (wat tegelijkertijd een prachtige metafoor is voor de woorden die je 'ontsnappen' bij je pogingen iets wezenlijks in een gedicht te 'vangen'), en hoe zij er desondanks uiteindelijk toch in slaagt in woord en daad haar gedicht te maken: zij volgt het spoor van het slachtoffer tot het einde toe en richt zo een monument op voor dat wat de hele wereld het liefst wil vergeten.

Als een dwaze (groot)moeder doolt Mija door dit verhaal, dat eigenlijk geen verhaal mag worden. Maar zij is óók degene die er geen been in ziet, om wat eerst een daad van barmhartigheid leek, om te zetten in een afpersing van haar thuishulp-klant, teneinde haar deel van het zwijggeld te kunnen leveren.

Deze film wil ik nog een keer zien; en dan met name de laatste scènes, waarin de stem van Mija bij het uitspreken van het gedicht overgaat in de stem van het meisje, met de beelden van haar laatste gang naar de rivier.

Maar voor de zekerheid zet ik deze film nu alvast in mijn toptien.
Voordat ik het vergeet.

Mooie film over een vrouw die stukje bij beetje de grip op haar wereld aan het verliezen is.
Hoe hardnekkig ze dat ook blijft ontkennen (prachtig hoe ze er telkens zo perfect gesoigneerd uit ziet.)
In feite is haar verhaal en hoe zij de dagelijkse dingen doet vele malen interessanter dan het zogenaamde subplotje waarin haar kleinzoon van alles heeft uitgevreten.

De extra dramatische lading die dit zou moeten geven mbt haar gevoel tegenover het meisje en haar familie werd uiteindelijk ook tamelijk onbevredigd.
Wel nog een pluim voor de prachtige natuurbeelden.

Een mooie drama film...

Zeker een poëtische film...

Mooi omgeving van Zuid Korea land...

Prachtig mooi HD kwaliteit...

Mooi verhaal....

Prima acteerwerk...

Prachtig achtergrond mooi muziek (Dolby Digital)...

Shi.

Mooi stuk film over een oude vrouw die ondanks haar oude leeftijd met nieuwe dingen moet om weten te gaan, en dit ook nog niet zo goed weet. De speelduur neemt enorm veel voordelen met zich mee, aangezien de onderwerpen rustig aangekondigd, besproken en min of meer afgerond worden zonder dat er te weinig tempo in zit. Daarom denk ik ook dat de film voor een groot publiek ''te zien valt''. Geen arthouse met langdradige scènes of iets in die zien. Kijkt eigenlijk best lekker weg.

Verhaal is erg mooi, mede door Yun weet de film stand te houden, ondanks de vrij heftige situaties gaat madam er beheerst mee om: wat ik het mooie vind aan de Aziatische cultuur. Er zit altijd een bepaald soort beheersing in hun doen en laten wat ik kan waarderen. Toch had ik gehoopt op wat emotionele lading, maar aan de andere kant was de film hierdoor wel geloofwaardig. Omdat niet alles uitkomt naar je verwachtingen: zoals in het echte leven ook.

Mooie muziek en daarbij prachtige beelden van de natuur in combinatie met wat mooie quotes in het notitieboekje. ''De vogels zingen, wat zingen ze?''. Vind ik mooi, weet niet waarom.

Sterk filmpje dat goed te doen is en toch veel kwaliteit bevat.

4 sterren

Van te voren wist ik alleen dat de film zou gaan over een vrouw die Alzheimer kreeg, maar dat blijkt in de uiteindelijke film maar een minimale rol te spelen. In werkelijkheid is het een veel meer misleidende film, waarbij de nadruk op poëzie, zonlicht en over het algemeen fleurige beelden verhullen dat het eigenlijk een duister verhaal is over een vrouw die alles waar ze voor leeft (niet veel) verliest en de grootste moeite heeft om nog schoonheid in het leven te vinden (wat nauwelijks lukt; volgens mij is de suggestie dat ze aan het einde zelfmoord heeft gepleegd). Het zwakke punt is dat het nare karakter van de bijrollen wat al te dik is aangezet. Zo zijn de kleinzoon, de verlamde man en de vaders van de medeplichtigen wel erg ongenuanceerd lelijke personages, alleen die politieagent van het poëzieclubje leek nog wat meer kanten te hebben. Het voordeel is dan weer dat de film absoluut niet om die mensen gaat, maar om het personage van Jeong-hie Yun en hoe zij met hare moeilijke situatie omgaat door middel van eigenlijk gewoon ontoepasselijke nederigheid is boeiend en uiteindelijk ontroerend. Het fijne is ook dat het personage enigszins open gehouden wordt. Het is nooit te gemakkelijk om te weten wat ze denkt, wat bij een dergelijke karakterstudie altijd fijn werkt. De slome opbouw en de lange lengte worden er ook mee gerechtvaardigd.
4*

prachtige stille film; en dan die term poëtisch

Ik vond bepaalde aspecten heel mooi aan deze film maar ik werd helaas niet geraakt. De manier waarop Mija steeds verder verward raakt in de wereld om zich heen en zich steeds meer in haarzelf terugtrekt vond ik heel mooi weergegeven. Dat zie je heel duidelijk als een groep ouders bij elkaar komen om een heel ernstig delict te bespreken die hun kinderen hebben begaan. Mija kan dat gewoon niet meer volgen en gaat naar buiten om de bloemetjes te verzorgen. Je ziet daar heel goed hoe klein en kwetsbaar ze is in die voor haar grote, boze buitenwereld.

De scène waarin je de moeder van het meisje voor het ziekenhuis verdwaast over straat ziet strompelen is hartverscheurend. Zowel wij als kijker en Mija weten nog niet waarom dit is maar als dat zich later in de film openbaart komt het wel aan.

Toch weet de film mij niet te raken. Ik zie bijvoorbeeld weinig connectie met haar kleinzoon. Dat dit in een later stadium van haar ziekte kan gebeuren zou ik nog wel begrijpen maar vanaf het begin af aan voel ik niks tussen de twee. Terwijl dat toch een heel essentieel persoon is in het leven van Mija en in het verhaal dat zich ontwikkeld.

Ook de poëzie had mij niks te bieden. Ik zie wel dat het nog een laatste manier is voor Mija om zich in uit te drukken maar nee, ik voelde er eigenlijk vrij weinig bij.

Film is gedurende driekwart niet bepaald boeiend maar wel met een zekere tederheid. Pas naar het einde toe voelt men een zekere spanning en ligt er duidelijk een dramatisch en verklarend slot in het verschiet. Niet dat het echt tegenviel, maar aan die poëzie-sessies had ik weinig en wat aan de film schortte was de relatie oma-kleinzoon. Dit komt te weinig aan bod.

Enkele knappe beelden als die van de stroom, het balspelletje op het einde....

Wisselend gevoel erbij, maar ik vind Jeong-hie Yun een prachtige rol spelen. Er gaat inderdaad een tederheid vanuit, zoals Movsin ook schrijft..

De poëzie deed mij niet zoveel, terwijl dat toch de titel van de film is, dan zou je meer verwachten.

Al met al zeker de moeite waard om te kijken naar deze film.

Mooie film van Chang-dong Lee over een oudere vrouw, die geplaagd door een begin van Alzheimer, een jeugddroom wil realiseren: gedichten schrijven. Haar zoektocht naar inspiratie wordt overschaduwd door een donkere wolk: haar kleinzoon is betrokken bij een serieverkrachting met rampzalige gevolgen. Hoewel ze wat vergeetachtig begint te worden, kan ze de misstap van de onverschillige jongen niet vergeten, in tegenstelling tot de andere betrokkenen bij het misdrijf.
Een aandoenlijke film met een bijzonder fraaie, ingetogen rol van Jeong-hie Yun.

In navolging van het mooie Burning die ik onlangs zag ook ander werk opgesnoven van Chang-dong Lee. Poetry is een mooie serene film over een Zuid-Koreaanse vrouw die steeds meer en meer te lijden heeft van haar tekortschietende geheugen. Dit uit zich in de film vaak in "het niet kunnen terugvinden van het juiste woord". Toch besluit ze om een cursus poëzieschrijven te volgen in de hoop dat het haar kan helpen ondanks het feit dat ze ook weinig voeling heeft met de materie.

"Poëzie is zoeken naar een juiste manier van kijken". De film is een zoektocht naar schoonheid, schoonheid in de kleine dingen des levens. Dit ziet ze niet in en ze tracht te ontsnappen aan de werkelijkheid. Zeker wanneer ze wordt geconfronteerd met een erge gebeurtenis die haar inwonende kleinzoon op zijn kerfstok heeft. Deze gebeurtenis staat niet centraal in de film, maar bepaalt wel het gedrag van Mija. En verder kan je de houding van de andere vaders in vraag stellen. Je weet niet wat er verder met de andere zoons gebeurd, maar bij de zoektocht naar een 'compromis' kan je je de vraag stellen of het allemaal qua moraal wel ok is. Hoewel, zouden we niet allemaal onze kinderen zoveel mogelijk in bescherming nemen, los van het feit dat ze hun verantwoordelijkheid niet mogen ontlopen?

De film kent een traag en sereen tempo dat naar het einde toe wordt opgevoerd naar een climax. Fijne rol van Jeong-hie Yun. Hoewel ik net niet helemaal betrokken raakte bij het verhaal, toch eentje om eventjes bij stil te staan. Degelijke 3,5*!

Naar aanleiding van Beoning (2018), die grote indruk op me maakte, heb ik deze eerdere film van Lee gezien. Ook dit is een mooie, poëtische film in de typische stijl van Lee (ik denk wel dat de beelden minder mooi en poëtisch zijn dan in Beoning maar heeft met zeg maar de badscene een eigen gedenkwaardige scene) en maakt reeds in dat opzicht de titel waar.

Toevallig heb ik hiervoor The Kindergarten Teacher (2018) gezien die net als Poetry gaat over een vrouw die op poëzieles zit maar waar ik The Kindergarten Teacher een mislukt gedicht vind, is deze film wel een geslaagd gedicht: de film laat ons als het ware in de persoon Mija kruipen en alhoewel de film net als Beoning kalmpjes voortkabbelt en wat saaiig is (net als Mija is Lee niet van de grote gebaren, op het slot van de film na) gaat de film wel onder je huid zitten waarbij de film spannend blijft (want hoe gaat Mija het probleem oplossen?) en ook mysterieus op een psychologische manier want er gaat duidelijk veel meer om in Mija dan ze laat zien. De thematiek is ook weer interessant en vergelijkbaar met die van Beoning: de film gaat over het verlies van jeugd en geheugen maar ook over het verlies van levens waarbij Mija bijna letterlijk verloren rondloopt alsof ze zichzelf heeft verloren. En dus ook over vergeten maar kunnen en mogen we wel dingen vergeten of achter ons laten (in dat opzicht is Mija juist de enige persoon in de film die niet aan - een moreel soort - Alzheimer lijdt maar als een echte dichteres de werkelijkheid waarneemt en die ook moreel onder ogen ziet)?

Een ruime vier sterren.

Alleen al omwille van het prachtige acteerspel van Yoon Jeong-hee al een 3,5* voor dit complexe psychologisch drama, waarin poëzie een weg is om gevoelens uit te drukken die anders niet uit te drukken zijn. Toch had ik niet het gevoel dat alles klopte in die film. Er zijn drie verhaallijnen met elkaar verbonden maar er zitten leemtes in de manier waarin ze verbonden worden. Zo heeft Mi-Ja slechts een beginnende vorm van Alzheimer, waarbij ze woorden vergeet maar verder wel nog een gevoel van richting heeft en niet verloren loopt. Ze leeft samen met haar kleinzoon, een luilak die een "hotel oma" leventje leidt; hij wordt samen met enkele andere jongeren beschuldigd van verkrachting en moord. De manier waarop ze omgaat met die kleinzoon vond ik niet realistisch omdat die eigenlijk niet kan herleid worden tot Alzheimer. Ze blijft hem als een grote kleuter behandelen. De passieve manier en overschilligheid over dit hele gebeuren vertaalt haar onmacht om met haar emoties om te gaan, maar ik vond het eerder een verzwakkend dan een versterkend element. Ook de poëzie sessies haalden me wat uit de film. Ik bleef in mijn beleving met enkele open vragen over zoals waarom ze dan toch sex heeft met die invalide man, of waarom ze zich zomaar neerlegt bij een schadevergoeding die ze nooit kan betalen...
Voor een film die zo'n berg awards won mocht het voor mij wat meer zijn.

Yang Mi-ja [Yun Jeong-hie] zorgt voor haar kleinzoon Jong-wook [Lee Da-wit] sinds haar dochter naar Busan is vertrokken. Mi-ja komt voor een dilemma te staan wanneer ze ontdekt dat haar kleinzoon betrokken was bij de groepsverkrachting van een meisje dat een einde aan haar leven heeft gemaakt. De vaders van de andere zonen willen schikken met de familie van het slachtoffer en komen een compensatie overeen van 5 miljoen Won per persoon. Mi-ja zit in een vroeg stadium van Alzheimer en haar soms wat impulsieve gedrag is daarom moeilijk te duiden. Ze zoekt bovendien naar woorden. Niet alleen in het dagelijks leven, maar ook in de poëzielessen van Kim Yeong-taek (die zichzelf speelt) en tijdens voordrachtavonden. Ze verdient wat geld met de zorg voor een hulpbehoevende oude man [Kim Hee-ra] terwijl voor haar kleinzoon het leven gewoon door lijkt te gaan. Diep gelaagd, maatschappijkritisch psychologisch drama in een bedachtzaam tempo dat je geduld enigszins op de proef stelt, maar Yuns genuanceerde spel houdt de aandacht vast tot het fraai opgebouwde scenario zich toewerkt naar een opmerkelijke ontknoping en een diep ontroerende epiloog. Dit eerbetoon aan de kracht van het geschreven woord en poëzie in het bijzonder werd terecht overladen met internationale prijzen voor Lee en Yun.