Si (2010)

Hors Satan ken ik niet, maar Katalin Varga wèl. Hoewel daar ook sprake is van een verkrachting en de gevolgen daarvan cq. de reacties daarop, begrijp ik niet helemaal hoe je dat verhaal van wraak en weerwraak kunt vergelijken met Shi. Het is voor mij nog maar de vraag of de neiging tot vergeten, tot het negeren van dat waarvan de openbaarheid mensen slecht uitkomt, het verdonkeremanen of ontkennen van misdaden, een minder duister thema is.

En 'rechtzetten'? Er wordt niets rechtgezet. Er wordt geen wraak genomen, maar er wordt een stem gegeven aan een slachtoffer, wier leven niet alleen vernietigd werd, maar die men ook uit de geschiedenis wilde laten verdwijnen.Ik zou zoiets niet verbinden met termen als 'evident' of 'overzichtelijk'.

Jij zal ongetwijfeld de manier waarop bedoelen, hoe één en ander voor het voetlicht wordt gebracht, maar ik kijk er toch echt anders tegenaan. Het is mij echt een raadsel dat men deze film als makkelijk en voor de hand liggend kan zien. Die kwalificatie zou dan eerder voor Katalin Varga gelden, maar dat is toch qua toon en sfeer een totaal andere (en overigens volgens mij ook heel goede) film?

Ik doelde idd op de manier waarop. De voordehandliggendheid heb ik (jij ) al beschreven, maar die beleven we kennelijk anders. En rechtzetten heb ik niet voor niets tussen aanhalingstekens gezet, omdat het inderdaad relatief is.

P.s. (quote) ''Het is voor mij nog maar de vraag of de neiging tot vergeten, tot het negeren van dat waarvan de openbaarheid mensen slecht uitkomt, het verdonkeremanen of ontkennen van misdaden, een minder duister thema is.'' Heb je gelijk in op zich, maar zoals gezegd vind ik Shi dit te makkelijk te lijf gaan. K.V. blijkt uiteindelijk ook redelijk eenvoudig uit te pakken, maar op de een of andere manier vind ik alles 'beter' wringen dan hier; dat heeft ook te maken met de unheimische sfeer, die niet - zoals hier - telkens onderbroken wordt door wat flauwe gedichten e.d.. En bondigheid had de film ook veel meer goed kunnen doen. Toch heb ik in Shi ook veel moois kunnen ontdekken, dat wil ik nog wel een keer onderstrepen.

Ja, dat klopt, maar voor mij heeft dat in de film toch wel een bepaalde functie. De voordrachtavonden, dat mutsige Libelle-achtige dichtersklasje, waar Mija in geen enkel opzicht bovenuit stijgt, en Mija peinzend in de verte kijkend met haar blocnote in de aanslag, af en toe iets kitscherigs op papier zettend: dat afgezet tegen het gedicht op het eind, illustreert enerzijds de alledaagse onmacht om iets wezenlijks uit te drukken, de makkelijke clichés waarin mensen vervallen als ze iets willen zeggen, en anderzijds het bevrijdende, en onthullende, van échte poëzie.

Dichten kun je leren, als je maar het hart hebt, zegt de leraar ergens. Mija gaat op een gegeven moment die grens over, van meanderend gebabbel naar een luid en duidelijk gedichte persoonlijke ervaring. Inspiratie. Er wordt de hele tijd over gepraat, en opeens is het er.

Dat is ook de gelaagdheid voor mij in deze film: het opgesloten zijn in dat alledaagse, en dan toch, uiteindelijk, dat alledaagse leven kunnen uitdrukken, en het daarmee overstijgen, het waardevol maken. Mija drukt haar ervaring uit in haar gedicht, en de film toont de weg naar dat gedicht, dat er niet van lijkt te komen, net zoals het lot van het schoolmeisje in de vergetelheid dreigt te raken.

Poëzie.

Je omschrijft het mooi, maar zo heb ik dat niet beleefd.

Ik vond bepaalde aspecten heel mooi aan deze film maar ik werd helaas niet geraakt. De manier waarop Mija steeds verder verward raakt in de wereld om zich heen en zich steeds meer in haarzelf terugtrekt vond ik heel mooi weergegeven. Dat zie je heel duidelijk als een groep ouders bij elkaar komen om een heel ernstig delict te bespreken die hun kinderen hebben begaan. Mija kan dat gewoon niet meer volgen en gaat naar buiten om de bloemetjes te verzorgen. Je ziet daar heel goed hoe klein en kwetsbaar ze is in die voor haar grote, boze buitenwereld.

De scène waarin je de moeder van het meisje voor het ziekenhuis verdwaast over straat ziet strompelen is hartverscheurend. Zowel wij als kijker en Mija weten nog niet waarom dit is maar als dat zich later in de film openbaart komt het wel aan.

Toch weet de film mij niet te raken. Ik zie bijvoorbeeld weinig connectie met haar kleinzoon. Dat dit in een later stadium van haar ziekte kan gebeuren zou ik nog wel begrijpen maar vanaf het begin af aan voel ik niks tussen de twee. Terwijl dat toch een heel essentieel persoon is in het leven van Mija en in het verhaal dat zich ontwikkeld.

Ook de poëzie had mij niks te bieden. Ik zie wel dat het nog een laatste manier is voor Mija om zich in uit te drukken maar nee, ik voelde er eigenlijk vrij weinig bij.

Film is gedurende driekwart niet bepaald boeiend maar wel met een zekere tederheid. Pas naar het einde toe voelt men een zekere spanning en ligt er duidelijk een dramatisch en verklarend slot in het verschiet. Niet dat het echt tegenviel, maar aan die poëzie-sessies had ik weinig en wat aan de film schortte was de relatie oma-kleinzoon. Dit komt te weinig aan bod.

Enkele knappe beelden als die van de stroom, het balspelletje op het einde....

Wisselend gevoel erbij, maar ik vind Jeong-hie Yun een prachtige rol spelen. Er gaat inderdaad een tederheid vanuit, zoals Movsin ook schrijft..

De poëzie deed mij niet zoveel, terwijl dat toch de titel van de film is, dan zou je meer verwachten.

Al met al zeker de moeite waard om te kijken naar deze film.

Mooie film van Chang-dong Lee over een oudere vrouw, die geplaagd door een begin van Alzheimer, een jeugddroom wil realiseren: gedichten schrijven. Haar zoektocht naar inspiratie wordt overschaduwd door een donkere wolk: haar kleinzoon is betrokken bij een serieverkrachting met rampzalige gevolgen. Hoewel ze wat vergeetachtig begint te worden, kan ze de misstap van de onverschillige jongen niet vergeten, in tegenstelling tot de andere betrokkenen bij het misdrijf.
Een aandoenlijke film met een bijzonder fraaie, ingetogen rol van Jeong-hie Yun.

Ik moest wegkijken tijdens die seksscene of ik ging kotsen

Mooie film oven een oudere vrouw die in eerste instantie er niet lijkt aan te willen dat ze ziek is maar met haar daden in het verloop van de film toch aangeeft heel goed door te hebben waar het om draait.

De inspiratie voor het dichten waar ze de hele film naar zoekt en niet vind komt pas wanneer ze denkt dat de hele zaak rondom haar kleinzoon is afgehandeld. Het gedicht wat dan volgt is schitterend.

In navolging van het mooie Burning die ik onlangs zag ook ander werk opgesnoven van Chang-dong Lee. Poetry is een mooie serene film over een Zuid-Koreaanse vrouw die steeds meer en meer te lijden heeft van haar tekortschietende geheugen. Dit uit zich in de film vaak in "het niet kunnen terugvinden van het juiste woord". Toch besluit ze om een cursus poëzieschrijven te volgen in de hoop dat het haar kan helpen ondanks het feit dat ze ook weinig voeling heeft met de materie.

"Poëzie is zoeken naar een juiste manier van kijken". De film is een zoektocht naar schoonheid, schoonheid in de kleine dingen des levens. Dit ziet ze niet in en ze tracht te ontsnappen aan de werkelijkheid. Zeker wanneer ze wordt geconfronteerd met een erge gebeurtenis die haar inwonende kleinzoon op zijn kerfstok heeft. Deze gebeurtenis staat niet centraal in de film, maar bepaalt wel het gedrag van Mija. En verder kan je de houding van de andere vaders in vraag stellen. Je weet niet wat er verder met de andere zoons gebeurd, maar bij de zoektocht naar een 'compromis' kan je je de vraag stellen of het allemaal qua moraal wel ok is. Hoewel, zouden we niet allemaal onze kinderen zoveel mogelijk in bescherming nemen, los van het feit dat ze hun verantwoordelijkheid niet mogen ontlopen?

De film kent een traag en sereen tempo dat naar het einde toe wordt opgevoerd naar een climax. Fijne rol van Jeong-hie Yun. Hoewel ik net niet helemaal betrokken raakte bij het verhaal, toch eentje om eventjes bij stil te staan. Degelijke 3,5*!

Naar aanleiding van Beoning (2018), die grote indruk op me maakte, heb ik deze eerdere film van Lee gezien. Ook dit is een mooie, poëtische film in de typische stijl van Lee (ik denk wel dat de beelden minder mooi en poëtisch zijn dan in Beoning maar heeft met zeg maar de badscene een eigen gedenkwaardige scene) en maakt reeds in dat opzicht de titel waar.

Toevallig heb ik hiervoor The Kindergarten Teacher (2018) gezien die net als Poetry gaat over een vrouw die op poëzieles zit maar waar ik The Kindergarten Teacher een mislukt gedicht vind, is deze film wel een geslaagd gedicht: de film laat ons als het ware in de persoon Mija kruipen en alhoewel de film net als Beoning kalmpjes voortkabbelt en wat saaiig is (net als Mija is Lee niet van de grote gebaren, op het slot van de film na) gaat de film wel onder je huid zitten waarbij de film spannend blijft (want hoe gaat Mija het probleem oplossen?) en ook mysterieus op een psychologische manier want er gaat duidelijk veel meer om in Mija dan ze laat zien. De thematiek is ook weer interessant en vergelijkbaar met die van Beoning: de film gaat over het verlies van jeugd en geheugen maar ook over het verlies van levens waarbij Mija bijna letterlijk verloren rondloopt alsof ze zichzelf heeft verloren. En dus ook over vergeten maar kunnen en mogen we wel dingen vergeten of achter ons laten (in dat opzicht is Mija juist de enige persoon in de film die niet aan - een moreel soort - Alzheimer lijdt maar als een echte dichteres de werkelijkheid waarneemt en die ook moreel onder ogen ziet)?

Een ruime vier sterren.

Alleen al omwille van het prachtige acteerspel van Yoon Jeong-hee al een 3,5* voor dit complexe psychologisch drama, waarin poëzie een weg is om gevoelens uit te drukken die anders niet uit te drukken zijn. Toch had ik niet het gevoel dat alles klopte in die film. Er zijn drie verhaallijnen met elkaar verbonden maar er zitten leemtes in de manier waarin ze verbonden worden. Zo heeft Mi-Ja slechts een beginnende vorm van Alzheimer, waarbij ze woorden vergeet maar verder wel nog een gevoel van richting heeft en niet verloren loopt. Ze leeft samen met haar kleinzoon, een luilak die een "hotel oma" leventje leidt; hij wordt samen met enkele andere jongeren beschuldigd van verkrachting en moord. De manier waarop ze omgaat met die kleinzoon vond ik niet realistisch omdat die eigenlijk niet kan herleid worden tot Alzheimer. Ze blijft hem als een grote kleuter behandelen. De passieve manier en overschilligheid over dit hele gebeuren vertaalt haar onmacht om met haar emoties om te gaan, maar ik vond het eerder een verzwakkend dan een versterkend element. Ook de poëzie sessies haalden me wat uit de film. Ik bleef in mijn beleving met enkele open vragen over zoals waarom ze dan toch sex heeft met die invalide man, of waarom ze zich zomaar neerlegt bij een schadevergoeding die ze nooit kan betalen...
Voor een film die zo'n berg awards won mocht het voor mij wat meer zijn.

Je moet van zulke films houden, is niet echt mijn ding.

Yang Mi-ja [Yun Jeong-hie] zorgt voor haar kleinzoon Jong-wook [Lee Da-wit] sinds haar dochter naar Busan is vertrokken. Mi-ja komt voor een dilemma te staan wanneer ze ontdekt dat haar kleinzoon betrokken was bij de groepsverkrachting van een meisje dat een einde aan haar leven heeft gemaakt. De vaders van de andere zonen willen schikken met de familie van het slachtoffer en komen een compensatie overeen van 5 miljoen Won per persoon. Mi-ja zit in een vroeg stadium van Alzheimer en haar soms wat impulsieve gedrag is daarom moeilijk te duiden. Ze zoekt bovendien naar woorden. Niet alleen in het dagelijks leven, maar ook in de poëzielessen van Kim Yeong-taek (die zichzelf speelt) en tijdens voordrachtavonden. Ze verdient wat geld met de zorg voor een hulpbehoevende oude man [Kim Hee-ra] terwijl voor haar kleinzoon het leven gewoon door lijkt te gaan. Diep gelaagd, maatschappijkritisch psychologisch drama in een bedachtzaam tempo dat je geduld enigszins op de proef stelt, maar Yuns genuanceerde spel houdt de aandacht vast tot het fraai opgebouwde scenario zich toewerkt naar een opmerkelijke ontknoping en een diep ontroerende epiloog. Dit eerbetoon aan de kracht van het geschreven woord en poëzie in het bijzonder werd terecht overladen met internationale prijzen voor Lee en Yun.