Dinner for Schmucks (2010)

steve carell is helemaal niet leuk !!!!

Zo slecht dat het toch af en toe weer een beetje grappig wordt.

Dankzij de typetjes heb ik nog wel gelachen om de film; de mimiek van Carell maar ook die Kieran-kunstenaar (vooral z'n tentoonstelling) en de blonde meid. Voor de rest voelde het allemaal erg niet-spontaan aan, ook het typetje dat Carell speelt. Nog een slap romantisch lijntje erdoorheen en een boodschapje aan het einde, totaal overbodig in een komedie als deze (die veel meer had kunnen en moeten halen uit situaties zoals het diner).

Normaal zijn deze films altijd wel grappig.. maar die carell was wel erg genant onleuk.

Het begin van de film was vrij vermakelijk, maar na mate de film vorderde werd het nogal rommelig imo. Er gebeurde teveel en ik raakte het een beetje kwijt. Dit werd gelukkig weer goed gemaakt aan het einde (ong. wanneer het diner begon). Heb me over het algemeen wel goed vermaakt (:

Het etentje is echt het hoogtepunt van deze film, vooral met die blinde gozer en die grap als hij het licht uit doet en denkt dat iedereen niks kan zien Helaas was de rest van de film maar zo-zo en vond ik de chemie tussen Rudd en Carell vrij ver te zoeken.
Toch vind ik Paul Rudd een erg fijne acteur en was de muizenkunst echt heel erg leuk! Het etentje heeft de film wel echt omhoog gehaald, jammer dat dit pas vrij laat in de film kwam.
*2.5

De eerste helft was eigenlijk best wel leuk. Daarna ging het snel bergafwaarts. De film slaagde er niet in leuk te blijven. Het typetje van Carell leek wel een soort Amerikaanse Mr. Bean, maar begon al snel te vervelen.

Ook na de 2e x kijken blijft die nog steeds heel leuk.

kheb af en toe echt helemaal in een deuk gelegen om de onwijs flauwe grappen van Steve Carell.

Blijft een hele leuke comedy, ksnap echt niet de zoveel negatieve reactie's hierboven.

Een dikke 3,5*

Dit had een ontzettend goede komedie kunnen zijn. Om te beginnen wordt er in de eerste 20 minuten een zeer prettig hoofdpersonage neergezet met een kantoorwereld waar je graag in mee wil gaan. Zijn motivatie is geloofwaardig, zijn grappen werken en hij heeft een prachtige en overtuigende vriendin waarvan je heel goed snapt dat ze een relatie hebben. Ik was oprecht gefascineerd door zijn promotiemogelijkheden. Dan heb je ook nog Steve Carrel met zeer opmerkelijke karaktertrekken en twee leden van misschien wel de twee geestigste komedie duo's van het moment ('Little Brittain' en 'Flight of the Conchords'),

En om eerlijk te zijn hebben regie en scenario het gewoon verkloot. Het moment dat de hele situatie escaleert is de motivatie van Carrel's personage volledig te zoeken (ook een schmuk moet een bepaalde logica hebben) en de rollen van de andere komieken zijn niet goed geregisseerd (in komedie is ook ernst nodig). Bovenal is de montage veel te vlot om geestig te zijn en is alles voor komedie veel te close gedraaid (het doet eerder aan romantiek denken). Erg jammer, Jay Roach heeft namelijk veel betere Hollywood-komedies gemaakt.

Een ééndimensionale rol van Paul Rudd waardoor zijn normaliter toch zeer innemende "screen persona" niet uit de verf komt; gelukkig is Steve Carell (van wie ik gewoonlijk juist níét zo'n fan ben) wel goed op dreef als sympathieke schmuck. Geniale regel: "You may say I'm a dreamer, but I'm not!"

Laat John het maar niet horen.

De film was op zich wel geinig maar heel vaak was hij gewoon ronduit flauw. Met als hoogtepunt het daadwerkelijke "nerd" diner waarin het helemaal over de top ging. Vooral die leidinggevende bij de belastingdienst was te flauw voor woorden. Dat vond ik wel jammer.

Het samenspel tussen Rudd en Carell vond ik wel weer heel leuk en dat maakte de film niet een gehele afgang. Vooral de opgroeiende vriendschap tussen de twee vond ik wel aandoenlijk om te zien. Je zag hoe er toch diep, heel heel heel diep van binnen een normaal persoon schuilt in Barry die Tim ook steeds meer begon te zien en te begrijpen. Jammer dat de overdaad aan flauwe humor dit weer een beetje teniet deed.

De rare hobby van Barry met zijn muizen was wel leuk gevonden. Vooral door ze als stukjes tussendoor te tonen gaf het een leuke afwisseling. Mede hierdoor en het goede samenspel tussen de hoofdrolspelers heeft ervoor gezorgd dat ik de film geen totale onvoldoende heb gegeven maar het scheelde niet veel.

Leuke film maar wel een van de minste met Carrel...

Aardig filmpje om een keer te kijken, duurde alleen erg lang voor dat het dinner begon. Een van de leukste grapjes vondt ik dan nog dat de blinde het licht uit deed En het was wel leuk om Walliams (little britain) te zien in een rolletje.

Zoals vrijwel altijd met Amerikaanse remakes van Europese en Aziatische films, is ook deze remake een regelrechte ramp. Iedereen die de originele, hilarische klucht Le Dîner de Cons heeft gezien, weet wat ik bedoel.

Carell is ontzettend irritant in deze film, Rudd redt het nog een beetje maar verder is het gewoon vervelend.

niet zo grappig als ik hoopte.'

maar door een paar vreemde en erg amusante scene's net een 3

Zie hier nogmaals het bewijs dat stemming een grote invloed heeft op het waarderen van een film. Vorige keer mwoah, nu een 7.

Leuke film.

rudd. vreselijke zeik kop die elke film verpest. aantal rollen zijn echt leuk. veel is echter te gespeeld en daarom niet leuk. carrel red de film.

Voorspelbaar doch aardige komedie.

De tweede helft was naar mijn smaak een beetje iets te langdradig. Carell speelt overtuigend de sukkel en om de aanstellerige kunstenaar kon ik ook wel grinniken. Van Rudd en diens vriendin werd ik niet warm of koud, en Galifiakanis speelt eigenlijk altijd wel een zelfde soort personage.

De opzetmuizenhobby zag er overigens prachtig uit.

Jay Roach achter het stuur, de man achter de Austin Powers-films, de eerste 2 en betere Meet The...-films en het best aardige The Campaign. Aangevuld met de cast waaronder Carell, Rudd en Galifianakis zou dit best een aardige komedie kunnen opleveren. Alleen is een naam duidelijk geen garantie voor kwaliteit.

Op zich begint de film best nog aardig maar wanneer er nogal hak op de tak voor het titel-onderwerp gekozen wordt en Carell zijn intrede doet als de muizen-opzetter Barry begint de film nogal te slabakken. Op de éen of andere manier kon ik de keuzes van de scriptschrijvers niet waarderen waardoor het nogal een lange zit werd. Ook hebben ze een fout gemaakt bij Carells personage. Met dergelijke personages moet je opletten dat ze niet irriterend worden maar juist hilarisch grappig. Die balans wordt hier volledig gemist waardoor ik na de zoveelste stommiteit van Barry het eigenlijk wel welletjes vond. In de laatste akte is er een beetje beterschap. Het diner op zich is best aardig en is zoiezo het beste stuk van de hele film. Alleen is het ook niet van die kwaliteit dat je al de rest vergeeft en gaat het toch net iets te veel uit de bocht. De mix tussen debiele personages zonder ziel (buiten het cliché-moment vlak voor de finale) en serieuze personages (Rudd) werkt hier totaal niet en zorgt meer voor irritatie dan vermaak. Het laatste stuk van de film maakt je iets zachter voor het verdict maar het maakt de film zeker geen aardig werk.

Dinner For Schmuks is een tegenvallende komedie waar de cast het niet kan verdoezelen dat het scenario toch wel enorm veel steken laat vallen en de grappen zeer schaars te zoeken zijn.

Waar ik normaal eigenlijk bijna altijd wel kan lachen om Steve Carell, was hij hier voor mij te veel een bron van irritatie die de lachdrempel verhoogde. Sympathie voor Tim die in de weg staat? Ach, Barry zou nog steeds te veel een (voorspelbare) rat...muis zijn.

Carrel vond ik juist wel leuk! Lekker absurd tot het botte toe.

Heb me wel vermaakt. Prima tussendoortje in elk geval.

Niet zo leuk als het origineel (diner de cons) maar heb toch wel smakelijk moeten lachen.

"We have to bring an idiot to dinner to make fun of them."

Na recentelijk 'The Office (US)' afgerond te hebben, ben ik op zoek gegaan naar meer rare rollen van Steve Carell. 'Dinner for Schmucks' leek me wel een geschikte titel daarvoor.

Het uitgangspunt is op zich aardig gevonden; om promotie te kunnen maken moet een zakenman een idioot vinden die indruk maakt op het maandelijkse diner dat zijn baas elke maand organiseert. Dit lijkt de opmaat te zijn naar een hoop gestoorde situaties, maar je komt toch flink bedrogen uit.

De aanloop naar het diner neemt simpelweg te veel tijd in beslag. Als kijker moet je je door een hoop geforceerde scènes heen werken vooraleer het enigszins interessant wordt. Aan Carell heb je een capabele acteur die heel goed eigenaardige typetjes kan spelen, middels zijn vele maniertjes en mimiek. Daarbij zorgt Paul Rudd voor een stukje rust. Maar als het script je in de steek laat, dan heb je aan degelijk acteerwerk niets meer.

Het geheel is namelijk een rommeltje waar ongeïnspireerde wendingen klakkeloos worden ingebracht. Jay Roach leunt hiervoor te veel op overdreven momenten die irritant en bovenal pijnlijk uitpakken, alleen een aantal grappen zijn nog vermakelijk. Aangekomen bij het diner - waar het om zou moeten draaien - wordt het er niet beter op. De moralistische boodschap kan er dan ook nog wel bij.

Al met al een matige comedy die met een kortere speelduur en meer scherpte beter had gesmaakt. Overigens volgt er na de eindcredits nog een extra scène.

2,0 Sterren.

Deze film heb ik pas geleden een keer aangegooid op ‘Netflix’ maar aangezien ik iets te moe werd had ik hem afgezet en natuurlijk niet meer aangedacht om hem af te kijken. Vandaag maar snel even afgekeken, nu ik vakantie heb kan dat mooi want ik heb toch nu bijna alle tijd van de wereld. Toch houd ik mijn bericht wel kort, ook omdat een deel van de film natuurlijk niet héél vers meer in mijn geheugen zit maar ook omdat ik dat niet waard vind. De film wist niet aan te slaan bij mij, vond het helemaal niet interessant over komen en grappig was die vaak ook helemaal niet. Steve Carrell vond ik zo af en toe met zijn personage wat irritant, al was dat wel de enigste in de film die mij nog een beetje aan het lachen kon krijgen, zeker in de domme momenten zoals het ‘inbreken’. De stalkende ex of Therman (Zach Galifianakis) konden me maar weinig bekoren en vond ik over het algemeen best irritant, zeker ‘Therman’! Het verhaal is leuk maar vrij standaard. ‘Dinner for Schmucks’ vond ik voor me zelf een gemiste kans.

2.0*

Een flauwe en eigenlijk ook wel een vreemde film. Er werd goed geacteerd en dat maakt het e.a. goed. Ik geef het een krappe voldoende.

“Any one of you would throw me under the bus for a bigger bonus, but Barry would throw himself under a car to protect a mouse... that was already dead.”

Dinner for Schmucks heeft een aantal geslaagde grappen, en Paul Rudd en Steve Carell zijn altijd goed in dit soort rollen. Maar de film heeft gewoon te veel ongrappige scenes/momenten om echt van een geslaagde komedie te kunnen spreken. Het begint allemaal wel sterk, maar het wordt eigenlijk steeds minder leuk en soms pijnlijk ongrappig. Met de ‘dinerscene’ en het sentimentele einde als voorspelbaar en matig laatste gedeelte.

Erg vermoeiend.

De meeste komedies lijken nog ergens naartoe te willen gaan, maar deze film lijkt echter niet zo opgenomen te zijn. Het leek haast wel alsof de acteurs gewoon werden neergezet en dat de volgende streek eigenlijk gewoon dat moment in hun hoofdjes opkwamen.

Carell is echt geen slecht acteur, en dit type overtuigend ergens wel. Echter is het nergens gewoon echt grappig. Een aantal keer wel kunnen lachen om zijn droge uiterlijk, maar dat is vooral te danken aan het feit dat Carell dit ook echt graag lijkt te willen doen.

Rudd voegt niet al te veel toe uiteindelijk. Galifianakis krijgt maar een heel beperkte rol en de rest hangt er maar wat bij. Geen van alle is ook echt leuk. Alles lijkt van Carell te komen maar ook hij kan dit gewoonweg niet redden. Hij krijgt gewoonweg geen steun.

Verhaal is compleet ruk. Nogmaals, het lijkt haast ter plekke op de set verzonnen te zijn. Daarnaast is het ook best vermoeiend. 1 oncomfortabele streek is nog wel ok, 2-3 misschien ook, maar er zit een grens aan. En deze leunt er continue op. Het is gewoon niet zo grappig.

1 of 2 keer gelachen, maar voor de rest heb ik weinig kunnen lachen voor een film die zichzelf helemaal volpropt met grappen. Vaak te druk gebracht of gewoonweg zelfs vermoeiend gebracht. En dan duurt het nog 114 minuten ook. Laat het gewoon bij 90 minuten, dan was het misschien nog de vlotte kant opgegaan.

De humor van Dinner for Schmucks kon me nauwelijks behoren. Om een enkele grap kon ik lachen, maar grote delen van de film vond ik ronduit vervelend om door te komen. Ik werd ook nauwelijks in het verhaal getrokken en kwam na afloop tot de conclusie dat het één van de slechtste films was, die ik in 2019 zag.