The Incredible Shrinking Man (1957)

Mooie science fiction film (of fantasy whatever) met spannende momenten. Ook erg goed gemaakt alleen valt het wel erg op als schaduwen ontbreken. Er gebeuren ook nog wel eens wat onlogische dingen (hij kan een kat tegenhouden) en de hoofdrolspeler is niet de allerslimste. Met zijn zelfgemaakte haak kan hij toch ook gewoon de keldertrap beklimmen? De verhoudingen kloppen volgens mij ook niet altijd maar echt storend is het niet. Mooi einde ook. 3,5*

Van IMDb:
The special effects technicians were able to create giant drops of water by filling up condoms and dropping them.

Vroeg ik me toch af hoe ze dat deden, die waterdruppels zagen er namelijk erg goed uit en special effects met water behoren volgens mij tot de moeilijkste.

Mooie, knap gemaakte film met een fraai einde en een hart. En wat betreft die remake: Kunnen ze nou echt nergens afblijven?

3.5*

Mooie effecten in deze fijne film, goed geacteerd ook. De scene met de spin blijft je bij. 3,5*.

Geweldige film met een van de leukste uitgangspunten in een film ooit. Grappig, avontuurlijk en een moordend tempo. Het is ontzettend knap gemaakt zeker (cliche) voor die tijd. Heel overtuigend geheel. Een van de beste sci-fi films ooit. 4,5 sterren.

Een nachtmerrie die werkelijkheid wordt.

Wow wat een mooie film van regisseur Jack Arnold is dit! Wat zou je zelf doen als je erachter komt dat je in feite steeds kleiner wordt en maar blijft krimpen? In feite zijn er steeds meer zaken die je moet laten en niet meer kunt en mensen gaan je waarschijnlijk net als in deze film als een soort van freak zien en je bent in ieder geval een uniek geval.
Best wel een enge gedachte als ik er zo over nadenk, maar in deze film wordt het werkelijkheid.
Het verhaal van de film is erg simpel, maar de uitwerking is bijna subliem te noemen. Enorm knap gedaan voor die tijd is de uitwerking van de omgeving, die om Jack heen natuurlijk steeds groter lijkt te worden. Ook de twijfels die Jack heeft en de onzekerheid richting bijvoorbeeld zijn vrouw zijn bijzonder realistisch uitgewerkt. Daarbij speelt natuurlijk ook mee dat Grant Williams gewoon een erg sterke rol neerzet.
Naarmate Jack kleiner en dus ook kwetsbaarder wordt, wordt de film ook steeds spannender en het leven van Jack voor hemzelf ook. Dit levert gelijk ook de beste en meest memorabele scènes van de film op. Allereerst is daar de kat die bij het poppenhuis als een soort van monster opduikt en waar Jack echt moet rennen voor zijn leven. Verder is er natuurlijk de indrukwekkende scène waarin hij een doodsgevecht levert met de spin waarbij ik echt enorm meeleefde met Jack.
Tenslotte is er dan nog het sterke einde. Ik was vooraf bang voor een of ander happy end waarbij alles op de een of andere manier toch nog goed kwam, of dat alles maar een droom was of iets dergelijks. Gelukkig is dit niet het geval en is het einde erg sterk en filosofisch door de woorden die jack spreekt en in feite is dit het sterkste einde dat ik me bij de film kon voorstellen.
Een film die erg veel indruk heeft gemaakt, die ik niet snel zal vergeten en die ik liefhebbers van een sterk uitgewerkt sci-fi verhaal allemaal van harte kan aanbevelen!

4,5*

Beetje jammer dat The Incredible Shrinking Man zo matig begint. Niet al te boeiend, saaie dialogen etc.

Wanneer Scott in de kelder belandt, blijft de film constant boeien. Daardoor ook 3,5*

Mooie film met een eng concept en een aardige dosis spanning die halverwege de film inzet en je meesleurt tot het einde.

Jammer alleen dat de eerste ontwikkelingen op de lachspieren werken. Scott op de bank, Scott aan het schrijven, Scott in het poppenhuis... Gelukkig werd dat later helemaal recht getrokken, vooral de scenes met de spin zijn behoorlijk zenuwslopend.

Tegelijkertijd is het een metafoor voor de overlevingsdrang en de relatieve nietigheid van de mens, wat vooral in de eindqoutes naar voren komt. Ook de betekenis van het denken komt origineel aan de orde: zowel in het opzicht van hoe je het leven beschouwt, als dat het denkvermogen hetzelfde blijft (ongeacht de mate van nietigheid). Gelukkig niet heel erg diepgaand of uitgewerkt, maar voldoende om er een gelaagdheid aan te geven die niet pretentieus aandoet.

De score vond ik wel een minpunt worden. Een orkest dat constant aanwezig is, en bij de spannende momenten knallen de violen en trompetten als een chaotische zwerm uit je speakers, erg irritant en afleidend. En de kleine vrouw is te gelikt om uit te gaan voor dwerg of lilliputter (of 'kleine mens' om het correct uit te spreken).

Al met al een interessante film, met mooie decors en effecten op de koop toe.
3,5 - 4,0*

Geweldig filmpje. De 'krimpende man', dat is best eng, als je ziet hoe klein-ie op een gegeven moment eigenlijk wel niet is. Erg leuk gemaakt, mijn complimenten.

Waar het halverwege toch echt wel best meeslepend en spannend zou worden (tot het einde toe), moest ik er eerst wel even in komen, met dat kleine ventje. Kon m'n lachen ook een paar keer niet inhouden. Wat een gezicht. Maar oké, zo grappig is het helemaal niet. Grote aftrap is eigenlijk de scéne met die kat, erg sterk en spannend.

Vanaf het moment in de kelder is het werkelijk genieten geblazen van de avonturen die Scott beleeft. Voor een film uit '57 vind ik dit echt klasse gemaakt met die verschillen in groote allemaal; die schaar, die spin, de spijkers, de lucifer, de overstroming en zoveel moeite moeten doen voor iets waar je als ''normaal'' mens je hand niet voor omdraait.

Leuk, leuk, leuk. Het einde (met de schitterende monoloog) is geweldig en het beste einde wat deze film kon hebben; al had ik er zelf nooit op gekomen. Dikke voldoende.

Zeer vermakelijke klassieker die voor een heel groot deel haar verwachtingen inlevert. Wat er vooral goed gebeurt is dat we heel erg goed meegaan in de wereld van het krimpende personage. Wanneer we aankomen bij zijn avontuur in de kelder ervaren we ook echt een uniek avontuur wat ondanks haar kleine schaal heel groots lijkt. Probleem zit hem vooral in het begin. De opbouw naar het avontuur in de kleine wereld duurt veel te lang en voelt gezien haar gebrek aan toevoeging ook echt als een poging de al korte tijdsduur te rekken. Ook het einde voelde (door haar pretentieuze voice-over) overdone. Dit haalt mijn beoordeling omlaag maar betekent niet dat de drie kwartier science-fiction avontuur in The Incredible Shrinking Man van een waanzinnige kwaliteit en spanning waren. Ondanks alles een aanrader!

Degelijke film. Het effect is inderdaad erg knap en leuk. Vooral de kleine Scott Carey ziet er erg geestig uit. Ook de scene met die spin zag er zeer knap uit. Vooral het einde van de film was erg mooi. Jack Arnold heeft na de middelmatige film Tarantula, me weer verrast. Prima filmpje dus goed voor een 3,5.

Griezelen in het klein.

Ondanks dat Arnold zich te buiten had kunnen gaan aan overdaad, blijkt het idee van een plotseling krimpende man al griezelig genoeg. En dus worden we geconfronteerd met huis- tuin- en keukenzaken, die in het groot genoeg angst uitstralen om de tachtig minuten royaal door te komen. Ook de SFX zijn dik in orde, evenals het verrassende maar uitstekende einde.

Zeer goed.

Film met een fantastisch uitgangspunt en fenomenale special effects. Mooi om te zien hoe ze van alledaagse zaken een living hell maken voor de protagonist. Vaak verbijsterend goede special effects houden de aandacht vast van het script dat tegen het eind een beetje begint te sleuren en wordt afgesloten met een bizarre conclusie. Eentje die je niet vaak tegenkomt in een jaren '50 sci-fi en misschien daarom wel curieus is, maar mij met een onvoldaan gevoel achterliet. Desalniettemin weer een vermakelijke film van sci-fi koning Jack Arnold.

3,5*

Leuk filmpje, maar ik had hier toch wat meer van verwacht. Het verhaal sprak me sowieso wel aan en ik had dan ook erg hoge verwachtingen. Maar die zijn niet helemaal uit gekomen dus en dat kwam voornamelijk omdat ik het begin niet zo interessant vond. Vanaf het moment dat hij in de kelder terecht komt schiet het niveau van de film omhoog. Vooral de scene's met de spin zijn geweldig. Wel weer jammer van die overdreven eind monoloog. Dat haalt mijn cijfer dan weer ietsje naar beneden.

De effecten waren zijn tijd toch ook ver vooruit en met de acteerprestaties was ook niet veel mis. Prima film. Wat jammer van het gedeelte ''voor'' de kelder. 3*

Supergeinige SF-film is dit . Het ruikt een en al naar een ordinaire B-film, maar dan bijzonder goed uitgevoerd! De hoofdpersoon krimpt telkens beetje bij beetje en overleeft onder andere een aanval van een kat en een spin. Verschillende filmische truuks worden gebruikt en dat ziet er best goed plus overtuigend uit. Het is ook zelfs spannend, best knap gedaan dus. Enige jammere zijn op het eind de hoogdravende teksten, maar das maar een klein smetje gelukkig.

Als je klein bent, is alles een avontuur.

Het concept van the Incredible Shrinking Man is weer eens wat anders dan het standaard jaren '50 sci-fi concept. Waren het in die tijd vooral aliens of monsters van andere planeten, hier gaat het gewoon om één enkel persoon die zich staande moet zien te houden in een wereld die hij altijd voor lief heeft genomen, maar waar nu zelfs de meest banale dingen als eten vinden een bijna onneembaar obstakel vormt.

Het begin van de film toont de relatie tussen Scott Carey en zijn vrouw, en dan is het nog een beetje aan de saaie kant. Er wordt zeker goed geacteerd en het concept wordt bloedserieus genomen. Eerst is het krimpen, als acteur Grant Williams gewoonweg wijdere kleren antrekt, erg subtiel. Maar als hij echt klein begint te worden zien de special effects van een krimpende Carey er vandaag de dag nog steeds bijzonder aardig uit, hoewel de acteur in één shot een beetje erg transparant lijkt. Het gebruik van uitvergrootte meubels werkt echt heel goed, en hoe surreëel moet het zijn geweest om in die sets rondgelopen te hebben!

Maar vanaf het moment dat Scott Carey aangevallen wordt door zijn eigen kat wordt het pas echt leuk. Alles is huis kan hem de das omdoen, en daarom zit je echt op het puntje van je stoel. De sets worden nog gedetailleerder en alles ziet er fantastisch en dreigend uit; je verzeilt als kijker samen met Carey in een indrukwekkend avontuur. Iets simpels als een trap beklimmen een onmogelijke taak wordt en zelf iets simpels en kleins als een huisspin (hier volgens mij toch echt gespeeld door een vogelspin!) wordt hier een geduchte tegenstander.

Het eind is in theorie ook fraai. Niks geen happy end of een emotioneel weerzien tussen man en vrouw, maar gewoon een dappere voor die tijd. Het wordt wel een beetje teniet gedaan door het filosofische gewauwel, maar tegen die tijd heb je zo'n indrukwekkend schouwspel zitten bewonderen dat mijn middag in elk geval niet meet stuk kon.

Voor die tijd verrassend goed gemaakt! De film deed mij soms wel denken aan The Borrowers, ook al is die film natuurlijk een stuk nieuwer en meer comedy/familie gericht.
Het einde was wel erg kort door de bocht, niet dat er van mij speciaal een mierzoet einde aan hoeft te zitten maar dit einde was nogal abrupt.

Grappig om mee te pakken!
3*

So bad it's good. Regisseur Jack Arnold blonk uit in B-film-achtige sci-fi en horror. Zijn ongelooflijk krimpende man (later nog door Disney geadopteerd in Disneyland Parijs) is een hilarisch grappige, maar enorm serieus geacteerde film met net niet 100 % geslaagde special effects. De scene met de kat en het poppenhuis en de vondst van een kaasberg zijn enige van de hoogtepunten.

Er zijn niet veel films uit het gouden sci-fi tijdperk die je vandaag nog op het puntje van je stoel krijgen. Vaak is het leuk om te zien hoe men destijds grootse ideeën vormgaf, maar nog vaker is het lachen met de knulligheid van de special FX en het houterige acteerwerk. The Incredible Shrinking Man weet echter op beide vlakken nog steeds te verbazen. Het is lang geleden dat ik (letterlijk) op het puntje van mijn stoel ben gaan zitten, maar tijdens de scène met de kat en het poppenhuis was het van dat. Nog zo'n befaamde scène is die met de spin. Maar eigenlijk is heel deze film een aaneenschakeling van spectaculaire scènes, afgewisseld met momenten van reflectie. Drama, spanning en avontuur worden hier mooi met elkaar verweven. Dat is grotendeels te danken aan de makers, maar ook aan Matheson, die het oorspronkelijke boek schreef.

Films als 'Honey I shrunk the kids' doen dit onderwerp niet echt goed aan. The Incredible Shrinking Man is geen komedie, maar wel een SF-film. Vooral spannend met meer avontuur dan horror. De film is vrij basic, en dat op een positieve manier. Geen ingewikkeld plot en geen overdaad aan special effects. Die zeker voor een film uit de jaren '50 al gedateerd zouden zijn. De effecten lukken vrij goed, zeker gezien dit genre toch wel in het B-genre zat. Enkel jammer van het einde dat tevergeefs probeert om meer diepgang te brengen. En dat heeft de film niet nodig.

Het leuke aan de films van regisseur Jack Arnold is, dat ze niet lang duren en waardoor je er makkelijk twee na elkaar kunt bekijken. Nadat ik gisteravond in eerste instantie zijn Sciencefiction film "It Came from Outer Space (1953)" heb gezien, heb ik daarna deze film nog bekeken, welke te boek staat als zijn bekendste en beste film. De vorige twee films welke ik gezien heb van Jack Arnold hadden vooral betrekking op Sciencefiction en bij deze film is dat eigenlijk ook een beetje het geval, maar het is toch vooral een Fantasy / Drama film, welke op het einde zelfs wat ontroerend is.

In dit verhaal draait het om zakenman Scott Carey (gespeeld door Grant Williams) die samen met zijn vriendin Louise (gespeeld door Randy Stuart) een zeiltochtje aan het maken is op zee en die daarbij in aanraking komt een vreemde snel op hem afkomende mist, als hij nog buiten aan dek staat en zijn vriendin benedendeks is. Aanvankelijk lijkt er niks met hem aan de hand te zijn, maar zes maanden later (dan is hij inmiddels ook al getrouwd met Louise) begint hij langzaam te krimpen. Scott merkt dat er iets mis met hem is als hij gewicht verliest en zijn kleren opeens allemaal te groot blijken te zijn. Omdat hij bezorgd is, laat hij zichzelf bij een dokter en een laboratorium onderzoeken en daarbij wordt ontdekt dat de mist waar hij aan bloot is gesteld vervuild was met radioactieve pesticiden, die zich aan zijn cellen hebben gehecht en ervoor zorgen dat hij krimpt. Naarmate hij steeds kleiner wordt (op een gegeven moment niet groter dan een insect), wordt het voor hem steeds moeilijker om geen gevaar te lopen en als hij dan uiteindelijk in gevaar komt (zie poster), moet hij ook nog eens vluchten naar de kelder van zijn huis, waar hij moet vechten voor zijn leven.

Het verhaal is zeer leuk gevonden en weet zowel te boeien als te vermaken en de uitvoering (zeker qua opbouw) van het verhaal zit gewoon mooi in elkaar en is geregeld ook spannend (o.a. door Butch de kat, muizenval en lekkende boiler)). Zeker vanaf het moment dat Scott in de kelder (waar hij een luciferdoosje gebruikt als schuilplaats) terecht komt en hij moet vechten voor zijn leven met een grote spin (zag eruit als een Tarantula), die hij uiteindelijk dood met een naald. Het einde waarbij Scott verder krimpt tot atomisch niveau was mooi en aandoenlijk en zeker als hij dan zegt:

"Mijn angsten versmolten en werden vervangen door aanvaarding. De majestueuze grootsheid van de schepping moest iets betekenen. Dan zou ik ook iets betekenen. Kleiner dan klein, maar toch betekende ook ik iets. Het niets is God onbekend, ik besta nog steeds"

Hier en daar is het verhaal ook aandoenlijk zoals het moment dat Scott in een café (met een geweldig grote uitziende koffiekop en suikerpot) de vrouw Clarice (gespeeld door April Kent) ontmoet met dwerggroei en die werkt in een circus en die hem helpt in te zien dat klein zijn geen nadeel hoeft te zijn. Ook vond ik het wel aandoenlijk dat zijn vrouw Louise op een gegeven moment denkt dat Scott is gedood door de kat en ze hem dan ook als doodverklaard, waarna ze de woning verlaat (hoewel hij nog leeft, zal ze hem wel nooit meer terugzien). Visueel gezien mocht deze film er zeker ook wezen en zeker qua special effecten m.b.t. het steeds kleiner (in contrast met meubels, spullen, mensen en dieren) worden van Scott. Ik moest op een gegeven moment ook wel lachen dat hij in een poppenhuis ging wonen, welke in zijn eigen huis stond

De cast die in deze film best beperkt is (althans de hoofdrolspelers), deden het leuk en goed en vooral dan natuurlijk hoofdrolspeler Grant Williams (in de rol van de krimpende Scott Carey), die deze film volledig draagt en ook naar een hoog niveau tilt. Ook Randy Stuart (in de rol van Louise Carey, die in eerste instantie nog de vriendin is van Scott en daarna zijn vrouw is) deed het goed, maar qua schoonheid verbleek ze wel t.o.v. April Kent (in de rol van dwerg Clarice), die ook een stuk jonger is.

Ook deze mooie zwart/wit Fantasy / Drama film van regisseur Jack Arnold is me weer goed bevallen en de film kijkt zich met 80 minuten ook gewoon weer lekker weg en weet daarbij eigenlijk vanaf de eerste tot de laatste minuut te boeien en te vermaken en zelfs wat te ontroeren, want het is zeker geen verhaal met een happy end. Op naar "Creature from the Black Lagoon (1954)", die ik waarschijnlijk in het weekend ga bekijken.

P.S. wel geinig dat op de filmposter van destijds stond "Not suitable for Children"

Als je denkt aan sci-fi films uit de jaren 50 vol special effects, denk je al snel aan hopeloos gedateerde monsterflicks. Maar The Incredible Shrinking Man is van een heel ander kaliber. Een zeer eenvoudig uitgangspunt en een ijzersterke uitvoering. Richard Matheson wilde oorspronkelijk de film door middel van flashbacks laten vertellen, maar de studio stond op een lineaire vertelling. Gelukkig wordt de introductie interessant genoeg gebracht. De film is die eerste helft niet spannend, maar focust zich vooral op het drama. Soms wordt het erg geestig, zo is het beeld van Scott aan een tafel met een enorme kop koffie hilarisch. Maar de spanning en sensatie beginnen pas als Scott alleen thuis wordt gelaten en later in de kelder belandt. De veelbesproken sequenties met de kat zijn fantastisch en van de spin krijg ik nog steeds kriebels. Uiteraard zijn bepaalde effecten van een film van ruim 60 jaar oud inmiddels wat gedateerd, maar een deel ziet er nog steeds verrassend goed uit. Maar het is vooropgesteld ongelofelijk charmant.

4 sterren.

Uitstekende film over een man die door een onverklaarbaar fenomeen steeds verder krimpt. Goed uitgewerkt en niet alleen visueel gezien. Inventieve decors waarbij uiteraard flink gespeeld wordt met het perspectief. Verder wordt het allemaal vrij avontuurlijk gebracht met ook een paar spannende momenten en een onconventioneel einde. De special effects zijn verouderd, maar dat doet verder weinig af aan het geheel.

Prachtfilm en dit op verschillende niveau’s.

Uiteraard - hoe kan het ook anders - is de film een kind van zijn tijd. Angst voor het moderne leven gecombineerd met atoomoorlog paranoia - dus insecticide gecombineerd met radioactiviteit. Wat toch een soort afstandelijkheid creëert alsof je kijkt naar iets van vervlogen tijden. Niet dat het gevaar voor een atoomoorlog vandaag weg is, maar na decennia gewenning speelt het toch minder.

In tegenstelling tot vele ‘radioactieve’ films van die tijd - en voor zover ik weet - heeft de straling deze keer geen vergrotend maar een verkleinend effect. Dat lijkt me toch wel een origineel onderscheid. De film blinkt uit in creativiteit met gigantische decorstukken en de wijze waarop de ongelooflijk krimpende man met zijn wereld omgaat. Op dat niveau is het echt een heel leuke, entertainende film. Af en toe merk je dat ze gebruik hebben gemaakt van screens maar dat mag de pret niet drukken. Alvast minder storend dan slechte CGI van tegenwoordig. De filmmakers waren gewoon erg inventief met de middelen die ze hadden en met resultaat. Of hoe een donkere kelder even indrukwekkend kan zijn als één of ander exotisch oerwoud. Qua avonturen maakt het hier alvast geen verschil.

Op nog een derde niveau is deze film een diep existentiële, filosofische aangelegenheid. Hoewel de nadruk op de actie ligt zijn er verschillende dragende momenten waarop Grant Williams als krimpende man ingaat op zijn beleving. Eerst in relatie tot zijn leven met zijn echtgenote, nadien zijn er momenten dat zijn voice over zijn existentiële wanhoop/inzichten weergeeft. Wie als kijker wil, kan de eigen lichamelijke kwetsbaarheid relateren aan wat de krimpende man meemaakt. Zoals het idee van acceptatie dat op het einde naar voren komt. Accepteren wat niet veranderd kan worden. Op dat kantelmoment - van innerlijke monoloog - komt de krimpende man in harmonie met zijn wereld. Heel sterk is dit, en dat voor een Hollywoodfilm met cultstatus om heel andere redenen.

Om al die redenen één van de beste sci fi/ fantasy films die ik ooit gezien heb.

The Incredible Shrinking Man is op zich al een titel die direct je aandacht pakt. Lekker catchy en vat direct de film samen. Dat de film zelf dan ook volledig mijn aandacht wist te trekken is nog beter.

Onmiskenbaar is dit een product uit zijn tijd met de angst voor radioactief gedoe. Rond de pot draaien doet de film niet in de eerste akte. Integendeel, we worden direct in de actie gegooid. In het begin traag maar gestaag. Dan krimpt de man sneller en vaker en wordt er meer op spektakel gefocust. En wat een spektakel is het. De trukendoos wordt opengetrokken en het ene verbazingwekkende effect volgt het andere op. Vooral bij de spin zat ik echt te gillen als een klein kind.

Jammer dat de derde akte iets te veel van hetzelfde te bieden heeft. Wel een lekker nihilistisch sfeertje. Een film die toch wat met je doet, zeker op het einde.

3,5*