Un Coeur En Hiver (1992)

Mooie sfeervolle film, die gedragen wordt door de drie uitmuntende hoofdrolspelers.

Dit is een van Auteuils beste rollen (Jean de Florette is mijn favoriet) en de rol is hem op het lijf geschreven. Zou me niets verbazen als de rol met Auteuil in het achterhoofd is geschreven.

De locaties zijn in deze film erg belangrijk, ze dragen erg bij aan de sfeer.

Op psychologisch vlak steekt de film goed in elkaar. Zou dit niet zo zijn dan was dit al gauw een doorsnee Franse praatfilm geworden.

Wat mij betreft valt de film iets te vaak in herhaling. Ik vind dat de film wat te veel in restaurants afspeelt. Dat versterkt natuurlijk de kilheid en zakelijkheid waarin Auteuils personage zich graag begeeft, de film wordt er wel eentoniger op. En uit die gereserveerde vriendin waarmee hij afspreekt komt niet zoveel zinnigs.

Schitterend ja. Maar wat daar in een film die nota bene over een violiste en een vioolbouwer gaat origineel en ongewoon aan is, ontgaat me. Of was jouw opmerking ironisch bedoeld?

Fijne Franse film,

Het tempo in de film ligt niet al te hoog. De film focust zich op de ontwikkelingen van een sympathiek aandoende man die zijn omgeving ter zijner tijd liever wat op afstand houdt, waardoor hij voor de buitenwereld aardig en oppervlakkig blijft en voor de intimici een ware hel, omdat emoties maar zelden worden beantwoord.

Emmanuelle Béart is degene die de show steelt in deze film. Net zoals in Manon des Sources, ziet ze er geweldig uit. Zonder dat het ongeloofwaardig overkomt als zij een viool ter handen neemt. De muziek in deze film sluit perfect aan op het thema. De tempowisselingen klinken niet alleen voor het gehoor dynamisch, ook het lichaam beweegt heftig mee. Of ze nou een nomaad speelt of een geslaagde ex - conservatorium studente, ze gaat er helemaal in op.

Visueel verder niet echt bijzonder. Alhoewel de film wel onderhoudend is. Op de ritjes in de auto is niets aan te merken evenmin op het af en toe in beeld brengen van de wijde omgeving, als een soort van metafoor van het vluchten. Verder een schitterende filmposter hierboven. Tevens een fijn, intiem moment in een film die niet bolstaat van de vele plotontwikkelingen. 4*

Mooie film. Fantastische Auteuil, fantastische Béart en samen zijn ze nog beter. Enorm sterke wisselwerking. Verder ook een prachtige psychologische ontwikkeling van Auteuil. Echt voelbaar, zelfs als hij niks zei, was het allemaal van zijn gezicht af te lezen Film kent een langzame, doch sterke opbouw, met veel gepraat, maar wel interessant. Film boet alleen tegen het einde in aan kracht als Béart even uit beeld verdwijnt, maar verder heel sterk. 3,5*

Vreemd dat je er gewoon van opkijkt als er zowaar intelligente dialogen in een film plaatsvinden. Maar dit is er eentje van.

Ik zat er echt even van te kijken, kan me niet eens meer herinneren zulke gesprekken gezien te hebben op film.

Niet dat het allemaal super diepgaand is maar toch. Het kan al snel vervallen in pseudo-intellectueel geneuzel en de scheidslijn ligt vaak bij de kijker.

Het is allemaal fijn subtiel gebracht wat toch wel een verademing is tegenwoordig.

Wat een mooie verassing. Prachtige film die op de een of andere manier ook steeds beter wordt in mijn gedachten. Moet zeggen dat mdj de film nog het best samenvat met rustige film zonder dat hij traag is. De film neemt overal zijn tijd voor maar het blijft constant boeiend. Dit is natuurlijk mede te danken aan Daniel Auteuil want hij zet prachtig een emotieloos man neer die toch weet te boeien. Maar Andre Dussollier en Emmanuelle Beart mogen zeker niet vergeten worden. En hoewel ik de ontknoping al lang zag aankomen vond ik dat toch geen probleem. De film bleef boeiend en vooral heel erg authentiek.

4,5 *

Film wist letterlijke de juiste snaren te raken, heel mooi. Heerlijk langzaam en subtiel opgebouwde scenes, met heel natuurlijke en uitstekend acterende spelers. Er wordt een prachtig verhaal gecreeerd om de muziekinstrumenten heen, die ondertussen veel toevoegen aan deze film. Mooie dialogen weten alles bij elkaar te houden.

Het personage van Maxime is noodzakelijke voor deze film, totaal niet nutteloos. Ik begrijp je punt wel, hij lijkt niets toe te voegen, maar op de achtergrond is hij daadwerkelijk wel aanwezig en speelt hij door subtiele gebeurtenissen een onmisbaar personage.

Prachtige film! Daniel Auteuil is één van de beste Franse acteurs die ik tot nu toe heb mogen aanschouwen. Daarnaast is het altijd zeer prettig om naar Emmanuelle Béart te kijken. Wat een mooie vrouw is dat toch!

De film bestaat voornamelijk uit gesprekken, maar verveelt geen enkel moment. Ze staan bol van subtiele, doordachte uitspraken en veelzeggende gezichtsuitdrukkingen. Een genot om naar te kijken. En dan de climax, en om eerlijk te zijn zag ik de "clou" echt totaal niet aankomen en was er ook best door overdonderd. Een aantal gezichtsuitdrukkingen die me eerst niets zeiden werden in één klap duidelijk. Leuk is dat, als dat gebeurt in een film, als de kijker echt wordt verrast en niet nadien zegt dat de film nogal voorspelbaar was.

Prachtige subtiele film inderdaad. Ik sluit me aan bij het bericht van mdj. Het personage van Stephane is zeer intrigerend en diepzinnig. Op bepaalde momenten denk je hem door te hebben waarna je later weer totaal verrast wordt. Voor mij blijft het toch de vraag hoe z'n gevoelens voor Camille écht waren. Door de vele kleine details en gezichtsuitdrukkingen geloof ik niet dat hij simpelweg niet in staat tot liefde was. Wat ook uit de einde is af te leiden. Camille vraagt of hij van de oude man hield, waarop hij antwoordt: "Hij was de enige, dacht ik voor een lange tijd"

Hieruit kán je concluderen dat hij weldegelijk van Camille hield, maar er gewoon te laat achter kwam. Maar duidelijk is het in ieder geval niet.

Béart is beeldschoon en speelt ook geweldig. Haar frustratie na waarschijnlijk haar eerste afwijzing in haar leven was erg voelbaar.
Ik vraag me af of ze echt zo goed viool kan spelen, het zag er wel zeer geloofwaardig uit.

De muziek is trouwens prachtig, het geeft deze film net dat kleine extra's om er helemaal in op te gaan. 4.5*

Ik ben wat minder enthousiast dan de meeste hier. Het is geen slechte film, maar ik zie er ook niets bijzonders in. De acteurs spelen goed en de dialogen en de karakters zijn interessant genoeg om de volledige speelduur te blijven boeien, maar ik voelde er verder niets bij. Het bleef allemaal op afstand. Jammer, want ik had op meer verwacht.

3*

Een film met een voor mij op het eerste oog niet echt bijzonder verhaal, waar ik toch wel nieuwsgierig naar was omdat ik al zoveel goede dingen over Emmanuelle Béart heb gehoord. Nou daar is in ieder geval niets teveel over gezegd. Wat een actrice zeg! De charme, de uitstraling, de stijl, ja het klopt eigenlijk allemaal bij haar. Ook Daniel Auteuil speelt erg goed in deze film en de scenes met Béart samen zijn voor mij de hoogtepunten van deze film. De film komt wat langzaam op gang, maar wordt dan uieindelijk nog best wel interessant. Helaas deed het mij qua gevoel allemaal niet zoveel en heeft de film naast het sterke acteerwerk ook niet zoveel meer te bieden.

3,0*

Een film waarvan ik niet wist wat ik moest verwachten. De berichten die ik hier las waren toch allemaal positief en ik besloot ik me aan te sluiten bij deze pakketservice.

In kan me erg goed vinden in de voorgaande 3 berichten. Een film die niet echt bijzonder is en pas laat op gang komt. Het eerste uur vond ik vrij saai. Er gebeurd weinig tot het laatste half uur waarin de gevoelens tussen de personages zich uiten. Deze acteren ook zeer sterk. Emmanuelle Béart is niet alleen een plaatje!

Jammer genoeg sprak de film me weinig aan. Ik verwachtte een wat meer ontroerend en aangrijpend verhaal maar dit deed me niet echt iets.

Zo zie ik ze graag! Un Coeur en Hiver is een pure personagefilm, met diepgaande dialogen, goed acteerwerk en vooral zeer overtuigende karakters. Je raakt al snel verzeild in de hoofden van de personages om met hen mee te denken, mee te begrijpen. Door deze dynamiek met de toeschouwer denk ik dat iedereen anders tegen de film zal aankijken.
Kernpunt is het schijnbare onvermogen van Stephane om liefde te voelen en zijn eerlijkheid daarover. Interessant wordt het vooral wanneer hij zijn vriendschap met Maxime typeert als een transactie van wederzijdse belangen. Camillia ziet dit als een devaluatie van die relatie maar kan vervolgens zelf geen liefde opbrengen voor iemand van wie ze geen liefde terugkrijgt, waarmee uiteindelijk ook liefde een soort ruilhandeltje wordt. Aan het einde twijfelde ik nog steeds over het gevoelsleven van Stephane. Hij lijkt toch een stuk sympathieker en meer integer dan levensgenieter Maxime. Zijn gevoelens dan het enige wat telt? Houdt hij zichzelf en anderen eigenlijk niet voor de gek met zijn kille woorden? En wat zegt de hulp bij zelfdoding die hij zijn beste vriend verleent over zijn vermogen tot liefhebben?
Er wordt fantastisch geacteerd in dit hoogstaande drama. Met name toch Auteuil speelt een perfecte rol. Over Emmanuelle Beart kan ik weinig zeggen, die is te mooi om een objectief oordeel te geven. Wat een engel. De cinematografie van Un Coeur en Hiver mag dan niet meer dan conventioneel zijn maar dit ondersteunt wel erg goed de sterke punten van de film. Op z'n tijd komen er trouwens genoeg mooie shots voorbij om het visueel niet saai te maken (bijvoorbeeld het gesprek in de auto). De fraaie muziekscenes doen de rest en geven deze typisch Europese kwaliteitsfilm nog meer allure. Ik ben onder de indruk.

Toen ‘Un Coeur en Hiver’ toevallig in de pakketservice opdook, dacht ik dat de naam Claude Sautet ergens in de verte wel een belletje deed rinkelen. Bovendien ligt het onderwerp mij (als klassiek-, lees Ravel-“liefhebber”) wel, dus daarvoor moest ik het zeker niet laten. En uiteindelijk was het de ensemblecast (Daniel Auteuil en Emmanuelle Béart zijn toch grote namen in de Franse cinema) die mij deed intekenen op de lijst.

Het resultaat stemt mij echter eerder ongelukkig. Eerst en vooral heb ik een hartgrondige hekel aan alles dat ook maar naar de nineties ruikt, en de aankleding doorheen de ganse film is werkelijk spuuglelijk. Bovendien staat Auteuil anderhalf uur lang met een vreemde frons te acteren, waar je al na een klein uur op uitgekeken raakt.
Ook de plot laat nogal te wensen over: het is meteen duidelijk wat Stéphane en Camille voor elkaar voelen (onvermogen tot liefde, laat me niet lachen! ), maar helaas blijken zij niet bij machte om de liefde bij elkaar af te lezen. Dat levert een film op die uiteindelijk veel sneller zou kunnen verlopen (ook gezien Stéphane’s totaal irrationele reactie als Camille haar gevoelens opbiecht), en die geen bij de haren gesleurde subplot nodig heeft over “een vriend helpen sterven” (waarbij Auteuil dan plots wél het vermogen aan de dag legt om lief te hebben? ).

Het is echter niet allemaal kommer en kwel. De Ravel-interpretaties zijn werkelijk heerlijk, ook al worden ze zodanig overdreven over het scherm uitgesmeerd dat het haast belachelijk wordt om zien. Ook met het einde was ik, ondanks alles, behoorlijk tevreden: Stéphane en Camille die allebei ongelukkig blijven (in hun verlangen naar elkaar), Maxime (die zichzelf als overwinnaar beschouwt) verliest het pleit, ook al weet hij het zelf nog niet.
Veel potentieel toch, in deze film, maar te slapjes uitgewerkt. Claude Sautet kan ik vanaf nu dan ook voor de rest van mijn leven vergeten…?
2,25*

De films van Sautet weten mij maar niet te boeien. Alles verloopt zeer traag met veel te veel gepraat. Ik had van deze film nog enigszins wat verwacht wegens Emmanuelle Beart, maar dat mocht niet baten. Dit bloedserieuze liefdesdrama oogt zo depri, dat ik er bijna zelf treurig om zou gaan worden, ondanks dat de zon nu vol in mijn kamer schijnt. Ook de cinematografie en de score stemden mij niet tot vrolijkheid. Ik kon mij bovendien ook totaal niet inleven in de hoofdpersonages. Met mensen die geen gevoelens kunnen uiten heb ik doorgaans niets. Dat doen ze zichzelf aan. In een liefdesdrama wil ik hartstocht, zoals in Adèle, die van het scherm spat en daar is geen eindeloos geleuter voor nodig zoals van koude personages in dit drama die denken dat alles in woorden uitgedrukt moet worden.

2,0*

Ondanks het emotionele thema is het verhaal simpel en rationeel. Maar de uitwerking is uiterst verfijnd, en ook de uiterlijke verzorging is prachtig. Ook het zeer mooi kleurgebruik en het oog voor detail dragen bij aan de eigenaardige sfeer en maken het een genot om naar te kijken. Ben zeer verrast, niet in de laatste plaats vanwege de specifieke invalshoek waarvoor gekozen is.

Een film die mij best wel licht, maar niet evident is omdat het niet bepaald schittert in cinematografie of vrolijkheid. In de hoofdrol zien we Daniel Auteuil, een violenbouwer die op het eerste zicht een rustige passionele man is. Hij heeft weinig woorden nodig in z'n samenwerking met zijn partner, heeft een muzikaal gehoor en is zeer talentrijk in het maken van violen. Veel meer dan z'n partner Maxime, die wel vlot is maar minder diep gaat in de muziek en het vak.

Emmanuelle Béart als de violiste wordt dan ook aangetrokken door hem. Al in het begin merk je bvb bij de discussie aan tafel over kunst, dat Stéphane niet echt een mening heeft over het onderwerp. Of liever gezegd, geen eigen opinie. Stéphane is dan ook naar buiten toe alles behalve passioneel. Zijn samenwerking met Maxime is vooral een partnerschap en geen vriendschap volgens hem. Wat Maxime anders denkt. En later als z'n beste vriend sterft, zegt hij dat die de enige was waar hij van hield (tot dan).

Een interpretatie die ik las via IMDB, kon ik wel plaatsen. Namelijk dat Stéphane zijn hart nooit heeft durven laten spreken omdat hij homo was. Z'n relatie tot Maxime was geen van vriendschap, maar misschien van zijn kant wel één van liefde. Dat hij niet durfde tonen, omdat Maxime getrouwd was. Met Camille klikt het zeker wel, maar is er geen sprake van liefde en z'n hart is al zo lang in een liefdeloze modus, dat hij het niet kan en wil verwoorden.

De parallel met het leven van Ravel kan je hierbij doortrekken. Liefde stond ook niet bepaald hoog in het leven van de componist. En er zijn al meerdere meningen die van oordeel zijn dat Ravel homo zou geweest zijn. Net als bij de film blijft het bij speculaties.

Un coeur en hiver is een film die duidelijk ruimte laat voor eigen interpretatie. Over een man die z'n gevoelens om welke reden dan ook niet wil of kan uiten. Met sterke acteerprestaties van vooral Auteuil en Béart. Die by the way een relatie hadden (en later getrouwd) op het moment van de film.

Film over romantiek, afgewezen liefde,...zeker, maar ook een psychologisch recit waarbij Sautet een speciale, subtiele sfeer weet te creëren en het boeiend houdt. Natuurlijk kan hij rekenen op een stel uitstekende acteurs, als de mooie Emmanuelle Béart en een uitstekende Daniel Auteuil, als de man die vriendschap en liefde uit zijn hart sluit, vandaar de titel van deze film.

Als één zin rechtstreeks vanuit het hart de mond bereikt moet deze wel waar zijn. Het is deze zin die het verborgen gevoelsleven van Stephane in een ander daglicht stelt. Als geen ander kan Daniel Auteuil een verknipte persoonlijkheid verbeelden, niet groots maar uiterst miniem en verfijnd, vooral zijn oogopslag wekt de indruk met een raadselachtig wezen vandoen te hebben. Die ene zin, waarna Camille in de auto met betraande ogen uit beeld verdwijnt en de film eindigt, spreekt boekdelen.

... "Ik heb lang gedacht dat hij de enige was van wie ik hield." ...

Een mooi subtiele film en prachtige rol van Daniel Auteuil.