Les 7 Jours du Talion (2010)

Niks voor mij.

Al dacht ik van tevoren dat dit zeker wel iets voor mij zou zijn. Ik kan traagheid en bruutheid op den duur best waarderen, en deze twee kunnen samen een sterk element vormen. Ondanks dat 7 Days van elk eerdergenoemd element behoorlijk wat bevat wist deze film me niet echt te grijpen.

Dat kan ermee te maken hebben dat de personages op geen enkele manier weten te boeien. Standaard opgezet en ingevuld, ze weten de personages nooit echt tot leven te wekken. Wel worden er enkele pogingen voor gedaan, maar wat mij betreft blijven de personages net zo levenloos als de uitstraling van de film zelf.

Overigens wil ik niet zeggen dat het levenloze een slecht element is qua uitstraling, want de grauwe en droevige cinematografie past perfect in de film. De toon is keihard en koud, tevens passend bij een film zoals deze. Ik kan niet zeggen dat het geweld echt bij me binnenkwam verder, maar de opzet is hard genoeg om het ergens te laten werken.

De martelingen vormen verder overigens ook niet het middelpunt van deze film, want 7 Days gaat toch aardig veel voor drama. Het punt is dat de drama me totaal niet interesseert en het ontzettend trage tempo zit dit alleen maar meer in de weg. Ik moet zeggen dat ik me behoorlijk heb verveeld tijdens het kijken naar deze film, terwijl ik dit soort films normaal gesproken prima uit te kijken vind.

De remake, Daddy's Little Girl, leek iets meer richting de martelingen te gaan en die kwamen daar wat mij betreft ook harder binnen. Ik prefereer dan ook als 1 van de weinige de remake over deze film. Ik kon hier totaal niet inkomen. De toon is juist en bruut, maar de film zelf maakte verder geen indruk op me. Met veel moeite uitgekeken, sorry. Wel nog extra punten voor de toon en cinematografie.

Deze film is niet je traditionele horrorfilm...er zijn geen geesten, zombies of een seriemoordenaar die achter jeugdige aanjaagt. Het is ook geen rechtaan rechttoe wraakfilm die eindigt in "martelporno" De film gebruikt het martelen, ondanks bekende attributen en brutaliteit, niet om je bloederig te schokken. Voor een film met hetzelfde thema maar wat simpelere opstelling kan je beter naar Daddy's Little Girl (2012) kijken. Nee deze film stelt alleen de hypothetische vraag; Wat zou je doen als je dochter verkracht en vermoord werd en je weet wie de dader was? Daarmee is deze Frans-Canadese film, een martelfilm die zich verwijderd van martelporno-films. Regisseur Daniel Grou neemt ook geen echt duidelijk standpunt in. Hij laat het aan de kijker om te beslissen over de zin en/of de onzin van geweld. Het is meer een fascinerende studie van de donkere kant van de mens die de grens tussen goed en kwaad op ingewikkelde wijze vervaagt. In de film volg je een doodgewone man, eentje die waarschijnlijk geen vlieg kwaad zou doen. Hierdoor is het ook gemakkelijker om zich met hem te identificeren. Door dat realistisch karakter en het ontbreken van muziek, maakt de film net dat tikkeltje intenser. Een ander interessant ding dat deze film naar voren brengt, is Bruno's weigering om met Lemaire te praten, zelfs als hij hem martelt. Aan het einde van de film krijg je, zoals het hoort, geen echt antwoord! Ook visueel is erg goed passend, grauwe kleuren geven de film een ​​heel koud en afstandelijk gevoel. Uiteindelijk was dit een goede grafische thriller met een bittere, zwartgallige, sombere toon een mooi alternatief biedt voor de vele andere wraakfilms in het subgenre.

Niks nieuws deze film, maar ik vond hem best lekker om te kijken. Is natuurlijk geen vrolijke film, en inderdaad de kleuren maken hem nog grauwer en harder. Wat doe je als er zoiets gruwelijks in je leven gebeurt. Elke mens zal anders reageren, maar de meerderheid zal toch kiezen voor om het in het latijn te zeggen, zoals het in de bijbel staat..."ius talionis

Ik heb eens gelezen dat op het moment dat je ouder wordt (en dan bedoel ik niet verlepter zoals we allemaal worden, maar vader of moeder worden) dat er echt het een en ander ge-rewired wordt in je brain. Sinds ik tijdens de horrorchallenge twee jaar geleden zelf pappa werd, kan ik dat volmondig beamen. You don't know shit, until it actually happens. Or you don't, wat ook volledig ok is; ouderschap is absoluut geen moetje. Maar wie zich op dat pad begeeft, die maakt absoluut wat mee qua nieuwe liefde, nieuwe frustratie, nieuwe zorgen en potentieel nieuwe woede. Dat kan een leidster zijn op het kinderdagverblijf die niet doet wat je graag zou zien. Of een kind dat jouw kind pest. Maar wat als een ziek figuur je kind verkracht en vermoord....? Wat doe je dan...

Ik weet het niet, en ik hoop er nooit achter te komen. Maar Daniel Grou doet een serieuze verkenning van de resulterende wraakneiging, die meer aan Haneke doet denken dan aan de sensatie van Law Abiding Citizen (2009) of Man on Fire (2004). En dat is tegelijkertijd beter, én minder leuk. Wat uiteraard stemt tot nadenken.

Butler's karakter verloor mijn sympathie volledig toen hij op de parkeerplaats die (in mijn ogen) onschuldige vrouw opblies. Denzel daarentegen heb ik tot de credits aan toe toegejuicht. Hoe anders is het hier... Grou is niet uit op effectbejag of sympathie, er is geen opzwepende score, alleen de rauwe ellende, het trauma, en de reactie daarop.

Dat is misschien niet voor iedereen, en het is niet iets dat je 'voor de leuk' kijkt. Maar ik zou willen dat we iets meer van dit soort films hadden, ook al blijft een antwoord uiteindelijk uit. Of toch misschien juist wel daarom?

3,7*