Les 7 Jours du Talion (2010)

Deze heb ik gezien op BIFFF Filmfestival. ( http://www.bifff.org )

Om de één of andere reden had ik me aan een rasechte martel-horrorfilm verwacht, maar dat is deze in de verste verte niet geworden. Je kan hem nog het best vergelijken met bv. 'Caché (2005)' van Michael Haneke wat betreft Dramatiek en uitwerking van het verhaal.

De Martelscènes die er in voorkomen lijken dan weer zo weggelopen uit een Horrorfilm zoals bv. 'Hostel (2005)'.

Het grootste deel van deze film zit je dus naar een uiterst traag vorderend Drama te kijken. Er is geen filmmuziek en de beelden lijken allemaal in natuurlijk licht te zijn opgenomen. Deze aanpak zorgt voor een realistisch gevoel, maar wat mij betreft vorderde hij véél te traag.

Dit was de nachtfilm van die dag op het BIFFF-Filmfestival, dan zitten enkel nog de 'die hard' filmfans in de zaal. Die verwachtten uiteraard een 'gore' afsluiter na alweer een lange filmmarathon maar kregen dat met deze '7 jours...' niet te zien. Het rumoer in de zaal vond ik deze keer storend, aangezien het thema dat behandeld werd (kinderverkrachting en moord) zich daar niet toe leende.

6,5/10.

Da's een voorlopige score, misschien als ik hem eens rustig thuis kan bekijken dat dit drama beklijvender zal overkomen.

Verwacht je aan een trage, realistische film die handelt over de gevolgen van kinderverkrachting / moord en de impact er van op de ouders. In het bijzonder dan de vraag of wraak nemen op de dader enige zin heeft. Elke normaal denkende mens zou denken van wel, maar is dat wel zo...?

Zo.. best hard..

Er zijn een paar behoorlijk pijnlijke scènes, maar het draait vooral om de vraag in hoeverre je jezelf en je omgeving een dienst bewijst met wraak (en of een gevangenisstraf afdoende is). Geen platte gore dus.

Als je geen problemen hebt met de traagheid, wordt de film na een uurtje behoorlijk ongemakkelijk. De wraak is begrijpelijk, maar vroeg of laat breekt een moment aan waarop je je afvraagt of het doel de middelen heiligt.

Het schiet wel te ver door wanneer een andere moeder erbij betrokken raakt. Een onbegrijpelijke handeling van Bruno die uit de lucht komt vallen, alsof het bedoeld is om het morele dilemma nog eens te benadrukken. Maar dat was al duidelijk zat, ook omdat er al genoeg anderen zijn met een eigen visie (zijn vrouw, de rechercheur en een agent.

Het slaan en dumpen van de vrouw vind ik dan ook veel te geforceerd. Een nogal lompe manier om er bij de kijker in te drammen dat Bruno afglijdt. Maar goed, voor de rest is de film realistisch: aardig geacteerd, deprimerende grauwheid en muziek ontbreekt.

Het psychologische een-tweetje tussen de twee kerels had van mij wel veel meer aandacht mogen krijgen. De karakters blijven nogal leeg, eendimensionaal. Op momenten neigt de film ook teveel naar een politiethriller.

7 Days zet je even aan het denken maar de uitwerking van het thema vind ik te kort door de bocht waardoor het wat pretentieus wordt. Geen stomp in de maag, maar de film maakt wel indruk door die typische hardheid en het realisme van Franstalige films.

3,5*

Sterk.

De traagheid van de film is juist één van de sterke punten. Het versterkt de sfeer en zorgt ervoor dat het uitstekende acteerwerk nog meer centraal komt te staan.

De film schiet, zoals Bottleneck ook al aangeeft, wel te ver door wanneer een andere moeder van een verkracht kind betrokken raakt. Het komt niet alleen uit de lucht vallen, het verpest ook iets van de manier hoe Bruno wordt neergezet. Beetje vergezocht. Misschien bedoelt om de politie dichterbij hem te brengen? Daar had wat mij betreft makkelijk iets beters voor verzonnen kunnen worden.

Maar goed, verder toch een sterke film die erg realistisch aanvoelt. 4*

Ik weet niet veel over Canadese films. Het is nieuw voor me, maar zeker wel interessant. Na het lezen van enkele recensies hier heb ik dan ook besloten de film te kijken, en vanavond kwam het er eindelijk van.

De film begin goed. Je krijgt direct de vader-dochter band te zien en hoe ze met elkaar omgaan. Vlechten maken, hand in hand lopen, grapjes maken en hier en daar een dikke knuffel. Papa is de beste en de sterkste man van de hele wereld en zij is ''daddy's little girl''.

Daarna krijgt de film al snel een zwartgallige wending, als de kleine Jasmine niet op school is teruggekeerd. Als kijker kun je je vanaf dat moment identificeren met de ouders. Je hoeft zelf geen kinderen te hebben om te begrijpen hoe verschrikkelijk machteloos en verdrietig je je dan voelt. De scène waar ze haar levenloze en bebloedde lichaam vinden maakte me dan ook erg emotioneel. Hoe kan je dat beeld ooit nog vergeten?

Het leven zal nooit meer hetzelfde zijn. De nachtmerrie begint.

Wanneer de dader voor het eerst in beeld komt, en je die zelfvoldane grijns op zijn gezicht ziet voel je direct pure haat. *Eline, het is maar een film.* Niks film, dit gebeurt vaak. Veel te vaak. Dat die smeerlappen gestraft moet worden is duidelijk, en als ouders zijnde heb je natuurlijk echt de behoefte om zo iemand helemaal kapot te maken. Het verandert rustige, zorgzame mensen in monsters.

En dan kakt de film een beetje in. De ontvoering verliep vrij gemakkelijk, die vrouw zit volledig in zombie-modus (begrijpelijk wel) en pa wordt langzaamaan gek en begint aan een Saw-achtig spel met de moordenaar van zijn kind. Heb helaas meerdere keren aan de Saw-reeks teruggedacht, maar dat heb je al snel als je martelingen ziet in films.

Sommige scènes vond ik ook vrij lang duren. '' Nu weten we het wel, dat je naar het gekrijs en gesmeek van je slachtoffer zit te luisteren. En ja, we weten ook dat je met een dikke ketting flinke klappen kunt uitdelen. '' Het over hem heenpissen was op zich wel een enigzins ''grappige'' scène, voor zover dit soort films grappig kunnen zijn..

Ik ben heel wat gewend van geweld in films. Ik kijk de smerigste horrors, de ranzigste slachtpartijen en zelfs de SAW-reeks en de Hostel's kan ik redelijk wegkijken. Maar dit is toch anders. Dit is vrij zorgwekkend. Door alle emoties die je voorgeschoteld krijgt én zelf voelt, is het lastig om de martelingen te aanschouwen. Het voelt echt, het voelt als de realiteit. Natuurlijk is het gewelddadig, maar ook echt psychologisch gemindfuck. Het is rauw en puur. Niet bij elke scène aanzwellende of juist harde muziek, maar stiltes. Stiltes, gehuil of gesmeek.

Als kijker wordt je ook telkens verrast. Helaas niet in positieve zin. Bambi? Like what the fuck.. Dat koosnaampje gaat 'm niet meer worden denk ik..

Het erbij halen van die moeder was een jammerlijk besluit. Ik begrijp het nog steeds niet zo. Voor mij had het in ieder geval niet gehouden, het was eerder storend dan verhelderend of interessant.

Ondanks dat toch een zeer beladen film die het voornamelijk moet hebben van haar emoties en het psychologische aspect. Als je puur gruwelijke martelingen wilt zien heb je de verkeerde film. Het gaat dieper dan dat.

3.5*

Ik vond deze film meer passen in de categorie psychologisch drama, alhoewel de martelscènes daarvoor waarschijnlijk te heftig zijn (niet voor de koelbloedige martelhorror kijker heb ik begrepen). De reden waarom ik deze film wilde kijken was n.a.v. de recensies die ik hier las dat de vader wraak gaat nemen op de verkrachter en moordenaar van zijn dochtertje en ik was erg benieuwd hoe dat uitgewerkt zou worden.

De film laat goed zien dat de vader de eerste paar dagen compleet verdoofd is (logisch na het verlies van zijn dochtertje). Daarna lijkt het alsof het steeds meer tot hem doordringt wat er is gebeurd en dat komt erg hard aan. De pijn van de vader kwam daardoor bij mij veel harder binnen dan de fysieke pijn van de dader. Wat ik sterk vond was dat op een gegeven moment duidelijk werd dat de vader bovenop de pijn van het verlies daarbij ook nog eens een schuldgevoel had wat enorm zwaar op hem drukte en de emoties en frustraties die daaruit voortvloeien reageert hij af op de dader. De wending in het verhaal met de andere moeder vond ik ook totaal overbodig. Op een gegeven moment is de vader finaal de weg kwijt en hij kan het niet accepteren dat er ook mensen zijn die hem niet steunen in zijn daad en dan gaat hij té ver. Ergens vraag ik me ook af of het niet was om zichzelf te overtuigen omdat daardoor zijn eigen twijfels werden aangesproken die hij niet kon accepteren..al met al een goede film met sterke en minder sterke scènes.

Sterke film.

Vooral de extreem kille uitstraling is een dik pluspunt. Grauw kleurpalette, veel stiltes (en niet alleen het weglaten van soundtrack, maar ook van omgevingsgeluiden) en af en toe hard toeslaan. Zelf de settings is levensloos.

Halverwege raakt Grou het een beetje kwijt, maar de laatste scene is schitterend. Die twee vraagjes zeggen eigenlijk alles en geven de film zo nog een mooie moraal mee. Hoe vaak kan je dat zeggen?

Aanradertje voor mensen die graag een nieuwe variant of de Franse horror wave zien. Een trage film die ook zeker zoveel steunt op drama dan horror, maar wel een behoorlijke impact achterlaat.

4.0* en een uitgebreide review

Boven gemiddelde Franstalige film. Het sterke van deze film vond ik dat de film in zowel kleur als geen muziek gebruik je een echt tragisch of misschien wel een melancholiek gevoel geeft en je de situatie nog beter kunt aanvoelen. Ik werd echt mee gezogen in de film. Alleen jammer dat het op drie kwart van de film wat langdradig werd, waardoor ik echt naar het einde ging verlangen. Het einde vond ik wel weer mooi gevonden. Zeer sterke film welke langzaam op gang komt,wil deze zeker over een tijd weer eens terug zien om te kijken of hij zo goed blijft.

Verwacht geen horrorachtige toestanden,dit is echt een trage Franstalige film (drama/thriller) voor de liefhebbers van dit genre.

Geen martelgang.

Door een andere aanpak en uitstekende cinematografie is deze Canadese concurrent van 'The Tortured' stukken beter. Alhoewel concurrent? Deze film zou ondanks de vele overeenkomsten een meesterwerk kunnen zijn. Maar dan alleen vergeleken met het eerder genoemde plastic product uit Hollywood.

Ook deze film verliest zichzelf al snel in torture-porn na een weinig diepgaande inleiding. Gelukkig blijkt de rit geen martelgang voor de kijker, zoals bij de 'remake' uit het beroemde buurland. Vanwege de setting, het acteerwerk, de realistische toon en het ontbreken van een score, werkt deze aanpak namelijk wel.

Goed.

Niet zo best.

De film begon prima en ziet er vooral erg aardig uit, maar verder bleef ik nogal met een leeg gevoel zitten na zo veel onnozelheid van de hoofdpersoon.

Geen idee waarom hij nou allemaal deed wat ie deed, maar het sloeg in ieder geval nergens op.

En (nog veel erger) na een half uurtje heb je het wel gezien en begint het allemaal wat te vervelen.

Had meer in gezeten.

Sombere wraakfilm, interessant qua morele vraagstukken die het script oproept maar qua uitvoering nogal vergezocht en sporadisch ongeloofwaardig. De ontmenselijking van de hoofdpersoon komt overtuigend over, maar op gegeven moment verliest de film aan kracht, vooral naar het einde toe. Het geheel gaat vervolgens een beetje als een nachtkaars uit.

Rape&revenge film, maar toch wel van een ander kaliber dan bv. I Spit On Your Grave of Last House on the Left. Waar het in eerder genoemde films meer om de vergelding an sich draait, drijft 7 Jours voornamelijk op een moreel conflict. Hoever kan/mag je gaan als je het recht in eigen handen neemt? Dit vraagstuk wordt hier mooi uitgediept en laat in combinatie met de sombere stilering en het expliciete martelwerk een behoorlijke impact achter. Maar er zat meer in, want de film wordt nodeloos lang uitgesponnen waardoor die impact gaandeweg vervaagt, het treffende einde ten spijt.

Ik heb de laatste jaren al zoveel van die horrorfilms met wraak nemen/martelen gezien dat ik deze 7 Days ook niet echt bijzonder wil noemen. De film wijkt wat af van bekendere wraaktitels als I spit on your grave doordat het hier allemaal best kil wordt gebracht. Geen soundtrack, rauwe beelden, kille ruimten...best goed. Verwacht geen pure martelfilm, want dan zit je fout. Sowieso ligt het tempo hier traag en krijg je later in de film vooral een Bruno met psychische problemen zien. Daarvoor heb je al wel wat gemartel gezien, maar echt bijzonder vond ik het niet. Daarvoor heb ik al genoeg van dit soort momenten in andere films gezien.

Op zich niet verkeerd dat de film later een plottwist gebruikt en zich wat meer richt op een veranderende Bruno, maar boeiender werd het niet. Ik vond het eerste deel van de film een stuk interessanter. Het werd later wat rommelig in de film. Het laatste half uur was best wel duf waardoor de film al voor het einde zijn glans kwijt is geraakt.

3*

Door het weglaten van muziek en alleen stemmen en achtergrond geluid te laten horen wordt er een kille, ijskoude bijna, sfeer gecreeerd die perfect is voor deze film. Het maakt de haat van de vader jegens de pedofiel die zijn dochter heeft verkracht en vermoord bijna tastbaar. Net als de leegte die ze achterlaat bij hem.
De martelscenes zijn hard maar nergens schokkend omdat je meevoelt met de vader en het die pedofiel gewoon gunt dat ie zo gemarteld wordt. Helemaal bij het stuk waarbij die gast hem uit begon te dagen en vertelde dat ie er nog 3 had verkracht en vermoord, maar dat zijn dochter de allerlekkerste was en dat ze het verdiende door de manier waarop ze gekleed ging. Daar kreeg ik spontaan kippenvel van. Brrr, enge gast.
De trage scene's worden wel vaak wat te lang gerekt en het stukje met die moeder van een ander slachtoffersloeg nergens op.
Het einde was wel weer fantastisch.
Prima film. Dikke 4 *

Redelijk sterke film.

Door de grauwe filter en het effectieve, rustige camerawerk draagt de film een heel goed 'verdrietig' sfeertje met zich mee. En samen met het acteerwerk vond ik dat het sterkste punt aan de film.

Het verhaaltje verloopt verder behoorlijk volgens de verwachtingen, inclusief de dader die eerst ontkent, dan toegeeft, en op een gegeven moment zelfs de vader gaat uitdagen met details over de verkrachting en moord. Maar eigenlijk is het verder de staat van de vader waar het om draait. Die had soms wat beter uitgewerkt kunnen worden, maar het doet het wel aardig uiteindelijk. Daarnaast maakte het zoeken naar het chaletje door de politie de film wat veelzijdiger dan ik had verwacht, al is dat ook weer niet de meest interessante kant van de film.

Donker en behoorlijk pijnlijk filmpje wat een realistische kwestie aan de kaart stelt. Ik heb weliswaar (nog) geen kinderen, maar ik neem aan dat iedere vader/moeder zich wel afvraagt waar hij of zij toe in staat is in zo'n situatie.

dikke 3.5*

Eentje met stootkracht en zowaar een ziel. Niet zoals zo vaak met veel onbesuisd gespetter van vlees en bloed, deze doet het heel anders. Zoals weinig geluid. Geen muziek, niet veel dialoog en een stille omgeving. Een beheerste film met grauwe kleuren en een sobere, ingetogen sfeer. Met uiteraard een slachtoffer die zich in allerlei bochten wringt om de dans te ontspringen.

Maar ook met een dader die heel wat verder komt dan de zoveelste beul. Zo wordt het oprecht pijnlijk en moeilijk om naar bepaalde handelingen te kijken en speelt Grou hoe langer hoe meer een subtiel spel van woede en twijfel. Het duurt alleen wat te lang en er wordt nog iets bijgesleept dat ook niet helemaal lekker zit. Buiten dat een uitstekende mix van horror en drama.

Zeer indringende film over een zwaar onderwerp, namelijk hoe je als vader zinspeelt om wraak te nemen op de verkrachter en tevens moordenaar van je dochter.

Het martelen wordt vrij expliciet in beeld gebracht, dat de film geen soundtrack heeft versterkt de algehele grauwe sfeer alleen maar. Waardoor het er best deprimerend uitziet, min of meer denk ik ook wel de gedachtegang van de hoofdrolspeler.

De laatste paar vragen van de interviewer stellen de kijker zelf ook aan de kaak en dan ga je jezelf echt afvragen of het wel moreel is wat de vader in deze film heeft gedaan.

3,5 Sterren.

De film begint veelbelovend, maar jammer genoeg kon hij me toch niet helemaal boeien. Vooral het laatste half uur was precies wel een beetje een lange zit. Het is ook niet echt een film die te vergelijken is met andere martelfilms. Hier zit er toch veel meer drama in.

Opmerkelijk is dat er geen muziek aanwezig is. Dit maakt de film redelijk kil.

De cast deed het wel overtuigend.

Tja, al bij al geen slechte film, alleen jammer dat er niet wat schwung in zat.

Een goede thriller/horror film....

Eigenlijk horror is mijn ding niet, kan niet

tegen voor een snee...

Prima thriller verhaal...

Prima acteerwerk...

Prima kwaliteit breedbeeld (geen

HD aanwezig)...

Prima achtergrond geluid/muziek

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Toch een origineel opgezette wraakfilm met een intelligentere boodschap dan de doorsnee martelfilms.

Wat de film goed laat zien is het feit dat vrijwel iedereen psychopathische neigingen kan vertonen in de daarvoor juiste omstandigheden. De pijn van een ander in bepaalde gevallen als genot ervaren. Soms geeft "gewoon dood" niet genoeg voldoening.
Op zo'n moment komt het aan op moreel besef (toch ook een vorm van intelligentie) en daar hebben zowel slachtoffer als chirurg in deze film overduidelijk een gebrek aan.
Door de wraakzuchtigheid van de chirurg is hij uiteindelijk in vrijwel dezelfde verwerpelijke voetsporen getreden als die van zijn slachtoffer, ware het 'slechts' op basis van een andere motivatie. Althans, zo zie ik het.
Beiden zouden jarenlang opgesloten moeten worden gezien hun geestesgesteldheid, alleen dan uiteraard niet samen op één cel...

Het acteerwerk vond ik behoorlijk goed en de film straalt een passende, sobere sfeer uit. Wel vond ik het allemaal wat te lang duren op sommige momenten en de film maakte bij mij ook weinig emoties los. Daarvoor is de wraak-formule toch wat te simpel. (Oh jee, gebrek aan moreel besef?... )

Wel aardig. 3,0*

Erg strak filmpje uit het Franstalige gedeelte van Canada, met ook een onderwerp waar ik wel maar mag kijken, want het is toch gewoon een schitterend idee waar je evengoed met plezier naar kijkt: een vader die iemand die zijn dochtertje verkracht en vermoord heeft, gaat martelen. Een betere straf is er niet voor dat soort smeerlappen, en al helemaal als het uitgevoerd word door de vader. De dvd-hoes die verwijst al de film naar Saw, maar hier loopt het toch net even iets anders uit.

Afin, zoals bekend: we maken kennis met verpleger Bruno Hammel die samen met zijn vrouw en 8 jarig dochtertje een rustig leven lijd. Totdat zijn dochtertje word verkracht en vermoord. De dader word, dankzij het DNA al snel opgepakt, maar Hammel vind dat niet genoeg. Hij bereid zijn wraak voor, huurt een blokhut in een ontraceerbaar gebied, kaapt de boevenwagen op een buitengewone manier, ontvoerd de kinderverkrachter Anthony Lemaire en laat zo voor hem zijn gruwelijke payback beginnen. Ondertussen proberen Bruno's vrouw en collega's op hem in te praten via de telefoon waar dan ook het psychologische machtstrijd begint. 7 Days is niet alleen maar een martelfilm en blijft wel realistisch. Bruno is eerst nog op dreef om elke dag (binnen 7 dagen) Anthony te martelen, maar uiteindelijk beseft hij dat hij er steeds minder mee bereikt en dat hij er niet warmer of kouder van word, alhoewel ik wel erg veel respect voor hem had (sorry, Kinderverkrachters mogen van mij nou eenmaal gruwelijk lijden) , maar later gaat dat respect ook weg als hij op TV een moeder van een van Anthony's slachtoffers hoort zeggen dat ze "Anthony allang vergeten is" waarbij de bezeten Bruno ook nog eens die vrouw ontvoerd om het leed bij haar onder ogen te laten zien. Bruno begint iig wel de controle te verliezen. Zoals gezegd: echt veel voldoening heeft hij er niet van: dat zie je ook maar aan het einde. Ik denk dan gewoon: of je nou voldoening ervan hebt of niet: Die Anthony is wel even goed op zijn plaats gewezen, ten koste van zijn mannelijkheid een paar flinke wonden en botbreuken. Nogmaals: van mij mag je een monster zijn, als het om kinderverkrachters of loverboys gaat. Dan vind ik je eigenlijk niet eens een moordenaar, maar ook geen held.

Verder gewoon een hele sterke provocerende film, waarbij je als kijker ook zelf mag kiezen aan het einde of je je erdoor van gedachten veranderd bent (mocht het bijvoorbeeld bij jou als vader overkomen) of niet. Het einde van de film, met de aftiteling als volgt, had wel een beetje een Seidl/Haneke feeling op een een of andere manier. Verder een hele knappe film die even iets anders doet met het wraak-thema.

4,0*

net gezien, lekker wraakfilmpje voor tussendoor soms wel wat traag, maar hou sowieso enorm van wraak en martelfilms en kan de vader volledig begrijpen, ze zouden alle pedo's, verkrachters en moordenaars zo moeten behandelen punt! allé een *3.5 omdat het gewoon lekker kil wraakfilm is

Opzicht best een aardige Franse wraak film, maar wel een beetje langdradig en soms ook wat saai. Het had voor mij ook wel wat grover (zeker ook omdat Bruno een chirurg was) gemogen want de martelingen (had meer iets weg van "martelen voor dummies") vond ik wel erg mild. Waarom niet iets met zijn genitale gedaan (hij was immers een verkrachter) of lichaamsdelen geamputeerd Maar slecht was de film zeker niet en ook de cast deed het wel aardig.

Weinig begrip en respect voor de vader. Is ook meer een ANTI-wraakfilm dan een wraakfilm, omdat zijn handelingen de pijn van het verlies van zijn dochter helemaal niet wegneemt. Zoals de gemartelde zegt : "je hebt er niet eens plezier in." Misschien krijgt de dader zijn verdiende loon, maar het helpt de vader niet verder in de verwerking van zijn eigen verlies. Erg heftige en realistische martelscènes, ben even moeten stoppen bij de colostomie-operatie . Heel neerslachtige en negatieve gevoelens doorheen de film, versterkt door de grijsachtige kleuren... je zou er zelf haast triest van worden. In zijn genre vrij goed maar zeer rauw en confronterend. Hou niet zo van het gratuite brutale aspect daarom niet meer dan 3*

Goeie film waarin een vader wraak neemt op de moordenaar van zijn dochtertje. Niet de gebruikelijke wraakfilm omdat de focus niet op het martelen zelf ligt, maar op de psychologische werking hiervan op het hoofdpersonage. Het geheel ontbreken van muziek versterkt de naargeestige sfeer van de film. Een kleine 3.5 sterren ondanks dat de film wel wat traag en eentonig is.

Een best sterke Canadese drama/horror die laat zien hoe ver iemand kan gaan om wraak te nemen op de verkrachter en moordenaar van je dochter. Vanzelfsprekend hoop je dat nooit mee te hoeven maken, zeker omdat ik ook geen kelder heb en alle nabijgelegen hutjes zijn verhuurd aan de plaatselijke scouting en andere heisluipers.

Les 7 Jours du Talion is een erg stille film die zelfs geen muziek kent. Het versterkt de rauwe sfeer zeker, al denken mijn oogleden daar nog wel eens anders over. Decors zijn ook veelal grijs en grauw. Depressieve uitstraling dus, maar maakt het geheel ook een beetje saai en zelfs een wat lange zit.

Legault acteert sterk, al kon ik me niet vol inleven in hem. Dit komt omdat de band tussen hem en zijn dochter nauwelijks aandacht krijgt. De martelingen waren goed in beeld gebracht en wonden waren uiterst realistisch. Maar over het algemeen vond ik dat Bruno zich nog inhield. Toen die zeven dagen van marteling om waren had ik iets van; is dit het nou? En die ontvoering van die vrouw sloeg echt nergens op en had met gemak achterwege gelaten kunnen worden. Het einde is wel goed.

Mensen die meer over dit onderwerp willen zien kan ik van harte Daddy's Little Girl (2012) aanbevelen. Ik vind die zowel op drama- maar zeker ook op horrorgebied veel sterker. Mensen die deze martelingen te ver vonden gaan moeten er echter niet aan beginnen.

Delicaat onderwerp, mooie uitwerking, maar te weinig diepgang.

De regisseur kiest duidelijk het onderwerp als een drama te benaderen,

de kwalificatie van horror-film is mij dan ook onduidelijk.

De al dan niet helende werking van wraak wordt onderzocht.

Met dat als hoofdthema mis ik een stuk verdieping. Er zat meer in. *3,0

Een fenomeen dat steeds terugkeert wanneer geliefden worden weggerukt, is het schuldgevoel dat bij de naastbestaanden (veelal de ouders) ontstaat en dat zelfs leidt naar elkaar de schuld toeschuiven.

De handeling van het hoofdpersonage vond ik wel extreem, al is het zekerlijk begrijpelijk dat in dergelijke gevallen men de dader eveneens erg fysiek leed toewenst, maar tussen de gedachte en de uitvoering ervan ligt toch nog een brede weg.

Hoe dan ook sterke film die indruk maakt.

Passend slot.

Morbide.

De kille, ijzige uitstraling is iets wat vanaf minuut één tot aan het einde blijft hangen. Sobere, mistroostige contreien, grauw kleurenwerk, en gespeend van elke vorm van soundtrack. Louter de ijzige stiltes resteren. Tel daarbij op een aantal bestiaal brute martelscenes, die echter wel in gedoseerde getale komen, en je kan tot de conclusie komen dat dit geen vrolijke film is. Wel een redelijk indrukwekkende.

Tweede helft zet Grou helaas wel een paar misstapjes. Het er met de haren bijgesleepte zijpaadje met het eertijdse slachtoffer was bijvoorbeeld overbodig. Sowieso had de film qua lengte wat ingeperkt mogen worden, al is de eindscene zeker de moeite waard. De twee afsluitende zinnetjes spreken boekdelen.

Ondanks enkele jammere keuzes een best krachtige film. Eentje die afwijkt van de geijkte genreconventies, en een paar rake klappen uitdeelt. Ruime 3,5*.

Bruno's mooie leventje als gelukkig huisvader en chirurg wordt compleet overhoop gegooid, als hem zo ongeveer het ergste gebeurt wat je je voor kan stellen: zijn dochtertje wordt ontvoerd, verkracht en vermoord. Les 7 Jours du Talion is eigenlijk anderhalf uur verkenning van het thema wraak: Bruno ontvoert de moordenaar van zijn dochtertje op zijn beurt, en gaat er een week lang op los martelen. Het is een rauwe, grauwe film, waarin alle gebeurtenissen in een deprimerende, zeer realistische wijze worden getoond. Aan de ene kant zijn de martelingen die Bruno uitdeelt niet mis, en het wordt ook best grafisch getoond - aan de andere kant, hij gaat goed los maar echt over-the-top extreem wordt het niet. Maar dit is ook vooral een thriller/drama, waarbij getoond wordt dat ook een in principe normaal persoon onder de 'juiste' omstandigheden zich kan ontwikkelen tot een beestachtige sadist.

De film maakte aan de ene kant wel indruk, met name door de serieuze ondertonen, en het feit dat de film cinematografisch en qua acteerwerk prima in elkaar zit. Maar het verhaal begon toch wel behoorlijk te slepen - qua plot gebeurt er niet veel meer dan dat Bruno aan het martelen is, en dat de politie tevergeefs probeert om te achterhalen waar Bruno en de moordenaar/slachtoffer zich bevinden. En dat bleek voor mij toch wel wat mager om een uur en drie kwartier mee te vullen. Zeker de moeite waard, maar een echte topper, helaas niet.

In films met het label Torture nemen de scènes waarin wordt gefolterd meestal de centrale plaats in. Men denke daarbj aan gedetailleerde opnamen van buitensporige geweldsuitbarstingen op weerloze slachtoffers, verfijnde foltertechnieken die op onderdelen van het lichaam worden toegepast en vakkundig hak- en snijwerk dat dient om het oog te voorzien van afschuwwekkende en bloedige beelden. Het subgenre zoekt vaak de sensatie op.

Naast al die geweldsverheerlijkende films zijn er ook films die de thematiek minder plastisch aanpakken en de nadruk leggen op de psychologische terreur. Les 7 Jours du Talion is zo‘n film. Een film die met een minder plastische aanpak een onaangename intensiteit bewerkstelligt die meer afschuw opwekt dan films als Saw, Hostel en ander werk van dien aard.

Les 7 Jours du Talion is een Franse film. Misschien verklaart dat de keus voor psychologische hardheid in plaats van de gemakkelijke (lees: Amerikaanse) keus voor lichamelijke uitwassen die tamelijk leeg aanvoelen, maar visueel gemakkelijk verteerbaar en commercieel interessanter zijn.

Les 7 Jours is geen gemakkelijk verteerbare film. De film biedt de kijker nergens loutering of troost. De film is intens koud geënsceneerd. De beelden zijn blauwig en duister getint, voelen drukkend grauw aan en komen zonder verdere vooropgezette emotionele lading binnen. De film beleef je met een sombere en onaangename inslag.

De film kent amper dialogen en heeft geen heus personage om je als kijker mee te identificeren.Het slachtoffer is ongeschikt identificatiemateriaal. Hij heeft een afschuwelijk misdrijf begaan en hem gun je z‘n folteringen. De folteraar is in eerste instantie zeer geschikt om je mee te identificeren. Hij handelt uit een wraakmotief dat iedereen zal kunnen begrijpen. Zijn houding is echter zo consequent hardvochtig dat iedere normale kijker op den duur slechts afschuw over zijn starheid zal voelen.

Het zijn de weinige dialogen en het gebrek aan identificatie met de personages die zorgen voor emotionele afstandelijkheid maar tegelijkertijd ook zorgen voor een structurele bijdrage aan de intens onaangename sfeer. Een sfeer die maakt dat de film wel iets van het incasseringsvermogen van de kijker vergt. Weliswaar blijven extreme geweldsexplosies de kijker bespaard en wordt een flink beroep gedaan op zijn voorstelingsvermogen, maar de weinige folterscènes die wèl worden getoond hakken er om die reden hevig in. De bruutheid en de gevoelskou die gepaard gaan met de folteringen krijgen binnen de onbehaaglijke sfeer, die de film zo succesvol creëert, extra lading en volume.

Les 7 Jours is geen folterporno, maar een film die de psychologie opzoekt. Een film die menselijke afgronden openbaart en laat zien waartoe het dodelijke gif van de wraak in staat is. Met name in het intense acteerwerk van Claude Legault als de gebroken en langzaam gek wordende folteraar, komen de psychologische gevolgen van de wraakzuchtige en gewelddadige uitweg die hij heeft gekozen, goed tot uiting.

Les 7 Jours is met een intense verontrustende sfeer een zwaar op de maag liggende film. Boeiend is de film zeker. Verhalend leunt de film echter iets teveel op een statische situatie. Naar het einde toe verflauwt de aandacht iets. De geboorte van een dynamische plotlijn om het verhaal een impuls te geven en tevens de lange speelduur te rechtvaardigen blijft spijtig genoeg uit.