Les 7 Jours du Talion (2010)

Franstalige thriller met een interessant plot, laat maar komen

Deze heb ik gezien op BIFFF Filmfestival. ( http://www.bifff.org )

Om de één of andere reden had ik me aan een rasechte martel-horrorfilm verwacht, maar dat is deze in de verste verte niet geworden. Je kan hem nog het best vergelijken met bv. 'Caché (2005)' van Michael Haneke wat betreft Dramatiek en uitwerking van het verhaal.

De Martelscènes die er in voorkomen lijken dan weer zo weggelopen uit een Horrorfilm zoals bv. 'Hostel (2005)'.

Het grootste deel van deze film zit je dus naar een uiterst traag vorderend Drama te kijken. Er is geen filmmuziek en de beelden lijken allemaal in natuurlijk licht te zijn opgenomen. Deze aanpak zorgt voor een realistisch gevoel, maar wat mij betreft vorderde hij véél te traag.

Dit was de nachtfilm van die dag op het BIFFF-Filmfestival, dan zitten enkel nog de 'die hard' filmfans in de zaal. Die verwachtten uiteraard een 'gore' afsluiter na alweer een lange filmmarathon maar kregen dat met deze '7 jours...' niet te zien. Het rumoer in de zaal vond ik deze keer storend, aangezien het thema dat behandeld werd (kinderverkrachting en moord) zich daar niet toe leende.

6,5/10.

Da's een voorlopige score, misschien als ik hem eens rustig thuis kan bekijken dat dit drama beklijvender zal overkomen.

Verwacht je aan een trage, realistische film die handelt over de gevolgen van kinderverkrachting / moord en de impact er van op de ouders. In het bijzonder dan de vraag of wraak nemen op de dader enige zin heeft. Elke normaal denkende mens zou denken van wel, maar is dat wel zo...?

Zo.. best hard..

Er zijn een paar behoorlijk pijnlijke scènes, maar het draait vooral om de vraag in hoeverre je jezelf en je omgeving een dienst bewijst met wraak (en of een gevangenisstraf afdoende is). Geen platte gore dus.

Als je geen problemen hebt met de traagheid, wordt de film na een uurtje behoorlijk ongemakkelijk. De wraak is begrijpelijk, maar vroeg of laat breekt een moment aan waarop je je afvraagt of het doel de middelen heiligt.

Het schiet wel te ver door wanneer een andere moeder erbij betrokken raakt. Een onbegrijpelijke handeling van Bruno die uit de lucht komt vallen, alsof het bedoeld is om het morele dilemma nog eens te benadrukken. Maar dat was al duidelijk zat, ook omdat er al genoeg anderen zijn met een eigen visie (zijn vrouw, de rechercheur en een agent.

Het slaan en dumpen van de vrouw vind ik dan ook veel te geforceerd. Een nogal lompe manier om er bij de kijker in te drammen dat Bruno afglijdt. Maar goed, voor de rest is de film realistisch: aardig geacteerd, deprimerende grauwheid en muziek ontbreekt.

Het psychologische een-tweetje tussen de twee kerels had van mij wel veel meer aandacht mogen krijgen. De karakters blijven nogal leeg, eendimensionaal. Op momenten neigt de film ook teveel naar een politiethriller.

7 Days zet je even aan het denken maar de uitwerking van het thema vind ik te kort door de bocht waardoor het wat pretentieus wordt. Geen stomp in de maag, maar de film maakt wel indruk door die typische hardheid en het realisme van Franstalige films.

3,5*

vond het een goeie film.

goed verhaal en je ziet iets gebeuren wat je veel criminelen toch wel gunt.

helaas was de film af en toe wel behoorlijk traag en ging het richting saai en dat vind ik wel jammer, hier had naar mijn mening nog heel wat meer uit gehaald kunnen worden.

vind het toch goed genoeg voor een 3,5*

Sterk.

De traagheid van de film is juist één van de sterke punten. Het versterkt de sfeer en zorgt ervoor dat het uitstekende acteerwerk nog meer centraal komt te staan.

De film schiet, zoals Bottleneck ook al aangeeft, wel te ver door wanneer een andere moeder van een verkracht kind betrokken raakt. Het komt niet alleen uit de lucht vallen, het verpest ook iets van de manier hoe Bruno wordt neergezet. Beetje vergezocht. Misschien bedoelt om de politie dichterbij hem te brengen? Daar had wat mij betreft makkelijk iets beters voor verzonnen kunnen worden.

Maar goed, verder toch een sterke film die erg realistisch aanvoelt. 4*

en da's vlot.

Deze film heeft toch mijn aandacht weten te trekken.. Plus het feit dat Goldenskull en Bottleneck positief zijn, dat geeft de doorslag! Hier ga ik morgen van genieten.

Als je te lang in de afgrond kijkt, dan kijkt de afgrond ook in jou (nietzsche).

Bovenstaand citaat vond ik eigenlijk wel mooi bij deze film passen. De man ( of zijn dochter eigenlijk, maar hij dus indirect ook) is slachtoffer van een vreselijk monster, maar hij wordt zelf praktisch net zo erg..

je kunt je idd afvragen hoe zinvol de wraak nu eigenlijk was. zoals de pedofiel op een gegeven moment zei: het ergste is nog dat je er geen plezier in hebt..

of filosoferen over het concept van wraak ook de bedoeling is van de film durf ik niet met zekerheid te zeggen. Echter als dit niet zo is, dan moet het martelen het aantrekkelijke aan de film zijn geweest.. En als je het martelen aantrekkelijk vind aan deze film , dan heb je zelf misschien ook te lang in de afgrond gekeken..

Heb hem versneld wat gekeken. opzich wel een harde film . ik vond uhm wel aardig , maar erg traag ik wou meer de martel scenes wat bekijken

vind dit wel mooiere poster

http://i26.tinypic.com/6tckgk.png

wat n kut film.. en dan de hele tijd n piemel in beeld...bah!

een film die laat zien wat je met elke pedofiel zou moeten doen !!!

martel scenes zijn grof en hard en goed in beeld gebracht , de film is wel traag maar je blijft toch kijken , alleen al om te zien wat hij allemaal met de pedofiel uithaalt .

het einde is wat teleurstellend.

.

Een triller met horror elementen. Wat een slechte film...

De vader-dochterrelatie is niet goed in beeld gebracht. Vader die zowaar een psychopaat wordt terwijl het kennelijk een humaan iemand moet zijn als chirurg. Misschien wordt dit laatste zo in beeld gebracht om te laten zien hoe iemand compleet kan doordraaien; voor mij werkt het echter niet. Ik kan dus geen empathie voor de beste man opbrengen en derhalve is het drama-aspect wat mij betreft niet goed uitgewerkt. Waarom hij die vrouw meezeult naar die blokhut is mij ook een raadsel.

Het einde maakt het verhaal voor mij niet af; een film zonder begin en eind.

Camerawerk is grauw, maar niet onaardig. Het feit dat er geen muziek was? Iets wat er niet is kan ook nooit fout gaan zou iemand wel gedacht hebben. Jammer, want trillers zoals deze hoeven toch geen geniale muziek te hebben. Hier en daar een paar toetsaanslagen van een piano zou prima volstaan hebben.

Verwacht ik dan altijd een gelikte film? Zeker niet, maar deze film is gewoon niet af.

Als je van een beetje (lees: beetje) martelen houdt, dan is dit geen onaardige film. Anders zou ik hem lekker laten staan.

Vind ik persoonlijk een foute analyse van deze film.

Zonder filmmuziek kun je een erg ijzige sfeer creëren, wat hier ook aardig lukt. Daar draagt ook het camerawerk aan bij.

Ik vind dit bij uitstek geen film geschikt voor mensen die alleen maar voor het martel aspect gaan kijken, krijg je meteen weer foute verwachtingen. Je moet wat mij betreft ook geen thriller verwachten, dat is het eigenlijk helemaal niet. Ik vond het in ieder geval geen moment spannend. Enkel door acteerwerk, camerawerk en de ijzige stiltes weet deze film te intrigeren. Als ik het me goed herinner praat Bruno ook geen moment tegen de dader, enkel op het einde. Dat zijn dochter die dag 9 zou zijn geworden. Dat hele gebeuren met de politie is van ondergeschikt belang.

Lekker realistisch ook zo zonder muziek, alsof het 'slechts' een kille registratie is van wat er gebeurt. Mensen die puur voor het martelen en schrikmomentjes willen kijken komen inderdaad bedrogen uit.

door het niet al te ver uitdiepen van de persoonlijkheden kan één ieder zich meten aan de gebeurtenissen in de film. ook het ontbreken van de muziek vond ik ijzersterk. via de tv wordt de discussie over de gebeurtenis goed in leven gehouden.

nee dit vond ik een ijzersterke film, die me nog we, een paar dagen bij zal blijven...

Ik weet niet veel over Canadese films. Het is nieuw voor me, maar zeker wel interessant. Na het lezen van enkele recensies hier heb ik dan ook besloten de film te kijken, en vanavond kwam het er eindelijk van.

De film begin goed. Je krijgt direct de vader-dochter band te zien en hoe ze met elkaar omgaan. Vlechten maken, hand in hand lopen, grapjes maken en hier en daar een dikke knuffel. Papa is de beste en de sterkste man van de hele wereld en zij is ''daddy's little girl''.

Daarna krijgt de film al snel een zwartgallige wending, als de kleine Jasmine niet op school is teruggekeerd. Als kijker kun je je vanaf dat moment identificeren met de ouders. Je hoeft zelf geen kinderen te hebben om te begrijpen hoe verschrikkelijk machteloos en verdrietig je je dan voelt. De scène waar ze haar levenloze en bebloedde lichaam vinden maakte me dan ook erg emotioneel. Hoe kan je dat beeld ooit nog vergeten?

Het leven zal nooit meer hetzelfde zijn. De nachtmerrie begint.

Wanneer de dader voor het eerst in beeld komt, en je die zelfvoldane grijns op zijn gezicht ziet voel je direct pure haat. *Eline, het is maar een film.* Niks film, dit gebeurt vaak. Veel te vaak. Dat die smeerlappen gestraft moet worden is duidelijk, en als ouders zijnde heb je natuurlijk echt de behoefte om zo iemand helemaal kapot te maken. Het verandert rustige, zorgzame mensen in monsters.

En dan kakt de film een beetje in. De ontvoering verliep vrij gemakkelijk, die vrouw zit volledig in zombie-modus (begrijpelijk wel) en pa wordt langzaamaan gek en begint aan een Saw-achtig spel met de moordenaar van zijn kind. Heb helaas meerdere keren aan de Saw-reeks teruggedacht, maar dat heb je al snel als je martelingen ziet in films.

Sommige scènes vond ik ook vrij lang duren. '' Nu weten we het wel, dat je naar het gekrijs en gesmeek van je slachtoffer zit te luisteren. En ja, we weten ook dat je met een dikke ketting flinke klappen kunt uitdelen. '' Het over hem heenpissen was op zich wel een enigzins ''grappige'' scène, voor zover dit soort films grappig kunnen zijn..

Ik ben heel wat gewend van geweld in films. Ik kijk de smerigste horrors, de ranzigste slachtpartijen en zelfs de SAW-reeks en de Hostel's kan ik redelijk wegkijken. Maar dit is toch anders. Dit is vrij zorgwekkend. Door alle emoties die je voorgeschoteld krijgt én zelf voelt, is het lastig om de martelingen te aanschouwen. Het voelt echt, het voelt als de realiteit. Natuurlijk is het gewelddadig, maar ook echt psychologisch gemindfuck. Het is rauw en puur. Niet bij elke scène aanzwellende of juist harde muziek, maar stiltes. Stiltes, gehuil of gesmeek.

Als kijker wordt je ook telkens verrast. Helaas niet in positieve zin. Bambi? Like what the fuck.. Dat koosnaampje gaat 'm niet meer worden denk ik..

Het erbij halen van die moeder was een jammerlijk besluit. Ik begrijp het nog steeds niet zo. Voor mij had het in ieder geval niet gehouden, het was eerder storend dan verhelderend of interessant.

Ondanks dat toch een zeer beladen film die het voornamelijk moet hebben van haar emoties en het psychologische aspect. Als je puur gruwelijke martelingen wilt zien heb je de verkeerde film. Het gaat dieper dan dat.

3.5*

Klopt, hij is eigenlijk geen haar beter. Ik ben zelf voorstander van zo iemand gewoon in de gevangenis laten wegrotten, en dan ook écht een gevangenis en niet die luxe hotels die tegenwoordig gevangenis worden genoemd.. maar dat terzijde.

Eigenlijk slaat het helemaal nergens op, het hele gebeuren. Natuurlijk krijg je te zien wat zo'n groot verlies met iemand doet, maar anderzijds.. als iedereen dit maar gaat doen, zou de wereld geen betere plaats worden. En 99% van de mensen die zoiets meemaken hebben deze gevoelens, maar een zeer klein percentage zou zoiets ook echt doen.

Ik weet het niet, ik kan het allemaal nog niet goed plaatsen geloof ik. Hoe meer je er over nadenkt, hoe verdeelder mijn mening wordt.

Seven Days

Degelijke film waarin ik niet echt sympathie heb gekregen voor de daden van Bruno. Misschien was dit wel de bedoeling van de regisseur (of niet), maar dan zou het in mijn ogen anders uitgewerkt moeten worden. De film zorgt er wel goed voor dat je je als kijker inleeft in hoe vreselijk en machteloos het verlies van een kind kan/zou zijn. Je begrijpt goed hoe vol verdriet en berouw de ouders zijn na het verlies van hun dochter Jasmine, maar dat dat, ondanks het berouw, nooit een excuus kan zijn om een wraakactie op poten te zetten. Het verhaal kijkt goed weg en is meeslepend. Anderzijds is de film af en toe wat traag en zijn er teveel overbodig sadistische scènes.

3,0*

Ik kon uberhaubt geen sympathie voelen voor de acteurs.

Er werd voor mijn gevoel erg mat geacteerd.

Het verhaal kwam erg traag opgang, maar berijkte voor mijn gevoel nergens zijn climax.

Ik was meer in de trant van martyrs aan het denken, maar dat is hier zeer zeker niet het geval.

Door niet het gebruik te maken van muziek, waar ik in sommige gevallen zeer zeker voor ben. Heeft dat bij deze film voor mij zijn nek gekost.

De de soms wat trage dialogen en "martelscenes"(voor zover je dat zo kunt noemen), ontstond er als het waren een sleur, en maakte het voor mij minder aantrekkelijk voor te kijken.

Het verhaal opzich had veel meer mee gedaan kunnen worden dan wat ze nu gedaan hebben.

Voor mij was het duidelijk een film om weer snel te vergeten.

2.5*

Ik vond deze film meer passen in de categorie psychologisch drama, alhoewel de martelscènes daarvoor waarschijnlijk te heftig zijn (niet voor de koelbloedige martelhorror kijker heb ik begrepen). De reden waarom ik deze film wilde kijken was n.a.v. de recensies die ik hier las dat de vader wraak gaat nemen op de verkrachter en moordenaar van zijn dochtertje en ik was erg benieuwd hoe dat uitgewerkt zou worden.

De film laat goed zien dat de vader de eerste paar dagen compleet verdoofd is (logisch na het verlies van zijn dochtertje). Daarna lijkt het alsof het steeds meer tot hem doordringt wat er is gebeurd en dat komt erg hard aan. De pijn van de vader kwam daardoor bij mij veel harder binnen dan de fysieke pijn van de dader. Wat ik sterk vond was dat op een gegeven moment duidelijk werd dat de vader bovenop de pijn van het verlies daarbij ook nog eens een schuldgevoel had wat enorm zwaar op hem drukte en de emoties en frustraties die daaruit voortvloeien reageert hij af op de dader. De wending in het verhaal met de andere moeder vond ik ook totaal overbodig. Op een gegeven moment is de vader finaal de weg kwijt en hij kan het niet accepteren dat er ook mensen zijn die hem niet steunen in zijn daad en dan gaat hij té ver. Ergens vraag ik me ook af of het niet was om zichzelf te overtuigen omdat daardoor zijn eigen twijfels werden aangesproken die hij niet kon accepteren..al met al een goede film met sterke en minder sterke scènes.

Ik houd niet van zulke langzame films dus geef ik maar 2 sterren. Puur een persoonlijke mening.

Heftige en snoeiharde wraak/drama film.

Mede doordat er geen soundtrack is verwerkt in de film komt het geheel nog ruwer en realistischer over.

"7 Days" wordt tegen het eind wat langdradig maar laat al met al een

behoorlijke indruk achter.

3.5*

Net deze film gekeken en had er eerlijk gezegd meer van verwacht. Het is niet slecht, maar ook niet goed te noemen. Het tempo van de film is traag en na een goede start zakt de film dan ook snel in. Toch bleef ik er geboeid (mmm... wat een woordkeuze ) naar kijken op één of andere manier. Echter draaft de film ook weer door, maar dat is hierboven ook al beschreven. 3 *

Ik weet niet zo goed wat ik van deze film moet denken. De grauwheid vind ik mooi en passend, maar die martel scenes, je zou kunnen zeggen dat het functioneel was, maar zit ik dan met enig plezier naar zo'n film te kijken? De vraag of wraak ooit is gerechtvaardigd is wel een goede en wordt hier uiteindelijk een doodlopende weg. Wij worden opgevoed dat wraak niet goed is, zo zit de maatschappij ook in elkaar, maar of de natuur van de mens ook zo in elkaar zit is nog maar zeer de vraag. Deze film kende een aantal scenes welke ik bijzonder onsmakelijk en afstotelijk vond, maar ook scenes waar je diep meeleeft. Er werd hier al eerder aangehaald dat de film ook nog zwakke verhaallijnen kent, drama en politiethriller door elkaar heen, te overdreven doordraaien van de vader en dat klopt wel. Geen doorsnee tussendoortje, dat zeker niet.

Echt een voorbeeld voor een franse film. Langdradig waardoor je snel de aandacht verliest. En vind de vader net zo erg als de dader van de kinderverkrachting. Allebei zijn rijp voor het gesticht