Equilibrium (2002)

Onderhoudende film met een verhaal dat elementen bevat van 1984 (Orwell) en Brave New World (Huxley). Visueel is de film niet bovengemiddeld interessant maar het kan er mee door, acteerwerk van de heer Bale is in orde. Prima vermaakt.

Het gegeven is gaaf: een wereld waarin een dictatuur gevoelens uitbant om zo een einde aan oorlog te maken (dit door overtreders overhoop te schieten, lekker dubbel). De film heeft me dan ook grotendeels weten te boeien, maar wat jammer van die over de top gevechten. Bale die in z'n eentje even 40 schietende soldaten neer knalt, zonder zelf iets op te lopen (vooruit, een bloedlip). Dit degradeert het voor mij gelijk naar een standaard B-film. Helaas, had een stuk meer ingezeten.

3*

Equilibrium is een behoorlijk boeiende film, ondanks dat het thema niet heel origineel te nomen is.

Christian Bale is een geweldige acteur en ook in deze film zet hij een sterke rol neer. Hij moet iemand spelen met een kille gezichtsuitdrukking zonder emoties en dat is Bale hier wel toevertrouwd. Hij speelt erg geloofwaardig en vooral zijn langzame omvorming van een kil iemand naar een gewone persoon met emoties is uiterst goed gedaan. Wel is het jammer dat de tegenstanders van Bale hun boosheid soms tonen, terwijl men geen emotie mag uiten. Dat komt een aantal keer voor en zijn een paar kleine foutjes op een verder leuk uitgewerkte film.

De film is stijlvol, waarbij vooral de mooie aankleding en de toffe futuristische setting opvalt. Er zit veel actie in de film, waarbij de manier van actie vooral erg lijkt op die van The Matrix, met de vertraagde cameratrucs. Ook het verhaal lijkt daar enigszins op. Toch zijn de actiescènes inhoudelijk duidelijk anders dan die film en vooral ook erg goed.

Prima Sciencefiction film dus, die behoorlijk boeit, maar op momenten o.a. door wat kleine foutjes net te kort komt voor een waardering van vier sterren.

3,5*

Een aantal special effects zien er niet zo mooi uit, maar op die paar stukjes na ziet het er allemaal prima uit. Ik vind de film wel realistisch, voor zover je daar over kunt spreken met een SF-film. Alleen ik vind deze film gewoon niet zo boeiend, met moeite uitgekeken.

Een wereld met twee partijen: de wetshandhavers en het verzet. Vanzelfsprekend horen de mensen die prozium tot zich nemen bij de onderdrukte maatschappij en voeren zij hun taken netjes uit. Ze worden bewaakt door soldaten die keurig opgesteld staan en de hele dag geen krimp vertonen. De onderwereld vecht voor hun vrijheid en is van mening dat de gevoelens van de mens juist belangrijk zijn in het leven. De hele insteek is logisch verklaarbaar en verreweg van verbazend. Goodguys en badguys dus, inclusief John die we zien overstappen naar de andere kant. Ja, deze Christian Bale zet een goede rol neer maar dat doet 'ie wel vaker. Ook is er is weinig subtiliteit terug te vinden tussen de verschillende scènes en de special-effects leken af en toe wel van marktplaats af te komen. Het is geen kwelling om dit sci-fi gebeuren eens te aanschouwen maar ik heb hier verder niet zoveel uit kunnen halen en een vergelijking met de Matrix vind ik zeker niet waardig.

Zeer angstig scenario, geweldig filmwerk en briljante acteurs. Vooral bij laatstgenoemde moet ik echt concluderen dat ik zeer gecharmeerd ben van Christian Bale. Bij American Psycho was ik al verkocht door zijn koele, maar tegelijk zo charmante voorkomen. In Equilibrium toont hij haast dezelfde kilheid, maar naarmate de film vordert nemen zijn emoties toe en groeit hij meer en meer, zonder dat zijn personage flauw of voorspelbaar wordt. Ook Emily Watson is vanwege haar karakteristieke voorkomen erg geliefd bij me en haar bovenmatige persoonlijkheid past perfect hierin. Het leven in een maatschappij waarin je ter dood veroordeeld wordt bij het tonen van welke emotie dan ook doet erg eng aan en is het ook in Equilibrium (soms denk ik wel eens van; laat de verharding in deze huidige maatschappij niet te ver doorslaan). Het perfecte systeem lijkt te zijn geschapen, maar niets is minder waar. Het bekende addertje onder het gras doemt op en het is nota bene zelf de executeur (Bale) die zijn bizarre levenspatroon niet langer in zijn greep kan houden en steeds verder afdwaalt naar het menselijke gevoel en bestaan.. Het verloop is zo onverwacht en de climax is werkelijk van de bovenste plank. Qua actie en effecten doet Equilibrium verrassend genoeg niet onder voor bijvoorbeeld The Matrix en ik mag zelfs beweren dat de intensiteit hier ook nog eens hoger ligt.. En aangezien in Equilibrium met een relatief laag budget werd gewerkt, zin hier ook nog eens de complimenten voor op zijn plaats. Een actie-thriller met zo'n eigen ('emotieloos') gezicht verdient meer erkenning en had eigenlijk langer in de bios moeten blijven draaien. Want hier komt de mensheid hard met zichzelf in botsing en daar kunnen we alleen maar lering uit trekken. Onwaarschijnlijk

Fijn filmpje. Actie doet inderdaad denken aan The Matrix, en is spectaculair en fraai in beeld gebracht. De gehele setting is mooi en ziet er verzorgd uit. Alle omgevingen en interieur kleurloos, dat maakt het nog net wat overtuigender. De opbouw is sterk, alhoewel het einde wel wat meer aandacht en uitwerking had mogen krijgen.

Ongehoord slecht dit. En dat met zo'n gemiddelde, hoe bestaat het.

Pakt qua plot losjes Blade Runner vast, qua visuele stijl en sfeer casht het flink in op The Matrix, maar dan met een eigen plotje. Identiteitsloze prul wordt het hiermee. En als dan zelfs het geringe plotje al zo slecht is als in deze film..

De film vangt aan met een uitgangspunt wat het nog geen 5 minuten weet vast te houden. Een totalitair regime -inclusief het hele standaard riedeltje met een schreeuwende leider, geindoctrineerde burgers, en een swastika-achtig symbool- gebruikt een anti-emotiedrug, die de gevoelens van alle burgers moet onderdrukken. Vervolgens zie je de hele film door bange personages, personages die verrukt lachen, boze personages, etc etc etc. het werd op een gegeven moment steeds gekker. Dit is toch gewoon niet serieus te nemen? Alleen het personage van Bale houdt nog een tijdje een redelijk stoicijnse kop, maar dat verandert als hij zijn dosis emotieremmers niet meer krijgt. En hier pakt de film door op een pad wat al letterlijk vanaf de eerste minuut duidelijk is. Bale twijfelt ineens heel sterk aan het systeem sinds hij ook gevoelens krijgt, en zoekt contact met verzetsgroepen, waar hij natuurlijk uiteindelijk een flinke vinger in de pap krijgt. Bijna twee uur verder, en dan plots is het ook nog een soort rat-in-de-val plot, want eigenlijk heeft de grote 'Vader' (?) een masterplan bedacht om het verzet te breken. Dat lukt dan een soort van, waarna Bale met een arsenaal aan wapens, waar hij verder niet op is gecontoleerd ondanks dat ze dat Bale nog zaten te vertellen voordat hij het kamertje binnenging, de hele headquarters uitmoord, en dan is het toch allemaal nog goed afgelopen. Einde.

En ondanks dat het plot/verhaal al rampzalig is, moet ik zeggen dat ik me daar nog niet eens het meeste aan gestoord heb. De film pakt qua actie The Matrix heel duidelijk bij de lurven, en geeft er een eigen draai aan. Wat resulteert is denk ik de meest afzichtelijke lelijk, idioot domme actie die ik ooit gezien heb. Ik heb helemaal niks tegen onrealisme, maar ik moet wel de indruk krijgen dat de vaardigheden van de bewuste held dusdanig goed zijn dat de tegenstand geen schijn van kans heeft. Hier heeft Bale een soort van Japanse vechtkunstvaardigheid die de hele film door door willekeurige mensen op straat wordt tentoongesteld (?), waarbij er heel wat af gezwierd en gedaan wordt. Nadeel is dat het er bij Bale vooral gewoon vreselijk uitziet, zowel visueel als qua choreografie. Je ziet allerlei zwaaien, draaien, salto's etc, en dan liggen er ineens 25 mannetjes met machinegeweren op de grond. Je krijgt geen enkel moment ook maar het idee dat die andere figuren hun best doen. De figuranten staan met hun geweertjes in de hand te wachten tot ze in elkaar mogen zakken als een pudding, en dat is dan de actiescene. Die overigens ook nog vreselijk kitscherig in beeld wordt gebracht. En om dan nog maar te zwijgen over die belachelijk overdreven rockmuziek die er dan onder wordt gezet Wat een wansmaak.

En dan die stad, wat zag dat er weer ongeinspireerd uit zeg. De aankleding was duidelijk niet iets waar veel moeite in gestoken werd. En qua editing zat ik ook regelmatig met gefronste wenkbrouwen voor de tv. Ging echt zo van; Bale achter bureautje ---> "Er is een aanval daar en daar", cut, shot naar Bale op locatie met vlammen, herrie en alles, en cut, terug naar een overpeinzende Bale, achter zijn bureautje. En dat binnen een seconde of 3. Het werd allemaal nog droger en saaier dan het al was door dat onnozele gesnijd op elk moment van de film

Werkelijk een draak van een film, met al zijn geforceerde stoere coolheid en opgeblazen actiescenes. Ik heb echt met verbazing naar mijn televisiescherm zitten kijken en ik werd er droevig van om te zien dat zelfs Bale die ik toch wel consequent hoog heb zitten niets kon rechtbreien aan dit wanproduct. Esthetisch over de gehele lijn gewoon om te huilen, sociofilosofisch het vaste platgewandelde riedeltje, en verder roept de film bijna schaamteloos om wat Matrix-fans om hier een slaatje uit te slaan.

1.0*, en dan heeft meer te maken met de 0,5* die ik heb gegeven dan met deze film, die zijn allemaal misschien net nog wat slechter.

Tread softly because you tread on my dreams

Equilibrium had al vaker mijn aandacht getrokken maar nog nooit de zin gehad om de film eigenlijk te kopen. Het was pas toen ik dit in een boxset (met Impostor als 2e film, het waarom is mij nog altijd een raadsel) vond in de Mediamarkt voor weinig geld dat ik besloot de gok te wagen. Gisteren nog wat tijd over en toen leek dit me de perfecte tijdsbesteding te zijn.

Maar ik heb de indruk dat ik beter iets anders had uitgekozen want hoewel Equilibrium wel zijn kwaliteiten heeft, is het geheel toch wat teleurstellend. Vooral ook omdat dit een vrij hoge score heeft (zowel hier als op Imdb) en ik dus toch op zijn minst een 3,5* - 4* had verwacht. En eerlijk gezegd, ik vat het niet waarom dit zo hoog beoordeeld wordt want Kurt Wimmer, die zowel de regie als het script voor zijn rekening nam, levert een vrij voorspelbare film die wel amusant is maar meer ook niet. Het begint nochtans wel cool met de eerste kennismaking met Gun Kata die ook geslaagd in beeld wordt gebracht. Deze vechtstijl blijkt dan ook bijzonder effectief te zijn in het donker maar de film gaat dan ook compleet de mist in door de rest van de gevechten te laten afspelen in daglicht. Je kon Preston dan ook de helft van de tijd volgens mij zo gemakkelijk neerschieten.. Ontzettend jammer ook dat al zijn tegenstanders op nog geen meter van hem gaan staan in een cirkel en netjes wachten tot ze afgeslacht kunnen worden. Neen, de superieure actie waar het promotiepraatje op de hoes het over had was dus al niet echt een succes te noemen. Hetgeen me echter het meest leek aan te staan was het idee van een soort futuristische utopie maar ook dat wordt maar half en half uitgewerkt. Dat Dupont de spilfiguur ging zijn was ook werkelijk al van in het begin te verwachten. Wel leuk hoe Wimmer met Brandt omgaat. Eerst een hoop opbouw en hem dan gewoon met één slag laten doodgaan. Deed me wat denken aan die kerel met zijn zwaard in Indiana Jones.

Ik ben best wel een fan van Sean Bean. Ik zou nu niet direct speciaal een film van hem kopen puur omdat hij erin meedoet maar ik kan hem altijd wel waarderen. Hier gaat hij echter al na zo'n 20 minuten dood en zien we hem voor de rest van de film niet meer. Zelfde geldt voor Dominic Purcell die ook al enorm snel het loodje legt dus voor deze acteurs moet je de film sowieso al niet gaan zien, tenzij je een completist bent en alles wilt zien waar ze in hebben meegespeeld. De hoofdrol is weggelegd voor Christian Bale en dat blijft een acteur waar ik gemengde gevoelens bij heb. In sommige rollen is hij erg sterk (The Machinist o.a.) maar als Batman kan ik minder waarderen. Het is altijd wat bang afwachten dus maar dit doet hij op zich redelijk goed. Veel valt er ook niet te acteren doordat hij altijd gewoon enorm sip moet kijken maar hij straalt een zekere finesse uit die goed bij zijn rol past. Is het trouwens niemand opgevallen dat Preston's vrouw door twee verschillende actrices wordt gespeeld? Alexa Summer is tijdens het filmen opeens verdwenen waardoor Wimmer genoodzaakt was om een andere actrice, Maria Pia Calzone, te casten voor de rol.

Equilibrium is op zich een film met heel wat potentie maar ik had er uiteindelijk meer van verwacht. De gevechten (met uitzondering van de openingsscène) komen praktisch nooit goed tot hun recht en de film is me een tikkeltje te voorspelbaar. Ik heb me uiteindelijk wel redelijk goed vermaakt maar ik betwijfel of ik dit in de nabije toekomst nog eens opnieuw ga kijken.

2,5*

Dit was nog eens een aangename verrassing. 'k had totaal geen verwachtingen bij deze film, maar wat een goeie film.

Een boeiend verhaal, visueel ook erg sterk, puike cast en goeie actie. Minpuntjes heb 'k niet direct, 'k heb me er prima mee vermaakt.

De moeite om te bekijken.

Mja.

Eigenlijk is deze film grandioos mislukt. Men wil een samenleving laten zien waar emoties verboden zijn, om vervolgens niets anders te tonen dan emoties, niet in het minst van zij die emoties willen bannen. Sowieso had ik mijn twijfels bij het concept: mensen zijn niet in staat géén emoties te tonen.
Soit, dat terzijde rest een vermakelijke actieprent, zonder verrassingen en met wat domme dingetjes hier en daar, maar vervelen zit er gelukkig niet bij.

De cast is onevenwichtig. Christian Bale, Sean Bean en Emily Watson zijn stuk voor stuk acteurs die ik wel kan hebben; Bale is echter niet altijd op z'n best terwijl Bean en Watson te kleine rolletjes hebben. Taye Diggs en 'Father' (de tweede) hebben me veeleer op de zenuwen gewerkt.

Even ergerlijk als het concept dat mislukt zijn de actiescènes, waarbij opmerkelijke schietbewegingen afgewisseld worden door één of andere Oosterse samuraistijl. De combinatie die het oplevert vind ik allesbehalve overtuigend, iets wat ook wel te wijten is aan de choreo's en de manier waarop men het allemaal in beeld brengt. Wanneer er naar het einde toe ook nog eens rock ondergestoken wordt (om de Danny Elfman-achtige soundtrack variatie te geven?) is het hek helemaal van de dam, dan wordt de kille futuristische omgeving teniet gedaan.

Kleine 3

Sciencefiction is niet mijn favoriete genre, maar binnen het genre zijn er een paar films die ik erg kan waarderen en Equilibrium is daar één van. De belangrijkste reden daarvoor is het verhaal, een in mijn ogen essentieel element dat in veel sciencefictionfilms erg ondergesneeuwd is.

Meteen vanaf het begin wordt je als kijker opgescheept met de vraag of het vermogen om te voelen het wel waard is als het kan leiden tot misdaad en oorlog. In het begin lijkt het onderdrukken van emoties eigenlijk een heel geschikte oplossing voor de kwaadaardige neigingen van de mens, maar zoals dat hoort komt je er al snel achter dat dit niet het geval is. Om emoties zoveel mogelijk uit te roeien moeten namelijk ook álle objecten die bij mensen welk gevoel dan ook zouden kunnen oproepen worden vernietigd - van discobal tot Mona Lisa. Oorlog en misdaad zijn ingeruild voor de vernietiging van alles wat ons menselijk maakt en de afslachting van iedereen die daarvoor probeert te vechten.

Een veel gelezen kritiekpunt is dat je wel degelijk mensen emoties ziet tonen. Je zou dat als een fout kunnen zien, maar ik zie het meer als het bewijs dat het 'medicijn' Prozium emoties niet kan uitroeien, alleen onderdrukken. Sterke emoties, zoals doodsangst, kunnen daar doorheen breken. Daarnaast geloof ik graag dat John Preston zo goed is in zijn werk omdat het middel bij hem minder werkt dan bij anderen. Prozium verdoofd hem dusdanig dat hij (aanvankelijk) niet twijfelt aan de juistheid van wat hij doet, maar hij houdt een intuïtie over waarmee hij merkt of iemand voelt of niet. Hij houdt genoeg gevoel over om zijn vrouw te verdedigen als ze haar komen halen en om enkele momenten te twijfelen voor hij Sean Bean omlegt. Zijn verminderde gevoeligheid voor Prozium heeft geleid tot een soort compensatiemechanisme van zijn eigen kant, waarmee hij zijn eigen gevoelens onderdrukt - zoals hij ook doet als hij later geen Prozium meer neemt. Het is mijn theorie maar, maar ik vind het leuk om er in te geloven.

Wat ik bijzonder vind aan deze film is de bron van de spanning. Die spanning komt niet zozeer uit de actie, maar meer uit de vraag of John Preston in staat zal zijn om zijn ontluikende gevoelens voor de buitenwereld te verbergen. Aan de ene kant hoop je dat hij gaat voelen, je wilt immers dat hij bij de goeden gaat horen, aan de andere kant hoop je dat hij gevoelloos blijft zodat hij niet door de mand valt. Dit levert mooie spanningsmomenten op, zoals de scène met het hondje en de scène waarin Preston sense offenders (mooie term) probeert te redden maar ze later alsnog worden geëxecuteerd.

Zo zijn er wel meer mooie scènes te noemen, waaronder de confrontatie tussen Preston en zijn eerste partner Partridge, uitstekend gespeeld door Sean Bean (die, zoals de traditie wil, weer eens het loodje legt...), en meerdere scènes tussen Preston en Mary O'Brien (tevens goed gespeeld door Emily Watson). Christian Bale kan ik ook wel goed hebben; hij zet zijn personage wat afstandelijk neer, worstelend met opkomende emoties, wat hem intrigerender maakt.

Met de actiescènes heb ik helemaal geen problemen. Geloofwaardig is het niet altijd, maar mooi wel. Alleen jammer dat Preston zo gemakkelijk wint, zelfs van zijn tweede partner. Hoe diens gezicht van zijn hoofd afglijdt vond ik dan wel weer heel grappig, maar ik had toch liever een wat langer duel tussen hen beiden gezien. Dat is eigenlijk mijn grootste kritiekpunt op de film. Verder had het einde van mij wel wat uitgebreider gemogen, en had ik wel wat meer willen weten over de beweegredenen van 'Vader' om zelf geen Prozium in te nemen.

De sfeer vind ik geslaagd. Libria ziet er afschuwelijk dystopisch uit, en de futuristische beelden worden begeleid door middeleeuws aandoende muziek waardoor het nog wranger wordt. Als symbool voor wat ons menselijk maakt gebruikt men niet alleen poëzie en schilderkunst (en Beethovens negende, natuurlijk), maar ook Moeder de Gans en uitermate lelijk glaswerk. Fijn dat de film zich niet zo'n verheven air aanmeet.

Al met al kan ik deze film erg goed hebben, zelfs na een derde kijkbeurt. Equilibrium geeft je veel meer om over na te denken dan de standaard sciencefictionfilm. Fijn.

Redelijk tussendoortje.

Opvallend veel gezeur bij deze film lees ik in de reacties. Als je de film puur op inhoud gaat beoordelen, dan ziet de ervaren filmkijker al snel overeenkomsten met films als The Matrix, Brasil of de boeken van Orwell of Brave New World van Huxley (waarom is die hier nog niet eerder genoemd?). Erg origineel is het niet, maar het gaat meer om het idee in mijn optiek. Je moet hier als kijker vooral niet te diep willen gaan. Beter goed gejat dan slecht bedacht zeg maar.

Aan de andere kant kun je Equilibrium puur op audiovisuele schoonheid gaan beoordelen en ook dan zal je teleurgesteld worden. Genoeg films waar de actie gelikter is, de sfeer grimmiger, de soundtrack mooier, de vormgeving indrukwekkender. Vrij zinloos zoeken naar een stok om de hond mee te slaan in mijn ogen. Van Equilibrium moet je gewoon genieten zoals je vroeger ook kon genieten van een slechte Schwarzenegger of Stallone: lekker hersenloos entertainment.

Zonder snobistische bril: 3***

Gisteren dacht ik: "ik doe het eens andersom". D.w.z. in plaats van een toffe film te zoeken en erachter te komen dat Christian Bale erin speelt, kijk ik gewoon welke film ik van hem nog niet heb gezien en zeer grote kans dat de film de moeite waard is. 'Equilibrium' combineerde Baile met een Moviemeter score van 3,4. Dat was makkelijk dus.

Helaas. Zo werkt het toch niet helemaal blijkbaar.

Het verhaal van Equilibrium moet iets voorstellen van een kruising tussen '1984' en 'The Matrix'. Zoals meer mensen, getuige de post hierboven, blijkbaar al opgemerkt hebben. Ook 'Minority Report' schijnt volgens de makers van de film tot een van de inspiratiebronnen te behoren.

Groot verschil met voornoemde films is dat het verhaal van Equilibrium totaal onzinnig is. Niet interessant, niet doordacht, geen ethische dilemma's. Wat overblijft is een soort zeikerig moralisme wat totaal irrelevant is, omdat alle mensen ter wereld het er toch wel mee eens zijn. Niet dat een film allerlei ethische dilemma's moet opwerpen (heb weinig films vaker gezien dan 'Commando'), maar als een film uitgebreid de '1984' gaat uithangen, verwacht ik wel íets interessanters. Of op z'n allerminst iets wat niet zo zeikerig is.

Sommige films wordt wel verweten dat de kijker wordt behandeld alsof ie dom is. Dat zou in deze film ook het geval kunnen zijn. Zie bijvoorbeeld het kiekje van twee verliefde mensen; ter verduidelijking is er in grote koeienletters 'FREEDOM' op geschreven. Tja...

Maar toen ik verder keek, kreeg ik eigenlijk meer het idee dat de schrijver script zelf gewoon niet al te snugger is. Neem de scene met de puppy. Zo'n absurd cliché dat het uitstekend in een komedie zou passen.*

Dan is er de vormgeving in deze film. Dat houdt ook niet echt over. De CGI is lelijk, de kleding verstoort de illusie meer dan dat 'ie helpt. Soldaten die constant een motorhelm op hebben bijvoorbeeld. Dit zou je kunnen wijten aan een laag budget, ik wijt het aan slechte keuzes.

Enige positieve wat ik aan deze film kan noemen, is de actie. De vecht- en schietscènes zijn mooi gechoreografeerd en dat is waarschijnlijk de enige reden dat ik het zowaar tot het einde gered heb.

*)

Het cliché van puppies als ultieme schattigheid en appellerend aan 'gevoel' werd bijvoorbeeld in Futurama gebruikt. Het gezelschap wil toegang tot een stad waar alleen robots mogen komen. Het volgende gesprek tussen (als robots vermomde) mensen en robotschildwachten vindt plaats:

Robot #1: "Administer the test."

Robot #2: "Which of the following would you most prefer? A: a puppy, B: a pretty flower from your sweety, or C: a large properly formatted data file?"

Robot #1: "Choose!" (Leela and Fry whisper)

Fry: "Uh, is the puppy mechanical in any way?"

Robot #2: "No, it is the bad kind of puppy."

Leela: "Then we'll go with that data file!"

Robot #2: "Correct."

Robot #1: "The flower would also have been acceptable."

Robot #2: "You may pass."

Zeer grappig, maar in 'Equilibrium' moet je het serieus gaan nemen

Sci-fi allegaartje dat al snel geen stand houdt en ontaardt in potsierlijke rompslomp. Fnuikend wanneer een film die zichzelf bloedserieus neemt, niet serieus te nemen is. Het is gelijk al mis met dit totalitaire regime. Complete poppenkast met Vader aan het roer die regeltjes dicteert aan z'n geïndoctrineerde volk.

Ik kan ook niks met zo'n typetje als DuPont. Moeilijk kijkend, strenge woorden en altijd in een grote setting aanwezig. Dat moet dan heel wat lijken, maar het werkt voor geen meter. Als het verhaaltje gaat borrelen, wordt het alleen maar gekker. Met zoiets nodig je je kijker uit om op zoek te gaan naar emoties.

Die blijken er verrassend genoeg volop te zijn, waar je het tegendeel zou verwachten. Het zijn dingetjes die nog harder opvallen omdat het rond Bale ook maar niet wil lukken. Wanneer z'n gevoelens komen boven drijven, is het toekijken met gekromde tenen. Beethoven. Het hondje. Het komt totaal niet over.

Wanneer tijdens een executie de deur op een kier staat, wordt het zelfs helemaal een foute boel. Gênante tranentrekkerij. Dikke min ook voor de idiote muziek die Wimmer inzet. Een halfje erbij voor de actie dan maar. Althans de poging daartoe, want helemaal af is het ook niet. Verder een enorme mispeer.

Prima scifi-thriller met een verhaal wat niet altijd overtuigt, maar als film zeker van begin tot eind vermaakt.

Eigenlijk maak je het jezelf als filmmaker wel erg moeilijk wanneer je poogt een verhaal te verfilmen waarin emoties taboe zijn. Kan natuurlijk niet, emotieloos leven is niet te bereiken.

Het verhaal is dan ook wel mager en niet waterdicht. Toch wil ik het de makers vergeven want in de meeste facetten is dit een prima film.

Christian Bale is een enorm stoere hoofdrolspeler. Vult zijn rol echt fantastisch in. Actiescenes zien er gelikt uit, waarbij realisme even in de ijskast wordt gezet.

Wat me vooral erg blij maakte was dat de eindgevechten eindelijk niet eens uren duurden. Waar veel mensen dit als minpunt zien, is het voor mij een verademing.

Nogmaals, stoere en actierijke film met een uitmuntende Bale!

"You really should learn to knock."

Christian Bale (Batman) in een ijzersterkte 1984-achtige Sceince-fiction film van Kurt Wimmer die ook het verhaal voor de film schreef.

Christian Bale doet het erg goed als John Preston, verder waren Sean Bean en Emily Watson sterk. Verdere cast was ook helemaal in orde.

Equilibrium gaat over een futuristische wereld waar emoties verboden zijn en iedereen medicijnen neemt om emoties uit te bannen. Zogenaamde executeurs moeten de gevoelsovertreders uitschakelen en het verzet ziet uit te bannen. Preston komt erachter dat zijn collega Partridge zelf een overtreder is en moet doen wat van hem verwacht word...

Een heel sterk verhaal dat me een beetje doet denken aan 1984. Dit is echt het soort sceince-fiction waar ik erg van hou. Het zou zo door Asimov of Arthur C. Clarke geschreven kunnen zijn maar dat is het niet, Wimmer heeft het namelijk zelf geschreven. Ook goede plottwists die niet te vergezocht zijn, niet te voor de hand liggen en als je terugdenkt ook kloppen.

Ook een heel erg goede soundtrack van Klaus Badelt. Erg mooie klassieke muziek met koren en hele nice elektronische hybrid muziek. De scene dat Preston luistert naar Beethoven's 9e symfonie en begint te huilen vond ik heel erg mooi gedaan. Vooral de koor muziek geeft de film een hele mooie sfeer.

De film heeft af en toe filmkorrel, dat vond ik erg mooi en dat betekend dus dat deze nog op analoge film is opgenomen. Pluspunten voor de regisseur! Erg mooie opening titels. Sommige shots zien er erg goed uit. Goede stunts. Goede sets. Allemaal heel mooi gedaan. Wel jammer dat ze in sommige stukken erg veel slechte CGI hebben gebruikt, maar gelukkig is dat niet zo vaak.

Ook prachtig hoe hij die hond red, en toch nog een laatste keer Mary gaat zien voordat ze geëxecuteerd word. Het einde is erg mooi en een echt happy end. Het drama-gehalte en emotie is deze film is erg goed gedaan.

Een echte aanrader.
-Acteerwerk 7/10
-Verhaal 9/10
-Muziek 10/10
-Stunts & sets 8/10
-Effecten 5/10
-Cinematografie 9/10
-Algemeen 9,7/10
Voor kinderen vanaf 12 jaar. I.v.m. vuurwapen gevechten, verbrandingen en geweld.

Sense-offender

Een gestyleerde actiefilm met een mooi strak futuristisch design in kleding en decor.

Ik hou daar wel van. Prima rol van Christian Bale.

Hoewel ik het totale gebrek aan gevoel niet altijd geloofwaardig vond heb ik me desondanks prima vermaakt.

Ik kreeg er in ieder geval wel een prettig gevoel bij.

Ik had veel meer verwacht van deze film. Het ziet er allemaal niet echt mooi uit (waarschijnlijk door het beperkte budget). Het script schort langs alle kanten, veel plotgaten. Gelukkig was er een goede openingsscène (die me het beste deed vermoeden, maar helaas) en een zeer degelijke Christian Bale of ik had hem halverwege waarschijnlijk stopgezet. Full review: Recensie: Equilibrium – Popcorn Tales - popcorntales.com

Interessant concept, alleen niet echt interessant overgebracht op film. De sfeer is nogal kil, wat natuurlijk logisch is met een gebrek aan gevoelens, maar ik had wel meer contrast willen zien tussen het niet voelen vs. wel voelen. We zien enkele van dat soort scenes, maar die zijn allemaal vrij pathetisch overgebracht. Bovendien vind ik het met dit soort films altijd een beetje een gemiste kans als we niets zien van het leven van alledag. Wat betekent het voor de mensheid in de praktijk, deze wereld zonder gevoelens?

Daarnaast denk ik ook dat deze film de tand des tijds niet helemaal heeft doorstaan. Typisch een product van zijn tijd, meeliftend op films als The Matrix. Dat einde, met die twistjes hier en daar, en die Matrix-achtige shoot-outs (die ik persoonlijk niet echt cool vond, maar meer een beetje treurig over de top). Dit was begin deze eeuw allemaal nog wel prima, anno nu zijn dit soort films toch wel een beetje 'geweest' en verwacht je iets meer, of in ieder geval iets anders. Zowel inhoudelijk als zeker ook cinematografisch.

Tot ongeveer een uur nog best te doen, maar zeker het laatste kwartier is eigenlijk helemaal niks meer.

2,5*

“Be careful Preston. You're treading on my dreams.”

Interessante sci-fi film met uitstekend acteerspel van Christian Bale. Zelfs als gevoelloze gevechtsmachine weet hij nog indruk te maken. Maar door het niet innemen van een pil komen steeds meer gevoelens bij hem boven drijven, en alleen al door een bepaalde blik weet Bale ook dit goed over te laten komen.

Het verhaal is intrigerend en vooral in het dilemma tussen de goede en slechte eigenschappen en emoties van de mens, en dat met het uitsluiten van gevoelens ook al het goede verdwijnt, zit de kracht van de film. De actiescènes zijn aardig, maar Bale is wel erg onoverwinnelijk en het einde wordt wat afgeraffeld. Gelukkig laat de Welshman weer eens zijn klasse zien.

Een emotieloze variant (visueel dan) op The Matrix (1999) die me al niet overtuigde, en dat doet deze fim helaas dus ook niet. Een actiefilm met een Matrix-achtergrond en stijl, veel meer valt er niet over te zeggen. 1,5*

Het enige dat deze film nog enigszins de moeite waard maakt is het acteerwerk van Christian Bale. Hij doet zijn uiterste best er nog iets van te maken. Dat kan echter niet verhullen dat het plot behoorlijk zwak is. Werkelijk ieder personage in deze film toont (volop) emoties, daarmee is het hele uitgangspunt van het plot al onderuit gehaald. De film kent bovendien enkele niet al te sterke wendingen. De actiescènes zien er niet verkeerd uit, maar zijn tegelijkertijd zó overdreven, dat ze toch weinig indruk maken. Hoe de hoofdpersoon uiteindelijk in enkele seconden met zijn grootste rivaal afrekent is echt te flauw voor woorden.

Duidelijk in de nasleep van The Matrix gemaakte film, veel elementen daarvan zijn terug te vinden in de actiescènes, sommige rechtstreeks gejat, en verder duidelijk minder indrukwekkend qua SFX en CGI.

Een distopische wereld, met duidelijke verwijzingen naar Metropolis van Fritz Lang, dus 1984, en ook Nazi Duitsland, maar het ligt er allemaal wel erg dik bovenop, en helaas is de uitwerking daarbij niet echt geweldig. Verknutselde jaren '90 auto's, kostuums met integraalhelmen uit het schap van de motorwinkel zijn maar een klein symptoom.

Teveel clichés, te weinig origineel, het pakte me niet.

Bale acteert prima, zoals al meer hier aangegeven, maar als de uitwerking van de karakters al niet lekker loopt, de scènes en de dialogen niet goed genoeg zijn , kun je dat ook met gedegen acteerwerk niet redden.

Belabberde opening, geen inleiding die pakt, wel veel actie. De scène bij het Crematorium, inclusief bombastisch Gregoriaanse zang, slaat nergens op, daarna op zich een paar aardige plottwists gevolgd door een standaard crescendo richting een all evenzeer clichématig einde ik zal het verder niet bederven voor wie nog wel wil kijken.]

Ondanks ingrediënten die hier iets fantastisch van hadden kunnen maken komt deze film niet verder dan een zesje, een mager zesje. Wannabe Cyberpunk, maar het voegt gewoon niks toe aan wat er al was en behoort zeker niet tot de memorabele vertegenwoordigers van het genre,

"Forget the Matrix, this movie will blow you away" staat op de DVD box, kijk de Matrix nog maar een keer.

Eerste keer gezien gisteravond en het was even wennen. Ook niet meteen heel erg van onder de indruk. Afgaande op de tekst 'Forget the Matrix, this movie wil blow you away' viel de hoeveelheid actie me enigszins tegen.

Interessant beeld, dat veel overeenkomsten heeft met bijvoorbeeld 1984, wordt gecreëerd, en in plaats van een 'onderdrukte' als invalshoek wordt er gebruik gemaakt van een 'handhaver' die langzaam begint te twijfelen. De totalitaire staat belet iedere individu iets te voelen waardoor moord en geweld wordt tegen gegaan. Toch is de staat zelf op iedere straathoek met pantservoertuigen en handhavers aanwezig. Het typerende spierballenbeeld van een tirannieke staat. In de relatief korte film die er weinig gras over laat groeien, en niet bepaald de diepte in gaat, nog de tijd er voor heeft, speelt Errol al snel de valse noot waardoor het balletje begint te rollen bij John. Echter, een beetje een paradox vind ik wel dat niemand binnen de staat iets mag voelen, daar ook een medicijn voor krijgt, maar toch wordt er van John verwacht op gevoel en intuïtie aan te voelen wat anderen denken en of het 'sense-offender' zijn. Een beetje paradoxaal of het medicijn moet een emotie-onderdrukker zijn.

Een zoektocht naar antwoorden en ontwikkeling volgt, iets waar meer achter lijkt te zitten dan schijnt, en waar het verhaal je ook een paar keer subtiel op het verkeerde been zet. Verder is de actie die er is best apart te noemen, bepaalde actiescenes zoals het uitroeien van de eerst verzetshaard, in het donker door Bale, is uitermate kunstig te noemen. Net als latere en andere vechtscenes. Hoewel de Gun-kata wel lijkt op bepaalde manoeuvres en de bullit-time van de Matrix heeft men toch een eigen ding in die zin bedacht. Dan is er de geweldige soundtrack van Klaus Badelt die het futuristische wereldje echt kracht bij zet met zijn moderne klanken. Tezamen maakt dit Equilibrium tot en best wel stijlvol geheel met een prima acterende Bale. Toch had ik er even net wat meer van verwacht, ondanks dat staat de film op de lijst om met de tijd weer eens te doen en de mening dan bij te schaffen.

Deze zopas nieuw op Netflix. Vreemd dat ik hem nooit eerder heb gezien. Is toch wel al 20 jaar oud. Gaat over een emotieloze wereld en zo komt de film ook wel over. Zo emotieloos dat het net niet saai wordt. Actiescènes over de top, genre Matrix, maar deze laatste is visueel stukken beter. Misschien ben ik anno 2022 iets teveel verwend waardoor deze me niet echt kon overtuigen. Heb gevoel dat het wat low budget was wat betreft settings. Hier en daar een wat speciaal gebouw en witte auto’s en dat is alles.

Naar einde toe wordt het wel wat leuker, maar daarvoor moet je wel eerst begin volhouden… 3* omdat ik wel van genre hoor en Christian Bale er in slaagt om een emotieloze koele kikker neer te zetten…

Een vrij populaire mainstream film van 20 jaar oud en ik kon me tot de uitgave nu bij Netflix hem niet voor de geest halen. Een film alvast met een intrigerend uitgangspunt, maar eveneens één met heel veel vragen en losse eindjes. Te veel in mijn geval om goed te zijn, waardoor de uitwerking en ernst wat in het gedrang kwam.

Op één of andere manier zat ik met The Hunger Games, Minority rapport en The Matrix in mijn gedachten bij deze film (maar er zijn er zovelen bedenk ik zo). Allen dystopisch van aard waarbij het systeem minder perfect lijkt dan het oogt. Mja, het uitschakelen van de menselijke emoties en gevoelens. Ik kan er me moeilijk iets bij voorstellen en die ampules zijn niets meer dan drugs die je gevoelens lamleggen. Zie daar al onmiddellijk de grote achilleshiel van het superieur gewaand systeem.

Dat Bale van de ene moment naar het andere transformeert was naast de geloofwaardigheid ook nogal plots. De film had duidelijk geen behoefte om dat verder te kaderen. Geen film die de psychologische of "filosofisch" weg opgaat en één en ander wil verklaren. De film moet het vooral hebben van de actie en het spektakel. De Matrix-vechtscènes zagen er wel prima uit. Het verhaal zelf is ondergeschikt.

Energieke film die sterk doet denken aan The Matrix. Dat niveau wordt echter nergens gehaald. Het verhaal is een moderne versie van Huxley’s Brave New World, maar in plaats van Soma gebruikt men Prozium, dat alle emotie weghaalt.

De dystopie die geschetst wordt is een mix van klassieke bouwwerken en een Metropolis-achtige feel. De actie is vaak goed, maar ook regelmatig over de top, waardoor geloofwaardigheid verdwijnt. Weliswaar krijgen we te horen dat executeurs als Preston zeer getraind zijn, zijn vechtkunsten zijn veelal bovenmenselijk. Daarnaast rijst meteen de vraag waarom niet veel meer mensen zo getraind zijn als hij, want in elk gevecht is hij overduidelijk de sterkste.

Ook grossiert de film stilistisch helaas in grote cliche’s. De opening over de 3e wereldoorlog laat vooral oude beelden zien van WO2, waarom niet iets nieuws? De overheid heeft een logo dat in de verte doet denken aan een hakenkruis, de executeurs lopen in Nazi-achtige uniformen, Vader presenteert zich als Big Brother uit 1984 en het verzet ziet eruit als een stel verlopen hippie’s die wonen in kraakpanden.
De cultuur die vernietigt wordt is ook al zo’n platgetreden pad. Beethoven en de Mona Lisa nota bene. Een originelere keus zou zijn geweest een plaat van Led Zeppelin en een Andy Warhol bijvoorbeeld. Of voor mijn part een usb stick met mp3’s van Britney Spears en een Backstreet Boys poster.

Los van deze punten en het duidelijke leentje-buur bij The Matrix is Equilibrium echter een vermakelijke actiefilm. Prima voor een avondje actie.

3*

Voor de derde keer gezien en hij staat nog steeds als een huis. Ja, de actie is over de top maar zo gestileerd gebracht dat het prettig wegkijkt en eigenlijk zit er niet eens superveel actie in. Het is gewoon een pakkend verhaal. Maar de vechtscenes die erin zitten knallen kort en krachtig. Special voor de film is gun-kata bedacht, een soort gun-fu. Hiernaast wordt er ook gevochten met Katana zwaarden. De futuristische wereld heeft een hoog 1984 gehalte en is mooi strak gefilmd. Natuurlijk doet het verhaal verder vooral denken aan Fahrenheit 451. Huxley's Brave New World is ook nooit ver weg, want hier wordt een verplichte drug geconsumeerd om iedereen in toom te houden.

Wat me echt opviel dit keer is dat het behoorlijk goed geschreven is, ook qua dialogen. Natuurlijk zijn er cliche's. Zo is er het bekende Sean Bean cliche wat een meme op zichzelf geworden is. Maar daarnaast werd de film afgekraakt als Matrix kloon. Ik denk dat de film toch eigen genoeg is.

Hoe sterk wordt er geacteerd in een wereld waarin emoties verboten zijn? Best wel goed. Nu is Bale altijd goed en hier is hij een overtuigend broedend vat van emoties, maar speciale vermelding verdient de ijzige Angus MacFadyen als de politieke leider, die blik en hoe hij spreekt is topklasse. Opvallend is wel hoe hij uit zijn vel kan springen. Taye Diggs, de partner van Bale, laat verder een aantal keer een grimas zien die ook emoties verraadt. Dit wordt door critici van de film als zwakte gezien (want inconsequent) van de film maar zij lijken allebei in een soort elite te zitten die gewoon meer mag. Aan het einde wordt dit wel redelijk duidelijk.

Overigens onbegrijpelijk dat Wimmer hierna zo'n gedrocht kon maken als Ultraviolet want die schreef hij ook.

" But I, being poor, have only my dreams. I have spread my dreams under your feet. Tread softly because you tread on my dreams.”

Leuke film die me met veel vlagen deed denken aan ‘The Matrix’, alleen dan in zijn eigen jasje. Toch vond ik het bij vlagen ook niet heel boeiend, en vond ik dat de film toch misschien meer gebruik kon maken van zijn duisternis, en de actie vond ik toch echt wel te weinig, daar had ik veel meer van willen zien. Neemt niet weg dat wanneer de film bezig is, de film ook goed binnen kan komen en me merendeels gewoon vermaakt heeft. Ik moest bij vlagen aan de corona-epidemie denken, toch gezien het feit dat men in deze film ook een middel toegediend kregen, al heeft het uiteindelijk wel een heel ander doeleinde. De film is vreemd maar, prima, al had ik er wellicht wel iets meer van verwacht persoonlijk.

Deze film gaat vooral zijn eigen gang, en als kijker mag je zelf puzzelen waar we nou precies heen gingen. Niet altijd even fijn al zeg ik het zelf, aangezien ik het ook soms niet helemaal snapte waar de film nou precies naar toe wou gaan. Het eindresultaat is wel duidelijk lijkt mij, we volgen een executeur die voor de politie werkt en bepaalde verslaafden moet vermoorden, dit zijn zogeheten emotieverslaafden, die hun medicatie niet hadden ingenomen omdat men daardoor emotieloos werden, en zo ook de oorlogen zijn verholpen in de wereld. Het gene wat wel moet gebeuren was alles waarbij wij mensen een beetje emotie kregen, te vernietigen. Hier zie je bijvoorbeeld dat de mona lisa in de fik werd gestoken, die mensen met emotie probeerden te verstoppen. En je ziet dat bepaalde boeken een negatieve werking hebben op de agenten, waarbij ze ook zelf makkelijk over te halen waren om naar de emotionele kant te verhuizen.

‘Christian Bale’ als Preston vond ik een helemaal goede en vooral vermakelijke keuze van Wimmer, die het als eerst overigens fantastisch doet met Sean Bean naast hem. Jammer dat hij ook nu zo snel ten onder ging, waardoor ik toch vond dat de film wat minder wist aan te trekken. Bean is een fijne acteur, en charismatisch sterk voor rollen zoals deze. De rest van de cast vond ik ook wel prima acteren, al was er eigenlijk niet echt iemand die er echt nog uit sprong; wat wel jammer was.

De CGI is gedateerd, zo oogt overigens de hele film ook en daarom kan de film niet echt meeliften met de tand des tijds. Dit zorgde ook wel ervoor dat het af en toe niet heel makkelijk was om te kijken, en om de film interessant te kunnen volgen. Toch zijn de meeste actiescènes best gaaf, en slepen je zeker door deze film heen! Toch is de film onwijs sterk op veel fronten, en ondanks dat ik toch wat liep te zeiken op het verhaal vond ik het wel mooi geschreven (soms dus wat ingewikkeld), en vond ik toch de keuze tussen de goede en foute kant erg interessant. Zeker ook de ontwikkeling van Bale zijn personage.