Get Him to the Greek (2010)

When the world slips you a Jeffrey, stroke the furry wall

Ik en mijn kameraad hadden allebei Forgetting Sarah Marshall gezien en die viel ons zo goed mee dat we het vervolg ook wel zagen zitten. Van een echt vervolg is nu niet echt te spreken want er wordt gewoon een hoofdrol gegeven aan een personage dat daarvoor maar een bijrol had. In ieder geval, je snapt wel wat ik bedoel. Forgetting Sarah Marshall was een aangename verrassing maar ik was wel benieuwd of Aldous Snow de gehele film kon dragen.

Het antwoord is ja. Aldous was sowieso al de koning van Forgetting Sarah Marshall maar hier doet hij er nog een schepje boven op en het is een heerlijke schep. Het verhaal is simpel en geweldig in al zijn eenvoud. Iedereen kent wel de vele verhalen die de ronde doen over muzikanten en hun uitspattingen maar Stoller weet er een coherent geheel van te maken. Het uitgangspunt is herkenbaar voor mensen die naar muziek luisteren want hoe vaak is het al niet gebeurd dat je een artiest uitstekend vind maar dat de nieuwste cd echt verschrikkelijk slecht is. Juist, jammer genoeg al erg veel. Dit overkomt ook Aldous Snow met zijn band Infant Sorrow en vanaf dan beginnen de leuke situaties. De hoofdpersonen zuipen en snuiven zich met gemak doorheen heel de film en komen daarmee in vaak nogal benarde situaties. De film duurt een tikkeltje te lang of kent te weinig humor in die speelduur, het is maar hoe je het bekijkt, maar gelukkig zijn er nog altijd de bijrollen die vaak voor een komische noot zorgen. In Forgetting Sarah Marshall was deze eer voor Snow zelf weggelegd maar nu is er, naast Snow zelf, nog genoeg te beleven in de vorm van o.a. Sergio. Ook qua muziekkeuze is dit af en toe wel leuk om te horen. Met de meeste nummers heb ik niet zo bijzonder veel maar ik had een paar uur voor de film een aflevering van Seven Ages of Rock gezien over The Clash en The Sex Pistols. In ieder geval leuk dus om die groepen in de film te horen terugkomen. Net als Forgetting Sarah Marshall zit Get Him to the Greek ook vol met verwijzingen naar andere films en/of parodieën. Het is altijd leuk om zo'n zaken door te hebben, al zijn sommige natuurlijk wel erg opzichtig.

Hulde voor de vele muzikale cameo's doorheen heel de film want zo'n flash van Christina Aguilera (gisteren nog gezien in het uitstekende Burlesque) of Lars Ulrich (jarenlang fan geweest van Metallica) is natuurlijk altijd leuk. Het leukste blijft natuurlijk Russel Brand. Ik zei het daarjuist al dat ik hem erg leuk vond in Forgetting Sarah Marshall maar hier is hij toch nog net dat tikkeltje beter. Waarschijnlijk omdat hij hier meer screentime heeft, al had dat ook slecht kunnen uitdraaien, maar zelden zo'n geweldig excentrieke rockster gezien die geen rockster is. Het accent, de wazigheid, de overdreven gelaatsuitdrukkingen. Brand weet wat het publiek wilt en geeft het dan ook met veel plezier precies. Jonah Hill deed ook al mee in die andere film van Stoller maar speelt deze keer niet hetzelfde personage zoals Brand dat wel doet. Het maakt niet veel uit want ik vind Hill meestal wel te pruimen en dat is nu ook weer het geval. Als solo personage is het niet altijd raak maar in combinatie met Brand komt hij wel erg goed uit de verf. ook leuk om Colm Meaney nog eens in een rol te zien. Ik leerde hem voor het eerst kennen in een serieuze rol in Law Abiding Citizen maar blijkbaar kan hij het humoristische genre ook met gemak aan. Ook rapper Sean Combs doet het meer dan uitstekend. Gedurende heel de film had ik niet door dat we met een rapper hadden te maken maar toen de naam Sean Combs verscheen op het scherm zei ik tegen mijn kameraad: "He, dat is P. Diddy!" De kameraad keek me alleen maar aan en zei dan op een droge toon: "Meen je dat nu?" Ach, ik ben totaal niet thuis in dat wereldje, mijn kameraad wel, maar misschien maar goed want hiermee had ik natuurlijk geen vooroordeel of iets dergelijks. Ook geweldig natuurlijk dat Kristen Bell haar rol van Sarah Marshall even terug opneemt voor een kleine cameo.

Leuke spin-off die vooral gedragen wordt door de combinatie Aldous Snow, Aaron Greenberg en Sergio. Het plotje is flinterdun maar herkenbaar en kent een aantal amusante situaties. De cast is goed gekozen en Stoller weet er dus wederom een leuk filmpje van te maken. Misschien toch eens een regisseur om in het oog te houden.

3.5*

Het verhaaltje stelt natuurlijk weinig voor, maar dat weet je op voorhand al na het lezen van de synopsis.

Toch is dit een lekker flauw filmpje, gewoon 'dom' vermaak waar ik af en toe behoefte aan heb.

Jonah Hill past goed in dit soort komedies. Russell Brand begint me op een gegeven moment wel te irriteren, maar dat is wellicht ook de bedoeling.

Judd Apatow was hier enkel producer, geen schrijver. En dat is wel te merken, de grappen halen niet het niveau van de 'echte' Apatow films.

When the world slips you a Jeffrey, stroke the furry wall.

Zo waren er nog meer leuke quotes. Erg leuke film. Al vond ik Forgetting Sarah Marshall net iets leuk. Desalniettemin, heb hier ook een aantal keer heel hard moeten lachen. Vooral de hotel scène in Las Vegas, waarin Aaron stoned is en erg bang, is erg grappig.

De film draait een beetje om Russell Brand en je ziet Russell goed zijn werk doen. Komisch man. Ook Sean Combs vond ik aardig acteren. Jonah Hill altijd een acteur om wie je kan lachen.

De film was erg goed, maar misschien als ze dat dramatisch Hollywood-sausje er niet overheen hadden gegooid, was die misschien nog net iets beter.
De film gaat veel over drugs, geld en sex. Vind je dat niks, dan raad ik je niet aan om deze film te kijken.

Leuk, dankzij het samenspel tussen Hill en Brand.

Geen overvloed aan vuilbekkerij deze keer, maar bij wijlen geweldige humor die misschien niet heel subtiel is, maar alleszins goed gebracht wordt. Het verhaaltje mag dan wel graatmager zijn, doch dit maakt weinig verschil. Het staat in ieder geval toe een boeiend contrast te bieden tussen de aanvankelijk perplexe Greenberg en het donkere leven van Snow. Helaas beseffen ze nog steeds niet dat een film die aan een ellendige rotvaart richting finishlijn spurt, geen boodschap heeft aan kalmere momenten. Hiervan waren er weliswaar niet veel, maar toch genoeg om even op het horloge te kijken. De doorslag wordt mede hierdoor geleverd.

3,00 (3,25)

Typisch weer een film die is komen meezeilen met die golf van flauwe Amerikaanse humor met een scherp randje. Helaas is de film niet memorabel genoeg om uit te steken boven het grote aantal films die uit deze film is voortgekomen.

De film begint wel onwijs goed, een superdroge clip uit Afrika (no pun intented), en dit niveau wordt vastgehouden tot over de helft van de film. Helaas wordt het laatste stuk veel te sentimenteel en valt er weinig meer te lachen. De relatieproblemen worden iets te serieus genomen, en uiteindelijk ben je uit de flow van het lachen. Wat erin resulteert dat we een komedie hebben die een uurtje duurt.

In dit uurtje zien we wel echt 2 sterke karakters. Zowel Aaron als Aldous zijn beide onwijs goed geschreven, heerlijk overtuigend. Vooral Russell als snuivende rockstar Snow was heerlijk overtuigend en grappig in vele manieren. Jonah gaat wat meer de droge kant op, maar zo vullen ze elkaar onwijs grappig aan. Hoogtepuntje is dan ook de scene in Vegas (wat tevens de ommekeer was van de film). Muziek was nog bovenverwachting goed, en de poppy rocksongs kwamen nog erg goed uit de verf. Al waren de hitjes van Jacky nog veel grappiger haha. Uiteindelijk kun je wel stellen dat de hele film nergens over gaat (dat hele gebeuren in The Greek is daarbij ook gewoon een superdikke anticlimax), behalve sex drugs en rock en roll. Redelijk geslaagd daarin!

Toch wel een lichte tegenvaller dit. Jnah Hill vind ik er altijd maar een beetje bijhangen in de films waarin hij speelt en zo ook hier. Hij is niet goed genoeg om een gehele film te dragen en ook in deze film is hij maar sporadisch grappig.

Russell Brand doet het daarentegen een stuk beter. Hij speelt soms echt heerlijk overdreven en de onzin die hij af en toe uitstraalt is bij vlagen ook best grappig. Toch is het algehele niveau van de grappen nogal laag. Al die poep/plas/ seks en dat soort grappen zijn redelijk voorspelbaar in deze film en vooral vaker niet dan wel grappig.

Een pluspunt van de film is de muziek en het hoge tempo, waardoor je je als kijker ondanks de speelduur toch niet kunt vervelen. Verder moet gezegd worden dat Sean Combs wel een behoorlijk grappige bijrol neer. Kijk ik eet mijn eigen kleine hoofd op!

In zijn geheel scoort de film echter een nipte onvoldoende. Vervelen doet het niet, maar qua vermaak had het vele malen beter gekund.

2,5*

Na slepende mislukkingen als The 40 Year Old Virgin & Knocked Up was ik volledig afgeknapt op de Apatow stal, gelukkig blijkt deze film uit beter hout te zijn gesneden dan zijn voorgangers. De film duurt nog steeds wat te lang, maar barst gelukkig van de energie, vooral te danken aan een geweldige hoofdrol van Russel Brand, enkele leuke bijrollen en een paar zeer komische situaties zoals op het vliegveld. En de vertolking van dat Afrika nummer is ook extreem fout, amusant! Een 3,5*

Niet leuk.

Er kwam de laatste tijd al weinig leuks van Apatow zijn produktiestal, en deze Get Him to The Greek is geen uitzondering. Erg vervelende film, met vooral erg vervelende acteurs. Hill vind ik echt een non-valeur in optima forma. Nergens grappig, en ook nu hij wat minder hysterisch is dan voorheen is hij nog een blok aan het been. Brand is af en toe leuk maar ook te vaak weinig aan. Die is beter op zijn plaats als zijn rol klein wordt gehouden, zoals in Forgetting Sarah Marshall. Wat alweer de laatste geslaagde Apatow film is. Leuk om dat Sarah Marshall fragmentje toch nog even terug te zien.

Voor de rest moeten de cameo's en Combs de boel redden. Onmogelijke opgave, al is Combs prima in vorm. Is ook echt de enige geweest die mij heeft kunnen laten lachen. Tel daarbij de 3 seconden Christina Aguilera footageen overige cameo's bij op en de positieve punten zijn al weer op. Nee, te hysterisch voor mijn smaak en humor is ook van een enorm bedenkelijk niveau. Het wordt tijd dat Apatow weer zelf aan het schrijven gaat, dit was weer een typische Hill film. Pijnlijk ongrappig.

Meevaller.

Film duurt wel wat te lang, maar kan bouwen op een leuke samenwerking tussen Russell Brand en Jonah Hill. Het was zeker niet zo dat ik constant van de bank viel van het lachen - echt lachen was er sowieso niet bij - maar toch zat er wel een leuk sfeertje aan de film. Verder werkte het ook mee dat er een bepaalde snelheid aanwezig is en dat vele 'locaties' langskomen.

Audiovisueel is dit (natuurlijk) niet één van de sterkste. Af en toe een grappig (hip muziekclip) dingetje, maar verder totaal geen speciale shots.. Lelijk is het ook niet te noemen, vooral onopvallend. En sja muzikaal is het natuurlijk allemaal ook gebaseerd op de fictieve Britse rockster Aldous Snow. Als je er van houdt is het misschien leuk.. Ik was er niet helemaal kapot van.

Russell Brand blijft dan de grootste meevaller van de film. Had van hem een irritante vent verwacht die hij soms ook kan zijn (ook in de film). Maar z'n Britse junkie image is toch leuk (misschien uit ervaring) neergezet. Ten tweede groeit er iets fijns tussen Brand en Hill. Een vreemd soort chemie. Toch wel aardig om te zien. Vooral erg amusant.

Dus een kleine 3,0*

En weer eens een slechte komedie bekeken.

Het lijkt wel of er een vloek rust op de komedies die ik probeer te zien, want ik kan me alleen nog maar slechte herinneren.

Pfoe, en deze valt ook niet mee zeg. Goeie grappen zijn ver te zoeken, en wanneer men probeert grappig te zijn is het helemaal belachelijk zelfs..

Vond Jonah Hill nog de beste en dat zegt natuurlijk al genoeg. Russel Brand is echt vreselijk en ook de vrouwelijke tegenspeelsters lijken wel stijf van de drugs te staan.

Ook dit is dus helemaal niks. Nog 2* voor Jonah Hill en de lekkere muziek..

Stoller Sucks.

Weer een veel te lange komedie van de man. Wat een vreselijke lack aan tempo heeft die in zijn komedies. In dit soort komedies is tempo alles, je moet die grappen brengen snel door gaan naar volgende setting, grappen, volgende setting, grappen, climax en klaar. Monteer het een beetje leuk, doe nog wat goeds met je camera en je hebt een solide komedie en misschien wel een erg leuke.

Stoller doet dat niet en heeft soms geinige scenes. Met Puff Daddy bijvoorbeeld weer afgewisseld met vreselijk saaie meuk. Wat een onzin dat Hill rustig veel leuker is. Hij is gewoon de nieuwe Chris Farley. Brand is ook duidelijk een bijrol acteur. Kwam hier ook iets teveel voorbij met een iets te dik aangezet brits accent. Geloof niet dat die zo echt praat eigenlijk. Jaja deed die ook al in Engeland, toch lijkt het te dik. Beetje alsof een Amerikaan een Brit nadoet.

Anyway, way geinige stukjes blijven over. Vooral wanneer die Met Puff Daddy dus en Rose Byrne is wel een geinig wijf. Maar daar tussen zit dan weer saaie meuk.

2 kleine sterren.

Typische Apatow komedie. Leuk bedoeld, maar in plaats van grappig vooral platvloers. Russell Brand heeft een paar aardige scenes. De rest stelt weinig voor, al maakt de muziek het nog een beetje verdraagbaar. Rose Byrne en Colm Meaney doen eigenlijk voor spek en bonen mee. Jammer.

Wat een drama die Brand! Totaal niet grappig

Tja, Russell Brand. Vind je hem een leuke vent, dan is dit een film voor jou. Zo niet, kan je er beter bij weg blijven. In Forgetting Sarah Marshall vond ik de beste man het einde, ook hier is ie weer lekker op dreef. Maar een hele film lang wordt naar het einde iets te veel van het goede. Wat Jonah Hill betreft weet ik het nooit, vind het eigenlijk maar een irritante vent.

2,5*

Get Him to the Greek.
Nee, geen film voor mij. De beschrijving van de film was "Een knotsgekke film met een schitterende Russell Brand." Dus ik verwachtte ook "Een knotsgekke film met een schitterende Russell Brand." Maar ik kreeg een flauwe film met een irritante Russell Brand.
Jonah Hill vond ik nog te pruimen. De ergste delen uit de film waren Aldous die steeds Aaron tegensprak en zijn zin deed. En dan maar te zwijgen over het triootje...
Slechte film. 2*

Ja, we hebben lekker zitten lachen om deze film. Het hele sterrendom werd op de hak genomen maar ik vond het nergens flauw worden. Wat voor mij de film sterk maakte was het goede samenspel tussen Brand en Hill. Er was wel een bepaald soort chemie tussen de twee waardoor de grappen over de tegenstellingen tussen de twee toch goed overkwamen.

Een minpuntje vond ik Sean Combs. Ik vond zijn karakter niet echt grappig. Misschien had de film op het einde wat ingekort kunnen worden want toen ging het een beetje langdradig worden (inderdaad het trio'tje had voor mij ook absoluut niet gehoeven) maar al met al heb ik zeker wel gelachen met deze film. Het slot met het liedje "fury wall" ..... heel grappig !

Weinig goeie grappen in deze komedie, althans dat is mijn mening. Zit ook een soort van drama dimensie in deze film, hoeft van mij niet zo in een film om te lachen. De bijrol van Puff Daddy vind ik nog wel geinig. De heer Hill heb ik ook weleens grappiger gezien. Flauwtjes.

do you feel my dick fucking your mind.

Get Him to the Greek.

leuke film, de humor is wel aardig, het verhaal is wel leuk en ik vind Russell Brand echt een leuke acteur, die vent heeft gewoon iets grappigs over zich heen hangen wat ik niet goed kan beschrijven maar vind em gewoon goed. Het verhaal is leuk maar erg simpel en soms wat droog, de baas van alles die zwarte (weet niet hoe die heet sorry) is echt geweldig, die 2 maken de film gewoon. Verder moet je gewoon van dit soort films houden en van de humor natuurlijk het kijkt soiso wel lekker weg dus daar al geen problemen mee.

3* voor een vrij aardige comedy die ik zeker aanraad.

Deze film heb ik inmiddels al een paar keer herzien (is sinds een paar maanden te zien op Film 1) en ik moet zeggen dat hij me veel beter bevallen is dan de eerste keer. De humor is best leuk en Jonah Hill en Russell Brand doen het best goed en zijn regelmatig grappig. Maar ook Rose Byrne als Jackie Q deed het best leuk en haar liedjes en uitvoering ervan waren hilarisch, zoals "Ring Round My Rosie":

Jackie Q

Dat er veel mooie en blote vrouwen inzitten is natuurlijk ook meegenomen. De vele bijrollen van bekende muzikanten zijn ook best leuk en P. Diddy had zelfs een redelijk aandeel in deze film en hij deed het zeer leuk. De scene waarbij Lars Ulrich (drummer Metallica) in het bed lag met Jackie Q was best grappig.

Al met al verdubbel ik mijn punt dan ook na het herzien van deze film.

Redelijke komedie waarin een medewerker van een platenmaatschappij een wilde rockster van Engeland naar Amerika moet vervoeren. De film weet soms zeker grappig uit de hoek te komen, maar is wel wat aan de langdradige kant. Grappige dialogen en Jonah Hill en Russel Brand vormen een leuk duo samen.

Niet leuk.

Get Him To The Greek moet het hebben van een paar momentjes en een cameo hier en daar. Over de ganse lijn is het armoe troef: de moppen zijn herhalend, de personages zijn druk en het verloop is volgens het boekje.

Jonah Hill haalt hier z'n gebruikelijke niveau niet en is dan vooral een last. Ook Russell Brand is vaak irritant. In een bijrol(letje) zou hij nog grappig geweest kunnen zijn, maar zijn verwijfdheid is veel te veel van hetzelfde om een hoofdrol te dragen.

Voorts zijn er nog een heleboel bijrollen en cameo's, hetgeen voor wisselend succes zorgt. Zo is Rose Byrne wel leuk, terwijl Kanye West (of wie de platenbaasneger ook mag zijn) strontvervelend is.

Af en toe kan een muzikaal intermezzo voor een lichtpuntje zorgen, maar het staat als een paal boven water dat 109 minuten véél en véél te lang is. En Hill die zeventien keer kotst is ook niet zo leuk.

2

Ik houd erg van komedies, maar wat ik tot nu toe uit de Apatow-school gezien heb, is het allemaal net niet. In deze film ligt het niet aan de acteurs. Hill is prima en Brands oer-Engelse gezwets is heerlijk. Zelfs Sean Combs is helemaal niet zo beroerd. Brand is ook voldoende overtuigend als rockster. Dat nummer The Clap bijvoorbeeld is echt tof. Beetje makkelijk natuurlijk, dat optreden op straat in New York, maar het zet een prima sfeer neer.

Maar toch kon dit me niet echt boeien. 109 minuten is niet eens zo veel voor een komedie, maar zelfs de standaard 90 minuten zouden voor mij te lang geweest zijn. De kots-, poep- en sexgrappen zijn in wezen nog het beste, want de pogingen er diepgang in te brengen door relationele tragiek te belichten werken nauwelijks; dat is allemaal al vaak genoeg veel beter gedaan, ook in komedies.

Prachtige mix van humor, decadentie, losse moraal en salonwijsbegeerte. Dit zal ongetwijfeld heel wat kijkers tegen de borst stuiten, maar voor mij was het om te smullen. Eerst al the Hangover en nu deze. Wel 30 jaar op dit soort films moeten wachten, gaat het toch nog wat worden met Hollywood!

Aardige comedy......Jonah Hill vind ik altijd leuk om te zien acteren.

Russel Brand daarintegen vind ik wat minder.....en haalt daarbij de film ook wat naar beneden.....maar dat is meer omdat ik hem gewoon irritant vind.

Er zitten goede geslaagde grappen in en ook het acteerwerk is wel oke.

Ronduit vervelende onsamenhangende comedy. Russell Brand is nogal schijtirritant als Aldous Snow en Jonah Hill maakt alleen maar geforceerde domme grapjes. Bij Forgetting Sarah Marshall (ook met Brand en Nicholas Stoller als regisseur) schreef ik toen nog dat ik die Apatow-schrijfsels nog lang niet zat ben. Maar nu heb ik dat stadium wel bereikt. Het is toch vaak allemaal hetzelfde domme onderbroekenlolgehalte en dat heb je natuurlijk allemaal wel eerder gezien. De lol is er onderhand dus wel van af.

“This is it, Aaron. This is rock n' roll. Did you enjoy the party?"

Doldwaze film. Hill en Brand zijn goed maar kunnen niet verbloemen dat het allemaal weinig om het lijf heeft. Dat is niet heel erg, als de humor maar goed is en de acteurs chemie hebben. Met dat laatste zit het wel goed, maar de humor is een beetje hit and miss.

En het is jammer dat er altijd weer een moraal in moet zitten. Vooral met een gek als Brand had je ook voor iets anders kunnen kiezen. De muziek is wel goed en er zitten best wat aanstekelijke nummers bij. Al met al een film die tegenvalt als het aankomt op geslaagde grappen, maar best leuk is om een keer te zien.

Niet grappig vooral.

Ik heb een zwak voor Russell Brand. De overduidelijk intelligente kwast wist jaren geleden met zijn markante verschijning en provocerend ettergedrag in menig talkshow en interview furore te maken. De rol van losbandige, onverschillige rockster lijkt hem dan ook op het lijf geschreven. Ten opzichte van hem staat Jonah Hill eens aan de regulerende kant van zaken, waardoor (ook) hij een boel aan scherpte moet inleveren.

Beiden krijgen namelijk teveel flauwe dialoog aangemeten in een verhaal dat alle tijdsdruk, verplichtingen en verantwoordelijkheden ten spijt, de losbandigheden teveel vrij spel geeft. Ze doen maar en ze doen maar en nergens voel je als kijker hoe diep ze afglijden omdat ze er allemaal veel te makkelijk mee wegkomen. Natuurlijk is dit geen spannende film, maar je wilt toch het gevoel hebben dat er iets op het spel staat als de hoofdpersonen zich verliezen in hun exorbitante feestgedrag. Zo'n drugssmokkelgrap: veel heisa temidden van het vliegveld (want: superstrafbaar) maar in plaats van er een beetje spanning mee op te bouwen (langs de douane bijvoorbeeld), dient het als een aaneenschakeling van platitudes.

Naar het einde toe dan ook weer wat moraaltjes en hernieuwde inzichten, die de film vaak toch weer een absurd tintje mee wilt geven (het triootje), maar waardoor zowel de humor als de moraal eigenlijk alleen maar banaler wordt.

Beide hoofdrolspelers hebben meer in hun mars dan het script toelaat, een resem cameo's kan de film niet redden en alle flauwe humor wordt getopt door een uiterst ongenietbare Diddy, waarvan ik echt niet snap dat ze hem zo ongelooflijk veel screentime hebben gegeven. Wat is dat een humorloos slechte acteur zeg. Ergerlijke komedie. 1*

Stollers vervolg.

Je zou het niet snel denken, maar deze film speelt zich klaarblijkelijk af in hetzelfde universum als Forgetting Sarah Marshall. Dat is overigens meer een promotionele stunt dan echt slim schrijfwerk, want het zijn enkel de personages die elkaar soms herkennen. Verder is dit een redelijk eigen product.

Neemt overigens niet weg dat de film zelf nog wel oké is. Normaal zijn dit soort Amerikaanse komedies niet snel mijn ding, en ook deze heeft wat bedenkelijke momenten, maar toch loopt het best lekker. Dat heeft er vooral mee te maken dat Brand erg goed in de film past. Misschien dat hij het te moeilijk vind om ook dramatiek naar behoren te spelen want het blijft vooral grappenmakertje spelen, maar hij doet het wel uiterst charmant.

Visueel aardig en er hangt een lekker tempo. Hill is in de hoofdrol wisselvallig verder. Niet omdat hij slecht acteert, wel omdat hij niet altijd alle grappen kan afleveren. Daar is hij overigens zelf niet altijd schuldig voor, want het is vooral het script dat zijn personage de makkelijkste grappen blijft aanreiken. Die worden dus zoals verwacht ook niet te best afgeleverd.

Omdat er toch wat weinig progressie te vinden valt, had ik de film origineel een halfje lager gegeven, maar Stoller herpakt zichzelf goed in de slotfase door er toch een menselijk naambordje aan te hangen. Get Him to the Greek is daardoor wat dieper en herkenbaarder dan de gemiddelde komedie, maar het is verder ook gewoon degelijk vermaak. Alleen is het niet bijzonder grappig, maar dat neem ik voor lief.

Na een geflopt album en de breuk met zijn partner Jackie Q [Rose Byrne] ontspoort rockster Aldous Snow [Russell Brand] volledig in leven van seks en drugs, maar onvoldoende rock ’n roll. Zijn platenbaas Sergio [Sean Combs] wil Snows carrière een kickstart geven en Aaron [Jonah Hill] heeft daarvoor een plan bedacht: een spectaculair concert ter ere van het jubileum van het live-album “Live At The Greek”. Aaron reist af naar Londen met een duidelijke missie: zorg dat Aldous Snow fit en op tijd bij The Greek is voor zijn concert. Gedateerde komedie vol seksistische grappen uit de tijd voordat Russell Brand en Sean Combs wegens hun misdragingen uit de gratie vielen. Brand en Hill zijn een vermakelijk stel, maar een overdaad aan smakeloze grappen verpest het plezier.

Tegenvallende komedie waarin Jonah Hill de opdracht krijgt om Aldous Snow (Russell Brand), een vergane glorieuze muzikant, te overhalen om terug een concert te spelen voor een comeback in het Los Angeles Greek Theater. Hill moet hem begeleiden vanuit London naar Los Angeles, maar dat gebeurt heel traag en met heel wat onvoorziene situaties. Hill wordt stilaan bevriend met Brand en komt terecht in het glamoureuze wereldje van Brand. Maar dan breekt de vriendschap door chaos, decadentie en het comebackcircus. Het glamoureus wereldje wordt iets te braaf weergegeven qua decadentie en seks. Qua humor valt het ook wat tegen want de film lijkt meer een drama gecombineerd met muziek. Uiteraard spelen er zich wat situaties af, maar echt grappig zijn ze niet. 5/10