Noruwei no Mori (2010)

Heb er Enter the Void gezien.. Sja niet opzienbarend geweldig, maar ook zeker niet slecht. Dus geen verkeerde plek om naar toe te gaan!

OK fijn !

Dan ga ik vanavond kijken, een film van Anh Hung Tran die de zalen haalt

is op zich al niet evident

Dit soort van filmzaaltjes zijn in België zo goed als uitgestorven

haha gelukkig ben je dan gegaan!

Dat is in Nederland niet veel anders hoor.

Erg meeslepend, maar toch wel heel anders dan het boek. Ik heb uren gelezen aan dit boek en dat geeft meteen ook het verschil aan met deze film die 'slechts' 2 uur duurt. Vermoedelijk zijn voor de niet-lezer sommige zaken (en dan vooral details) nauwelijks te volgen en de rust en uitgestrektheid van sommige scènes mis je hier dan ook. In het boek heeft Watanabe een heel intiem hoofdstuk met Midori's vader, maar hier is dat slechts vijf seconden.

De film werkt echter op een hele andere manier, omdat het qua drama gewoon ijzersterk in elkaar zet. De personages lijken beter te passen, de beslissingen van de personages zijn in de film vaak logischer. De seks is puurder en relevanter, dan in het boek waar het voor mijn gevoel te pas en te onpas om de hoek kwam kijken. Dit is ook mede te danken aan de acteurs, die erg goed zijn. Misschien is Norwegian Wood uiteindelijk wel een beetje kitscherig uitgevallen, maar dat smaakt me wel.

doekenvrouwen?

Beetje gek woord misschien, maar ik weet precies wat hij hij bedoelt. Vrouwen van middelbare leeftijd die, meestal met zijn tweeën, naar het filmhuis gaan, meestal zaterdagmiddag. Type bilbliothecaresse. Favoriete recentere films: As It Is In Heaven, Il Ya Longtemps Qui Je T'aime.

Erg generaliserend, maar toch vind je ze erg veel in de filmhuizen. Erg belangrijke doelgroep.

haha idd, zo bedoelde ik het helemaal met de film Il Ya Longtemps Qui Je T'aime in het achterhoofd. Sorry van de generalisatie en het misschien wat negatieve woord, maar ik kan niet anders zeggen dan dat het zo is.

Heb ze gezien

Het was wel zondagavond, ze zaten naast me

Flink teleurstellend.

Het boek is kennelijk erg populair, de zaal was ook flink gevuld, wat me ook niet echt verbaast. Het verhaal zelf is namelijk wel erg mooi ja, kan me voorstellen dat het boek ook wat meer doet met het heen en waar gaan tussen de locaties (stad en bosrijke omgeving en tussen Naoko en Midori). De film heeft en neemt daar de tijd amper voor, waardoor de twijfel en verplichting amper doorkomen.

Visueel is er weinig op aan te merken, soms is het zelfs erg mooi, en over de hele linie verzorgd. De soundtrack is over het algemeen ook fijn, op een paar missers na. Maar inhoudelijk is het over het algemeen toch vooral overdramatisch en aan te pretentieuze kant. Soms was het echt een beetje genant hoe een scene ontzettend volgestopt werd met emoties, alles werd in de strijd gegooid, een schreeuwende soundtrack enzo. Beetje to much.

Een film die wat mij betreft een veel intiemere aanpak had verdiend, een beetje hoe de film er visueel uitzag, maar dan ook inhoudelijk. Best sterk vaak, maar waarom het soms zo ontzettend zwaar overdramatisch aangezet moet worden mag God weten.

2.5*

Maar joep kom je er ook wel eens op een andere dag dan maandag? Het is er dan zo rustig. En de schrijver van het boek is echt heeeeeel bekend, misschien wel de bekendste aziatische schrijver van dit moment dus ik had het zeker drukker verwacht.

Daarnaast word ook geregeld vreemd aangekeken wanneer ik de zaal in loop met een paar vrienden. Met zo'n blik van 'aaaa komt die jeugd nu ook al hier lol trappe'. En o wee als je een biertje opend want dat verpest meteen de hele film. Ik vind dat altijd zo komisch

.

Sja ik kom er nu niet meer zo vaak, maar dat gevoel had ik eerder niet. Ik voelde me wel geaccepteerd haha

Verder weet ik uit betrouwbare bronnen dat de kaartverkoop van Cinecitta redelijk constant verloopt de afgelopen 5 jaar. Maar het is er idd soms erg rustig.

Best wel mooie Japanse meiden, vooral Naoko, best wel mooie landschappen, vooral die beelden van die rotsen aan de kust waar de golven tegenaan beukten, maar dan heb je het ook wel gehad. Ik vond dit een te dik aangezet drama, waarbij de personages mij eigenlijk totaal onverschillig lieten. Bovendien vond ik deze film ook nog vreselijk traag en saai waarbij ik alle moeite moest doen om niet in slaap te vallen.

2,0*

Aanvankelijk was ik bang dat de film niet helemaal zou werken. Het eerste half uur verliep iets te fragmentarisch en ik had het gevoel dat de film veel te schattig was voor het onderwerp. Vooral het personage Naoko heeft een bepaalde schattigheid in haar gedrag dat je eigenlijk alleen in Japanse films lijkt tegen te komen en die ik niet zo bij de film vond passen.

Maar langzaam, zeer langzaam kreeg Norwegian Wood mij toch in zijn macht. Op het moment dat de film afgelopen was, het beeld zwart werd en het titelnummer van The Beatles ingezet werd kreeg ik een brok in mijn keel. Het lied heeft inhoudelijk niet bijzonder veel betrekking op de film zelf, maar toch wist het voor mij de geest van de film te pakken. Overigens is het niet zo dat het lied herrinneringen in werking zet bij de hoofdpersoon. Dat schijnt in het boek van Murakami zo te zijn (helaas heb ik die niet gelezen), maar de film is compleet chronologisch, in tegenstelling tot wat de plotbeschrijving hier beweerd.

Het is moeilijk te vatten wat mij nou precies zo aangreep. Het is geen perfecte film, maar de lyrische beelden met hun zachte belichting, het integere acteerwerk in combinatie met de bijna contrasterend heftige emoties (het is een loodzware film) wisten mij bijzonder te raken. Er zitten drie personages in die zelfmoord plegen. Heel wat dus en de film verzacht de pijn die zoiets veroorzaakt niet, maar weet op een bepaalde manier voelbaar te maken dat het leven van de hoofdpersoon door blijft gaan en dat hij een toekomst heeft. Wat die toekomst in vredesnaam mag zijn wordt ook al achterwege gelaten, maar ik denk dat het idee dat een mens zoveel ellende kan doorstaan en kiest om verder te leven mij zo ontroerde. Misschien een ietwat vage beschrijving van mijn kant, maar ik probeer er achter te komen waarom ik met die brok in de keel zat op het einde. Toch niet alleen door een Beatlenummer dat ik al vele malen gehoord heb, altijd al sterk gevonden heb, maar dat nooit echt diepe emoties losmaakte. Anh Hung Tran speelt misschien een beetje met het gegeven van het Beatlenummer. Als wij het horen gaan wij reflecteren op wat we gezien hebben, waar in het boek de hoofdpersoon dat kennelijk deed. Een sterke twist.

Een pijnlijke film, maar de situaties zijn zo goed geobserveerd door de regisseur dat het verrassend dragelijk wordt. De aanwezigheid van Kiko Mizuhara als Midori is daarbij een grote plus overigens. Erg leuk personage en stiekem hoopte ik de hele film dat Watanabe de door zelfmedelijden geplaagde Naoko zou verlaten voor Midori. Het is ook knap dat er zoveel gehaald wordt uit een vrij klein subplot rond die vent die telkens vreemd gaat, terwijl zijn trouwe geliefde dit weet. Ook weer moeilijk te beschrijven waarom, maar ik vond het gevoelsmatig veel toevoegen.

Opvallend lauw ontvangen deze film, zowel hier, op IMDB als in de pers (al moeten de Britten en Amerikanen hem nog zien). Ik vond het erg goed werken allemaal, ondanks het soms wat fragmentarische plot. Een klein meesterwerk. The Beatles vroegen al "Isn't it good Norwegian wood?" Dat was, met oog op deze film, terecht een retorische vraag.
4,5*

Geen Xich Lo, maar wel een zeer sterke film van Tran.

Thematisch erg Japans. Rouwverwerking, wat het verstrijken van tijd met mensen doet vergankelijkheid en meer van dat soort thema's. De uitwerking van die thema's is veel grootser en uitgesprokener dan doorgaans in Japanse films het geval is. Veel heftige gebeurtenissen die heftige emoties oproepen. En dat werkt prima.

Erg mooie landschapsfotografie bijvoorbeeld. Waar het landschap één is met de gemoedstoestand van de personages en liefelijk kan zjn of enorm dreigend of eenzaam. Ook niet echt subtiel, maar wel bloedmooi gedaan. De film is ook niet zo intiem als de gemiddelde Japanse film. Veel weidse shots waar de personen zich ergens in bevinden.

Genoten, mooi filmbegin van 2011.

4.0*

Mooie film! Ben een liefhebber van die trage films met prachtige beelden en zwaar aangezette personages. Soms waren de personages iets te zwaar aangezet met teveel emoties en teveel dramatiek. Het maakte de film op sommige momenten wat ongeloofwaardig.

Het grootste compliment dat ik deze film kan maken is dat hij niet tegenvalt. Alle voortekenen wezen die richting uit. Het boek (van bestselling auteur Murakami) is veel te goed, de regisseur (van The scent of green papaya en Cyclo) is veel te goed. De eerste gematigde reviews, je kon er als het ware op wachten. En ja, we hebben de afgelopen jaren al zoveel mooie films uit Japan gezien over verlies en zelfmoord. Maar om kort te gaan: Ik vond Norwegian wood een dijk van een film. Op de eerste plaats is het goed dat Tran de tijd neemt (zo’n 135 minuten) om het verhaal te schetsen van Watanabe, een student die opgroeit terwijl (of doordat) hij moet kiezen tussen trouw blijven aan zijn grote liefde (de in een depressie geraakte Naoko) en het inzien van de zinloosheid van die verbintenis en het leven vervolgen. Bijvoorbeeld met de wulpse en beduidend minder complexe Midori. In de eerste helft blijft de hand van Tran (bekend van mooi gefilmde Vietnamese taferelen) beperkt. Hij filmt het studentenleven ingetogen, eigenlijk het boek getrouw. Pas als Watanabe Naoko gaat bezoeken in het kuuroord waar ze ingetrokken is gaat het landschap meedoen en gaat Tran los. Het begint met groene heuvels, maar ja, de seizoenen veranderen. En als het met de winter eindigt in plaats van begint, hou dan je hart maar vast (zie Iklimler). Tran zet twee mensen in een kader met muts op en sjaal om en is in staat daar een zinderende erotische intensiteit vanuit te laten gaan. Daar waar het in dit genre gewoonte is ingetogen te blijven (zie bijvoorbeeld de films van Shinji Aoyama en Ryuichi Hiroki), durft Tran het aan uit te pakken. De soundtrack van Radioheads Jonny Greenwood is heel belangrijk, en zet op momenten flink aan. Dat pakt goed uit, en soms meer dan dat. Er is een aangehouden dissonant die door merg en been gaat. En dan is er het liedje van de Beatles. De originele versie is pas voor het eerst te horen als de credits verschijnen, en slaat in als een bom, zonder dat daar uitleg voor nodig is. Ik geloof dat ik deze film veel beter vind dan de mensen om mij heen.

Na het horen en lezen van niet bepaald gunstige berichten over deze film kon het alleen maar meevallen, dacht ik. Maar dat deed het helaas niet. Ik weet dat Anh Hung Tran veel zorg draagt voor de esthetiek van zijn films, en het zag er ook soms poëtisch fraai uit, zo fraai dat ik me stoorde aan de twee personen die steeds hinderlijk door het beeld liepen.

Ik bedoel dus dat de karakters mij redelijk onverschillig lieten en ik denk niet dat als de film nog twee uur langer duurde daar verandering in was gekomen.

Al met al is het veel te dik aangezet, pathetisch drakerig en als zodanig doet het me ergens denken aan Io sono l'amore. 1,5*

Zondag ga ik hem eindelijk zien! Ik zie zeer afwisselende kritieken tot nu toe. Ergens ben ik bang dat ik alleen maar teleurgesteld kan worden als groot fan van het boek, maar toch houd ik hoop.

Vanavond gezien in Plaza Futura, zeker de moeite waard...ik heb het boek nog niet gelezen. Verhaallijn is eenvoudig maar wel invoelend gespeeld. Mooi gepassioneerd in beeld gebracht....ben pas sinds een jaar wat meer Japans/Chinese films aan het kijken. Vooral het thema drama spreekt me erg aan zolang er geen vechtscenes in voorkomen en die blijven hier dus gelukkig achterwege. Nee het is een prachtige, romantische en gevoelige film met veel drama...de twijfel en de ambivalentie van gevoelens...de ingewikkeldheid van de liefde en trouw..en wat ook even gezegd moet worden...wat zijn die Japanse en Chinese mensen prachtig mooi..

In het begin wat vluchtig, maar uiteindelijk een mooie film

Ik heb genoten van deze verfilming van een boek van Murakami. Hoewel ik dit boek (nog) niet gelezen heb, wel andere romans van hem, kon ik het een en ander wel begrijpen en zat ik tijdens de film te bedenken hoe Murakmi het beschreven zou hebben. Ik ga het boek nog maar eens lezen.

Het begin is inderdaad ietwat ongemakkelijk. Het gaat allemaal wat snel. Gelukkig komen we snel in een rustiger vaarwater en kan het genieten beginnen. Want er valt een hoop te genieten in de eerste film die ik zie van Tranh (als ik de 30 minuten Cyclo op een zaterdagnacht even niet meereken).

Een van de grootste angsten die ik had als lezer en groot bewonderaar van het boek was dat de acteurs het niet zouden doen voor me. Behalve dat ik me Naoko heel anders had voorgesteld in mijn gedachten viel dat me reuze mee! Enkele karakters vind ik eigenlijk perfect gecast. Nieuwkomer Kiko Mizuhara doet het wat mij betreft uitstekend als Midori, precies hoe ik haar had voorgesteld. Bloedmooi en eigenwijs. Mijn favoriete personage en een meisje om verliefd op te worden! Daarnaast vind ik ook Nagasawa een perfecte cast. Een echte klootzak die naar niemand luistert. Ik heb trouwens uit Japanse bronnen vernomen dat deze acteur in het echt ook een klootzak is, dus dat maakt het wellicht makkelijker voor hem. Ten slotte Watanabe en Naoko. Met de hoofdrol spelers had ik in eerste instantie wat meer moeite, maar ze acteerden beiden uitstekend. Met name mijn complimenten voor Rinko Kikuchi, die toch weer een zware rol op zich neemt en laat zien het aan te kunnen. Wat mij betreft meer dan een talent inmiddels. Ook Matsuyama zet een geloofwaardige Murakami neer. Een van de grootste acteer talenten uit Japan van dit moment maakt het dus waar.

Tranh weet naast zijn goede casting ook op filmtechnische manieren het Murakami sfeertje te versterken. Het kleurgebruik viel me al tijdens de film op omdat het zo zacht was en een dromerig sfeertje gaf, en na de film werd dat bevestigd toen mij verteld werd dat er gebruik gemaakt wordt van Fujicolor, wat veel zachter is dan normaal. Daarnaast vond ik de locaties vaak goed gekozen (hoewel het wel jammer is dat er niet zoveel stadsscenes in zitten als in het boek) en de decor's waren helemaal sixties. Ook de acteurs zagen er erg stijlvol uit qua kleding e.d.

Camera werk vond ik ook uitstekend met als hoogtepunt het moment dat Watanabe de brief van Naoko leest en de trap op rent en de camera dan beneden achterblijft en rondjes draait om hem te volgen. Ten slotte de soundtrack. Johnny Greenwood doet het niet slecht, sommige muziek is erg treffend (bijv. bij de scenes na de dood van Naoko, het leek net een horrorfilm. Op andere momenten echter een beetje nietszeggend. Ik vond de sixties muziek een stuk aangenamer om te horen.

Wat betreft de keuzes van Tranh welke scenes te gebruiken heb ik weinig te klagen. Midori misschien een klein beetje onderbelicht, en de geschiedenis van Kizuki en Watanabe was wel wat kort, waardoor het begin wat moeilijk was, maar voor de rest niets op aan te merken. Goed vond ik bijvoorbeeld de tijd die genomen werd voor de seksscenes, die ook in het boek centraal staan. Daarnaast was het begrijpelijk dat de scenes waarin het verleden van Reiko wordt uitgelegd uit de film is gelaten. Mede ook omdat het gewoon te bizar zou zijn om te verfilmen.

Maar naast dit alles, was het allerbelangrijkste en sterkste punt van deze film, dat het me weer raakte. Het raakte me weer net zo als het boek dat deed. Op momenten staan de tranen in mn ogen, vooral de scenes met Naoko zijn zo in en in triest dat het pijn doen. Daar tegenover zijn de scenes met Midori zo heerlijk luchtig. En zo grappig ook. Ik heb het idee dat Tranh de kern van de zaak goed heeft begrepen met zijn zeer goede verfilming van Norwegian Wood. Ik ben benieuwd of dit het taboe verder zal doorbreken en of we dus in de komende jaren nog meer Murakami verfilmingen kunnen verwachten.

Een oase van rust.

Zo voelt de film het grootste gedeelte. Je kan er totaal ingezogen worden of er helemaal buitengelaten worden denk ik. Bij mij was er een soort middenweg. Al waren er toch momenten dat ik wel compleet door de film opgezogen werd.

Het is zo'n type Japans drama waar de omgeving en het bijbehorende weer een belangrijke factor is op de sfeer. Zo werden de seizoenen 'in extremen' weergegeven, iets dat mij altijd erg aantrekt. De "zomerse waaiende groene bladeren/gras/bomen sfeer" is erg mooi en deed me denken aan Still Walking. Dezelfde natuurlijke absorberende werking, alleen miste Norwegian Wood net de juiste muzikale ondersteuning om mij er helemaal in weg te laten dompelen.

De prachtige locaties werden ondersteund door een fijne visuele stijl die erg rustig en verzorgd oogde en die mooi en doeltreffend was met betrekking tot de shots en het kleurgebruik. De sounddesign (en vooral de soundtrack) vond ik wat minder, zoals ik eerder al vermeldde. Het was vooral erg wisselend. Er was een te groot "random gekozen en bij de jaren zestig sfeer passend" gehalte. Erg jammer, want dat had de film een stuk beter kunnen maken.

Verder nog een paar dingen die me opvielen. De overgang naar nieuwe scènes was vaak lelijk en onsubtiel, totaal niet passend bij de rest van de film. Evenals de steeds terugkerende plotselinge afkapping van de muziek - dat waarschijnlijk hip zou moeten overkomen - maar niet werkte, omdat het niet in de stijl van de film paste.

Het verhaal was verder best interessant en werd ook mooi uitgebeeld door de acteurs. De hoofdrolspeler vervulde een goede, fijne rol op een prima manier.

Uiteindelijk was dit dus een overwegend erg sterke film, maar wist me net niet genoeg te overtuigen om écht heel hoog te eindigen, iets dat ook te maken had met de speelduur die net iets te lang was.

Dus uiteindelijk een kleine 4,0*

Niets meer aan toe te voegen. Een prachtige film!

Joep ik vond de overgangen juist mooi, de manier waarop de muziek afkapt werdt was niet heel goed nee. daar geef ik je helemaal gelijk in. Maar de overgangen waaren voor mij juist zeer geslaagd. Door dat het zo onsubtiel was kon ik makkelijker de droevige scenes los laten.

Mij heeft de film dan ook geen droevig gevoel gegeven ik was eerder ontroerd. Ik vraag me af of dat ook zo was geweest wanneer de scenes soepel zouden overlopen. Zelfs de shots waar niets in te zien viel vond ik een aanvulling bijv. wanneer er alleen een vage gang te zien was en dit totaal niets te maken had met het verhaal (puur voor de sfeer).

Die shots vond ik vaak ook fijn. Overgangen vond ik gewoon niet passen in de dromerige sfeer en geforceerd overkomen. Dus verder no offence richting de film, gewoon een klein minpuntje waar ik me persoonlijk in het geval van deze film totaal niet in kon vinden.

Het boek kon ik helaas nog niet, alleen zijn status uiteraard, maar zou het graag nog eens lezen, zoiezo een hoop van Murakami, erg interessante schrijver lijkt me! Mede daardoor had ik toch af en toe het idee dat ik het een en ander miste, bepaalde tussenstukken bijvoorbeeld bleven wat wazig en ik kon sommige handelingen van de personages ook niet overal even goed plaatsen, maar dat heb ik meestal bij boekverfilmingen, moet echt eens wat vaker gaan lezen hoor! Desondanks was het los daarvan een erg mooi geheel, als in: prima film! Er werd de tijd genomen het verhaal zo goed en duidelijk mogelijk te vertellen, zo ook voor de buitenstaander, tenminste: zo kwam het op mij over, en het bleef op het fragmatische en toch wat trage begin na eigenlijk overal wel boeiend! Geweldige rolverdeling ook, de acteurs weten de emoties van hun personages in ieder geval erg goed over te brengen, en wat een mooi meisje blijft die Rinko Kikuchi toch, zeg! Ze was hier weer eens goed op haar plaats. Verder een opvallend mooie, bevreemdende, soms zelfs bombastische, maar toch goed bijpassende score. Had van te voren overgens geen idee dat het van Jonny Greenwood kwam eigenlijk, wist niet eens dat ie ook soundtracks deed, blijft een briljant muzikant! En last but not least natuurlijk weer enkele fabelachtig mooie shots, alleen daarom vond ik hem al meer dan de moeite waard. Werp een blik op die prachtige poster en stel je zo een hele film voor. En dan die sfeer! Echt wat je noemt: pure beeldkracht, zie dat het van de regisseur van Cyclo (Ahh Hung) afkomstig is, wist ik ook al niet, maar het verbaast me niets eigenlijk! Hele andere film maar toch een zelfde soort feel...

3,5 sterren