Noruwei no Mori (2010)

Beeldschone film. Bij vlagen zelfs weergaloos mooi.

Erg meeslepend, maar toch wel heel anders dan het boek. Ik heb uren gelezen aan dit boek en dat geeft meteen ook het verschil aan met deze film die 'slechts' 2 uur duurt. Vermoedelijk zijn voor de niet-lezer sommige zaken (en dan vooral details) nauwelijks te volgen en de rust en uitgestrektheid van sommige scènes mis je hier dan ook. In het boek heeft Watanabe een heel intiem hoofdstuk met Midori's vader, maar hier is dat slechts vijf seconden.

De film werkt echter op een hele andere manier, omdat het qua drama gewoon ijzersterk in elkaar zet. De personages lijken beter te passen, de beslissingen van de personages zijn in de film vaak logischer. De seks is puurder en relevanter, dan in het boek waar het voor mijn gevoel te pas en te onpas om de hoek kwam kijken. Dit is ook mede te danken aan de acteurs, die erg goed zijn. Misschien is Norwegian Wood uiteindelijk wel een beetje kitscherig uitgevallen, maar dat smaakt me wel.

Flink teleurstellend.

Het boek is kennelijk erg populair, de zaal was ook flink gevuld, wat me ook niet echt verbaast. Het verhaal zelf is namelijk wel erg mooi ja, kan me voorstellen dat het boek ook wat meer doet met het heen en waar gaan tussen de locaties (stad en bosrijke omgeving en tussen Naoko en Midori). De film heeft en neemt daar de tijd amper voor, waardoor de twijfel en verplichting amper doorkomen.

Visueel is er weinig op aan te merken, soms is het zelfs erg mooi, en over de hele linie verzorgd. De soundtrack is over het algemeen ook fijn, op een paar missers na. Maar inhoudelijk is het over het algemeen toch vooral overdramatisch en aan te pretentieuze kant. Soms was het echt een beetje genant hoe een scene ontzettend volgestopt werd met emoties, alles werd in de strijd gegooid, een schreeuwende soundtrack enzo. Beetje to much.

Een film die wat mij betreft een veel intiemere aanpak had verdiend, een beetje hoe de film er visueel uitzag, maar dan ook inhoudelijk. Best sterk vaak, maar waarom het soms zo ontzettend zwaar overdramatisch aangezet moet worden mag God weten.

2.5*

Aanvankelijk was ik bang dat de film niet helemaal zou werken. Het eerste half uur verliep iets te fragmentarisch en ik had het gevoel dat de film veel te schattig was voor het onderwerp. Vooral het personage Naoko heeft een bepaalde schattigheid in haar gedrag dat je eigenlijk alleen in Japanse films lijkt tegen te komen en die ik niet zo bij de film vond passen.

Maar langzaam, zeer langzaam kreeg Norwegian Wood mij toch in zijn macht. Op het moment dat de film afgelopen was, het beeld zwart werd en het titelnummer van The Beatles ingezet werd kreeg ik een brok in mijn keel. Het lied heeft inhoudelijk niet bijzonder veel betrekking op de film zelf, maar toch wist het voor mij de geest van de film te pakken. Overigens is het niet zo dat het lied herrinneringen in werking zet bij de hoofdpersoon. Dat schijnt in het boek van Murakami zo te zijn (helaas heb ik die niet gelezen), maar de film is compleet chronologisch, in tegenstelling tot wat de plotbeschrijving hier beweerd.

Het is moeilijk te vatten wat mij nou precies zo aangreep. Het is geen perfecte film, maar de lyrische beelden met hun zachte belichting, het integere acteerwerk in combinatie met de bijna contrasterend heftige emoties (het is een loodzware film) wisten mij bijzonder te raken. Er zitten drie personages in die zelfmoord plegen. Heel wat dus en de film verzacht de pijn die zoiets veroorzaakt niet, maar weet op een bepaalde manier voelbaar te maken dat het leven van de hoofdpersoon door blijft gaan en dat hij een toekomst heeft. Wat die toekomst in vredesnaam mag zijn wordt ook al achterwege gelaten, maar ik denk dat het idee dat een mens zoveel ellende kan doorstaan en kiest om verder te leven mij zo ontroerde. Misschien een ietwat vage beschrijving van mijn kant, maar ik probeer er achter te komen waarom ik met die brok in de keel zat op het einde. Toch niet alleen door een Beatlenummer dat ik al vele malen gehoord heb, altijd al sterk gevonden heb, maar dat nooit echt diepe emoties losmaakte. Anh Hung Tran speelt misschien een beetje met het gegeven van het Beatlenummer. Als wij het horen gaan wij reflecteren op wat we gezien hebben, waar in het boek de hoofdpersoon dat kennelijk deed. Een sterke twist.

Een pijnlijke film, maar de situaties zijn zo goed geobserveerd door de regisseur dat het verrassend dragelijk wordt. De aanwezigheid van Kiko Mizuhara als Midori is daarbij een grote plus overigens. Erg leuk personage en stiekem hoopte ik de hele film dat Watanabe de door zelfmedelijden geplaagde Naoko zou verlaten voor Midori. Het is ook knap dat er zoveel gehaald wordt uit een vrij klein subplot rond die vent die telkens vreemd gaat, terwijl zijn trouwe geliefde dit weet. Ook weer moeilijk te beschrijven waarom, maar ik vond het gevoelsmatig veel toevoegen.

Opvallend lauw ontvangen deze film, zowel hier, op IMDB als in de pers (al moeten de Britten en Amerikanen hem nog zien). Ik vond het erg goed werken allemaal, ondanks het soms wat fragmentarische plot. Een klein meesterwerk. The Beatles vroegen al "Isn't it good Norwegian wood?" Dat was, met oog op deze film, terecht een retorische vraag.
4,5*

Geen Xich Lo, maar wel een zeer sterke film van Tran.

Thematisch erg Japans. Rouwverwerking, wat het verstrijken van tijd met mensen doet vergankelijkheid en meer van dat soort thema's. De uitwerking van die thema's is veel grootser en uitgesprokener dan doorgaans in Japanse films het geval is. Veel heftige gebeurtenissen die heftige emoties oproepen. En dat werkt prima.

Erg mooie landschapsfotografie bijvoorbeeld. Waar het landschap één is met de gemoedstoestand van de personages en liefelijk kan zjn of enorm dreigend of eenzaam. Ook niet echt subtiel, maar wel bloedmooi gedaan. De film is ook niet zo intiem als de gemiddelde Japanse film. Veel weidse shots waar de personen zich ergens in bevinden.

Genoten, mooi filmbegin van 2011.

4.0*

Het begin is inderdaad ietwat ongemakkelijk. Het gaat allemaal wat snel. Gelukkig komen we snel in een rustiger vaarwater en kan het genieten beginnen. Want er valt een hoop te genieten in de eerste film die ik zie van Tranh (als ik de 30 minuten Cyclo op een zaterdagnacht even niet meereken).

Een van de grootste angsten die ik had als lezer en groot bewonderaar van het boek was dat de acteurs het niet zouden doen voor me. Behalve dat ik me Naoko heel anders had voorgesteld in mijn gedachten viel dat me reuze mee! Enkele karakters vind ik eigenlijk perfect gecast. Nieuwkomer Kiko Mizuhara doet het wat mij betreft uitstekend als Midori, precies hoe ik haar had voorgesteld. Bloedmooi en eigenwijs. Mijn favoriete personage en een meisje om verliefd op te worden! Daarnaast vind ik ook Nagasawa een perfecte cast. Een echte klootzak die naar niemand luistert. Ik heb trouwens uit Japanse bronnen vernomen dat deze acteur in het echt ook een klootzak is, dus dat maakt het wellicht makkelijker voor hem. Ten slotte Watanabe en Naoko. Met de hoofdrol spelers had ik in eerste instantie wat meer moeite, maar ze acteerden beiden uitstekend. Met name mijn complimenten voor Rinko Kikuchi, die toch weer een zware rol op zich neemt en laat zien het aan te kunnen. Wat mij betreft meer dan een talent inmiddels. Ook Matsuyama zet een geloofwaardige Murakami neer. Een van de grootste acteer talenten uit Japan van dit moment maakt het dus waar.

Tranh weet naast zijn goede casting ook op filmtechnische manieren het Murakami sfeertje te versterken. Het kleurgebruik viel me al tijdens de film op omdat het zo zacht was en een dromerig sfeertje gaf, en na de film werd dat bevestigd toen mij verteld werd dat er gebruik gemaakt wordt van Fujicolor, wat veel zachter is dan normaal. Daarnaast vond ik de locaties vaak goed gekozen (hoewel het wel jammer is dat er niet zoveel stadsscenes in zitten als in het boek) en de decor's waren helemaal sixties. Ook de acteurs zagen er erg stijlvol uit qua kleding e.d.

Camera werk vond ik ook uitstekend met als hoogtepunt het moment dat Watanabe de brief van Naoko leest en de trap op rent en de camera dan beneden achterblijft en rondjes draait om hem te volgen. Ten slotte de soundtrack. Johnny Greenwood doet het niet slecht, sommige muziek is erg treffend (bijv. bij de scenes na de dood van Naoko, het leek net een horrorfilm. Op andere momenten echter een beetje nietszeggend. Ik vond de sixties muziek een stuk aangenamer om te horen.

Wat betreft de keuzes van Tranh welke scenes te gebruiken heb ik weinig te klagen. Midori misschien een klein beetje onderbelicht, en de geschiedenis van Kizuki en Watanabe was wel wat kort, waardoor het begin wat moeilijk was, maar voor de rest niets op aan te merken. Goed vond ik bijvoorbeeld de tijd die genomen werd voor de seksscenes, die ook in het boek centraal staan. Daarnaast was het begrijpelijk dat de scenes waarin het verleden van Reiko wordt uitgelegd uit de film is gelaten. Mede ook omdat het gewoon te bizar zou zijn om te verfilmen.

Maar naast dit alles, was het allerbelangrijkste en sterkste punt van deze film, dat het me weer raakte. Het raakte me weer net zo als het boek dat deed. Op momenten staan de tranen in mn ogen, vooral de scenes met Naoko zijn zo in en in triest dat het pijn doen. Daar tegenover zijn de scenes met Midori zo heerlijk luchtig. En zo grappig ook. Ik heb het idee dat Tranh de kern van de zaak goed heeft begrepen met zijn zeer goede verfilming van Norwegian Wood. Ik ben benieuwd of dit het taboe verder zal doorbreken en of we dus in de komende jaren nog meer Murakami verfilmingen kunnen verwachten.

Een oase van rust.

Zo voelt de film het grootste gedeelte. Je kan er totaal ingezogen worden of er helemaal buitengelaten worden denk ik. Bij mij was er een soort middenweg. Al waren er toch momenten dat ik wel compleet door de film opgezogen werd.

Het is zo'n type Japans drama waar de omgeving en het bijbehorende weer een belangrijke factor is op de sfeer. Zo werden de seizoenen 'in extremen' weergegeven, iets dat mij altijd erg aantrekt. De "zomerse waaiende groene bladeren/gras/bomen sfeer" is erg mooi en deed me denken aan Still Walking. Dezelfde natuurlijke absorberende werking, alleen miste Norwegian Wood net de juiste muzikale ondersteuning om mij er helemaal in weg te laten dompelen.

De prachtige locaties werden ondersteund door een fijne visuele stijl die erg rustig en verzorgd oogde en die mooi en doeltreffend was met betrekking tot de shots en het kleurgebruik. De sounddesign (en vooral de soundtrack) vond ik wat minder, zoals ik eerder al vermeldde. Het was vooral erg wisselend. Er was een te groot "random gekozen en bij de jaren zestig sfeer passend" gehalte. Erg jammer, want dat had de film een stuk beter kunnen maken.

Verder nog een paar dingen die me opvielen. De overgang naar nieuwe scènes was vaak lelijk en onsubtiel, totaal niet passend bij de rest van de film. Evenals de steeds terugkerende plotselinge afkapping van de muziek - dat waarschijnlijk hip zou moeten overkomen - maar niet werkte, omdat het niet in de stijl van de film paste.

Het verhaal was verder best interessant en werd ook mooi uitgebeeld door de acteurs. De hoofdrolspeler vervulde een goede, fijne rol op een prima manier.

Uiteindelijk was dit dus een overwegend erg sterke film, maar wist me net niet genoeg te overtuigen om écht heel hoog te eindigen, iets dat ook te maken had met de speelduur die net iets te lang was.

Dus uiteindelijk een kleine 4,0*

Mooie film, hoewel deze natuurlijk niet aan het boek kan tippen.

Vandaag het boek uitgelezen en meteen de film aangezet. Als je het boek gelezen hebt lijkt het net alsof er door de film wordt geracet. Aan de andere kant is dit ook logisch omdat het anders een film van ong. 8 uur zou worden.

Zoals al eerder gezegd waren de omgeving prachtig. Erg mooie scenes vooral de scene wanneer Naoko door het veld heen en weer loopt uit te leggen waarom ze geen seks kon hebben met Kizuki. een erg lange maar ook mooie scene en zo zijn er wel meer in de film.

Helaas snap ik het einde nog niet helemaal. Dit is mijn visie (Met mijn oog op het boek gericht): Veel mensen denken dat Watanabe zelfmoord heeft gepleegd omdat hij niet weet waar hij is als hij Midori aan de telefoon heeft. Ik denk van niet omdat: A in het begin van het boek zegt hij dat hij 37 is. B Watanabe krijgt over 2 jaar een brief van Nagasawa waarin staat dat Hatsumi doodgaat. In het begin van het boek staat dat hij zich een scene herinnert waarin hij met Naoko door een veld loopt maar hij herinnert alleen de omgeving en niet de mensen (hijzelf en Naoko). Aan het einde van het boek is het juist dat hij alleen de mensen zelf herkent (Hij en Midori) maar niet de omgeving om hem heen. Ik denk/hoop dat dit het einde is: Als eerst wordt je verliefd. Alleen jij en die persoon zijn dan alleen op de wereld. Hierna wordt de omgeving gevormd. Omdat Naoko niet meer leeft kan Watanabe hun tweeën niet goed herinneren maar wel de omgeving. Nu begint het proces opnieuw. Door zijn liefdesverklaring naar Midori zijn ze met hun tweeën op de wereld. Na een tijdje komt de omgeving pas. Daarom weet hij niet waar hij is. Wat denken jullie hiervan ?

Dramatisch!

Ik had mij hier veel van voorgesteld maar wat een sof zeg. Werkelijk alle(!) zaken in het leven worden hevig geproblematiseerd, wat is het leven toch zwaar zeg! Nu, kan ik best wat hebben maar jonge twintigers die eigenlijk alleen maar tobben, wikken en wegen i.p.v. af en toe ook gewoon lekker ongecompliceerd eens wat lol te maken gaat er bij mij niet in. Zelfs de zijlijnen in deze film blijken catastrofaal van aard te zijn. Daarbij komt dat ik het vrouwelijke hoofdpersonage een irritant, pruillipperig wicht vond. Verhaaltechnische motieven genoeg, maar ik had geen idee waarom die jongen constant achter haar aan bleef slenteren, net zoals ik ook maar vaag een idee had waarom hun vriend zelfmoord pleegde. De cinematografie is niet heel slecht, maar die eentonige, zeurderige vioolmuziek was niet best.

Een onbeholpen poging van een Vietnamees om een Japanese film te maken. 2*

Het boek kende ik niet, maar dit was wel duidelijk een boekverfilming. Aardig wat personages moeten het stellen zonder veel uitdieping, de film zit soms wat te vol ‘gebeurtenissen’ en heeft niet echt een natuurlijke flow. Hierdoor dreigt het af en toe een tikkeltje langdradig te worden en mist Norwegian Wood in mijn ogen een klein beetje iets ‘filmisch’... Dat iets dat cinema van literatuur onderscheidt.

Mijn punten van kritiek hebben we zo ook al meteen allemaal gehad, want verder heb ik wel zitten genieten. Anh Hung Tran brengt het hele gebeuren elegant in beeld, de soundtrack is prima (Indian Summer van The Doors ) en de gevoelige toon van de film raak getroffen.

Goede acteerprestaties, een sensuele beeldtaal... Deze Tran is zeker de moeite waard, maar mij echt betoveren? Daar slaagt de film niet in. Wel eens dringend Cyclo herzien!

Kleine 3,5* voor deze.

Een redelijk drama/romantiek film...
Een beetje langdradige verhaal...
Prima acteerwerk...
Dat weet je waarom hij heeft zelfmoord...
Redelijk achtergrond muziek (Dolby Digital)...
Wel mooi beelden...
Geen moeite waard...

Door het begin moet je even heen worstelen. Het acteerwerk verloopt behoorlijk langzaam en statisch wat je wel vaker ziet bij japanse films waardoor het begin een beetje saai aandoet. Gaandeweg begon ik toch meer binding te krijgen met de personage's. Vooral vanaf het moment dat Naoko en Toru, na elkaar weer voor het eerst na lange tijd weer te ontmoeten, de liefde met elkaar bedrijven en je uiteindelijk de pijn ziet die Naoko altijd met zich mee blijkt te dragen. Ik vond dat wel heel sterk neergezet.

Daarna begint het verhaal meer vorm te krijgen en wordt het visuele aspect ook steeds sterker. De beelden die je voorgeschoteld krijgt zijn prachtig. Vooral die van de schitterende natuur rondom Tokio. Deze zie je als Toru op bezoek gaat bij Naoko nadat ze is opgenomen in één of ander psychiatrisch oord.

Ondanks de trage start is deze film toch echt wel een aanrader.

Mooie film over relaties in vorm van sex, natuurbeelden en prachtige muziek. Sterke cast en hoewel het soms nogal wat vraagtekens creëert in de aanpak van de film, is het toch een klein-bijzonder-drama. Met name door de eerder genoemde natuurbeelden en de sterke cast met toch wel ''andere onderwerpen zoals sex'' had het voor mij een soort groot contrast. Ik weet niet waarom deze twee onderwerpen zo sterk naar voren kwamen/overkwamen, maar so be it. Sterk 4 sterren

Wat krijg je als je een niet-Japanner een Japanse film laat maken? Juist, een niet-Japanse Japanse film. Ten eerste is er véél te veel dialoog in de film, wat opzich niet eens erg was geweest als het boeiende personages waren, maar dat was niet het geval. Tran zal vast en zeker zeer bekend zijn met Japanse cinema, maar met even een zelfmoord er in te gooien probeert hij er veel te gemakkelijk van af te komen. Het verklaart het gedrag van de personages niet genoeg.

De cinematografie was redelijk, er zaten hier en daar best mooie shots tussen. Maar een paar mooie shots van het Japan van de jaren 60 hadden er van mij wel in gemogen. Het enige wat je nu zag was of binnen of in het bos opgenomen, hierdoor blijf je steeds hopen op meer, wat er uiteindelijk dus niet komt.

Had hier meer van verwacht (ook omdat ik groot Tran fan ben), maar in de toekomst mag hij van mij lekker binnen de grezen van Vietnam blijven. 2,5*

Geweldig.

Een niet-Japanse Japanse film inderdaad, maar dat pakt absoluut niet verkeerd uit. Het is net leuk dat Tran wat variatie aanbrengt in het Japanse drama wereldje. Vooral omdat hij het op erg indrukwekkende wijze doet.

Visueel echt geweldig, alles ziet er prachtig uit. Score ook erg knap, vooral die onheilspellende en zenuwslopende track tegen het einde van de film. Acteerwerk ook ver boven de norm, ik begin toch wel stilaan op te warmen voor Matsuyama die na Usagi Drop weer een erg fijn personage neerzet.

Sterke film die zich compleet toelegt op de driehoeksrelatie, en daarin erg mooi slaagt. Een sterke mix van drama en romantiek, veruit Tran's beste film totdusver.

4.5* en een uitgebreide review

Grote tegenvaller.
Ik vond het maar vervelende apathische personages. Nou hadden ze natuurlijk wel wat meegemaakt, maar toch.
Liefde is hier een soort hogere wiskunde; die wou wat met die, maar die kon dat niet. De ander wou wat met die ene die wachtte op die ander, maar moest ook wachten.
Kwelling op kwelling. Erg vermoeiend op den duur.
En echt diepzinnig was het ook nauwelijks, al werd dat wel een beetje gesuggereerd. Het ging vaak nergens over en de personages wisten zich amper uit te drukken.
Die meid had het steeds maar over sex, terwijl ze er niet toe in staat was. En ze emmerde maar door en door. En die jongen maar eeuwig geduld met haar hebben...
Hoewel hij wel iets had met een ander meisje, maar wat werd niet geheel duidelijk en hij wist het geloof ik zelf ook niet.
De personages worden vrijwel niet geintroduceerd. Ineens is daar zomaar de zelfmoord.
Je komt er niks over te weten. Ze hebben het er niet eens over waarom hij het heeft gedaan. Vaag....
En verder vond ik het totaal niet herkenbaar als een Anh Hung Tran film. De geniale shots en mooie decors ontbraken, op een paar scènes na. Ik vond de film ook weinig sfeer hebben buiten wat buitenscènes.
De muziek vond ik ook niet aansprekend.
Het was dus totaal niet mijn film. Met veel pijn en moeite uitgekeken.

Misschien wel tedere, maar verschrikkelijke droefgeestige film over het verwerkingsproces van de dood van een geliefde.

Dit droefgeestige houdt de ganse film aan, ook doorheen de nevenverhaallijnen die in de film zitten.

Nogal rechtuit daar waar het om seks gaat en die link naar het verdriet is toch wel vreemd.

Al te langdradig en echt rakend doet de film maar heel zelden.

Ik had geen flauw idee wat deze film zou brengen. Ik ken uiteraard het nummer van The Beatles, maar verder was het vooral afgaan op de recensies hier. En ik was toch benieuwd naar het resultaat. Voor mij alvast 1 bekend gezicht in de cast: Rinko Kikuchi die al zeer overtuigend was als doof meisje in de film Babel. Ook de aanwezigheid van Johnny Greenwood (Radiohead) die al eerder de soundtrack maakte voor There will be blood en ook in 2010 voor We need to talk about Kevin.

De film leek in het begin wel erg lang te duren. Traag tempo en een tijdsduur van meer dan 2 uur leek een lange zit te worden. Maar het versterkt net de karakters en neemt zo de tijd om het verwerkingsproces van een overleden dierbare persoon neer te zetten. Watanabe gaat een periode door waarin hij worstelt tussen het verleden de toekomst. Het verleden met een overleden vriend en een vriendin waarvoor hij acht verantwoordelijkheid te dragen. En een toekomst met volwassen worden en een nieuwe start waarbij het verleden een plaatsje krijgt.

Zeer mooie film die misschien wat traag op gang komt en af en toe wat zwaar overkomt zo. Maar desalnietemin wel boeiend blijft. Mooie soundtrack, ijzersterke acteerprestaties en ontroerend tot het einde.

Ik heb heel lang gewacht om deze film te kijken, hoewel ik de dvd al een tijd in bezit heb. De reden is simpel: Murakami's Norwegian Wood zou wel eens mijn favoriete boek aller tijden kunnen zijn. Het boek is een grote sfeerschepping van melancholie, verlies, opgroeien, en liefde. Valt dat wel te verfilmen? Wie stiekem al naar m'n score heeft gekeken weet dat wie in de toekomst mij deze vraag stelt een volmondig 'ja' te horen krijgt.

Het duurt wel een tijdje voor alles in z'n plooi valt. Het begint voelt heel fragmentarisch, Ahn gaat heel snel door enkele scènes om de krijtlijnen van z'n personages uit te zetten, maar eens dat gebeurt is ontspint zich een hele oprechte, mooie film.

Om te beginnen is de cast formidabel. De drie hoofdpersonen uit de liefdesdriehoek waar het verhaal rond draait worden allemaal subliem vertolkt door jonge acteergeweld die het boek en het personage dat ze spelen zich perfect eigen hebben gemaakt. Ken'Ichi Matsuyama als de melancholische, door verantwoordelijkheidszin belastte Watanabe; Rinko Kikuchi als de ongelooflijk schattige, maar door inmens verdriet verteerde Naoko, die steeds verder vervreemd van de wereld; en Kiko Mizuhara als Midori. Midori is het personage waar ik in het boek meteen door gebeten was, en stees meer verliefd op werd. Mizuhara overtuigt vanaf het eerste moment dat ze in beeld glijdt. Uiteraard geholpen door de beste lijnen ('Wil je me eens meenemen naar een smeuige pornofilm?'), maar ze weet perfect wie Midori is: apart, excentriek, bevlogen, maar ook erg gevoelig.

Zoals ik al zei neemt Ahn de tijd om de personages te kaderen, maar na een klein uur komt de film echt onder stoom en is het enkel nog maar genieten geblazen. Er wordt perfect afgewisseld tussen de relaties van Watanabe met enerzijds Midori en anderzijds Naoko. Hoewel Midori een geweldig personage is, zijn zeker de scènes met Naoko fantastisch. Handig gebruik makend van het feit dat Naoko is weggetrokken uit de stad, kan Ahn visueel de registers opentrekken. Rivieren, bossen, sneeuw. En dat terwijl de emotioneel beladen scènes voorbijvliegen, stuk voor stuk uitstekend vertolkt.

Gewedlig acteerwerk, visueel gelikt en een mooi einde. Doet het boek alle eer aan.

Hele dikke 4.0*, maar ik verwacht dat daar gewoon nog een halfje bijkomt na herziening.

Mijn tweede kennismaking met een film van Anh Hung Tran na het mooie en sfeerrijke Mùi Du Du Xanh is mij niet meegevallen. Het is een zwaarmoedig verhaal met een aantal niet of nauwelijks verklaarde verwikkelingen.
Waarom pleegt Kizuki zelfmoord? Waarom belandt Naoko plotseling in een psychiatrische inrichting, waar zo op het oog weinig of geen behandelende doktoren aanwezig zijn? Na de zelfmoord van Naoko gaat Watanabe met haar begeleidster naar bed. Hoezo? Midori verdwijnt plotseling uit beeld, maar keert na één telefoontje even plotseling weer terug...? enz.
Regisseur Tran probeert de zware kost nog wat op te leuken met een aantal fraaie buitenopnamen, maar het acteerwerk daarentegen valt erg tegen. Alleen Rinko Kikuchi (het meisje van de restaurantscène in Babel) scoort in mijn ogen een echte voldoende.

Dit is dus waarom Honderd Jaar Eenzaamheid niet verfilmd mag worden.

De film miste heel veel essentiële informatie. De hele filosofie achter psychiatrische oord werd niet echt uitgelegd en we kregen ook helemaal niet te horen waarom Reiko daar zit, en zo waren er nog heel veel dingen. In het begin, als Watanabe en Naoko elkaar na lange tijd weer zien op het station, is het ook totaal niet duidelijk dat er zoveel tijd tussen zit, en misschien was ik toen net even afgeleid, maar hoe komt Watanabe opeens aan dat appartement/huis?

Daarentegen vond ik wel dat de emoties hier superduidelijk werden weergegeven. Toen ik het boek las kon ik me wat moeilijk inleven in waar de personages doorheen gingen, maar in de film kwam dat door de filmische aspecten heel duidelijk over. In de rest van de film waren de personages inderdaad wel weer ongelooflijk 'statisch'.

Ik geef deze film een krappe voldoende. De moeite waard? Ga het boek maar lezen.

Van Murakami heb ik alleen een novelle Slaap gelezen. Ik heb ook Tony Takitani gezien, die gebaseerd is op een verhaal van hem, maar verder ben ik onbekend met het werk van deze schrijver. Ik heb Norwegian Wood dus niet gelezen, maar zowel die novelle en Tony Takitani bevielen me dusdanig dat ik erg nieuwsgierig was naar de film. De titel helpt natuurlijk ook, één van de mooiste Beatles liedjes.

En die valt ook zeker niet tegen. Drama's waar diep ingegaan wordt op de psychologie van de karakters ben ik wel meer tegengekomen. Een dergelijk drama werkt alleen als het acteerwerk op een hoog niveau ligt, en gelukkig is dat hier het geval. De personages voelen levensecht aan, en hun problemen zijn maar wat interessant. Met name geldt dit voor het personage Naoko. Maar als er dan ook nog aandacht voor het audiovisuele aspect is, kan dat echt een film bijzonder maken. Hier ging bijvoorbeeld Il Y A Longtemps Que Je T'Aime de mist in, terwijl die psychologisch ook interessant is, en sterk acteerwerk kent. Grappig genoeg zou ik Tony Takitani kunnen noemen als voorbeeld waar het wel goed zit wat alle genoemden aspecten betreft.

Tijdens het zien van Norwegian Wood viel mij in ieder geval de scène met de harde wind in het hoge gras op. Namen als Tarkovsky en Sukorov komen in mijn op, maar ik heb het nog niet zo mooi gezien als hier. En de sneeuwscènes waren ook echt prachtig. Verder viel de soundtrack me erg op. Vaak vind ik een soundtrack wel aardig, of niet storend, maar hier voegde het vaak echt iets toe. Leuk om dan te lezen dat Jonny Greenwood de componist is. Gitarist van Radiohead, een band die ik nog steeds erg bewonder. Zijn soundtrack bij There Will Be Blood viel me destijds ook erg op, zowat het enige positieve aan die film. Gelukkig heeft hij dus nu een veel betere film gevonden voor zijn muziek. Hoogtepunt: de muziek rondom de zelfmoord van Naoko.

Ondanks dat ik het een mooie film vond, vind ik hem toch niet perfect. Grootste manco, hij had een zeker compacter gemogen. Er zaten toch een aantal scènes bij die mij niet helemaal konden boeien, die vertragend werkten zonder een sfeer uit te stralen waarbij ik weg kan dromen. Grappig genoeg had ik ook een beetje moeite met alle issues rond seksualiteit. Normaal mag een film van mij best wel een beetje hitsig zijn, maar hier stond het me op een gegeven moment toch een beetje tegen. Ik ben ook zelden een Japanse film tegengekomen waar men zo vrij over seks denkt. Seksualiteit in combinatie met psychologie is hier wel een erg belangrijk thema, misschien wel het belangrijkste, maar het voelt wellicht enigszins oncomfortabel omdat het een beetje confronterend is. En door de levensechte personages wordt dat alleen maar versterkt. Maar misschien dat ik bij herziening er minder moeite mee heb.

In ieder geval fijn om gezien te hebben. Misschien moet ik toch ook maar eens meer van Murakami lezen. Of hopen op meer verfilmingen. 4*.

Norwegian Wood is een vrij goed boek van een sterk overroepen auteur. De verfilming is daarentegen dramatisch zwak. De regisseur springt van scene naar scene, houdt zich zo goed mogelijk aan het boek zonder echt de context over te brengen op de kijker. De Japanse acteurs zijn statische objecten waarbij elke emotie er wordt uitgeperst. Bij het meisje had ik steeds de indruk dat ze bezig was aan een auditie voor een plaatselijke amateurgezelschap.

Hét moment dat alles zowat samenvat is het 'ijsbeermoment' buiten de instelling. Hoe irritant kan je een scene maken? Wat wil je daarmee bereiken?

De score is dan wel vrij tot zeer sterk, maar dan vindt de regisseur het 'geinig' om meermaals een nummer ergens in het midden abrupt te beëindigen en terug over te gaan tot de "actie". Regie voor dummies - Tien tips hoe het niet moet.

Omdat ik een beetje gek wordt van het hele dag naar LCD schermen te kijken besloot ik eens een boek te gaan lezen. De keuze was gevallen op Norwegian Wood van Haruki Marakumi en het is goed bevallen! In een paar dagen had ik het boek uitgelezen en waarschijnlijk gaan er nog wel wat boeken van Marakumi volgen.

Ik wist dat er een verfilming van het boek was, dus keek daar best naar uit. Ik was benieuwd of de characters en locaties er net zo uit zouden zien als in mijn fantasie en in sommige gevallen was dat ook het geval. Maar helaas kan de film totaal niet tippen aan het boek. Sommige passages die in het boek prachtig worden omschreven, duren in de film slechts een seconde of wordt zelfs totaal geskipt. Natuurlijk gaat een film sneller dan een boek, maar het is er niet beter op geworden. Ook zijn bepaalde dingen die in het boek duidelijk beschreven zijn, totaal anders in de film.

Helaas kan ik de film Norwegian Wood geen voldoende geven, en als ik het boek niet had gelezen, had ik het waarschijnlijk een nog een lager cijfer gegeven.

Ha, fantastische film. Tran meets Kitano en Kar Wai Wong in een Japanse setting. Betoverende fotografie van Ping Bin Lee, geweldige soundtrack van Jonny Greenwood en een prima cast maken het een meeslepende film die met de minuut sterker wordt.

Gelukkig houdt Tran zich maar zijdelings aan het gelijknamige boek van Murakami, waar ik maar niet doorheen kan komen, en zet hij de hoofdlijnen op een bijzondere sfeervolle manier neer. Met elementen die me aan Dolls en In The Mood for Love deden denken, maar ook wel aan het beste werk van Murakami, De Opwindvogelkronieken. 4.5*

Werkelijk prachtig. Vooral visueel, maar tegen het einde ook qua inhoud. De film had opstart problemen, maar Norwegian Wood wordt beter en beter naarmate die onderweg is. Het laatste half uur is zelfs wonderschoon. 4 sterren, verdient meer waardering.

Wow!!

Wat een prachtig staaltje cinema. Geweldig geregisseerd door Tran Anh Hung. Echt zo'n film die je een tijdje moet laten bezinken. Ook lastig om direct weer een andere film na deze op te zetten vanwege de impact die deze film maakt.

Een niet typische Japanse film. En daarin schuilt ook de grote kracht van dit project. Een hele andere kijk op een typisch Japans verhaal. Prachtige cinematografie van Lee Ping Bin. Er worden verbluffende beelden op ons afgevuurd. Beelden die zoveel meer zeggen dan woorden. De film kent Oscar waardige vertolkingen. De acteurs weten je meer dan twee uur compleet mee te slepen door alle emoties die ze doormaken. Erg goed gedaan. Verhaal is erg mooi vormgegeven. Ken het boek verder niet, dus kan daar geen vergelijking trekken. Maar als film is het zeer zeker goed gelukt om de juiste elementen van dit verhaal over te brengen. De muziek van Greenwood maakt het geheel helemaal compleet. Mooi en zeer onheilspellend.

Ik had het niet verwacht maar Noruwei no Mori heeft me compleet weg geblazen. Een mooi voorbeeld van echte "Movie-magic"

Tegenvaller. Het boek vond ik op momenten fantastisch. Niet alleen was het een liefdesverhaal, maar ook een inkijkje in het studentenleven van Tokio in de jaren 60 en het relaas van een man die met enige nostalgie terugkijkt naar die tijd. Daar komt de titel ook vandaan, bij het horen van Norwegian Wood moet hij altijd terugdenken aan die tijd. Maar die hele dimensie wordt in deze lineaire film teniet gedaan. En dat is vooral jammer, omdat de rijkdom van dat boek zo niet naar voren komt. Nochtans had dat prima op film gezet kunnen worden, dus de vraag is vooral waarom er niet voor gekozen is.

Nu zou dat niet uitmaken als daarmee dat deel dat men kiest (de liefdesrelatie) erg sterk is, alleen is dat het niet altijd. Het was soms wel een erg duf geheel. Daarnaast leek de regisseur steeds de verkeerde zaken te rekken. Hetgeen enige context of uitkwerking nodig had bleef oppervlakkig, hetgeen heel kort kon duurde maar en duurde maar. Nu moet ik ook zeggen dat grote delen die ik in het boek minder boeiend vond juist in de film veelal naar voren komen. Alleen had je daar de rest erbij, dat mis je nu. En juist die context van plaats en tijd maakte die centrale relatie veel sterker. Buiten dat wordt het allemaal zo halfbakken gebracht dat men het beter niet had kunnen doen. Die kamergenoot van Watanabe komt en gaat af en toe, maar daar blijft het bij. Sterker, men had de film net zo goed naar het heden kunnen verplaatsen.

Enfin, het eerste uur vermaakt de film nog zeker en het ziet er allemaal prachtig uit. Ook zitten er enkele mooie visuele vondsten in. Alleen al dat shot door die lamellen (?) heen die weerspiegelen. Daarnaast kent de film enkele prachtige losse momenten. Alleen al die uiterst sneue zelfmoord in de auto is eigenlijk als scène heel sterk. Ook is het mooi ingehouden acteerwerk erg fijn, al is er tussen Kikuchi en Matsuyama weinig chemie. 2,5*.

Matige film over een jongen en meisje die troost bij elkaar zoeken nadat hun gezamenlijke vriend zelfmoord heeft gepleegd. Vooral tijdens de eerste helft gebeurd er maar weinig en zijn de personages nogal afstandelijk. Dit wordt naarmate de film vordert wel wat beter, maar het wist me niet echt te pakken. Een aantal mooie beelden en een sfeervolle soundtrack.

Noruwei no Mori

Noruwei no Mori is een film die heel veel dingen goed doet. Een interessant verhaal, een schitterende cinematografie, sterk regiewerk en goed acteerwerk. Het oogt soms wat emotieloos en afstandelijk, maar onder de oppervlakte borrelen de emoties van de personages soms over. Misschien komt die afstandelijkheid ook wel door de raamvertelling, en vooral de tweede zelfmoord van Naoko wordt wel heel kort aangestipt. Je hebt bijna geen tijd om het te registreren. Maar voor de rest is Noruwei no Mori een sterke en sfeervolle film, en vooral Mizuhara als uiteindelijke liefde van Toru vond ik ijzersterk acteren.