Noruwei no Mori (2010)

Van Norwegian wood had ik al dikwijls gehoord. Vermoedelijk zal dit eerder aan de reputatie van het boek liggen, dan aan de film zelf. De film zelf vond ik nogal zoutloos, zonder pit, wel weinig hoogtes of laagtes. Eentje die snel vergeten zal zijn, maar in zijn geheel gewoon “OK” was, zonder meer.

Een film die gaat ober rouwverwerking en open durven staan voor een nieuwe toekomst en liefde. Het acteerwerk van de twee hoofdrolspelers is prima en ook cinematografisch is de film zeker geslaagd. De focus van de film ligt bij hen en de zelfmoord van de gemeenschappelijke vriend is louter een middel om het plot te ontvouwen. Nochtans wel een erg sterke geslaagde scène.

Toch merk ik een zekere afstandelijkheid op als kijker. Het raakte me allemaal amper en voelde me dus niet betrokken bij de gebeurtenissen. De zelfmoordscène is hierop de uitzondering. Visueel wel hier en daar prachtige beelden, maar om werkelijk je fantasie te prikkelen ben je wellicht beter af met het boek.

Blijkt maar weer hoe lastig het is om een (goed) boek te verfilmen. Stiekem had ik de hoop voor even terug te keren naar de geweldige sfeer die het boek uitademt - maar helaas; Hung weet het nergens te raken. Natuurlijk begrijp ik dat er keuzes gemaakt moeten worden, dat je nooit alles kunt vertellen wat het boek behelst. Maar maak dan de juiste keuzes. Regelmatig zat ik met een ? naar het scherm te staren. Het verbaast me eigenlijk dat er zo weinig past in ruim 2 uur.

Ook het acteerwerk schiet schromelijk tekort, met als dieptepunt Kiko Mizuhara (dat moest ik opzoeken), die Midori vertolkt - juist zo'n sterk personage in het boek. Hier lacht ze alleen maar en het lijkt alsof ze de zinnen zonder gevoel uit het boek dropt.

Ik vraag me af of ik de film een hogere waardering zou hebben gegeven als ik het boek niet gelezen had. Misschien. Maar dan nog is de film als geheel te houterig, te onsamenhangend, te weinig dromerig en wordt er te matig geacteerd.

Een Hung zonder schwung.

2,5*

Een erg mooie film. Een bijzonder verhaal, gevoelig, sfeervol en goed gespeeld. Mooie beelden. Ik werd erin meegesleept en ondanks de lange speelduur, duurde het mij niet te lang. Ik ben benieuwd naar het boek. De film geef ik in ieder geval 5*.

Een zeer mooie poging om van Norwegian Wood een boekverfilming te maken, maar toch nog wel ietwat onaf.

Om te beginnen de titel. De essentie die in het boek gebruikt wordt ontbreekt in deze film. Norwegian Wood is een nummer van The Beatles die de hoofdpersonage aan het begin van het boek op de radio hoort spelen waarmee hij met de associaties die hij bij dit nummer heeft teruggaat in de tijd. Een belangrijk subject dat in deze film niet wordt gebruikt en waarbij dit desbetreffende nummer slechts een toevallige bijzaak is.

Wel heeft Anh Hung zijn best gedaan om de film even nostalgisch en meeslepend te laten verlopen als het boek.
Mede omdat je hier ook wat beelden krijgt en we meegezogen worden in het studentenleven in Tokyo en de rest van Japan in de jaren 60. De openingsscene waarin we kennis maken met Wantabe die met het jonge stel Kizuki en Naoko is speels, maar heeft helaas ook een tragische afloop wat de levens overhoop gooit. Kizuki pleegt zelfmoord. Voor Wantabe begint een ware obsessie met zijn vele vragen en Naoko lijkt van de radar te zijn verdwenen.

Via Midori, een vriendin van Naoko komt Wantabe erachter dat Naoko in een inrichting zit. Wantabe reist er meteen naartoe om haar bij te staan en om zoveel mogelijk te weten te komen. In hun bijzijn de veel oudere eigenzinnige kamergenote Reiko, die ik uit het boek ook nog absoluut niet vergeten ben.

Wat volgt is een emotionele en aangrijpende confrontatie waarin deze drie mensen tegenover elkaar staan. Naoko lijkt in Wantabe een vervanger te zien... maar aan de andere kant ook niet. Uiteindelijk lijkt ze te moeten beseffen dat ze het verlies niet kan accepteren en pleegt vervolgens zelf ook zelfmoord.

Het is allemaal mooi gedaan en zeker de vele beelden van zowel Tokyo als het Japanse platteland zijn hier de visitekaartjes. Beter dan het boek is het nogmaals niet. Aan het einde mis ik toch wel heel erg die scene van Wantabe in een telefooncel... Een appartementengang is toch wel een heel nietszeggende plaatsvervanger.

Toch heeft deze film me weten te bekoren door het bovenstaande. Ook expliciete seksscenes gaat het niet uit de weg, alsof de ode aan de liefde net als in het boek sterk benadrukt moet worden. Ook de speelduur valt niet zo heel erg op, dus het blijft wel interessant.

Op het ontbreken van de gouden momenten uit het boek na is dit prima te doen en weet het mee te slepen.
De personages en de situaties krijgen in ieder geval wel een gezicht.

4,0*