Io Sono l'Amore (2009)

Deze film laat zich (nog) niet zo makkelijk becommentariëren. Het zit 'm in de rijke weldadige soms overdadige details en een groots drama. Heeft echter alles in zich om een Italiaanse klassieker te worden. Bij de première kreeg ik een zgn. 'Italiaans' pakket aangeboden, jammer genoeg werden deze geneugten niet bereid door de keukenprins uit de film.

Tja, deze film over het wel en wee van een rijke Italiaanse familie deed mij dus echt helemaal niks. Ik slaagde er geen enkel moment in om mij in die doorgaans irritante personages in te leven. Hun aristocratische wereldje waar de geestelijke armoede vanaf te lezen was liet mij siberisch koud. Ik heb mij daarom ook gruwelijk zitten te vervelen . De beelden van de natuur en de architectuur mogen dan best wel mooi zijn maar daar alleen voor ga ik niet naar de film. Dit soort plaatjes bekijk ik wel op Discovery. Een film moet boeien en dat deed deze film totaal niet en daarom krijgt hij van mij ook een dikke onvoldoende.

Dit is trouwens al de zoveelste teleurstellende arthousefilm die ik dit jaar gezien heb. Nog even en ik begin een hekel aan arthouse te krijgen. De gemiddelde leeftijd bij deze film gisteravond in Lux was bovendien ook erg hoog; ik denk voor het grootste gedeelte 50 plussers. Jongeren heb ik in ieder geval niet gezien en die kunnen deze film denk ik ook maar het beste vermijden.

1,0*

Deze bombastische film met louter eendimensionale personages werd lachwekkend waar hij tragisch en vervelend waar hij groots wilde zijn.

Close ups van kruipende insecten, speeksel en okselhaar kunnen mij evenmin bekoren, maar dat is persoonlijk.

1,5*

De esthetiek van de film, of beter gezegd de mooifilmerij... lijkt het feitelijke onderwerp te zijn. De regisseur laat alles zien wat hij in huis heeft om een film mooi aan te kleden. Heel prettig allemaal maar het verhaal is een pathetisch kitscherig plat cliché en ook nog eens ongeloofwaardig neergezet. Maar aangezien ik wel zintuiglijk ingesteld ben krijgt de film een dik verdiende 2*

Mooifilmerij inderdaad. De beelden van Milaan waar de film mee begint lijken zo uit een Italiaans neo-realistisch werk te komen uit de jaren '60 of '70. Wat het verder met de film te maken heeft?

Tijdens de film zelf vroeg ik me constant af waarom iemand zo'n film zou willen maken. Middagmatige arthousesoap zonder ook maar enige betekenis, maar hier en daar was het nog wel vermakelijk. .

Het slotstuk van de film was dan weer onbedoeld hilarisch, zou de hele zaal moeite hebben gehad om een lachbui in te houden?

Overigens vond ik de naam van het hoofdpersonage uitstekend gekozen (Kitiesch)

Film komt tergend langzaam op gang, maar als het verhaal gaat lopen wordt dit een geweldige film.

Eigenlijk is het een luxe versie van 'The Bold and the beautifull', maar dat doet er niets aan af dat het een prachtige Italiaanse klassieker in wording is.

Prachtig in beeld gebracht, de plotwendingen worden haast zonder woorden uitgelegd.

Ik vind m super en ik kan me voorstellen dat je er echt voor in de stemming moet zijn om een film als deze te kunnen waarderen.

Alles los laten en gewoon van de film genieten is wel een vereiste.

Bij vlagen briljant. Van mooifilmerij is geen sprake, aangezien de film bijna vlekkeloos in elkaar zit. Bijzondere fotografie en dito geluid, dat elkaar af en toe wellicht een beetje in de weg zit. Maar deren doet dit niet, omdat er genoeg moois te zien blijft. De seksscene was prachtig net als de scène waarin Eduardo overleden is en er simpel de hoofden uit het kader gehouden worden, terwijl je precies weet wat er aan de hand is.

4*

Het klinkt erg tegenstrijdig.

Valt wel mee hoor. Er wordt hier gesproken over mooifilmerij. Functieloos draaien. Daar is hier geen sprake van.

Dat zei je al in je vorige post. Maar je argumentatie beperkt zich tot de mooie beelden. Dus vandaar mijn opmerking.

Grandioos knappe film. Een van de beste die ik dit jaar heb gezien. Het begin erg kil en koel, maar dat is ook de bedoeling omdat die rijke Italiaanse familie ook zo is. Daarna breekt de passie uit, en krijgen we een machtige en intense film. Het einde is gewoon fenomenaal. De muziek is in het begin een beetje storend, maar héél knap en heftig in de slotscène. 5 sterren zonder enige twijfel !

Goeie film, hoewel mijn verwachtingen veel hoger lagen. In de recensie van De Standaard sprak men immers over reminiscenties naar Antonioni en Visconti...waar ik eindeloos op zat te wachten.

De thema's van deze film zijn interessant, maar de Italiaanse klassiekers van de jaren '60 vertellen eigenlijk hetzelfde soort verhalen. Vond de film ook absoluut niet mooi geschoten, op de pikante scènes na dan (zowel in seks als in eten). Kleurgebruik is vaal, lichtbalans te wit en compositorisch absoluut niet ontroerend. Af en toe duikt daartussen nog een aangenaam idee op, maar in zijn geheel blijft 'Io Sono l'Amore' voor mij een film die het uitsluitend van de plot moet hebben. Die plot dacht ik al eerder gezien te hebben en Luca Guadagnino werkt het allemaal iets te expliciet uit, zodanig dat ik vanaf het sleutelmoment eigenlijk mijn aandacht een beetje verloor. De muziek wordt vanaf dan te pompeus en de dramatiek ligt er aan het einde toch te dik op...

Een film in de stijl van de grote Italiaanse meesters dus, maar zonder dezelfde overgave, intelligentie en esthetiek. Gewoon goed, want ergens is de materie natuurlijk wel universeel - hoewel niet fundamenteel gebracht.

3*

Vond het geen verkeerd begin. Dwarrelende sneeuwvlokjes, fijn muziekje erbij en ontspannen maar, al is het maar voor even. Het is gedaan met die gemoedsrust als de camera huize Recchi binnenzweeft. Daar maken zich om niks druk makende welgestelden de dienst uit. In dat pompeuze Italiaans van ze.

Een hoop ontwikkelingen volgen, één of twee daarvan trekken de aandacht, en dan breekt een ouderwetse apotheose aan. Bombastisch, buitensporig en belachelijk, maar iets dat ik als slotstuk van een bijna twee uur durende niet zo heel interessante film toch wel kon waarderen.

Ik hoopte eigenlijk op een meer diepgaande (inhoudelijke of visuele) parallel, meer dan een dergelijk knipoogje...

Terwijl de film juist leunt op de esthetiek.

Ik zei het al...dat heb ik gemist.

Weet ik, maar ik bedoel dus dat als zelfs de esthetiek van de film je niet kon bekoren, blijft er helemaal weinig over.

Roger Egbert beloont deze draak met een nummer 4 in zijn top 10 2010. Roger Ebert Reveals His List of the 10 Best Feature Films of 2010 « FirstShowing.net - bit.ly

Vorig jaar was er Das Weisse Band, nu dus Io Sono L'Amore. Prenten die wel uit een ander tijdperk lijken te komen, in dit geval uit de Italiaanse cinema van weleer.

Zo doen zowel de muziek als de bombastische visuele stijl klassiek aan in dit intrigerende melodrama. Ook de elegantie van Swinton roept herinneringen op aan lang vervlogen tijden. De Schotse polyglot is uitstekend als koele vrouw van een aristocraat die langzaam ontdooit.

Niet het soort film waar ik normaal gezien wild van word, maar ik heb wel 2 uur lang met ingehouden adem zitten kijken. 3,5*

Zeer aardige arthouse film

Italiaanse cinema zal nooit mijn ding zijn. Het neo-realisme valt nog wel te doen maar met moderne arthouse films heb ik erg veel problemen. De 1e helft van deze film was ik ook erg verward. Wie waren al deze mensen? Kan het me wat schelen? En toen de karakters eenmaal herkenbaar werden gemaakt waren ze ontzettend afstandelijk en oninteressant. Een vrouw die lesbienne is, maar niet geaccepteerd wordt zoals ze is door haar familie is een van de karakters. Moet ik nu medelijden krijgen?

Ik leefde bar weinig mee met alle karakters, met uitzondering van de vrouw die een relatie begon met die chef kok. En zelfs pas in de 2e helft kreeg ik dus één enkel gevoel voor de karakters. Dat die zoon doodging kon me ook niet echt wat boeien (klinkt vast harteloos, maar het zal maar wat) Zijn vrouw was overigens wel bloedmooi zeg

Verder ook niet interessant opgenomen maar het drama element was erg goed en gebalanceerd. Tuurlijk werd het wel allemaal 'kus en knuffel' op het einde maar dat lijkt me ook wel logisch aangezien wat er gebeurd was. De film begon vaste duidelijke vormen te krijgen in zijn 2e helft en werd een goed drama. Het einde laat wel erg veel open en laat me achter met een gevoel van 'wat nu? ' Erg jammer. Wat wel echt het beste aan de film is Milan als filmlocatie. Erg mooie stad , ook al hou ik niet echt van Italië.

En wat een publiek was er in de zaal zeg Ik was na 2 andere meisjes waarschijnlijk de enige onder de 30 jaar daar. En ook hoe stom ze lachten bij een seksscène. Haha seks , grappig?

*3.5 Goed drama!

Tussen al het Hollywoodgeweld pik ik af en toe eens arthouse filmpje mee. Dat heb ik mij in het verleden niet beklaagd na pareltjes als Mr.Nobody en Das Weisse band om maar wat te noemen. Deze Italiaanse prent na vele goede recensies dan ook maar gaan zien. 2 Uur hebben zelden zo lang geduurd voor het grote scherm. Ik was voorbereid op enkele mooie beelden maar als ik na 3 kwartier nog altijd niks anders gezien heb dan mooie kiekjes van Milaan en omstreken begin ik mij toch af te vragen wat de bedoeling is van film. In de eerste plaats toch een verhaal vertellen en of op zijn minst entertainment brengen. Het verhaal is samen te vatten met vrouw heeft verhouding met vriend van zoon, als dat maar goed komt. Op zich mooi uitgangspunt maar het wordt ook nooit meer dan dat. Naar het einde toe krijg je iets meer maar tegen die tijd ben je allang blij dat je naar huis kan. Nee, als je dan toch van visueel spektakel wil genieten, kan je beter eens Mr. Nobody in de schuif leggen. Dat is het medium film in al zijn schoonheid.

Voor dit over het paard getild drama kan ik niet meer dan een half sterretje geven.

LOL. Roerend eens met je hele verhaal.

Mooifilmerij vind ik wel een goede samenvatting - want van het verhaal moet deze film het toch echt niet hebben. Maar pas op, alleen als je Tilda Swinton een mooie vrouw vindt, anders is deze beeldprent van twee uur toch echt een genadeloze aanslag op je zitvlees.

En jammer van die wending die er na anderhalf uur of zo aan gegeven wordt. Tot dat moment was het een verteerbare verzameling mooie beelden zonder verhaal, daarna wordt het een mislukte poging om een mooie film te maken.

Mislukt experiment, zullen we maar zeggen.

Mooie beelden maken nog geen mooie film, eerder een vervelende film....

Ik was vrij moe toen ik aan deze film begon en sukkelde soms wat weg. En toch heb ik hem tot het einde ademloos gevolgd...En nee, ik leef nog. De film is traag, kaal, stil. Maar ook vol krachtige liefde, verlangens, passie, detail. Ik ervaarde deze film als een klassiek stuk muziek. Klassieke muziek heeft vaak een ontzettende dynamiek. De grootte van het verschil tussen de stiltste en de luidste passages. In de film waren er al wat climaxjes, maar de laatste twee minuten overdonderde alles. En toch waren die laatste twee minuutjes betrekkelijk stil. Wat ik heel mooi vond aan deze film.....het weglaten van muziek op momenten die zonder zelfs sterker overkomen. En de intieme liefdes-scenes. Die waren in “Mr Nobody” ook zo indringend in beeld gebracht.

Uiterst trage maar prachtige film over een zeer welgestelde Italiaanse familie, waarbij langzaam wat scheurtjes ontstaan. Het camerawerk en muziek zijn van hoog niveau en maken de film een genot om naar te kijken. De onderlinge verhoudingen tussen de gezinsleden en ook het personeel worden langzaam aan duidelijk en de breuk in de familie wordt uiterst subtiel en geloofwaardig verteld. Tilda Swinton draagt de film in een sterke rol waarvoor ze speciaal Italiaans leerde met een Russisch accent.

Deze film had ik afgelopen najaar bij toeval gezien in een filmtheater, toen ik eigenlijk voor een andere film kwam, maar die bleek net 1 dag daarvoor voor het laatst te hebben gedraaid... En omdat ik er toch was, ben ik maar bij de eerste de beste film die op het programma stond, naar binnen gelopen, en dat was deze film.

De film viel me goed mee. Ik verwachtte er helemaal niets van, omdat ik nog helemaal geen samenvattingen/beschrijvingen van de film had gelezen en dus totaal niet wist waar het over zou gaan. Ik hou wel van films waarbij er op het eerste gezicht niet veel lijkt te gebeuren, maar waarbij het vooral om de sfeer en om de onderliggende spanningen draait. De beelden waren ook prachtig, zoals de openingsscene, waar je een paar minuten lang alleen maar beelden krijgt te zien van Milaan in de sneeuw. Dit gaf een erg koud en kil sfeertje, wat ook goed past bij de al even kille familie Recchi. Het begin van de film was vooral introductie van deze familie, het bedrijf en de onderlinge relaties. Voor mensen die van een snel, flitsend verhaal houden zal deze film dan ook een kwelling zijn, maar ik vond het heerlijk om gewoon op mijn dooie gemak te kunnen kijken naar hoe de verwikkelingen zich langzaam maar zeker opstapelden.

Eigenlijk moet de hele film het vooral hebben van de sfeer, die heel erg sterk is. Prachtig gebruik van de camera ook; cinematografisch gezien is het allemaal prachtig gedaan. Tilda Swinton doet het ook erg goed als een kille, wat eenzijdige vrouw die steeds meer loskomt van het benauwende milieu van haar familie en naarmate het verhaal zich vordert steeds meer 'lagen' krijgt. Het verhaal over het vreemdgaan met de vriend van je zoon was niet echt origineel of bijzonder, maar de film heeft ook geen spetterend verhaal nodig, omdat het voornamelijk een sfeertekening is waarbij het draait om de verwikkelingen binnen de familie en om de hoofdpersoon die haar bekoelde leven steeds meer loslaat.

Niet een film waar ik speciaal voor naar de bios zou zijn gegaan, maar toch leuk dat ik hem bij toeval nog heb kunnen meepikken. Ik denk namelijk niet dat ik hem anders nog gezien zou hebben, omdat de beschrijving hierboven me totaal niet boeiend in de oren klinkt (terwijl de film dat op heel veel fronten wel was).

3.5*

Ik vond een goede drama/romantiekfilm...

Prima acteerwerk...

Prima verhaal...

't gaat over getrouwde vrouw die verliefd op een jonge man...

Mooi HD kwaliteit...

Mooi rustig achtergrond muziek (Dolby Digital)...

Mooi omgeving van Italië...