Io Sono l'Amore (2009)

De film wordt voor mij pas goed op het laatste gedeelte. Ik vond de eerste 40 minuten flink doorbijten hoor want ik had helemaal niets met de karakters in de familie. Ik kende ze niet en ze waren allemaal erg koud en afstandelijk. Nou hoorde dit wel bij de karakters van deze personages maar dat maakt het verhaal er niet boeiender van.

Het camerawerk, de sfeer en een heleboel shots waren wel heel erg mooi. Uiterlijk gezien is het een hele mooie film om naar te kijken. Ook het liefdesverhaal tussen de vrouw des huizes en de beste vriend van zoonlief was mooi weergegeven. Het einde vond ik wel een beetje overdramatisch.

Heel mooi drama. Prachtig en origineel in beeld gebracht. Tilda Swinton draagt de film. Wat een actrice!

Zeker de moeite waard geweest. De manier van filmen sprak me deze keer wel aan.

Film begint traag. Uiteindelijk veel hoogdravend drama. Vooral de muziek maakte de dramatische wending in het verhaal "af". Mooie beelden. Het einde kan voor sommigen tegenvallen.

Fraaie film waarbij ieder shot een compositie, een lust voor het oog is. Het verhaal wordt in een traag tempo vertelt en op de keper gebeurt er eigenlijk paar weinig. De themas zijn liefde en (liefde voor) eten. Prima kijkervaring.

Ik ben het hier vooral eens met de meeste berichten. Mooie beelden en een bijzondere stijl (weinig films filmen zoveel out-of-focus), aangevuld door prachtige muziek (het bombast van de laatste scène uitgezonderd) en met een sterke Swinton, maar ook ik had weinig met de inhoud op. Thematisch is het 't oude verhaal over personages op zoek naar liefde in een familie die vooral voor zakelijkheid staat. Niks mis mee op zich, maar de relaties worden flinterdun uitgewerkt. Het grootste probleem is nog wel dat die kok naar mijn gevoel nauwelijks een personage werd. Als we willen weten waarom Tilda Swinton alles op het spel zet voor die man wil ik toch wel het gevoel hebben dat hij meer is dan slechts een lustobject, maar iets anders haalde ik er niet uit. Daarbij sleepte de film naar mijn gevoel ook nogal, al duikt er vaak genoeg een mooi shot of een aardige scène op om niet totaal saai te worden. Het meesterwerk dat er op andere plaatsen in gezien wordt haal ik er echter niet uit. Daarvoor is het me te oppervlakkig en zelfs stilistisch net niet goed genoeg.
3*

Prachtig stukje cinema met een (alweer) sublieme Tilda Swinton. Een kijkervaring om u tegen te zeggen. Ik denk dat de reden waarom het personage van Swinton zo achter die kok gaat de passie is die hij vertegenwoordigt: de passie voor het eten. Zij heeft jaren in een gouden kooi geleefd, passieloos en het is die kok die de passie bij haar weer aanwakkert. Maar die kooi vertoont haar eerste barsten als haar dochter haar "bekentenis" doet bij haar.

Het is ook alleen haar dochter die op het einde haar een goedkeurende knik geeft en in haar blik duidelijk maakt naar haar moeder: dat zij ervoor moet gaan, dat zij uit die gouden kooi moet wegvliegen en haar passies moet achterna gaan.

Visueel een ijzersterke parel maar ook het gebruik van muziek of juist het mijden van een overdadige soundtrack op de juiste momenten maken van deze film een parel!!

Drama zich afspelend in een familie van Italiaanse textiel-baronnen.

Alles gaat er zeer formeel aan toe, maar als grootvader het bedrijf overdraagt aan zijn zoon en kleinzoon beginnen die een interne strijd over het al dan niet verkopen van het familiebedrijf.

Moeder begint ondertussen een relatie met een vriend van haar zoon.

Paar mooi gefilmde scenes met Tilda Swinton en haar geliefde, out of focus (daarmee wel één van de mooiste sexscenes die ik ooit zag - zeer subtiel), haperende camera en aantal zeer mooie shots van Milaan.

Begin van de film is een beetje te stram, maar als de passies oplaaien neemt het niveau toe.

Een intens, bitter, emotioneel, overdramatisch liefdesverhaal, uiterst fraai en sfeervol gefilmd, met als neveningrediënten de kunst van het koken en (kwalitatief) hoogstaand eten. Het verhaal gebruikt de nodige tijd om op gang te komen. De cast speelt prachtig (Tilda Swinton bijvoorbeeld is geweldig (ongewoon warm en hartstochtelijk). Opvallend is verder het contrast tussen stad en land.

"Io sono l'amore", alleen de titel al, pretendeert heel wat. En dan valt het dus al snel niet mee.

Als je niet goed oplet mis je al waar de titel opduikt , het viel mij wél op, maar snappen deed ik deze scene niet. En zijn sowieso te veel overbodige dan wel onbegrijpelijke scenes.

De film had ook na de op een na laatste scène kunnen eindigen, de laatste scene voegde weinig toe en de getoonde haast is ridicuul . Het grote drama is ook over the top.

Van liefde - tussen wie dan ook - was niks te merken, wel van mooie vormgeving en prachtige geilheid ( hoogtepunt). Ook muziek/stilte goed gekozen.

Wat beteft de hoofdpersoon Emma en de urgentie van haar "bevrijding" : er wordt niks aangereikt wat tot invoelen of sympathie zou kunnen leiden , ook haar object van passie geeft daar geen enkele aanleiding voor, de beste man blinkt slechts uit in onsympathiek, onaangepast en vervelend zijn.

Alleen koken kan hij wel.

Kortom : ziet er mooi uit maar inhoudelijk te dunnetjes allemaal.

Het is voorstelbaar dat deze film mogelijk interessant is voor personen die iets kunnen vertellen over de economische bovenlaag van Italië.

Daarnaast zal het de aandacht kunnen trekken van directeuren die te maken hebben gehad met een bedrijfsovername of daar nog steeds bezig mee zijn.

Deze film zal waarschijnlijk niet worden begrepen door een gemiddelde filmliefhebber.

Het lukte mij in ieder geval niet.

Ik had ook geen behoefte om deze film nog een keer te bekijken.

Wat mij wel kon boeien is de scene waar een Indiër uit Amerika het voorstel deed om de productie van het textielbedrijf te verplaatsen naar de derde wereld in verband met globalisering.

Dit is meteen de reden waarom iedereen deze film zelf zou moeten bekijken.

Ik vond dit een prachtige film. Mooie sfeervolle plaatjes van Milaan en overige delen van Italië. Tilda Swinton blijft mij altijd boeien. Haar gezichtsuitdrukkingen spreken boekdelen. Erg goed geacteerd. Trouwens van heel de cast. Het is een soms wat trage film, maar dat stoorde mij totaal niet. Ik heb echt genoten.

Drama met een GROTE D

Soort Italiaanse Buddenbrooks. Met elk van de familieleden is wel wat aan de hand. Voor drama kun je Italianen wel om een boodschap sturen. Dat kennen ze als de beste. Visconti had hier ook wel raad mee geweten. Kabbelt in het begin lekker voort en eindigt met een paar paukenslagen van jewelste. Had voor mij wel wat ingetogener gemogen, dat slot, maar ja, ik ben ook geen Italiaan.

Zoals hier al eerder is opgemerkt Tilda Swinton speelt de rol van haar leven. De anderen doen daar weinig voor onder. Film treft je steeds weer door z'n prachtige beelden, versnellingen in het tempo, verrassingen in het verhaal, zodat je je geen seconde verveelt. De liefdesscène is schitterend in beeld gebracht. Maar zoals ook al opgemerkt, ze omarmen elkaar veelvuldig, maar van liefde en oprechte gevoelens voor elkaar heb ik weinig gezien. Het zijn vooral conventies en goede omgangsvormen die de overhand houden. Ook wat dat betreft was Visconti niet ver weg.

Prachtige film. Ik had deze film jaren geleden eens gezien, toen ik nog geen idee had wie Tilda Swinton was, maar ik had het verhaal al die tijd onthouden.
De muziek en natuurbeelden komen perfect samen. Ook zie je steeds dat zwembad, als komend doem. Kortom, ik vind het een hele mooie familietragedie.

prachtige film. Ik hou wel van dit soort ensemblefilms. Ik dacht trouwens dat het heel de tijd bij dat winterse diner zou blijven, maar niet dus.
In het begin komt de huishoudster met een speciaal daarvoor bestemd bord met kaartjes erop voor de plaatsverdeling aan tafel. Zo'n detail geeft meteen aan dat je met rijkdom 'hors cathégorie' te maken hebt.
Swinton ziet er soms geweldig en soms verschrikkelijk uit, zoals dat hoort bij een mooie vrouw. Het verlangen is heel zinnelijk weergegeven en ook mooi geregisseerd. Hun eerste kus voel je aankomen, maar toch valt hij nog heel abrupt en zelfs een beetje out of focus. Stilistische meestertrekken toch.
Mooi ook hoe de camera rondzwerft onder wat slordige straatgeluiden en dan Swinton plost oppakt. Zo heerlijk jaren '50, '60 en tegelijk ook tijdloos. Grappig ook hoe de Italiaanse tolk het Engels voor haar moest vertalen, terwijl ze in werkelijkheid waarschijnlijk niet veel van het Italiaans begreep%u2026
De film zit zo boordevol kleine sieraden.

Ik vond alleen de abrupte plotwending met het ongeval een beetje een 'deus ex machina' om een soort doorbraak te forceren in het verhaal. Toch een puntje eraf.

Maar wat een genot. Topper.

Wat ik niet begrijp is dat ze er mee weg komt dat ze hem eigenlijk met fatale gevolgen duwde. Een normaal mens wordt dan geboeit de cel ingegooit. En waar was de kok bij de begrafenis?

De film viel me eigenlijk wel een beetje tegen.

Een zintuigelijke film; de snijdende kou van Milaan, het huis en de familie, de lentebries van San Remo, de zinderende warmte van de zomer rond het buitenverblijf in de heuvels van Ligurië, je voelt het. De kruidentuin van Antonio, de typische geuren van de jaargetijden, de close-up in beeld gebrachte bloemen, je ruikt ze. De knisperende sneeuw, de hectiek van Londen, de stilte van het platteland, je hoort het. De (uiterst sensueel in beeld gebrachte) gerechten van Antonio, je proeft ze. John Adams' muziek wisselt bombastische intermezzo's, die naar de opera knipogen, af met een meer ingetogen klassiek repertoire, je hoort het, ondergaat het en voelt dat de stilistische, 'A Single Man-achtige' beelden een perfecte symbiose vormen met die muziek.

Guadagnino vertelt ook het verhaal van het (menselijke, principiële) verval van de rijke, oud adellijke, groot-industriële, kapitalistische klasse (verwijzing naar de Tancredi in Visconti's 'Il gattopardo')

Een film als een Italiaanse opera in De Arena van Verona, prachtig als je er van houdt, en ik houd er van.

Herzien… wat een styling in deze film. De schoonheid zit 'm vooral in het begin, bij het winterse Milaan en die prachtige woning die bulkt van de poen, maar waar de weelde en luxe eerder ingehouden blijft. Klasse.

Swinton is echt super. eerst zien we haar zinderen van het verlangen en openbloeien daar hoog in de heuvels bij San Remo. Maar je blootgeven als actrice is één ding. Hoe Swinton op de dag van de begrafenis door de hel gaat en erbij staat als een uitgeregende vogelverschrikker… je moet het maar doen.

Gewldig esthetisch verzorgde film. Genoten van het afruimen van de borden…

Saaie film over het saaie leven van in keurslijf gedwongen saaie mannen in allemaal dezelfde saaie grijze pakken en magere bleke vrouwen die daar aan trachten te ontsnappen; één van de weinige films waar ik ooit bij in slaap viel.

De paar aardige natuurbeelden redden daar weinig meer aan wat mij betreft.

Laat ik het er maar op houden dat dit aan mij niet besteed is.

Redelijke film die niet weet door te stoten. De setting en het sfeertje van de "oud-geld-rijkdom" vind ik prima, evenals de situatie van de blonde moeder (Swinton). De manier waarop zij zich los worstelt vormt een beetje de kern van de film, met gaandeweg steeds meer focus op de natuur, geuren en smaken wanneer zij haar instinct en gevoel gaat volgen. Best krachtige seks/lustscènes en shots levert dat op.

Impact maken doet het echter niet en ik vind het te mager om een film te dragen, ook omdat de beslommeringen van de andere personages er maar losjes bijhangen (schoondochter die niet geaccepteerd wordt, kleindochter die lesbisch is, zoon die het bedrijf wil verkopen, kleinzoon niet, et cetera). De dood van Eduardo (in het pikkedonker geschoten) werkt als een katalysator maar is erg abrupt en komt geforceerd over, net als de vaak bombastische muziek die ik meer als storend dan ondersteunend ervaar, laat staan als meerwaarde. De film heeft z'n pluspunten maar wil hem niet nog een keer zien.

Een film met bij wijle heel sterke momenten. En een heel sterke hoofdrolspeelster. Maar het hele verhaal was te hol en duurde veel te lang.

Wauw. Het blijft heel lang onduidelijk welke kant het op gaat met Io sono l'amore . Want wat is dit eigenlijk voor een film?

Aanvankelijk kan je denken dat het handelt over intriges in de upper-class (Visconti, Altman, dat soort werk). Vervolgens lijkt het zich te ontwikkelen naar een gezinsdrama met een rol voor homoseksualiteit. Dan, als we al over de helft, zijn wordt eigenlijk pas duidelijk dat Emma (Swinton) de hoofdpersoon is en lijkt het te gaan over hoe lust zich verhoudt tot de verantwoordelijkheden van een gezin. En uiteindelijk blijkt dit allemaal maar bijzaak en toont Io sono l'amore z'n ware gezicht, net zoals Emma (is deze naam toeval of zou het kunnen verwijzen naar Emma Bovary?) haar ware, Russische gezicht toont: het is het verhaal van een vrouw die zich een leven lang gekooid heeft gevoeld en in haar identiteit ontkend, en die dat in extremis van zich afschudt. Sommige beelden en gezichtsuitdrukkingen/houdingen van Swinton deden me hier zelfs denken aan bepaalde momenten van Isabella Rossellini in Blue Velvet.

Dat verklaart ook waarom een aantal plotelementen tamelijk misplaatst kan aanvoelen. De dood van Edo bijvoorbeeld en de erna volgende gebeurtenissen, voor een gezinsdrama gebeurt dat met een achteloosheid en een gebrek aan uitwerking die grenzen aan het ridicule. Maar voor wat het thema van Io sono l'amore blijkt te zijn is dat op z'n best een katalysator.

Ik had zelf de indruk dat de regisseur heel bewust de kijker telkens op het verkeerde been zet. Leuk kleinigheidje in dat opzicht is bijvoorbeeld het beeld waarin Emma bij Antonio in de auto stapt, en als hij uitstapt lijkt het even of zij er niet meer is. Een aantal seconden bouwt de spanning op voordat het portier opengaat: de weerspiegeling op de voorruit hield Emma verborgen.

Ook vormtechnisch is dit een heerlijke film. De cameravoering is dynamisch en zintuiglijk, zowel functioneel maar ook de aandacht op zich vestigend. En de score van John Adams, toch niet de minste in de wereld van de minimal music, is geweldig. Dat wil zeggen; geweldige filmmuziek, die enorm goed werkt om de spanning op bepaalde momenten op te drijven. Bombastisch vind ik ook niet persé een diskwalificatie; bij grote componisten als Beethoven, Brahms, Grieg, vind je ook bombast. Maar gemakkelijke en effect beluste muziek, om snel mee te scoren, dat is dit allerminst.

Sterke film dus, wars van alle conventies, tot aan de aftiteling toe. Italiaanse cinema met klasse.

goede review

Dat zijn we wel gewoon van eRCee.

Bedankt. Je ziet hem vanzelf wel in m'n top-250 verschijnen, beavis.

Tenminste nog mensen die de film hebben beleefd zoals ik (begon al aan mezelf te twijfelen met al die lauwe reacties hier).

Ok, qua scenario is het erg onorthodox en er wordt idd (schijnbaar expres) een loopje genomen met de kijker. Maar die prachtige, bij momenten haast zintuiglijke, cinematografie maakte dat voor mij meer dan goed. Na al die jaren kan ik mij nog steeds bepaalde shots zo voor de geest halen, de emotie spat bij momenten van het scherm. Een verhaal (bijna) uitsluitend vertellen met beelden mag toch wel zeker? Op dat gebied zou je denken dat men op een site als deze wel al het een en ander gewend is.

Filmopera zoals ze nog maar zelden worden gemaakt in Italië. Mensen die Sorrentino hoog hebben zitten moeten dit eens proberen. Behoorlijk indrukwekkend. Hoe heb ik dit toendertijd gemist op het witte doek?!

Milaan in de sneeuw: alleen daarom zou ik hem keer op keer kunnen terugzien. Maar ook de zomer in de heuvels… schitterende film. Schitterende Tilda.

Geslaagd familiedrama rond een aristocratische familie uit Italië. Het is zorgvuldig opgebouwd met onderhuidse spanningen en stiekeme ontwikkelingen. Tilda Swinton gaat een affaire aan met een goede vriend van haar zoon en je voelt aan dat hiermee een bom gaat barsten in die familie. In het middenstuk vond ik de film ietwat inkakken, al wordt veel vergoed met mooi camerawerk waar duidelijk veel aandacht aan besteed is. Het slot viel dan toch niet tegen. Het is erg Italiaans en door die tragiek net opera!