Io Sono l'Amore (2009)

Bij vlagen briljant. Van mooifilmerij is geen sprake, aangezien de film bijna vlekkeloos in elkaar zit. Bijzondere fotografie en dito geluid, dat elkaar af en toe wellicht een beetje in de weg zit. Maar deren doet dit niet, omdat er genoeg moois te zien blijft. De seksscene was prachtig net als de scène waarin Eduardo overleden is en er simpel de hoofden uit het kader gehouden worden, terwijl je precies weet wat er aan de hand is.

4*

Vond het geen verkeerd begin. Dwarrelende sneeuwvlokjes, fijn muziekje erbij en ontspannen maar, al is het maar voor even. Het is gedaan met die gemoedsrust als de camera huize Recchi binnenzweeft. Daar maken zich om niks druk makende welgestelden de dienst uit. In dat pompeuze Italiaans van ze.

Een hoop ontwikkelingen volgen, één of twee daarvan trekken de aandacht, en dan breekt een ouderwetse apotheose aan. Bombastisch, buitensporig en belachelijk, maar iets dat ik als slotstuk van een bijna twee uur durende niet zo heel interessante film toch wel kon waarderen.

Vorig jaar was er Das Weisse Band, nu dus Io Sono L'Amore. Prenten die wel uit een ander tijdperk lijken te komen, in dit geval uit de Italiaanse cinema van weleer.

Zo doen zowel de muziek als de bombastische visuele stijl klassiek aan in dit intrigerende melodrama. Ook de elegantie van Swinton roept herinneringen op aan lang vervlogen tijden. De Schotse polyglot is uitstekend als koele vrouw van een aristocraat die langzaam ontdooit.

Niet het soort film waar ik normaal gezien wild van word, maar ik heb wel 2 uur lang met ingehouden adem zitten kijken. 3,5*

Mooifilmerij vind ik wel een goede samenvatting - want van het verhaal moet deze film het toch echt niet hebben. Maar pas op, alleen als je Tilda Swinton een mooie vrouw vindt, anders is deze beeldprent van twee uur toch echt een genadeloze aanslag op je zitvlees.

En jammer van die wending die er na anderhalf uur of zo aan gegeven wordt. Tot dat moment was het een verteerbare verzameling mooie beelden zonder verhaal, daarna wordt het een mislukte poging om een mooie film te maken.

Mislukt experiment, zullen we maar zeggen.

Mooie beelden maken nog geen mooie film, eerder een vervelende film....

Uiterst trage maar prachtige film over een zeer welgestelde Italiaanse familie, waarbij langzaam wat scheurtjes ontstaan. Het camerawerk en muziek zijn van hoog niveau en maken de film een genot om naar te kijken. De onderlinge verhoudingen tussen de gezinsleden en ook het personeel worden langzaam aan duidelijk en de breuk in de familie wordt uiterst subtiel en geloofwaardig verteld. Tilda Swinton draagt de film in een sterke rol waarvoor ze speciaal Italiaans leerde met een Russisch accent.

Ik vond een goede drama/romantiekfilm...

Prima acteerwerk...

Prima verhaal...

't gaat over getrouwde vrouw die verliefd op een jonge man...

Mooi HD kwaliteit...

Mooi rustig achtergrond muziek (Dolby Digital)...

Mooi omgeving van Italië...

De film wordt voor mij pas goed op het laatste gedeelte. Ik vond de eerste 40 minuten flink doorbijten hoor want ik had helemaal niets met de karakters in de familie. Ik kende ze niet en ze waren allemaal erg koud en afstandelijk. Nou hoorde dit wel bij de karakters van deze personages maar dat maakt het verhaal er niet boeiender van.

Het camerawerk, de sfeer en een heleboel shots waren wel heel erg mooi. Uiterlijk gezien is het een hele mooie film om naar te kijken. Ook het liefdesverhaal tussen de vrouw des huizes en de beste vriend van zoonlief was mooi weergegeven. Het einde vond ik wel een beetje overdramatisch.

Fraaie film waarbij ieder shot een compositie, een lust voor het oog is. Het verhaal wordt in een traag tempo vertelt en op de keper gebeurt er eigenlijk paar weinig. De themas zijn liefde en (liefde voor) eten. Prima kijkervaring.

Ik ben het hier vooral eens met de meeste berichten. Mooie beelden en een bijzondere stijl (weinig films filmen zoveel out-of-focus), aangevuld door prachtige muziek (het bombast van de laatste scène uitgezonderd) en met een sterke Swinton, maar ook ik had weinig met de inhoud op. Thematisch is het 't oude verhaal over personages op zoek naar liefde in een familie die vooral voor zakelijkheid staat. Niks mis mee op zich, maar de relaties worden flinterdun uitgewerkt. Het grootste probleem is nog wel dat die kok naar mijn gevoel nauwelijks een personage werd. Als we willen weten waarom Tilda Swinton alles op het spel zet voor die man wil ik toch wel het gevoel hebben dat hij meer is dan slechts een lustobject, maar iets anders haalde ik er niet uit. Daarbij sleepte de film naar mijn gevoel ook nogal, al duikt er vaak genoeg een mooi shot of een aardige scène op om niet totaal saai te worden. Het meesterwerk dat er op andere plaatsen in gezien wordt haal ik er echter niet uit. Daarvoor is het me te oppervlakkig en zelfs stilistisch net niet goed genoeg.
3*

Drama zich afspelend in een familie van Italiaanse textiel-baronnen.

Alles gaat er zeer formeel aan toe, maar als grootvader het bedrijf overdraagt aan zijn zoon en kleinzoon beginnen die een interne strijd over het al dan niet verkopen van het familiebedrijf.

Moeder begint ondertussen een relatie met een vriend van haar zoon.

Paar mooi gefilmde scenes met Tilda Swinton en haar geliefde, out of focus (daarmee wel één van de mooiste sexscenes die ik ooit zag - zeer subtiel), haperende camera en aantal zeer mooie shots van Milaan.

Begin van de film is een beetje te stram, maar als de passies oplaaien neemt het niveau toe.

Het is voorstelbaar dat deze film mogelijk interessant is voor personen die iets kunnen vertellen over de economische bovenlaag van Italië.

Daarnaast zal het de aandacht kunnen trekken van directeuren die te maken hebben gehad met een bedrijfsovername of daar nog steeds bezig mee zijn.

Deze film zal waarschijnlijk niet worden begrepen door een gemiddelde filmliefhebber.

Het lukte mij in ieder geval niet.

Ik had ook geen behoefte om deze film nog een keer te bekijken.

Wat mij wel kon boeien is de scene waar een Indiër uit Amerika het voorstel deed om de productie van het textielbedrijf te verplaatsen naar de derde wereld in verband met globalisering.

Dit is meteen de reden waarom iedereen deze film zelf zou moeten bekijken.

Redelijke film die niet weet door te stoten. De setting en het sfeertje van de "oud-geld-rijkdom" vind ik prima, evenals de situatie van de blonde moeder (Swinton). De manier waarop zij zich los worstelt vormt een beetje de kern van de film, met gaandeweg steeds meer focus op de natuur, geuren en smaken wanneer zij haar instinct en gevoel gaat volgen. Best krachtige seks/lustscènes en shots levert dat op.

Impact maken doet het echter niet en ik vind het te mager om een film te dragen, ook omdat de beslommeringen van de andere personages er maar losjes bijhangen (schoondochter die niet geaccepteerd wordt, kleindochter die lesbisch is, zoon die het bedrijf wil verkopen, kleinzoon niet, et cetera). De dood van Eduardo (in het pikkedonker geschoten) werkt als een katalysator maar is erg abrupt en komt geforceerd over, net als de vaak bombastische muziek die ik meer als storend dan ondersteunend ervaar, laat staan als meerwaarde. De film heeft z'n pluspunten maar wil hem niet nog een keer zien.

Wauw. Het blijft heel lang onduidelijk welke kant het op gaat met Io sono l'amore . Want wat is dit eigenlijk voor een film?

Aanvankelijk kan je denken dat het handelt over intriges in de upper-class (Visconti, Altman, dat soort werk). Vervolgens lijkt het zich te ontwikkelen naar een gezinsdrama met een rol voor homoseksualiteit. Dan, als we al over de helft, zijn wordt eigenlijk pas duidelijk dat Emma (Swinton) de hoofdpersoon is en lijkt het te gaan over hoe lust zich verhoudt tot de verantwoordelijkheden van een gezin. En uiteindelijk blijkt dit allemaal maar bijzaak en toont Io sono l'amore z'n ware gezicht, net zoals Emma (is deze naam toeval of zou het kunnen verwijzen naar Emma Bovary?) haar ware, Russische gezicht toont: het is het verhaal van een vrouw die zich een leven lang gekooid heeft gevoeld en in haar identiteit ontkend, en die dat in extremis van zich afschudt. Sommige beelden en gezichtsuitdrukkingen/houdingen van Swinton deden me hier zelfs denken aan bepaalde momenten van Isabella Rossellini in Blue Velvet.

Dat verklaart ook waarom een aantal plotelementen tamelijk misplaatst kan aanvoelen. De dood van Edo bijvoorbeeld en de erna volgende gebeurtenissen, voor een gezinsdrama gebeurt dat met een achteloosheid en een gebrek aan uitwerking die grenzen aan het ridicule. Maar voor wat het thema van Io sono l'amore blijkt te zijn is dat op z'n best een katalysator.

Ik had zelf de indruk dat de regisseur heel bewust de kijker telkens op het verkeerde been zet. Leuk kleinigheidje in dat opzicht is bijvoorbeeld het beeld waarin Emma bij Antonio in de auto stapt, en als hij uitstapt lijkt het even of zij er niet meer is. Een aantal seconden bouwt de spanning op voordat het portier opengaat: de weerspiegeling op de voorruit hield Emma verborgen.

Ook vormtechnisch is dit een heerlijke film. De cameravoering is dynamisch en zintuiglijk, zowel functioneel maar ook de aandacht op zich vestigend. En de score van John Adams, toch niet de minste in de wereld van de minimal music, is geweldig. Dat wil zeggen; geweldige filmmuziek, die enorm goed werkt om de spanning op bepaalde momenten op te drijven. Bombastisch vind ik ook niet persé een diskwalificatie; bij grote componisten als Beethoven, Brahms, Grieg, vind je ook bombast. Maar gemakkelijke en effect beluste muziek, om snel mee te scoren, dat is dit allerminst.

Sterke film dus, wars van alle conventies, tot aan de aftiteling toe. Italiaanse cinema met klasse.

Tenminste nog mensen die de film hebben beleefd zoals ik (begon al aan mezelf te twijfelen met al die lauwe reacties hier).

Ok, qua scenario is het erg onorthodox en er wordt idd (schijnbaar expres) een loopje genomen met de kijker. Maar die prachtige, bij momenten haast zintuiglijke, cinematografie maakte dat voor mij meer dan goed. Na al die jaren kan ik mij nog steeds bepaalde shots zo voor de geest halen, de emotie spat bij momenten van het scherm. Een verhaal (bijna) uitsluitend vertellen met beelden mag toch wel zeker? Op dat gebied zou je denken dat men op een site als deze wel al het een en ander gewend is.

Geslaagd familiedrama rond een aristocratische familie uit Italië. Het is zorgvuldig opgebouwd met onderhuidse spanningen en stiekeme ontwikkelingen. Tilda Swinton gaat een affaire aan met een goede vriend van haar zoon en je voelt aan dat hiermee een bom gaat barsten in die familie. In het middenstuk vond ik de film ietwat inkakken, al wordt veel vergoed met mooi camerawerk waar duidelijk veel aandacht aan besteed is. Het slot viel dan toch niet tegen. Het is erg Italiaans en door die tragiek net opera!

Qua artistiek is dit ongetwijfeld van een hoog niveau. Visuele franjes, met bijzonder veel aandacht voor de camerastanden en invalshoeken. Met een soundtrack die helemaal in de beelden opgaat. En met een betoverende Tilda Swinton - door haar acteren, en door de manier waarop ze wordt uitgebeeld: het ene moment een indrukwekkende, imposante en eyecatching dame, het andere moment een rouwend wrak.

Maar wat baten oog en oor, als het verhaal niet boeien kan ?

Ik raakte hier nergens bij betrokken, kon me geen moment inleven, ging totaal niet op in de sfeer die een dergelijke film zou moeten uitstralen. Het gevoel van in het tv-scherm getrokken te worden, en in de scenes op te gaan, en uit te kijken naar wat er aankomt, dat gevoel dat kwam er nooit.

Ik zit me suf te denken aan de titel van een film; het verhaal speelt zich af in een aula of feestzaal, met veel gekostumeerd volk, en ergens na halfweg is er een moord en wordt de dader onder de aanwezigen gezocht; een film die hier vrij hoog scoort op MM: een totaal andere plot, maar deze Io Sono L'Amore roept daar ergens toch herinneringen aan op. Als je er niet 'in' geraakt, wordt het een lange zit, waarbij je bij 'The End' een zucht van verlichting slaakt.

Voor zover je het vergelijk kan maken, is het jammer dat de film La Meglio Gioventù beter in de smaak valt dan deze Io Sono l'Amore. Io Sono L'Amore neemt haar tijd, de regisseur blijft soms even stil staan om een shot mooi in beeld te brengen, en creëert de nodige sfeer. Nergens wordt het echt hoogstaand, maar het blijft genieten. Ik hou wel van dit tempo. Tilda Swinton toont dat ze één van de betere actrices is uit de 21e eeuw. De film zelf neemt ons dan weer terug naar de hoogdagen van de Italiaanse film. Niet dat het zich hoeft te meten met de grootmeesters, maar het is toch een aangename nostalgische ode.

Knappe constructie. Genietbaar camerawerk met verrassende, mooie shots uit verrassende hoeken.

Afwisselend spelen met muziek en geluidloze scènes.

Dat er gebrek aan tempo is kan niet ontkend en het plot niet bol staat van actie evenmin, maar de beschrijving van hoe, ook in stijve, deftige, aristocratisch families, het masker en de facade kan wegvallen, wanneer het om (sensuele) verborgen verlangens gaat, is best geslaagd. Getuige de figuur van "moeder" Tilda Swinton.

Groots is het wel niet maar zekerlijk genietbaar.

De korte scène met de fotos tussen moeder en dochter (een uitstekende Alba Rohrbacher) is knap vertolkt.

Uit Italiaanse hoek komen wel meer verborgen pareltjes naar boven. Nu niet dat dit een topper is, maar kwaliteit is er zeker aanwezig. Ook geen film die ik me jammer genoeg na enkele weken/maanden zal herinneren. Daarvoor boeide hij me net iets te weinig.

Technisch zeker bovengemiddeld met mooie shots en camerastandpunten. Mooie ondersteunende klassieke muziek ook, vooral bij de climax op het einde, net iets te bombastisch (en melodramatisch misschien). Geen echt originele prent: een film over één of andere rijke aristocratische familie met onderhuidse spanningen en geheimen. Naar de buitenwereld toe de perfecte familie. Naar binnen toe verrot van intriges en hypocrisie.

Een uitstekende Tilda Swinton, fraai decor met mooie beelden van Milaan en het platteland, maar qua verhaal net te weinig om me echt mee te zuigen. Ik moet nu zeven films later al eens nadenken wat er nu precies allemaal gebeurd is. Oja, die seksscène! Best sensueel gefilmd, beetje Terrence Malick in The thin red line met zijn natuur en beestjes.

Dit is echt zo’n film die langzaamaan op gang komt. Ik dacht pakweg het eerste half uur zelfs dat het niet mijn ding was, maar toen begon het zich te ontvouwen en werd het een parel. Tilda Swinton speelt haar rol (wederom) fenomenaal, ook de anderen vind ik erg goed en toen ik eenmaal in het verhaal zat, sleepte het mij mee. Zo mooi, ontroerend, artistiek en romantisch, naast al de dramatiek. De muziek vind ik bijpassend en het versterkt de emoties en de gebeurtenissen. Indrukwekkend kunstwerk! 4*

Prachtig gefilmd allemaal zoals vaker opgemerkt hier. Alleen liet het mij verder koud wat de hoofdpersonen overkomt. Van enige chemie tussen de “geliefden” heb ik niks gemerkt, vooral van de kok vond ik dat helemaal niet invoelbaar, een lustobject voor Emma ja, wederzijdseaantrekkingskracht nee. Ik dacht ook dat hij een oogje had op Eduardo en dat wel wederzijds... zo dat al de bedoeling was en dus mede de oorzaak van het fatale ongeluk, komt dat verder helemaal niet uit de verf.... dat was juist interessant geweest...

De anderen; de zoon en vriendin blijven ook erg op afstand. Ondanks dat het doek geheel gevuld werd met bewegend naakt vlees, voelde het allemaal nogal kil aan.

Prachtige film. Guadagnino kent zijn klassieken want dit draagt veel sporen van klassieke Italiaanse cinema. Vooral Visconti is merkbaar een invloed. Al is dit kleiner drama dan bij hem vaak. In het begin als de vader terugtreed is dat het startschot waarbij bijna iedereen uit zijn rol sodemietert. Het bedrijft wordt geheel tegen zijn wensen in verkocht, dochter krijgt een lesbische verhouding waarvoor ze haar keurige vriend verlaat en moeder die zich al decennia in een kleurloos keurslijfbestaan heeft gehesen kiest er ook voor om haar gevoel te volgen. Het einde breekt eigenlijk met traditionele Italiaanse eindes of misschien wel filmeindes in het algemeen. Moeder weigert haar breuk met wat er verwacht wordt als oorzaak (en de dood van haar zoon als een soort boetedoening voor de zondes van har familie te zien en kiest voor haarzelf. Ik merkte dat ik dat zelfs niet verwachte. Gewend als we zijn aan het leggen van schuldverbindingen die niet bestaan En dat is de kern van de film.


Doet niet onder voor Call Me By Your Name, benieuwd naar de rest.

Vaag, onbestendig italiaans familiedrama bevolkt door oninteressante personages. De film komt erg traag op gang om uiteindelijk nogal afgeraffeld te eindigen. Qua camerawerk en montage stelt het allemaal erg weinig voor en de overheersende muziek is herhaaldelijk nogal misplaatst. Goed gespeeld en regisseur Luca Guadagnino weet een broeierig sfeertje neer te zetten, maar zijn nogal pretentieuze aanpak van het verhaal en de afstandelijke dialogen zorgen niet bepaald voor een aangename kijkervaring.