Carlito's Way (1993)

Bij vlagen spannende gangsterfilm met prima acteerwerk van Pacino, Penn en Miller, maar toch een stuk minder dan een aantal andere films van De Palma. Jammer dat je na dertig seconden al weet hoe het verhaal afloopt, alsof je eerst de laatste bladzijde gelezen hebt. Film had daarom best minder lang kunnen zijn.

Het was laatst een Pacino-avondje voor mij met eerst Heat en daarna Carlito's Way. Nu was ik wel benieuwd naar die eerste titel maar dit leek mij wat minder, en nu ik ze beide gezien heb kan ik zeggen dat Heat inderdaad wat beter is maar dat scheelt nog niet eens zoveel. Nou is Heat wellicht wel een van de beste misdaad films out there, Carlito's Way heeft mij verrast. De film begint niet erg bijzonder maar het word al snel leuk en tegen het einde aan word het zelfs erg spannend en werd ik toch benieuwd hoe het af zou lopen met de personages. Dat is niet gek want zowel Al Pacino als Sean Penn zijn ongelovelijk goed bezig. Woorden schieten te kort, zou ik bijna zeggen Van Pacino had ik eigenlijk niets anders verwacht. Hij heeft swag, een goed accent en kan zich als geen ander in een rol plaatsen. Ik vraag me soms af hoeveel slechter de films waarin hij speelt zouden zijn geweest zonder hem aan het roer. Een van de beste acteurs die er zijn. Sean Penn doet hier echter niet aan onder in deze film. Ik had hem eerst niet eens herkend maar wat kan die kerel acteren zeg! Fantastisch.

Behoorlijk indrukwekkende film dus. Je leeft mee met Carlito. Hij probeert een eerlijke burger te worden maar komt, zoals hij zelf vaak aangeeft, telkens weer terecht in het criminele circuit waarin hij vroeger zo'n grote rol speelde. Kleinfeld is duidelijk een vuilak die volledig dankzij eigen toedoen in een gangster veranderd. Hij kan er echter totaal niet mee omgaan en raakt in de problemen met de mafia wat je als kijker alleen maar terecht kunt vinden. Een koekje van eigen deeg

Maar dat komt dus omdat Pacino en Penn zo ontzettend overtuigend overkomen

Een enorm sterke film van Brian De Palma. Eigenlijk kan ik beter benadrukken dat het wéér een goede film is van zijn hand. Over het vakmanschap van deze man valt niet te twijfelen, ook al komen zijn beste films uit de jaren '80 en '90.
Ik had deze film nog nooit eerder gezien, maar de combinatie De Palma en Al Pacino heeft me al een keer vreselijk doen verblijden dus keek met hoge verwachtingen uit naar 'Carlito's Way'.

Toen de film afgelopen was heb ik meteen de allereerste scene weer opgezet. En dan blijkt dat je als kijker z'n dood al hebt gezien, maar nergens had ik ooit maar één seconde aan het begin gedacht. En dat terwijl je gewoon ziet dat hij vlak voor een trein wordt neergeschoten.
De voornaamste reden daarvoor is de zenuwslopende eindscene op het station. Het is een tijd geleden dat ik in een misdaadfilm zulk een prachtige finale heb mogen aanschouwen.

De film werkt toe naar een enorm goede climax. Je hoort Pacino nog zo mijmeren dat hij alles goed moet afhandelen wil hij definitief vertrekken, denkt hij dat gedaan te hebben, staat daar Benny Blanco die hem doodschiet. Uitgerekend Benny die hij zo makkelijk had kunnen vermoorden. Ik moet eerlijk zeggen dat ik nooit meer aan hem gedacht had.

Al Pacino is enorm goed in deze film. Geknipt voor zo'n rol als deze en hij laat wederom zien een van de voornaamste acteurs te zijn uit die jaren. Zeker één van m'n favoriete acteurs, vooral dankzij dit soort rollen. Ook z'n voice-over stem is één van de mooiste ooit.
De muziek is ook nadrukkelijk aanwezig, maar heeft zeker zo z'n bijdrage aan de film.
Deze eerste kennismaking met deze film is er één die een zeer zoete nasmaak heeft en nog wel een tijdje zal hebben.
Dikke vierenhalve ster!

Carlito's Way is een behoorlijk sterke film van Brian De Palma en toont ons in de openingsscène met zwart-wit beelden hoe Carlito Brigante op een perron wordt neergeschoten. Terwijl hij doodbloedt, zien zijn ogen een reclamebord met grote neonlichten en met de tekst 'Escape to paradise' compleet met palmbomen en een zonnig strand. Vanaf dat moment weet je als kijker al dat hij het paradijs nooit zou halen. Die scène vat als het ware de film al samen. Brigante is een man die zijn droom in rook ziet opgaan doordat zijn verleden hem weer weet te achterhalen en hij door eergevoel en loyaliteit bepaalde diensten niet kan weigeren.

Al Pacino acteert weer de sterren van de hemel als Carlito Brigante die denkt zijn zaakjes op de rails te hebben. Een personage dat de perfecte tegenpool is van het personage in De Palma's Scarface. Ook Sean Penn zet zijn rol goed neer als de cocaïne snuivende corrupte advocaat Kleinfeld, bijna onherkenbaar met een permanentje. De Palma is geen onbekende met gangsterfilms en deze film staat, in tegenstelling tot bijvoorbeeld een Scarface, meer stil bij de karakterontwikkeling van de hoofdpersonen. De personages worden goed uitgewerkt en het acteerwerk is van een hoog niveau.

Alleen het liefdesverhaaltje vond ik een beetje slordig uitgewerkt en daarnaast haalt het iets van de kracht van de rest van het verhaal weg. Verder is het een prima filmpje, maar het zorgt er wel voor dat ik hier toch net geen vier sterren aan kwijt kan.

3,5*

Een film die mij een stuk beter is bevallen dan die andere bekende samenwerking tussen Brian DePalma en Al Pacino. Carlito's Way is opvallend rustig in zijn opbouw en heeft naast harde actie en doeltreffende spanning ook ruimte voor best sterk drama en ook prima romantiek. Pacino hoeft dit keer de film niet in zijn eentje te dragen en krijgt onder andere hulp van een eveneens uitstekende Sean Penn. DePalma, die eigenlijk geen zin had in nog een gangsterfilm maar werd overtuigd van het sterke script, bouwt op uitstekende wijze een spanning op. Vooral het laatste half uur, met onder andere een spectaculaire achtervolging, is van erg hoog niveau.

3,5 sterren.

Uitstekende Misdaad / Drama die ondanks de duur van bijna 2,5 uur nergens verveld. Sterker nog, het verhaal wist me te boeien van de eerste tot de laatste minuut. Het verhaal zit uitstekend in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Tel daarbij een ijzersterke cast in de vorm van Al Pacino en Sean Penn en je hebt gewoon een topfilm.

Beter dan verwacht, aangezien ik geen fan ben van Scarface en ik begreep dat deze in het verlengde daarvan zou liggen. De openingsscène is in ieder geval erg mooi gestileerd, dat had ik niet zien aankomen. De rest van de film is meer rechttoe rechtaan, maar op zich ook nog wel aardig. Verder is de soundtrack ook niet slecht, terwijl ik die bij Scarface juist verschrikkelijk vond. Dat scheelt echt een hoop.

Maar wat me ook bevalt is dat dit geen typisch rise and fall verhaaltje is. Dat ben ik èn iets te vaak tegengekomen, èn al die keren dat ik het gezien heb erger ik me kapot aan de hoofdpersonen tijdens het fall gedeelte. Vaak met de neusgaten vol coke, waardoor ze behoorlijk onberekenbaar worden, en daarom niet de meest handige keuzes maken. Hier juist een hoofdpersonage dat uit het criminele leven wilt stappen, en behoorlijk goed in de gaten heeft wat er allemaal om zich heen gebeurt. De voice-over is wat dat betreft belangrijk, ik kon er echt van genieten als je Pacino hoort vertellen dat hij uit een bepaald detail kan afleiden wat er aan de hand is. Over het algemeen is die voice-over dus vrij essentieel, maar het is ook leuk dat er aan het begin juist een scène is waar die voice-over niet nodig is en ook achterwege gelaten wordt: de biljartscène. Puur op grond van Pacino's blikken en de camerastandpunten weet je zonder dat er iets gezegd wordt dat er iets niet klopt.

Uiteindelijk is de film wel wat aan de lange kant, waardoor ik neig naar 2,5*. De eindscène is wel redelijk zinderend, zeker wanneer er geschoten wordt. Na enig wikken en wegen daarom toch 3*.

Hier is inmiddels niet veel meer aan. De Palma probeert wel heel erg opzichtig z'n hoofdrol in de verf te zetten, alles gericht op dat ene moment dat al in de opening te zien is. Ik heb het niet zo op films die zo nadrukkelijk op het gemoed mikken. Bovendien maakt het deze Carlito een vrij vlak personage.

Heel wat minder opgeblazen dan die andere gangster, maar om hem heen wordt de ene na de andere karikatuur met allerlei geforceerd geleuter opgevoerd. Behalve het vriendinnetje, die is uiteraard van vlees en bloed. Klef, doorzichtig gedoe dat integraal de film had mogen worden uitgesneden.

Om Brigante nog wat verder op te poetsen, is er een oervervelende voice over die met enige regelmaat de boel komt bijpraten en uitleggen. Klinkt heel wat, maar veel verder dan kinderachtig geneuzel over z'n droom, vriendschappen, gunsten en de code van de straat (pff) komt het niet. Slap gezever.

Het valt allemaal erg tegen, met een kleine uitzondering voor Penn die zich zichtbaar amuseert met het neerzetten van een sleazy advocaat. Aardige rol. Het is dat De Palma zijn misdaad gerelateerde scènes vrij sterk verpakt, afgezien van de hier en daar vreselijke muziek, maar dat is het dan ook wel.

"I'm reloaded! Okay? Come on in here, you motherfuckers! Come on, I'm waitin' for ya! What, you ain't comin' in? Okay, I'm comin' out! Oh, you up against me now, motherfuckers! I'm gonna blow your fuckin' brains out! You think you're big time? You gonna fuckin' die big time! You ready? HERE COMES THE PAIN!"

Ik had eigenlijk nog nooit van deze film gehoord totdat iemand me hem aanraden. Toen ik zag dat het een film was van Brian De Palma en in de top 100 staat ben ik hem meteen gaan zoeken. De film is niet zo goed als ik door de hoge waarderingen had verwacht maar is toch zeker wel een van de beter Al Pacino's.

De film is niet zo goed als Scarface maar Brian De Palma zet hier toch weer even een erg sterke misdaad-film neer. Het acteerwerk van Al Pacino en Sean Penn was erg sterk en ook Penelope Ann Miller deed het erg goed.

Door de sterke openingsscène weten we ongeveer hoe de film gaat eindigen maar dat zorgt er niet voor dat het einde minder spannend word. Het verhaal vond ik wel goed, al duurt het even voordat de film weer interessant word.

De soundtrack van Patrick Doyle was erg sterk en hielp vooral tijdens de emotionele scènes heel erg. Wel heeft De Palma dit keer wel ietsje te veel (pop)muziek in de film verwerkt, ik snap de club-scènes maar verder had het eigenlijk niet gehoeven.

De cinematografie was erg goed gedaan en de locaties waren goed gekozen. Het ziekenhuis aan het eind van de film is het zelfde ziekenhuis als in The Godfather.

Hoewel De Palma betere films heeft gemaakt is Carlito's Way ook weer echt een sterke film.

Aanrader.

prachtige film met veel emotie en gevoel

ik kan deze film vaker zien en dat heb ik niet bij veel films.

pacino sleept je mee in een wereld vol coruptie afgunst en geweld met een goede vleug drama en romantiek brian de palma in topform.

Carlito's Way is een Amerikaanse gangsterfilm uit 1993 onder regie van Brian De Palma. Het verhaal is gebaseerd op het boek After Hours van Edwin Torres. Sean Penn en Penelope Ann Miller werden voor hun bijrollen hierin allebei genomineerd voor een Golden Globe.

Knap doordacht script in dit misdaaddrama van Brian De Palma, één van zijn geslaagde films.

Sterren als Al Pacino (sterk in zijn rol) en Sean Penn (amper herkenbaar maar even goed) helpen natuurlijk flink aan het optrekken van het niveau.

Het cliché bij uitstek "Na de gevangenis..." nemen we er maar bij en wordt vergoed door wat volgt.

Eindelijk weer een goede film na 2 slechte. Ik heb slechts 1 kleine pauze genomen dus keek als een trein. Gelijkaardig aan Scarface qua sfeer en regie, hoewel Al Pacino hier niet dat irritante accent van Scarface heeft. Absoluut een film die wel zijn tijd neemt. Het is echter al snel duidelijk dat Tony Montana langer in het geheugen zal zitten dan Carlito Brigante. Misschien juist door dat accent haha. Het is allemaal minder theatraal dan in Scarface en ik ben er nog niet over uit welke ik nu juist het beste vind.

Al Pacino is hier erg sterk en Sean Penn ook hoewel zijn haar echt op weinig trekt. Echt een clown van een advocaat. De laatste drie kwartier begint het steeds spannender te worden en in het laatste halfuur loopt de spanning op tot een climax. Het einde vond ik een beetje vreemd maar anders zou ik zeggen dat het cliché was dus eigenlijk was dit een geschikter einde dan wanneer ze de trein konden nemen en nog lang en gelukkig leefden. Topfilm!

“Favor gonna kill you faster than a bullet.”

Alleen al om de eerste paar minuten en het laatste kwartier zal iedere filmliefhebber Carlito's Way moeten zien. En uiteraard om de weer fabelachtige Al Pacino. De man stelt nooit teleur. Carlito Brigante is weer een memorabele rol van Pacino en ook weer net iets anders dan zijn andere maffiarollen zoals Michael Corleone of Tony Montana.

Carlito is een man die zijn grote maffiasuccessen achter zich heeft liggen, en nu hij de gevangenis uit is op het rechte pad wil blijven. Maar zoals Michael Corleone ooit zei, "Just when I thought I was out… They pull me back in.” In het criminele circuit bestaat niet zoiets als een rustig pensioen. Fantastische rollen ook van Sean Penn als een corrupte advocaat en Penelope Ann Miller als grote liefde van Carlito. Iemand met wie hij naar de Bahamas wil vluchten. Een paradijselijke illusie zo zal blijken.

Boeiende maffiafilm met alweer een uitstekende Al Pacino. Dit zijn duidelijk films op zijn lijf geschreven, dat bewees hij al meer. De sterkste scenes situeerden zich, zoals IH88 al zei, in het begin en vooral het laatste kwartier in het station. Heerlijke achtervolgingsscenes daar!

Aan de zijde van Al Pacino dit keer een erg goede (maar haast onherkenbare) Sean Penn als corrupte advocaat. De beginsscene met dat reclamepaneel werd leuk verwerkt in de film. Een idyllische toekomst voor een maffiabaas op pensioen, alleen weet je dat in die branche nooit echt op pensioen kán gaan. En dat blijkt ook: Carlito Brigante blijft verweven met de NYse onderwereld. Je weet dat het niet goed zal aflopen, maar dat is geen domper op het kijkgebeuren. Integendeel: De Palma verzorgt en behoudt een typische geslaagde maffiasfeer doorheen de hele film, mede door de voice-over van Al Pacino.

Alvast een meer dan geslaagde film die niet misstaat in het genre naast Goodfellas, Scarface, The Godfather, A Bronx tale, The Untouchables en Casino. Toch net een niveautje hoger dan pakweg Public Enemies van Johnny Depp ...

Enkel richting het eind erg boeiend, maar de rest intrigeerde helaas niet altijd. De Palma weet audiovisueel nog wel wat moois te brengen, maar veel meer dan een gemiddeld maffiafilmpje is het niet. Hoge score verbaast mij dan ook. Overigens wel een keer leuk om Al Pacino eens in een ietwat fragilere rol te zien. Misstaat hem niet.

3*

Al Pacino is de ideale man om wederom een harde gangster neer te zetten, al komt het nooit in de buurt van de fenomenale Tony Montana. Typisch misdaadverhaal over een crimineel die uit de nor komt, op het rechte pad wilt blijven maar daar pijlsnel vanaf wordt getrokken om vervolgens in oude gewoonte gedrukt te worden.

Prima geacteerd dus door Pacino die de fucks er weer soepel uitgooit. Net zo goed is Sean Penn die een corrupte advocaat en cokehead speelt. De scenes met Miller hadden van mij een pak minder gemogen. Het is wat te klef en vind haar sowieso altijd een duffe uitstraling hebben. Helemaal verschrikkelijk wordt het wanneer de soundtrack aanzwengelt.

Het is allemaal redelijk voorspelbaar als je het genre in de gaten houdt; iedereen wilt iedereen kapot maken in het wereldje. De manier waarop vind ik wel altijd vermakelijk, grof geweld gepaard met veel stoere vuilbekkerij. Een gangsterfilm zoals het moet.

Hoe kan mijn vorige beoordeling een 3 zijn geweest?! Net herzien en met volle teugen van genoten. Beste film die ik sinds tijden gezien heb. Zo maken ze ze niet meer.

Hoe kan het dat een herziening soms zulke andere blikken op een film legt. Mooi.

Clichématige maffiafilm – met de held als ruwe bolster blanke pit die alle schietpartijen met vele gangsters tegelijk moeiteloos wint met een even clichématige romance erdoor heen gevlochten – maar die de karikaturen toch heel goed en spannend uitbeeldt waardoor de lange film boeiend blijft.

Ik dacht eerst even dat de film zou gaan over de verharding van de drugscriminaliteit in de jaren ‘80/’90 toen cocaïne en Latijns-Amerikaanse gangsters, die geen moraal kennen en iedereen afknallen, het overnamen van de heroïne en Italiaanse gangsters, die nog een soort gentlemen’s moraal hanteerden, maar uiteindelijk lijkt de boodschap vooral te zijn dat je in de wereld van de maffia niemand kunt vertrouwen en niemand je vriend is.

Nog een keer gezien, maar dan op groot doek in Cinema Zuid in Antwerpen. Daar kaderde het in een zomercursus rond Brian De Palma. Ik heb de cursus niet gevolgd, maar bij de film kregen we wel eerst een 10 minuutjes uitleg. Best wel interessant natuurlijk en ook na de zoveelste kijkbeurt moet de film zeker niet inboeten. Een film die in zijn tijd niet echt aansloeg bij het grote publiek, maar stilaan wel een cultfilm werd. En terecht!

Nog maar eens herbekeken. Blijft een boeiende goede film die afwijkt van wat gebruikelijk is in dit genre. Nu eens niet een gewetenloze gangster maar één die het rechte pad op wil. Al Pacino zet een geweldige rol neer. Zeker de moeite waard om te bekijken.

Onconventionele gangsterfilm die teert op een subtiel acterende Pacino en een overtuigende (haast onherkenbare) Penn. De Palma toont zijn klasse met een camera, want ondanks de weinig verhullende openingsscène wordt de spanning naar het einde toe toch mooi opgebouwd. De long shot in het station is een waar genot. Bovendien werkt de voice-over hier niet storend, maar wel als draagvlak voor het hele verhaal. Die elementen maken van Carlito's Way een fijnere kijkervaring dan pakweg Casino. Dikke aanrader.

Uitstekende film die past tussen Scarface (83) en Heat (95). We zien ook een soort eind in Heat twee jaar later. Wel jammer dat de zwart/wit opnames in de eerste 5 minuten het eind verraad dus wie dit liever niet wil zien kan 'm beter zetten op ruim 5 minuten met als aanvang de rechtbank. De film is gebaseerd op vele verhalen rond die tijd. Daar is een verhaal van gemaakt en ik moet zeggen uitstekend gedaan met opnieuw een glansrol van Al Pacino maar ook die van Sean Penn die bijna onherkenbaar in beeld komt. Zijn creatie is door hemzelf verzonnen. Leuk gedaan. Ook de camerabeelden zijn uitstekend gemaakt soms uit verassende hoeken gefilmd. Geluid had wat beter gekund op deze bd. Het beeld is uitstekend op de beginbeelden na. De vuiltjes zijn met name in het begin vaak in beeld daarna vrijwel niet meer. Opmerkelijk want dit is meestal op het eind van de film als ze er geen zin meer in hebben.

De cover vind ik lelijk en komt al vroeg in de film naar voren. Notabene in een toilette. Daardoor oogt deze film als een goedkope B film. Gelukkig heb ik me uitstekend vermaakt. Vooral de roltrapscene is er weer een heerlijke cliffhanger om nooit te vergeten!

Film 4.0

Beeld 4.0 BD

Geluid 3.5

Extra's 3.5

Carlito's Way is een film uit handen van echte vak meesters. Misdaadfilms op dit niveau komen weinig voorbij en als ze er dan zijn is het genieten pur sang.

Opnieuw een leuke Palma-misdaad.

Toch 1 van de weinige regisseurs die een misdaadsfilm ook daadwerkelijk interessant kan maken tot nu toe. Mede dankzij het verfrissende en opvallend knappe cameragebruik en sterke opbouw van thrillerscenes. Al moet ik nog wat meer van de beste heer bekijken.

Pacino opnieuw in een prima rol, maar wel een wat andere rol dan de scheldende, patserige Pacino. En dit doet hij wederom prima, met enkele sterke scenes dankzij hem. Was allang blij dat hij zijn accent niet al te sterk had aangezet voor de film.

Maar ook Guzmán en Penn mogen best genoemd worden, ondanks dat beide heren nooit echt in de spotlight komen te staan, al probeert het karakter van Penn dat wel een aantal keren. Helaas zitten er ook een aantal slechte rollen in zoals Ann Miller. Kon wat mij betreft uit het scherm blijven.

Verhaal rondom Ann Miller is eigenlijk ook 1 van de zwakste punten aan de film, aangezien al die liefdesrelaties die natuurlijk niet al te vlot verlopen te vaak zijn gedaan en deze film weet daar werkelijk niets creatiefs mee te doen.

Film neigt soms wat naar het saaie, maar gelukkig weet De Palma vaak net op tijd in te grijpen met interessant cameragebruik en spannende momenten. Die momenten waren er net niet genoeg eigenlijk, maar dat maakt weinig uit.

Het is ook de finale die de film van een 3* naar een 3,5* tilt, aangezien die lekker sfeervol en spannend is. Ondanks dat de film het einde al weggeeft in de eerste 5 minuten. Het is gewoon een spannende misdaadsfilm die eindelijk niet saai weet te zijn en niet terug grijpt naar de te grove dialogen en constante gescheld ala Scorsese.

Cijfer is daarom ook net iets hoger dan wat ik gemiddeld voor misdaadsdramas geef.

Bijna fantastisch! Is dat positief genoeg? Ik denk van wel.. Het enige waar ik me wat aan irriteerde was het punt dat de film een tikkeltje korter had gekund. Al is dat ook niet helemaal waar, want constant gebeurde er wel iets waar de film weer beter door werd, en het werd ook steeds spannender. Zet Al Pacino in een film met het labeltje misdaad en de film lijkt wel een geboren topper, Pacino is daar een ware held in maar zo kennen we er in mijn ogen nog één (Robert DeNiro).

Het verhaal was erg leuk om te volgen, hoewel ik er in het begin nog wat in moest komen werd het langzamerhand interessanter dus ook leuker om te volgen. Maar waar de film vooral eer aan doet is de fijne sfeer die hij met zich mee trekt. Je word heel langzaam mee gezogen in deze sfeer en dat was prima uit te houden al zeg ik het zelf.

Met deze uitstekende cast weer De Palma er een prachtige film neer te zetten. Hoewel het niet zware misdaad is waar de film zich mee bezig houd, en waar ik Pacino liever in zie is deze film erg sterk. Het is allemaal simpel, en de uitweg is eigenlijk al best snel bekend. Maar toch weet het vaker te verassen dan je verdriet te doen. Prima film al zeg ik het zelf!

Het is al vaker gezegd, het begin (hoewel ik daar zelf moeilijk in kon komen) maar ook het einde zijn toch wel prachtstukken uit de film. Pacino zet wederom een held op aarde in film wereld, dit keer dan wel onder een andere naam: charisma blijft hij houden.

Prachtige film waarin een crimineel na vijf jaar uit de gevangenis komt en de intentie heeft om op het rechte pad te blijven. Eén van de betere misdaaddrama's met een goed uitgewerkt hoofdpersonage en een mooie aankleding (New York, midden jaren '70 tijdens het disco-tijdperk). Een paar spannende scenes met als hoogtepunt de achtervolging tijdens de finale (uitstekend camerawerk ook). Al Pacino is sterk, maar Sean Penn weet toch wel een paar scenes te stelen. Wat mij betreft de beste film van Brian De Palma.

Vandaag weer Carlito's way gekeken. Dat was een tijd geleden. Deze film staat nog steeds als een huis en ik heb weer genoten! Geweldig acteerwerk van Pacino en Penn. Ook een prachtige eindscène met een uitstekende opbouw van spanning en een schitterend langdurig tracking shot, waarbij Pacino achtervolgd wordt op het station. Met uiteindelijk het dramatische einde voor hem als gevolg. Dit vind ik één van de Palma's beste. Jammer dat hij tegenwoordig dit niveau niet meer haalt.

Wow, krijgt deze film een 3.90 en bijgevolg een plaats in de top 100? Serieus overrated dus. Ik vind 'm maar matig. Het verhaal is voorspelbaar en cliché. De personages (vooral de bijrollen) zijn flinterdun en inhoudsloos. Gail is hier het perfecte voorbeeld van. Onvoorstelbaar hoe weinig inhoud je kan geven aan een personage dat zo belangrijk is in het verhaal. Hoe kan je je inleven in het hoofdpersonage als zijn grootste drijfveer niet deftig uitgewerkt is?
Nu, er zijn wel straffe scènes te spotten. Ik denk aan de mislukte drugsdeal aan het begin van de film of meerdere scènes in de club zoals die met Benny Blanco of op het einde wanneer de handlangers van Taglialucci wraak komen nemen. Sterk camerawerk, super spannend en heel strak geregisseerd.
Maar voor iedere goeie scène is er minstens één slechte te vinden. De scène waar Carlito aanklopt bij Gail en uiteindelijk de deur intrapt spant echt de kroon. Ongeloofwaardig, melig en tenenkrommend slecht. Van een niveau waar een B-film zelf z'n neus voor zou ophalen. En het is zeker niet de enige miskleun. Ik heb regelmatig luidop moeten lachen met scènes die perfect zouden gepast hebben in een ironisch bedoelde film. En als er dan nog een belachelijk, melig muziekje over geplakt is, begin je je soms echt wel af te vragen of het überhaupt allemaal serieus bedoeld is. Ik vrees echter van wel...
Kortom: dit is een cliché mafiafilm met z'n ups en downs. Niet echt slecht, maar zeker geen top 100 plaats waardig.

Toch altijd al twee keer gezien en de laatste keer kan niet heel lang geleden zijn. Maar dat was dan toch voor dat ik hier weer begon want achteraf kon ik geen cijfer en beoordeling vinden. En dit is al zo mijn genre maar niet heus, maar ja, zonder een recente kijk geen cijfer en comment, dus vooruit met de geit. En hoe verrassend, de film viel me toch minder tegen dan hij in het verleden deed en ik nu ook verwachte dat hij zou doen. Een topbeoordeling en cijfer zit er nog steeds niet maar de film beviel me beter dan The Godfather reeks, Goodfellas, The Irishman, Scarface en die hele reutemeteut.

Want wat dat toch is met het maffia/ misdaad genre. Maar het kan me negen van de tien keer gewoonweg niet boeien. Begrijp me goed dat de kwaliteit er met bakken afdruipt hoor, dat zie ik wel, dat is het probleem niet. Alleen het zegt mij gewoon niets. Ik heb niets met dat wereldje, al dat geslijm, de dialogen, vaak oneindig veel karakters, alle klusjes, lijntjes en betrokkenen. En dat gevoel verwachte ik ook te treffen bij Carlito's Way en het moet gezegd dat er regelmatig vertraging optreed rondom dingen die net wat te lang duren. Maar een goed punt is dan wel weer dat Carlito's Way wel dicht bij het hoofdkarakter blijft. Interessant is toch de houding ten opzichte van het oude leventje, Carlito wil anders. Dan is er ook nog een licht maatschappelijk kritische ondertoon met betrekking tot kansen die het leven biedt en dat een carriere in de misdaad eerder een vlucht is dan een keuze.

En zo heeft Carlito's Way toch wel een paar aardige punten met uiteraard een Pacino op zijn Pacino's. Leguiziamo is ook eens wat minder irritant en acteert redelijk, en vooral Mortensen vind ik wel sterk in zijn korte rol, niet te vergeten natuurlijk Sean Penn die altijd goed is. Knap is de korte geweldsuitbarsting in de biljartzaal en er is regelmatig sprake van reflectie waar Carlito zich bewust is van de schade en mislukte dingen in het leven door zijn carriere als crimineel. Buiten alle gladde criminelen en het zogenaamde rijke leven dat men aan alle zaken overhoudt speelt er toch een trieste ondertoon van gevaar en ondergang. En zoals verwacht kan worden is het moeilijk voor Carlito om uit het wereldje te blijven en niet in de problemen te raken, hoewel hij zelf ook verwijtbaar is, want hoe graag hij zelf ook uit het wereldje wil, en niet meer denkt als iemand uit het wereldje betreft het toch pure arrogantie hoe hij met de zaak Benny Blanco omgaat. Vragen om problemen als je het mij vraagt.

Carlito's Way is een meer dan behoorlijk drama te noemen over de strijd van een man om op het rechte pad te blijven en is best wel een goed uitgebalanceerd geheel qua muziek, stijl en tijdsbeeld. En goed geacteert wordt er natuurlijk ook. Helemaal mijn ding is het niet en zal het nooit worden maar een dikke voldoende zit er wel in voor een prima film.

Ik zag er een beetje tegenop op de een of andere manier maar dat was geheel niet terecht. Carlito’s Way is een vakkundig gemaakte film. Met name is het fantastisch geregisseerde slot, waarin DePalma zijn eigen Untouchables nog eens dunnetjes overdoen. Toffe cameravoering en een verfrissende rol van Pacino, die eens wat meer ingoten speelt. Hooguit had de rol van Pacino’s meisje wat beter uitgewerkt kunnen worden, ondanks dat ze nog best wat screentijd samen hadden. Gelukkig was daar ook Sean Penn, die na even wennen aan zijn wonderlijke voorkomen, toch ook echt wel (mede) de film draagt.

3,5*