Fish Tank (2009)

Dat ze in Engeland kinderen haten is misschien te pessimistisch, maar soms valt het wel erg op. Zo heb ik het wel ervaren toen ik 6 jaar geleden in Londen was, in de stad zelf kwam je maar weinig kinderen tegen, de meeste kinderen (en pubers) die ik toen heb gezien zaten op een school met uniform en met hele hoge hekken om het schoolplein en werden nog tamelijk ouderwets opgevoed. Verder mochten ze ook niet zonder begeleiding Harrods binnen of shoppen. Dat is dan het imago die ik heb meegekregen, maar ik kan er wel naast zitten.

Maar ik denk dat het inderdaad wel een beetje de betutteling is dat de kinderen/pubers in Engeland zo uit hun vel springen, het lijkt ook een behoorlijk bekend thema te zijn geworden daar, zo heb je ook Eden Lake, The Veteran, Harry Brown, Boy A, Attack the Block (Adult/Kidulthood moet ik nog zien) enz enz waarin het term "jeugdbende" een stereotype begint te vormen. Elk verhaal is anders, maar toch heb ik wel door waar er op gedoeld word.

Maar Fish Tank gaat weer een beetje de andere kant op. Ook hier krijgen we te maken met zo'n iemand. De 15 jarige Mia die zich totaal niet thuisvoelt in de groezelige achterbuurt van Essex en der eigen ook totaal niet onder controle heeft en behoorlijk agressief is en al flink word uitgekotst in haar buurt. Logisch natuurlijk, want haar status is niet bepaald rooskleurig. Ze mag er nog wel goed uitzien maar haar innerlijke die geeft er een flinke draai aan. Zoals gewoonlijk is dit weer iemand die stennis op straat schopt en het thuis ook niet bepaald goed heeft. Haar zusje gaat ook de afgrond in en haar moeder is een alcoholist die open dag houd voor de kerels in de buurt, totdat ze de midden 30-er Conner aantreft (die ook erg indrukwekkend is neergezet door Fassbender. Conner lijkt zo wel de boel op te bloeien in het verscheurde gezin, ondanks het feit dat het niet altijd even rooskleurig gaat. Wat er precies over gezegd kan worden is gewoon erg moeilijk. Mia lijkt haar rust te hebben gevonden maar ondertussen...

Alles slaat natuurlijk ook om wanneer Mia van bil gaat met Conner Vanaf dat moment is de spanning flink te snijden en kan je ook maar weinig goeds verwachten. En alsof dat nog niet genoeg is, vooral wanneer Mia erachter komt dat Conner al die tijd overspel had gepleegd met haar moeder, terwijl hij ondertussen zelf nog een gezinnetje heeft. Het laatste half uur grijpt je wel even naar de strot. (Nee het is geen door een toiletpapier gesponserde goede tijden, slechte tijden!!!)

Erg knappe Urban-drama dus die zo zijn verrassende wendingen heeft, licht puntjes, donkere puntjes, realistisch acteerwerk en ook een grimmig sfeertje van de kleurloze saaie achterbuurten. Ik vond dit weer een sterke coming of age film.

4,0*

Bijzonder (on)aangenaam.

Op het eerste zicht lijkt Fish Tank zo'n doorsnee realistisch en droog sociaal drama te worden. Dat blijkt uiteindelijk totaal niet het geval, want na de ietwat onstuimige intro van Mia verandert de film in een fijngevoelig en karaktergedreven drama.
Het fijnste aan Fish Tank is de ontwikkeling tussen Mia en Connor. Die laatste haalt - ondanks de gespannen gezinssituatie - het beste in haar naar boven. Maar elke medaille heeft een keerzijde en ook dat aspect vind ik erg sterk uitgewerkt - vooral vóórdat de bom barst voel je dat er iets met Connor is.
Na goed anderhalf uur film dreigt het een beetje in te kakken. De ontvoering had écht niet gehoeven, de auditie dan weer wel - ik vond het al vreemd dat zo'n dansmoves interesse zouden oproepen.
Het einde maakt dat ene missertje dan wel weer goed en is wat mij betreft het enige passende.

Maar hét pluspunt is zonder twijfel Katie Jarvis. Katie-wie?, zal u denken. Wel, ik dacht dat ook. Wederom blijkt echter dat naamsbekendheid geen voorwaarde is voor fenomenaal acteerwerk. Jarvis zet hier een enorm sterke rol neer. Ze haalt werkelijk alles uit haar rol. Ik ben alleszins compleet weggeblazen en durf zelf zeggen dat dit de beste vrouwelijke hoofdrol is die ik ooit gezien heb.
Ook Michael Fassbender mag zeker niet onvermeld blijven, want die zet wederom een sterke rol neer. Hetzelfde kan gezegd worden van de actrice die het kleine zusje vertolkt.

Na een kwartier kijken had ik nog mijn twijfels over de manier waarop Fish Tank in beeld gebracht is. Het camerawerk is namelijk nogal slordig op enkele momenten. Maar eerlijk is eerlijk; "losse" cameravoering kan best intens zijn en dat is het soms ook. De film bevat een heleboel ijzersterke, harde en rauwe scènes. De seksscène (en ik doel niet op de daad zelf, maar voornamelijk op de opbouw) en die waarin Connor Mia na de ontvoering een slag in het gezicht verkoopt springen er voor mij uit.
Door de stortvloed aan sterke karaktermomenten is het muzikale mij volledig ontgaan, op de dansmuziek na. Zulke muziek is helaas niet echt mijn ding.

Diepe buiging voor Jarvis.
4

Uitstekende film, die juist helemaal niet zo voorspelbaar verloopt, en toch niet ongeloofwaardig wordt.
Als ze in dat huis in de woonkamer pist....

Goed de filmtechniek is net zo rauw als Essex, maar in dit geval vond ik het niet storend.

Sterke en vrij heftige film. Vind dat soort Britse films wel leuk, en mooi om te zien ook die typische aso's. Maar ze worden dan ook wel heel goed vertolkt door de cast. En vooral Fassbender en Jarvis zijn fantastisch. Lijkt me vooral voor Fassbender best een lastige rol, maar ja dat zijn volgens mij al zijn rollen.

4*

Op zich ligt deze film in de lijn van vergelijkbaar Engels drama, maar deze film heeft soms veel meer sfeer. Kan niet precies duiden waar dat aan ligt, maar iets met het camerawerk, de geluiden, de wolkenluchten, de omgevingen... ik vond alles heel duidelijk een bepaald gevoel oproepen, en omdat je zo dicht op de huid van Mia zit is het een realistische kijkervaring. Wel duurt de film net wat te lang. Er had wat van de trage opbouw afgekund, maar ook wel wat van het al te veel escalerende tweede deel. Het stuk met het kleine meisje is spannend en ook weer sfeervol in beeld gebracht, maar voelt uiteindelijk vrij nutteloos. De auditie vond ik dan wel weer erg treffend.

Over de gehele speelduur genomen net niet boeiend genoeg voor 4*, maar toch zeker wel een ruime 3,5* 7,5/10

Er is al een heleboel geschreven over deze film waarbij ik mij in posistieve zin kan aansluiten.

Sommige schrijven dat Katie Jarvis niet kan acteren, da's waar, ze speelt de rol alsof ze juist helemaal zichzelf is. Knap dus! Ook haar kleine zusje in de film speelt haar rol erg goed.

Dat andere, oudere acteurs, meer ervaring hebben spreekt voor zichzelf, het maakt de film alleen maar meer realistischer...

Mooi, sterk en typisch Engels drama.

Met relatief sobere middelen wordt hier een realitisch beeld geschetst van een Brits eenoudergezin uit een lager sociaal milieu.

De moeder is erg jong (resultaat van een tienerzwangerschap?) en werkeloos. Ze is meer geïnteresseerd in feestjes dan in het opvoeden van haar dochter.

De dochter zelf groeit in chaotische omstandigheden op, heeft ruzie met haar vriendinnen. Dansen is een poging om iets zinvols met haar leven te doen.

De nieuwe partner van haar moeder doet de hoop oplaaien dat ze een normaal functionerend arbeidersgezinnetje kunnen worden. Hoe ernstig zijn bedoelingen zijn, zal moeten blijken.

De acteurs vond ik zeer goed, ook hoofdrolspeelster Katie Jarvis. Zij werd van straat opgepikt toen ze met haar vriendje ruzie aan het maken was. Van een lucky break gesproken. Haar personage lijkt uiteraard op haarzelf. Voorlopig heeft ze geen andere rollen gekregen.

Het is een voorbeeld van sociaal realisme: een milieu tonen zonder opsmuk. Geen bombastische of sentimentele muziek, geen dure effecten. De titel Fish Tank (Engels voor aquarium) suggereert dat we kijken naar mensen die opgesloten zitten in een sociaal milieu, zoals vissen in een aquarium.

Lekkere inkijk wederom in de Engelse ransboel. De lagere milieus daar zijn een dankbaar onderwerp voor filmmakers en okee, het is ook boeiend en schrijnend tegelijk om een film die zich daarin afspeelt te zien. Maar als je meer van dit genre gezien hebt, kom je tot de conclusie dat Fish Tank niet heel veel verrassende dingen te bieden heeft. Een opstandige puber ligt voortdurend in de clinch met haar alleenstaande moeder. Haar zusje zorgt voor de komische en bijdehande opmerkingen. Vervolgens verschijnt Michael Fassbender op het toneel als nieuwe partner van de moeder en dat zorgt voor wat reuring. Allemaal goed uitgevoerd hoor, dat wel. Alleen het einde was erg suf.

Deze was op tv en 'k vond het ook geen misse film. Ondanks dat er niet echt een groots verhaal in zit blijft het toch boeiend en blijf je toch kijken hoe de film evolueert.

Verder vond 'k het overtuigend gebracht.

Tja, 'k vond hem wel eens de moeite om te bekijken.

Kreeg 'm aangeraden en begon eraan zonder ook maar te weten waar de film over zou gaan. Door er zonder verwachtingen in te gaan beleef je naar mijn mening een veel puurdere filmervaring dan wanneer je iets weet over acteurs, het plot of de beoordeling.

Het bleek een mooie coming-of-age-film te zijn, met dat rauwe, Britse achterwijksfeertje waar ik wel van hou. Het deed hier en daar denken aan de films van Mike Leigh, maar het heeft gelukkig wel een eigen stijl.
De hoofdrolspeelster doet het goed, naturel en zonder franje. Daar kunnen bijv. Hollywoodse en Nederlandse acteurs/actrices wat van leren. En dan te bedenken -hoorde ik achteraf- dat zij gewoon van de straat geplukt was.
Ook de rest van de cast deed het uitstekend.

Het plot lijkt soms een beetje af te dwalen, bijvoorbeeld wanneer ze dat kind ontvoerd, maar terugkijkend past het op zich goed in de ontwikkeling die de hoofdpersoon doormaakt.

Een welverdiende 4*

Ja en nee. Het ging ook nergens over dan inzage in het leven van een puber. Voor mij geen verbazende ontwikkelingen sterker nog ik vond het puberale allemaal wel meevallen, ze was best lief. De relatie met conner vind ik ook een ja en nee, en een smerige bijsmaak kreeg ik ervan. De onvriendelijkheid voor de dieren stond me ook tegen. Het enige trieste eraan is dat mia haar zelf speelt. Zulke moeders heb ik teveel van gezien bij vriendinnen van vroeger, vreselijke types. Dit soort films is prima voor mensen die nooit over de edge hebben durven kijken. Het zusje zag er te verzorgd uit in haar gezicht om zo Trashy te kunnen spelen, en toch deed ze het heel goed. Het enige wat mij indruk heeft gemaakt is de scène met dochter van conner en dansscene, bij dat laatste zat ik te janken. Omdat ik me dan realiseer hoeveel mensen zo leven ook in Nederland.

Uitstekende film over een opstandig tienermeisje wiens moeder een nieuwe vriend mee naar huis brengt. Een rauwe film die op een documentaire-achtige stijl in beeld is gebracht. Het naturelle en tevens sterke acteerwerk draagt hier ook aan bij. Ook weet het hoofdpersonage van begin tot eind te boeien en is bijna continu in beeld. In de herziening wist het me meer te raken, waardoor een verhoging naar 4.0 sterren.

Een ruwe film. Deed me soms denken aan de stijl van de broers D'Ardenne. Al schreeuwt Fish Tank nog meer woede uit, terwijl de films van D'Ardenne eerder depressief overkomen met momenten (vooral de vroegere films). Katie Jarvis speelt een jonge tiener die geen zicht heeft op een toekomst. Het lukt niet op school en is toch wel ongewenst door haar moeder. Dat reageert ze op haar omgeving af zodat ze geen vrienden heeft. Er is geen uitweg met enkel haar muziek als vluchtweg. En dan komt de reddingsboei in haar leven. De nieuwe vriend van haar moeder. Een man met een andere achtergrond. Veel stabieler en iemand die even naar haar omkijkt. Voor haar het lichtpuntje in het donkere leven dat even doet hopen dat het ook anders kan. Al zullen er meer lichtpuntjes nodig zijn om het leven helemaal om te draaien.

Fish Tank is een zeer boeiende film. Ik zie de titel dan ook als een echte viskom met een goudvis die enkel maar rondjes kan zwemmen, dromend van een grote vijver met andere vissen.

De zomer is voor mij niet die hete zonovergoten dagen die weleens voorkomen. Nee, dat zijn juist zwoele avonden met de late zomeravondschemering op de achtergrond en alcohol binnen handbereik. Iets over de helft zitten een aantal van deze fantastische scènes die mij helemaal dat gevoel geven. Qua sfeer perfect maar ook in de film zelf kennen deze scènes een bepaalde spanning. Het zijn veruit de beste twintig minuten van de film en behoort tot het beste dat ik het laatste jaar heb gezien.

Ja, op momenten en zeker dat hele stuk voor die scènes ligt deze film helemaal in mijn straatje. Weinig plot en vooral een sfeerschets van iemands leven en van een bepaald milieu. Een registrerende camera, naturel acteerwerk en een bepaald realisme en een zekere geloofwaardigheid. Soms heel mooi geschoten met allemaal fijne kleurtjes en beelden met een sterke zeggingskracht. Dat alles met een ijzersterke Jarvis die schattig is, hulpeloos en vooral een slachtoffer waarvan je ergens denkt dat ze meer kan, maar weet dat dat nooit gaat gebeuren. Jarvis is eenzaam, maar gelukkig niet met dat stil zijn om het stil zijn, zoals zo vaak wordt gezien in dit soort films. Haar mimiek en blikken zijn ook geweldig en verraden een enorm broeinest van emoties. Daarnaast ook een sterke Fassbender die als altijd een enorme acte de présence geeft en samen met Jarvis een goede chemie heeft.

Alleen het laatste halfuur zakt de film echt in. Er komt meer plot bij alsof men ineens de film wil afronden. Maar waarom wil je iets afronden? En vooral die stukken met de inbraak en de soort van ontvoering passen echt in het geheel niet bij de film en doen daar echt afbreuk aan. Die scène met Nas op de achtergrond is dan wel weer heel erg fijn en de film wordt uiteindelijk nog wel fraai afgesloten. 4,0*.

Weer zo'n goed, maatschappelijk geladen Brits filmpje (had van Ken Loach kunnen zijn) met deze keer een asociaal en vereenzaamde tiener in de hoofdrol, trouwens goed vertolkt door Katie Jarvis. Ook Michael Fassbender acteert goed.

Depressieve toon, alhoewel ook uitzicht op beterschap.

Een thema dat leeft.

Wat kan die Andrea Arnold toch scenes schieten zeg. Neem het moment dat Fassbender Mia te bed legt, prachtig! Daarnaast zo'n beetje alle dansccenes. De autorit met 'California dreaming' in de versie van Bobby Womack (Arnold doet hier een Kar-wai Wongetje, door het nummer meermaals te laten terugkomen). Sowieso is de hele setting en sfeer heel goed getroffen. Katie Jarvis zet ook een puike prestatie neer, zou haar nog wel eens terug willen zien zoals ook de grunt al aangeeft. Ik vrees dat het dan wel van Andrea Arnold zelf zou moeten komen (hoewel ze ook bij Loach past, of, even out of the box, bij Dolan misschien? Overigens, als je de interviews kijkt komt ze best wel wat anders over dan in de film, dus het idee dat ze vrijwel niet zou hoeven acteren dat sommigen hier uiten kan volgens mij de prullenbak in). Over de gehele linie maakt het verhaal net wat te weinig indruk op mij om er lyrisch over te worden, maar een goeie film is het zeker, deze Fish Tank.

Gisteren maar weer eens bekeken, doet me toch aan Little Britain denken

“Bye you skank! Don't forget to text me! Say hello to the whales for me!”

Sterke film van Andrea Arnold. De troosteloosheid en uitzichtloosheid straalt van Fish Tank af, en alleen al die woonblokken en de kleding die de personages dragen geven perfect weer in wat voor omstandigheden Mia en haar zusje moeten opgroeien. Katie Jarvis is weergaloos als de brutale en eigenzinnige Mia, een jonge vrouw met een kort lontje maar waar ook een grote onzekerheid in schuilgaat.

Ze droomt van een carrière als danseres, maar ze kan maar moeilijk ontsnappen aan de harde realiteit. De andere acteurs zijn ook sterk, en het is leuk om Fassbender in dit soort rollen te zien. De scene waarin Mia breekt nadat ze hoort dat het witte paard is overleden gaat door merg en been, maar de scene waarin ze auditie moet doen voor een baan als (waarschijnlijk) paaldanseres is misschien nog wel triester. Net zoals in American Honey speelt muziek een grote rol, en het einde is bitterzoet.

Het begin van de film is meteen zinderend omdat je midden in een totaal disfunctionerend gezin in de Engelse onderlaag valt waarin alles zo totaal is ontspoord dat het voelt alsof je van het ene drama in het andere drama tuimelt. Omstreeks het midden van de film wordt ie wat slepend omdat er dan weinig nieuwe of verrassende ontwikkelingen zijn, maar tegen het eind veert de film weer op in een crescendo naar een climax. Al met al is de film wat onevenwichtig - ook het gedans haalt het tempo van de film er telkens helemaal uit - maar over de hele linie genomen toch indrukwekkend.

PS. Ik moet de film al een keer in 2015 hebben gezien toen ie op TV was zonder dat ik me dat nu realiseerde maar ik heb toen blijkbaar precies dezelfde score gegeven als die ik nu zou geven. Het is grappig om te zien dat ik consistent ben ik mijn waardering, ook na een flink aantal jaren extra filmervaring.

Een omgeving die ik goddank zelf niet heb meegemaakt maar wel ken.
Het is een typische film over een buurt vol gebouwd met flats in London waar de jonge meid Mia (Katie Jarvis), 15 jaar oud in opgroeit. (In werkelijkheid is Katie Jarvis 20 jaar, geb. datum 22 Juni 1991)
Veel gebroken gezinnen waarschijnlijk om hen heen, grof taalgebruik, alcohol- en drugsmisbruik en "iets" asociaal gedrag.

We volgen haar in haar dagelijks bestaan en zien hoe ze uiteindelijk wel of niet ontspoord.
Mia ziet een advertentie waarin dansers worden gevraagd en daarmee gaat ze aan de slag.
Jammer voor haar is dit niet de opmaat naar een carrière als danseres, want de dansers worden gevraagd voor een sexclub en daarbij moet je alleen maar met de heupen wiegen en zo goed als mogelijk langzaam de striptease uitvoeren. Dit is weer een klap in het gezicht voor de jonge Mia die denkt dat ze zonder moeite een bestaan op kan bouwen in deze harde samenleving van London.

Je bent uiteindelijk dan ook vaak waarin je opgroeit en waarmee je dagelijks wordt geconfronteerd.
Een film over de harde onderkant van de maatschappij in de grote wereldstad.
Voor het spontane spel, de mooie setting en een verhaal wat ik had verwacht, een 7,5.

Wederom een lekker rauwe van Andrea Arnold, en ook weer geweldig samenspel van de hoofdacteurs, daar heeft ze wel een oogje voor! In tegenstelling tot American Honey had deze echter wel een stuk korter gekunnen, het verhaal kabbelde hier een beetje voort..

Degelijke film over een disfunctioneel gezin in een verpauperde kansarme buurt. Centraal staat de 15-jarige Mia, een opstandige puber met weinig toekomstperspectief en eentje die duidelijk met zichzelf in de knoop zit door alles en iedereen de gordijnen in te jagen. Wat ze ermee bereikt of wil bereiken, geen idee, niet veel alvast. Een rauwe bolster met een blanke pit, lijkt het wel, maar dat laatste komt ook weinig uit de verf.

Dit resulteert in het feit dat het personage me vrij koud liet en ik weinig sympathie voor haar kon opbrengen. Ook haar grofgebekte zusje was een klein serpent om nog maar te zwijgen van de moeder. Uiteraard zijn de kinderen slachtoffer van de situatie en kan je hen in se weinig verwijten, maar toch.

Vond het ook jammer dat de film ook weinig verhaal had. Het modderde maar aan, zoals het echte leven wellicht. We zien wel wat de dag brengt ofzo... Interessant was wel de auditie en het resultaat ervan. De ontvoering daarentegen kon ik minder plaatsen, behoudens wrok. qua acteerwerk wel prima en ook de setting was bij momenten betreurenswaardig en authentiek.

Ah, 2oo9, het was bij nader inzien toch een mooie tijd: CD's, cybercafés, videoclips, Cassie, videocamera's, dansaudities die je met postbrief moet insturen... Geen spoor van Tik Tok of wokeness. De soundtrack is werkelijk om van te smullen en deed mij denken aan momenten van adolescente onheil. Nooit verwacht dat ik die kitschsmartlap 'Ride It' van Duitse rnb-crooner Jay Sean ooit in een reguliere speelfilm zou mogen aanhoren - de wonderen zijn de wereld helaas nog niet uit. Het nobel streven om als blanke gerespecteerd te worden als gangsta / hiphopper is ietwat herkenbaar. De council estate / knife crime cultuur in het Verenigd Koninkrijk is uiteraard onweerstaanbaar en valt vanwege zijn melancholisch kantje beter te behappen dan de USA variant, althans voor een romantische ziel zoals mij. De wat onbeholpen pogingen van het hoofdpersonage deden me denken aan één van mijn favoriete YouTube filmpjes aller tijden, de ongemakkelijke 'freestyle' van een zekere Miss Fonda. Dat aandoenlijk authentieke kantje van Katie Jarvis zal verband houden met het feit dat ze natuurlijk geen professionele actrice is en na deze Fish Tank moeilijk aan de bak geraakte. Ze speelde (uiteraard) mee in een paar afleveringen van EastEnders, maar durft, zoals elke normale Brit, wel eens de orde verstoren tijdens een avondje uit en ook een raciaal getint incident is Katie niet vreemd. Momenteel werkt ze als bewakingsagente, wat ik eigenlijk zeer admirabel vind. Laat je door al deze chav digressies en ASBO troosteloosheid echter niet in de waan brengen dat Fish Tank één of ander sociaal drama is. Zelf liet ik de film ten tijde van zijn release links liggen, vrezend dat dit weer een derderangs 'grauwe' Dardennekloon zou zijn - daar lusten die cinematografische analfabeten de Britten immers wel pap van. Fish Tank heeft echter geen schroom om op de lyriek van het pauperbestaan te tonen: de personages trappen, ondanks tegenspoed, behoorlijk wat lol. Bovendien heeft Arnold, in tegenstelling tot het gros van die veredelde sociale assistenten die tegenwoordig voor cineasten moeten doorgaan, inzicht in de condition humaine en begrijpt zij waarom comazuipen, drugs pakken, vechten, bump 'n grindfeestjes en jailbait avontuurtjes stiekem wel eens leuk kunnen zijn. Vooral de dansnummertjes zijn hypnotiserend en van een spontaniteit die we niet meer zagen sinds de allereerste Lumière shorts: life's a bitch! And then you die.

Je moet het de Britten wel nageven dat ze erg goed zijn in het neerzetten van dergelijke sociale drama's die zich afspelen in de lagere sociale klasse. Ook deze Fish Tank is een prima film die in dat rijtje past.

Mia dwaalt maar wat rond op straat en in een verlaten gebouw oefent ze haar danspassen. Thuis kijkt haar moeder niet naar haar om en er is geen vaderfiguur te bespeuren tot Conor verschijnt. Andrea Arnold weet een erg intense spanning in de film te brengen met de ontwikkeling van de relatie tussen Mia en Conor. Je voelt aan alles dat er tussen hen meer aan het ontstaan is dan een gewone vader-dochterrelatie en dat krijgt zijn hoogtepunt met de seksscène. de ontvoering van Conor's dochter vond ik ergens wel vreemd, want het is niet meteen wat ik in Mia's karakter zie om op dergelijke manier wraak te nemen. Gelukkig gaat Arnold niet te ver door het meisje te laten verdrinken.

Katie Jarvis is een totaal onbekende naam voor mij, maar ze zet hier wel een geweldige vertolking neer van een pubermeisje met een grofgebekte mond, maar anderzijds komt ze ook erg kwetsbaar over. Je zou zo geloven dat dit voor haar de dagelijkse realiteit is in haar gewone leven. Ook Michael Fassbender zet hier een sterke prestatie neer en de chemie tussen hun beide is erg mooi om te zien. Ook Mia's even grofgebekte kleine zusje is een leuke toevoeging aan het geheel met haar leuke uitspraak "I like you, I'll kill you last".

Red Road vond ik niet echt overtuigend, maar dit is wel een niveau hoger. Ben nu wel benieuwd geworden naar American Honey. Ik was aan het twijfelen tussen een 3.5* en een 4*, maar een nachtje slapen heeft duidelijkheid gebracht.

4*