Fish Tank (2009)

De 17-jarige hoofdrolspeelster Katie Jarvis kon niet bij de première in Cannes aanwezig zijn, omdat ze thuis zat met haar twee weken oude kindje. Zij staat dus niet zo ver van haar rol af in deze film over de onderlaag van de Britse maatschappij.

De rauwe realiteit sprak me aan in deze film. Wel was het jammer dat sommige gebeurtenissen erg voorspelbaar waren.

Al met al leuk vermaak, het feit dat ik de film bekeek in de open lucht (IFFR) was sfeerverhogend, mede door de stadsgeluiden overal om je heen.

Eén van de beste films die ik de laatste tijd gezien heb. Andrea Arnold is de nieuwe Ken Loach. Deze Lilya 4-Ever in Engeland is van begin tot einde indrukwekkend. Alles wordt vanuit het perspectief van Mia gefilmd, waardoor de kijker probleemeigenaar wordt. Zeer knap gedaan. Terechte 5 sterren.

Hopelijk de winnaar van Film by the Sea.

Hoe kom je erbij.... Belachelijk om deze film "leuk vermaak" te noemen. In welke wereld leef jij?

Ik had lange tijd het gevoel dat Fish Tank een mooi, realistische en rauw beeld gaf van de problemen van het meisje Mia in een troosteloos ogende Engelse buitenwijk.

Helaas volgt na een sterk eerste gedeelte een clichématig tweede gedeelte, ik had het gevoel dat Fish Tank een duoproject was waarin een andere regisseur het tweede gedeelte op zich genomen heeft.

Fish Tank is zeker een knap gemaakte film waarin goed geacteerd wordt. Less is more, als regisseuse Arnold dat in de gaten krijgt zie ik haar nog wel erg mooie films maken.

mooie film over een meisje met dromen, gevangen in een sombere wereld.

mooi neergezet en in beeld gezet. Katie Jarvis zette een goede rol neer. t verhaal nam je moeiteloos mee.

iets voorspelbaar, maar t zette je soms ook op het verkeerde been.

rustige film met hier en daar een opleving. heb ervan genoten.

aanradertje voor filmhuis/drama liefhebbers.

4

mneh.

Het verhaal itneresseerde me weinig, omdat de personages mij part allemaal gewoon mochten verdwijnen.

Zuipende kutmoeders, scheldende kutkinderen, neusenbrekende kutjongeren...

goed doordachte reactie, daar hebben we wat aan....

Nog slechter dan 'Red Road', wat mij betreft. Waar het hoofdpersonage - net als in Arnolds debuut eigenlijk - aanvankelijk nog tot de verbeelding spreekt, verliest het scenario zich langzaam maar zeker in voorspelbaarheid (deze keer dus niet de onwaarschijnlijkheid van 'Red Road') en moet de kijker vooral meevoelen met de immaturiteit van zowat alle personages.

De film duurt ook een half uur te lang, omdat enerzijds het einde (of liever, de eindes) teveel wordt uitgemolken en het hyperrealisme qua stijl anderzijds niet esthetisch kan ontroeren en dus een beetje saai wordt.

Bovendien vraag je je af of de personages werkelijk geloven dat Mia goed kan dansen, want eerlijk gezegd komt het allemaal nogal flauwtjes over. Wil Arnold imponeren, of juist opzettelijk de middelmatigheid van haar personage in de verf zetten, om zo de schijn van herkenbaarheid op te houden?

Na een tijdje spreken zowat alle karakters niet meer tot de verbeelding, omdat hun verlangens nogal doorzichtig zijn. Arnold heeft teveel de neiging om de emoties te expliciteren en dat werkt in hyperrealistische cinema gewoon niet. Alleen Michael Fassbender zet een interessant personage neer, de rest van de cast kan gewoon niets aanvangen met het überlogische scenario.

"Life's a Bitch" krijgen we nog eens letterlijk te horen in de zoveelste slotsequentie, waarmee Arnold bewijst haar publiek wel erg te onderschatten. De verwantschap met de Dardennes zit hem in de sociale relevantie, vandaar wellicht ook de juryprijs in Cannes, maar wij Belgen zijn gelukkig een stuk subtieler...

2,25*

Heerlijke rauwe Engelse film. Goed acteerwerk.

Troosteloos decor en kansarme kinderen.

4*

Geen slechte film maar toen Mia in het huis van Connor zonodig haar "visitekaartje" moest afgeven en daarna zijn dochter kidnapte werd het allemaal behoorlijk ongeloofwaardig. Dat is jammer, want de film begon goed en dat ordinaire gescheld vond ik best wel komisch. Niettemin goed geacteerd door Katie Jarvis. Film gaf wel een goed beeld van de troosteloze achterstandswijken in de Engelse grote steden. Voor de rest oogde de film niet bijzonder.

Waardering; gemiddeld 3,0*

Dat heb je dan wel eens met sites waar mensen hun mening mogen geven.

en nee, dat is neit doordacht. Dat is emotioneel. Maar de reden achtermijn emotioneel legen gevoel bij deze films is wél gezocht.

Het jaar is zeker nog niet afgelopen, maar Fish Tank doet alvast een sterke gooi naar de titel Beste Film van 2009. Ik verwachte er niets bijzonders van. Ik ging zelfs alleen maar naartoe omdat de film die ik eigenlijk wilde zien uitverkocht was. Er is altijd iets bijzonders aan films die je zo compleet kunnen verrassen.

Dat Fish Tank zo'n goede film is gebleken is nog best een knappe prestatie, want in theorie hebben we dit wel eens eerder gezien. Sociaal realisme in de cinema en zeker de Britse cinema is niets nieuws. Mensen die in de onderbuik van de samenleving wonen zijn voor veel regisseurs al interessante stof geweest. Veel van dergelijke werken lijken ook wat op elkaar. Maatschappelijke ellende is niet zo gevarieerd als het lijkt kennelijk.

Wat Fish Tank onderscheid van soortgelijke films is simpelweg dat de uitwerking krachtiger is dan die van genregenoten. Ogenschijnlijk lijkt dit een Dardenne- en Loachachtig gebeuren, maar op een bepaalde manier moest ik ook denken aan Taxi Driver. Compleet andere hoofdpersoon en situatie natuurlijk, maar Taxi Driver is ook een film die zo ongeloofelijk subjectief is. De Dardenne's zitten hun hoofdpersoon op de huid, maar Taxi Driver en Fish Tank gaan een stap verder door in de huid van de hoofdpersoon te kruipen. Alles wat je ziet is dus enigzins subjectief. Fish Tank laat niet slechts zien wat er gebeurt, maar probeert het meer voelbaar te maken.

Oké, in theorie probeert natuurlijk bijna iedere film gevoelens op te roepen, maar dat gebeurt niet vaak zo direct als hier. Een mooi voorbeeld is de vrij vroege scène waarin Mia een paard aait. Op een bepaalde manier weet de plaatsing van de camera en de bewegingen er haast voor te zorgen dat het lijkt alsof je zelf het paard aait (althans, zo voelde ik het). Een ander sterk moment is die waarin Connor Mia op bed legt, terwijl Mia doet alsof ze slaapt. De belichting, het geluid en het geweldige point-of-view-shot door Mia's armen heen geven een gevoel van erbij zijn.

Ik weet daarom niet of je dit wel echt een voorbeeld kunt noemen van een film die werkelijk gegrond is in haast documentair realisme, zoals veel vergelijkbare films wel zijn. Het is allemaal net ietsje poëtischer. Zonder sentimenteel te worden, al doet me dat afvragen of er eigenlijk wel sentimentele Britse films bestaan. Ik kan er zo geen bedenken. Het ligt niet echt in hun karakter denk ik. Dit is geen film over sentimentele mensen, maar of een meisje vol woede en op een soort onderhuidse woede steunt het hele project. Veel gebruikers noemen het hier voorspelbaar. Ik snap wat ze bedoelen, maar ik zelf wist toch nooit zeker welke kant een scène op zou gaan.

Katie Jarvis is geweldig hier. Een van de beste acteerprestaties van de afgelopen tien jaar. Het lijkt me geweldig lastig om zo'n moeilijke en ook niet bepaald glamoureuze rol te spelen, gezien haar komaf en het feit dat dit haar eerste acteerpoging is. Mia is zo'n meisje voor wie ik in het werkelijke leven waarschijnlijk niet goed op zou kunnen schieten en ze wordt niet bepaald vriendelijk neergezet hier, maar toch kan ik weinig films noemen waarin ik zoveel meeleefde met de hoofdpersoon. Ik denk dat de combinatie van Jarvis in de hoofdrol en de subjectieve filmstijl hier voor het goud gezorgd hebben. Ik had nog nooit van Andrea Arnold gehoord, maar ze staat nu hoog op mijn interesselijst. Het zou onrechtvaardig zijn om niet de bijrollen hier ook te prijzen. Zeker Michael Fassbender is erg sterk. In 300 en Inglourious Basterds is hij me niet echt opgevallen, maar nu snap ik de kleine hype rond zijn persoon wel.

Verder zitten er ook gewoon veel sterke scènes in. Hoewel ik Jarvis niet eens zo'n goede danseres vond als andere personages (of was dat de bedoeling) gaven de dansscènes wel iets extra's aan het geheel. Verder vallen de scènes met het paard, de auditie, de visscène, de ongemakkelijke seksscène en de afscheidscène op. Onder andere natuurlijk. Heel even lijkt Arnold toch even richting zeurderige wansmaak door even te suggereren dat Connors dochtertje gaat verdrinken, maar gelukkig gaat ze niet zo ver.

Dit alles bij elkaar genomen levert een van de meest emotionele filmervaringen van het jaar op, waarbij ook werkelijk iedere emotie een plaats krijgt, variërend van vreugde en hoop tot de meest bittere woede en verdriet. En dit wordt goed afgewisseld gedurende de speelduur, waardoor het niet alleen maar ellende is in de tweede helft of zoiets voor de hand liggends. De enige minpunten zijn zelfs nauwelijks minpunten en daarom niet de moeite waard om te noemen. Een klein meesterwerk dus.

4,5 * I hate you too.

Ik vond dit een hele sterke, realistische film met uitermate goed acteer- en camerawerk. Ik heb van deze film genoten maar wat mij helaas niet duidelijk is geworden is de betekenis van de titel: waarom Fish Tank?

Ik heb deze nog niet gezien want in België komt hij pas de 25e in de zalen.

Maar kan ik stellen dat dit hetzelfde "genre verhaal" is als London to Brighton ?

Ietwat te lang doorgedreven Brits realisme, maar kijkt prima weg.

Meisje doet het heel goed, maar dat zie je wel vaker bij debuutrollen die niet ver van de werkelijkheid afliggen. Fassbender doet het ook (zoals altijd wel) prima. Film schetst weer een aardig beeld van de Britse achterbuurten, wordt gelukkig niet te uitleggerig en kijkt het zoals gezegd prima weg, maar erg speciaal is het allemaal ook niet.

3*

"Het voor film ongebruikelijke beeldformaat, eerder vierkant dan rechthoekig, geeft de film het claustrofobische gevoel van een aquarium, de 'fish tank' waarin Mia zich gevangen voelt - de lastige periode tussen meisje en vrouw zijn." (bron)

Het vierkante beeld deed met mij niet zo veel. Je bent er snel aan gewend en geeft niet het beklemmende gevoel zoals het bedoeld is. Mooie film verder, knap geacteerd door Katie Jarvis. Duurde ook iets te lang. De gebeurtenissen in Tilbury hadden weinig toegevoegde waarde en hadden korter gekund. Bovendien vind ik een open eind vaak wel interessant maar dit einde vond ik wel tamelijk abrupt.

Sterk drama. Meisje acteert erg goed. Raakte me af en toe wel.

Arnolds debuut, Red Road, vond ik al een sterke prent maar met Fish Tank komt de Britse nog indrukwekkender voor de dag. Het is een poëtische en tevens beklemmende film geworden die zoals hier reeds aangegeven naar het einde toe nog eventjes in duigen dreigt te vallen maar met een aandoenlijke finale de meubelen redt.

Andrea Arnold heeft duidelijk een unieke stem en is voor mij dan ook één van de interessantste figuren uit de hedendaagse Britse cinema. Ook in haar tweede worp weet ze poëzie binnen te smokkelen in een grijs milieu, mede dankzij de mooie, zonovergoten beelden. En net als in Red Road slaagt ze er wonderwel in om de kijker het gevoel te geven de wereld door de ogen van het hoofdpersonage te zien.

Daarnaast doet de cast het erg goed: debutante Katie Jarvis speelt inderdaad de pannen van het dak als agressief en onbeschoft maar tegelijkertijd ook kwetsbaar en eenzaam pubermeisje. Daarnaast ben ik weer compleet weggeblazen door een weergaloze Michael Fassbender, die me voor de zoveelste keer in korte tijd verbaast. Een van de beste acteurs van het moment als je 't mij vraagt. De elektriciteit die er tussen Mia en Connor op het doek wordt getoverd is van een zeldzame schoonheid. Ook de rest van de cast overtuigt, met op kop het vuilgebekte zusje dat voor de komische noot zorgt ("I like you, I'll kill you last").

Ben het wel eens met onder andere wibro dat een welbepaalde passage nog bijna roet in het eten komt strooien, maar gelukkig herstelt Fish Tank zich op de tonen van Life's A Bitch vanop het heerlijke Illmatic. Voor sommigen misschien wat melig, maar de film kon best een hoopinjectie gebruiken.

Niet foutloos maar mede dankzij de unieke chemie tussen Jarvis en Fassbender wat mij betreft één van de betere van 2009.

Mooie, goede, intrigerende film.

Had ik eigenlijk niet verwacht en was ook niet echt van plan erheen te gaan in eerste instantie.

Aanrader!

4*

Maar eventjes opscharrelen.

Realistisch drama bijna geheel gefilmd vanuit het perspectief van de hoofdpersoon die woont in een galerijflat waar de Tokkies nog niet zouden willen wonen. Eerste deel is wel wat sterker maar het geheel is goed te pruimen. Dat dansje aan het eind is inderdaad erg goed.

Aardige poster deze, maar vond die vorige eerlijk gezegd een stuk mooier. Samen met kos zijn reactie toch de reden dat ik deze film graag wil zien. Poster liet naar mijn mening al een beetje zien hoe het camerawerk in elkaar stak, waar ik tot nu toe ook redelijk positief over ben. Was er vanavond namelijk mee begonnen en eerste kwartiertje was zeker boeiend, maar helaas door 'omstandigheden' niet verder kunnen kijken. Ik denk dat ik morgen verder kijk.

Erg sterke en wrange film. Blijft constant boeien en maakt eigenlijk nergens een foute keuze. Ik ben vooral erg onder de indruk van Katie Jarvis, erg knap geacteerd. De film is kil en wrang, maar heeft toch iets moois en is erg indrukwekkend. Camerawerk is ongeveer wat ik er van hoopte, mooi op de huid.

Het einde is erg sterk, vooral het afscheid van haar zusje; kil, wrang, maar met een glimlach en een Hate u2, Life's a Bitch maakt het af. Vond het stiekem een beetje jammer dat de scène met Gang Starr's 'Just To Get A Rep' werd afgekapt, had dan die scènes met California Dreamin' maar gecut .

Mja, dikke 4*, zou nog wel eens een halfje kunnen stijgen. Binnenkort ook Red Road maar even bekijken .

Echt he? Heb 'm na de film ook meteen weer even opgezet.

Doe er trouwens ook een halfje bij, 1 van de betere films van afgelopen jaar.

Mooi, Lekkere muziek en dans, mooi drama!

Ziet er een bijzondere film uit. Het verhaal klinkt alleen zo overbekend dat ik toch nog even twijfel.

Het verhaal is in principe ook wel overbekend, maar ik heb het nog nooit zo krachtig uitgewerkt zien worden als hier.

Met name je enthousiaste recensie maakt me razend nieuwsgierig. Ik hoop alleen dat het niet te minimalistisch is zoals vaak met dit soort films.