Fish Tank (2009)

Nog slechter dan 'Red Road', wat mij betreft. Waar het hoofdpersonage - net als in Arnolds debuut eigenlijk - aanvankelijk nog tot de verbeelding spreekt, verliest het scenario zich langzaam maar zeker in voorspelbaarheid (deze keer dus niet de onwaarschijnlijkheid van 'Red Road') en moet de kijker vooral meevoelen met de immaturiteit van zowat alle personages.

De film duurt ook een half uur te lang, omdat enerzijds het einde (of liever, de eindes) teveel wordt uitgemolken en het hyperrealisme qua stijl anderzijds niet esthetisch kan ontroeren en dus een beetje saai wordt.

Bovendien vraag je je af of de personages werkelijk geloven dat Mia goed kan dansen, want eerlijk gezegd komt het allemaal nogal flauwtjes over. Wil Arnold imponeren, of juist opzettelijk de middelmatigheid van haar personage in de verf zetten, om zo de schijn van herkenbaarheid op te houden?

Na een tijdje spreken zowat alle karakters niet meer tot de verbeelding, omdat hun verlangens nogal doorzichtig zijn. Arnold heeft teveel de neiging om de emoties te expliciteren en dat werkt in hyperrealistische cinema gewoon niet. Alleen Michael Fassbender zet een interessant personage neer, de rest van de cast kan gewoon niets aanvangen met het überlogische scenario.

"Life's a Bitch" krijgen we nog eens letterlijk te horen in de zoveelste slotsequentie, waarmee Arnold bewijst haar publiek wel erg te onderschatten. De verwantschap met de Dardennes zit hem in de sociale relevantie, vandaar wellicht ook de juryprijs in Cannes, maar wij Belgen zijn gelukkig een stuk subtieler...

2,25*

Het jaar is zeker nog niet afgelopen, maar Fish Tank doet alvast een sterke gooi naar de titel Beste Film van 2009. Ik verwachte er niets bijzonders van. Ik ging zelfs alleen maar naartoe omdat de film die ik eigenlijk wilde zien uitverkocht was. Er is altijd iets bijzonders aan films die je zo compleet kunnen verrassen.

Dat Fish Tank zo'n goede film is gebleken is nog best een knappe prestatie, want in theorie hebben we dit wel eens eerder gezien. Sociaal realisme in de cinema en zeker de Britse cinema is niets nieuws. Mensen die in de onderbuik van de samenleving wonen zijn voor veel regisseurs al interessante stof geweest. Veel van dergelijke werken lijken ook wat op elkaar. Maatschappelijke ellende is niet zo gevarieerd als het lijkt kennelijk.

Wat Fish Tank onderscheid van soortgelijke films is simpelweg dat de uitwerking krachtiger is dan die van genregenoten. Ogenschijnlijk lijkt dit een Dardenne- en Loachachtig gebeuren, maar op een bepaalde manier moest ik ook denken aan Taxi Driver. Compleet andere hoofdpersoon en situatie natuurlijk, maar Taxi Driver is ook een film die zo ongeloofelijk subjectief is. De Dardenne's zitten hun hoofdpersoon op de huid, maar Taxi Driver en Fish Tank gaan een stap verder door in de huid van de hoofdpersoon te kruipen. Alles wat je ziet is dus enigzins subjectief. Fish Tank laat niet slechts zien wat er gebeurt, maar probeert het meer voelbaar te maken.

Oké, in theorie probeert natuurlijk bijna iedere film gevoelens op te roepen, maar dat gebeurt niet vaak zo direct als hier. Een mooi voorbeeld is de vrij vroege scène waarin Mia een paard aait. Op een bepaalde manier weet de plaatsing van de camera en de bewegingen er haast voor te zorgen dat het lijkt alsof je zelf het paard aait (althans, zo voelde ik het). Een ander sterk moment is die waarin Connor Mia op bed legt, terwijl Mia doet alsof ze slaapt. De belichting, het geluid en het geweldige point-of-view-shot door Mia's armen heen geven een gevoel van erbij zijn.

Ik weet daarom niet of je dit wel echt een voorbeeld kunt noemen van een film die werkelijk gegrond is in haast documentair realisme, zoals veel vergelijkbare films wel zijn. Het is allemaal net ietsje poëtischer. Zonder sentimenteel te worden, al doet me dat afvragen of er eigenlijk wel sentimentele Britse films bestaan. Ik kan er zo geen bedenken. Het ligt niet echt in hun karakter denk ik. Dit is geen film over sentimentele mensen, maar of een meisje vol woede en op een soort onderhuidse woede steunt het hele project. Veel gebruikers noemen het hier voorspelbaar. Ik snap wat ze bedoelen, maar ik zelf wist toch nooit zeker welke kant een scène op zou gaan.

Katie Jarvis is geweldig hier. Een van de beste acteerprestaties van de afgelopen tien jaar. Het lijkt me geweldig lastig om zo'n moeilijke en ook niet bepaald glamoureuze rol te spelen, gezien haar komaf en het feit dat dit haar eerste acteerpoging is. Mia is zo'n meisje voor wie ik in het werkelijke leven waarschijnlijk niet goed op zou kunnen schieten en ze wordt niet bepaald vriendelijk neergezet hier, maar toch kan ik weinig films noemen waarin ik zoveel meeleefde met de hoofdpersoon. Ik denk dat de combinatie van Jarvis in de hoofdrol en de subjectieve filmstijl hier voor het goud gezorgd hebben. Ik had nog nooit van Andrea Arnold gehoord, maar ze staat nu hoog op mijn interesselijst. Het zou onrechtvaardig zijn om niet de bijrollen hier ook te prijzen. Zeker Michael Fassbender is erg sterk. In 300 en Inglourious Basterds is hij me niet echt opgevallen, maar nu snap ik de kleine hype rond zijn persoon wel.

Verder zitten er ook gewoon veel sterke scènes in. Hoewel ik Jarvis niet eens zo'n goede danseres vond als andere personages (of was dat de bedoeling) gaven de dansscènes wel iets extra's aan het geheel. Verder vallen de scènes met het paard, de auditie, de visscène, de ongemakkelijke seksscène en de afscheidscène op. Onder andere natuurlijk. Heel even lijkt Arnold toch even richting zeurderige wansmaak door even te suggereren dat Connors dochtertje gaat verdrinken, maar gelukkig gaat ze niet zo ver.

Dit alles bij elkaar genomen levert een van de meest emotionele filmervaringen van het jaar op, waarbij ook werkelijk iedere emotie een plaats krijgt, variërend van vreugde en hoop tot de meest bittere woede en verdriet. En dit wordt goed afgewisseld gedurende de speelduur, waardoor het niet alleen maar ellende is in de tweede helft of zoiets voor de hand liggends. De enige minpunten zijn zelfs nauwelijks minpunten en daarom niet de moeite waard om te noemen. Een klein meesterwerk dus.

4,5 * I hate you too.

Ietwat te lang doorgedreven Brits realisme, maar kijkt prima weg.

Meisje doet het heel goed, maar dat zie je wel vaker bij debuutrollen die niet ver van de werkelijkheid afliggen. Fassbender doet het ook (zoals altijd wel) prima. Film schetst weer een aardig beeld van de Britse achterbuurten, wordt gelukkig niet te uitleggerig en kijkt het zoals gezegd prima weg, maar erg speciaal is het allemaal ook niet.

3*

Arnolds debuut, Red Road, vond ik al een sterke prent maar met Fish Tank komt de Britse nog indrukwekkender voor de dag. Het is een poëtische en tevens beklemmende film geworden die zoals hier reeds aangegeven naar het einde toe nog eventjes in duigen dreigt te vallen maar met een aandoenlijke finale de meubelen redt.

Andrea Arnold heeft duidelijk een unieke stem en is voor mij dan ook één van de interessantste figuren uit de hedendaagse Britse cinema. Ook in haar tweede worp weet ze poëzie binnen te smokkelen in een grijs milieu, mede dankzij de mooie, zonovergoten beelden. En net als in Red Road slaagt ze er wonderwel in om de kijker het gevoel te geven de wereld door de ogen van het hoofdpersonage te zien.

Daarnaast doet de cast het erg goed: debutante Katie Jarvis speelt inderdaad de pannen van het dak als agressief en onbeschoft maar tegelijkertijd ook kwetsbaar en eenzaam pubermeisje. Daarnaast ben ik weer compleet weggeblazen door een weergaloze Michael Fassbender, die me voor de zoveelste keer in korte tijd verbaast. Een van de beste acteurs van het moment als je 't mij vraagt. De elektriciteit die er tussen Mia en Connor op het doek wordt getoverd is van een zeldzame schoonheid. Ook de rest van de cast overtuigt, met op kop het vuilgebekte zusje dat voor de komische noot zorgt ("I like you, I'll kill you last").

Ben het wel eens met onder andere wibro dat een welbepaalde passage nog bijna roet in het eten komt strooien, maar gelukkig herstelt Fish Tank zich op de tonen van Life's A Bitch vanop het heerlijke Illmatic. Voor sommigen misschien wat melig, maar de film kon best een hoopinjectie gebruiken.

Niet foutloos maar mede dankzij de unieke chemie tussen Jarvis en Fassbender wat mij betreft één van de betere van 2009.

Erg sterke en wrange film. Blijft constant boeien en maakt eigenlijk nergens een foute keuze. Ik ben vooral erg onder de indruk van Katie Jarvis, erg knap geacteerd. De film is kil en wrang, maar heeft toch iets moois en is erg indrukwekkend. Camerawerk is ongeveer wat ik er van hoopte, mooi op de huid.

Het einde is erg sterk, vooral het afscheid van haar zusje; kil, wrang, maar met een glimlach en een Hate u2, Life's a Bitch maakt het af. Vond het stiekem een beetje jammer dat de scène met Gang Starr's 'Just To Get A Rep' werd afgekapt, had dan die scènes met California Dreamin' maar gecut .

Mja, dikke 4*, zou nog wel eens een halfje kunnen stijgen. Binnenkort ook Red Road maar even bekijken .

Wat een geweldige acteerprestatie van Katie Jarvis zeg. Nog nooit van haar gehoord, maar dit vond ik bijzonder goed. Fassbender is weer eens geweldig bezig, fantastisch acteur. Kan uitgroeien tot één van de besten. Op de andere cast is ook niks aan te merken. Sterke film voor de rest ook.

Een bijzonder hoogtepunt wordt nooit bereikt, maar dat hoeft niet omdat veel kleine dingen er wel voor zorgen dat deze film een sterke indruk maakt. Ten eerste is de sfeer in die achterstandswijk geweldig. Allemaal kleine, rommelige appartementjes waar je zo in- en uit kan lopen. Bij het maken van een film als deze moet je wel een perfecte hoofdrolspeelster casten, anders werkt het gewoon niet. We volgen steeds Jarvis en die speelt zó sterk en geloofwaardig dat alle scénes met haar sowieso geslaagd zijn.

De ontwikkelingen in het verhaal zijn nooit vreselijk indrukwekkend of bereiken nooit een zogenaamd hoogtepunt, maar het voelt wel ''echt'' aan allemaal. Van de scénes met het paard, de dansscénes van Jarvis, het moment dat ze gaan vissen, wanneer ze een beurt krijgt van Fassbender, als ze bij laatstgenoemde inbreekt, de ontvoering van z'n dochter, de spanningen thuis en de ''i hate you'' op het laatst. Veel sterke scénes en veel (meeslepende) momenten vol spanning en/of emotie. Erg goed. Het zakt op een gegeven moment wel wat in (2e helft), maar niet zo erg dat het stoorde. Ik bleef geboeid kijken en dat is knap, want ik was behoorlijk moe.

Mooi filmpje dus. Visueel aardig; een paar mooie shots en vooral sterke belichting tijdens een aantal scénes. De muziek deed me dan weer niks. Voor nu geef ik 'm 3,5 ster. Dat blijft een gevoelskwestie, maar het kan best zijn dat dit eens verhoogd wordt.

Zeer aangenaam filmpje.


Dat heerlijke accent, Essex en natuurlijk de magistrale performance van Katie Jarvis. Wat speelt zij de pannen van het dak in Tank Fish. Heerlijk voortkabbelend tempo. Lekker rough ook, komen oo kwat van mijn favoriete artiesten voorbij (Nas, Gang Starr). Waarbij die laatste wel erg onaangenaam afgekapt werd.


Er gebeurt vrij weinig maar dat is in een film als deze wel op zijn plaats. Ook wel genoeg memorabele scenes en de mooiste scenes zijn toch wel de scenes die Jarvis en Fassbender samen doen. De relationprogression tussen de twee is ook erg fascinerend. Alleen jammer dat Arnold de plank misslaat met die inbreekscene en de scene daaropvolgend met zijn dochter. Doesn't make any sense.


Al met al een erg fijne film, met een kans op verhoging bij herziening. Binnenkort Arnold's debuut ook maar eens kijken.

Vond het een leuke film, hij laat je echt meekijken over de schouder van Mia en geeft gewoon een realistisch beeld van het arme gedeelte van Engeland.

3/5

Ik ben deze film gaan kijken op basis van de mooie poster hierboven. Ik vind het altijd wat jammer als een poster een verkeerde impressie van een film geeft. Goed, Fish Tank is gelukkig niet het zoveelste drama over stumpers die vertoeven in de lagere sociale klassen van de maatschappij en alleen maar zielig zitten te wezen. Fish Tank is echter ook alles behalve een frisse wind, die nodig moet gaan waaien in het sociaal geëngageerde filmdramaland. Op basis van de poster had ik meer visuele kundigheid verwacht.

De film kijkt vlot weg en de ontwikkelingen tussen Mia en Connor zijn prettig om te volgen. Qua acteerprestaties verdient Katie Jarvis een pluim, omdat ze in haar rol perfect balanceert tussen een kwetsbare, naar aandacht hunkerende meid met een klein hartje en een gigantische bitch die gespaard is gebleven van een veelzijdig vocabulair. De gesproken taal in deze film bekt lekker weg.

Het dansje richting het einde was gaaf, de muziek nogal teleurstellend en de ontwikkelingen rondom het ontvoeren van de dochter van Connor waren scenes die men beter bij de deleted scenes op de dvd had mogen voegen. 3,5*

wat een benauwende film!

en die familie was vreselijk ik kreeg er totaal geen band mee.

nee, geef mij maar sweet sixteen of de helaasheid der dingen

Fish Tank,

in mijn ogen een zeer mooi drama dat de werkelijkheid duidelijk naar voren brengt. Katie Jarvis een meisje dat op een dood normale dag van het station wordt geplukt en gecast wordt voor een film genaamd Fish Tank, ongelooflijk Katie zet een geweldige acteerprestatie neer en weet zich helemaal in haar rol te draaien.

De omgeving en de sombere natuur passen perfect in het plaatje van Fish Tank, het zusje (Tyler) acteert ook fenomenaal.

Het sombere leven van Katie weet je echt wel in zijn greep te nemen. Het meisje heeft helemaal niemand en wordt door iedereen uitgekotst. Haar moeder die alleen aan zichzelf denkt, het zusje dat de hele dag soaps ligt te kijken met een sigaret in d'r mond en die Maria de hele dag uitscheld, zogenaamde vrienden waar ze nooit meer iets van hoort en dan valt er nog te zwijgen over de leefsomstandigheden. Op sommige momenten had ik toch wel te doen met die meid ondanks haar grof taal gebruik en haar stoere ego. Ze komt over alsof ''liefde'' haar niets interreseert daarom vond ik het wel even schrikken dat ze verliefd werd op de vriend van haar moeder die het hele gezin gemanipuleerd heeft. (Weer een tegenslag voor Katie.) Aangezien ze erachter komt dat de vriendelijke vent al een gezin heeft en een stoute snoepert is. Jawel, ik ben zeer zeker te spreken over deze film en ik hoop in de toekomst nog veel meer te zien van Katie! Geweldige meid die in de film in mijn ogen een erg knap meisje is. Naderhand haar bekeken te hebben op google valt haar gebit wel erg op (niet zo mooi.)
Al met al een geweldig drama dat van mij een dikke 8 krijgt!

Goed realistisch drama met hier en daar wat luchtige momentjes. Overtuigende acteurs, actrices en scenario.

Ik kan mij goed voorstellen hoe Katie zich voelt. Ze is rebels, ze heeft een gruwelijk grote mond, maar ze is ook gevoelig en heeft een goed hart.
Michael Fassbender daarentegen is gewoon een gewetenloze klootzak. Dat had ik eigenlijk niet zien aankomen. Al begon hij op een bepaald moment wel wat vreemd gedrag te vertonen. Zoals het ongegeneerd billenkoek geven.Maar je weet dat er iets aan het ontwikkelen is tussen die 2. Heel sneu wel voor Katie (en haar moeder), want zij vertrouwde hem en dat was nou net wat ze nodig had(den).

Vooral het eerste uur van de film was sterk en meeslepend en ik had zoiets van, dit mag van mij zo eindeloos doorgaan. Ik kon mij hemaal vinden in het milieu waar de film zich in afspeeld. Na het eerste uur werd het helaas net wat minder. De ontvoering bijvoorbeeld. Het voelde een beetje alsof ze de film onnodig aan het rekken waren. Wat Katie deed was natuurlijk erg impulsief, maar ik heb er ergens wel begrip voor. Je weet je even geen raad als het hele gezin zoiets meemaakt. Uiteindelijk vind ik het wel een geslaagde actie van haar.

Fish Tank: Een film met een ziel.

4,0*

Een kleine film met een ziel inderdaad, precies zoals ik ze het liefst zie.Toch wel opvallend hoe de populariteit hiervan me, gezien mijn voorliefde voor films met dit soort thema's, totaal is ontschoten. Kon na het lezen van al de positieve berichten hier, de poster vind ik maar lelijk, mijn geluk dan ook niet op en ben hem diezelfde avond nog gaan zien, wel op de makkelijke manier maar de dvd ga ik uiteraard zo snel mogenlijk aanschaffen. Lang geleden dat ik iets soortgelijks zag in ieder geval...

Maar goed laten we beginnen met Jarvis die hier door zo'n beetje al mijn voorgangers al is bejubbeld, laat ik daar nog eens een schepje bovenop doen en stellen dat dit een van de, zoniet DE meest veelbelovende actrice van het moment is, veegt de vloer aan met dat vreselijke overbetaalde volk wat er in Hollywood rondloopt. Wat een geweldige ontevreden blik waar toch iets treurigs achterzit heeft zei zeg en dan dat accent, heerlijk! Dat haar echte leven niet ver van dat in de film af ligt maakt het net dat beetje realistischer. Niemand had het beter kunnen doen. Ook de rest van de cast en dan vooral Fassbender spelen hun rollen voortreffelijk. Laat ik verder vooropstellen dat ik de situaties wel eens uitzichtlozer heb gezien dan hier (ik noem een Lilya 4-ever of Christiane F ed) maar ik kon me uitstekend inleven. Die eenzaamheid van Mia die door iedereen in haar omgeving in de steek werd gelaten en niemand had naar wie ze toe kon, behalve haar passie voor dansen dan waarin ze een uitklep zag, toen opeens die stiefvader op de proppen kwam die haar langzaamaan aanmoedigde en weer deed voelen voelde dan ook als een flinke opluchting. Die scenes waar ze met de familie gingen vissen bijvoorbeeld, zo mooi en subtiel! Toen hij later in de film opeens bovenop haar kroop, iets wat ik overgens totaal niet zag aankomen, en zei niet eens tegenstribbelde omdat ze overduidelijk verliefd was had ik echt zo iets van, nee lul doe dat nou niet, je verpest alles!! Hoewel ik op dat moment nog wel geloofde in zijn oprechtheid, maar toen meneer de volgende morgen zijn koffers had gepakt en hem gepeert was omdat hij zelf nog een eigen gezin bleek te hebben en Mia moederziel alleen achterliet, werd ik er wel een beetje treurig van.

Vanaf dat punt neemt de film wel wat onverwachte, bizarre wendingen. Mia die hem opzoekt, bij hem inbreekt en zijn dochter ontvoert. Toen ik keek had ik wel een beetje het gevoel alsof ze onnodig lang aan het rekken waren, ruim twee uur leek me al wat aan de lange kant voor een soortgelijk verhaal, maar als ik er nu op terugkijk waren deze scenes toch weldegelijk van groot belang. Logisch dat Mia woedend is, ze sleept in haar impulsiviteit alleen wel de verkeerde persoon met zich mee, maar gelukkig ziet ze op tijd in dat ze fout bezig is. Met die auditie nog te gaan had ik, weer tegen beter weten in, goede hoop dat haar uitzichloze leventje iets rooskleuriger zou worden, maar nee hoor! Het bleek een auditie voor een stripclub, heeft zei weer! Toen ze vervolgens brak en in huilen uitbarste bij die vriend met dat paard huilde ik (hoewel van binnen) dus uiteraard wel even met haar mee. Vervolgens weer thuisgekomen met jeugdzorg op haar schouders en de moeder die haar het huis uitflikkerde leek hoop helemaal ver te zoeken, het leek haar ook maar weinig meer te kunnen schelen iets wat bijna surrealistisch ten uiting komt in dat dansje op Life's a Bitch van Nas. Lang geleden dat ik een nummer zo goed vond passen bij een desbetreffende scene. De volgende dag gelijk Illmatic weer eens opgezet en dat klonk, ondanks dat hiphop niet helemaal mijn ding meer is, weer als vanouds!

Een enorm meeslepende film dus die mij de volle speelduur heeft geboeit en dat is lang geleden, mijn stukje voegt misschien niet veel toe vooral omdat het merendeel uit spoilers bestaat maar soms ik het gewoon moeilijk om uit te drukken wat je precies voelt, heb ik vooral vaak bij het coming of age genre, dat mij erg naar het hart staat, FT is daar geen uitzondering op. Maar goed heb mijn best gedaan, meer kan ik er niet van maken. het is geen wedstrijd natuurlijk, je doet het immers voor je eigen plezier!

4 sterren

De combinatie van de naturelle performance van Katie Jarvis en de manier waarop je haar karakter Mia van dichtbij volgt en sympathie dan wel empathie voor haar krijgt, is echt een schot in de roos.

Daarnaast kent de film meerdere mooie scènes en een goede ontwikkeling, die helaas wordt afgebroken door de inbraak/kidnap-scène zoals al eerder aangegeven hierboven. Overigens vond ik het een ook een beetje vreemd dat die Connor zoveel tijd met Mia's gezin kon spenderen, terwijl hij thuis een vrouw en een kind heeft. Maar goed, dat kan mij toch niet afbrengen van een mooi cijfer

Een Engelse film met weer ultra realistisch werk natuurlijk, zonder rare fratsen. Nauwelijks wide-shots, slowmotion of achtergrondmuziek. Ik ben wel een fan van deze West-Europese stijl van films.

Katie Jarvis heeft een nogal dramatisch leven. Haar moeder gaat samen met een man, die al een gezin heeft, en geeft niks om haar. Dan krijgen deze man en Mia ook nog eens gevoelens voor elkaar maar dit kan natuurlijk nooit van lange duur zijn, zeker niet nadat Mia erachter is gekomen hoe zijn thuissituatie eruit ziet. Ze is bang en woedend tegelijk en neemt zijn dochter mee ( niet helemaal meegekregen wat hier de bedoeling van was ).

Een belangrijke drijfveer in haar leven was het dansen, helaas kan de auditie hiervoor geen toekomst bieden.

Dan heeft ze nog een jongen die in een caravan woont waar ze af en toe op terug kan vallen. Dit is haar uiteindelijke redding want eigenlijk was haar leven uitzichtloos. Toch had ik even het idee dat ze thuis bleef wonen, toen ze samen met haar moeder aan het dansen was.

Een lekker nartuurlijke, meeslepende film maar het werd hier toch af en toe wat langdradig. Ik zou zeggen dat het verhaal nog beter verwerkt had kunnen worden.

- 3,5 -

Een boeiende, best wel goede film dit. Katie Jarvis is een actrice om wie je niet heen kunt in deze film. Natuurlijk speelt zij de hoofdrol, maar wat ik vooral bedoel is het feit dat ze echt een geweldige acteerprestatie neerzet. Ze weet bijna op alle vlakken te overtuigen en dat is knap, want ze moet hier een behoorlijk veelzijdige rol spelen. Een naam om in de gaten te houden dus.

De film zelf bevat zo’n typisch soms naargeestige Engelse sfeer. De buurt ziet er arm en grauw uit en dat geeft de film in combinatie met de aparte, maar wel aardige muziek ook een sterke sfeer. Hoewel de film echte memorabele scènes ontbeert, blijft de film wel constant op een redelijk hoog niveau zitten. Hoogtepunt van de film was voor mij het moment dat Jarvis met de dochter van Fassbinder naar de zee loopt. Even dacht ik dat zij haar zou vermoorden maar dat had ik dan weer mis. Toch was het best sterk gedaan.

Ja best goed dit en trouwens ook leuk om Fassbinder weer eens te zien. Ook een goed acteur trouwens. Deze film werd trouwens wel eens ter vergelijking genoemd met Precious, maar Fish Tank is toch wel beter met een drama wat veel meer natuurlijk overkomt dan het soms wat te sentimentele Precious.

3,5*

Verassend sterke film die voortdurend onder je huid kruipt. Belangrijkste pluspunt is het zeer sterke acteerwerk van zowel Jarvis als Fassbender. Vooral van deze laatste was ik in deze film echt onder de indruk. In Hunger en ook in Eden Lake vond ik Fassbender maar een fletste en nietszeggende figuur maar hier is hij zeer charismatisch.

Katie Jarvis kende ik nog niet maar zij weet erg goed te balanceren tussen de vele gezichten die haar personage heeft. De voortdurende twijfel, aanhoudende agressie en vooral het verlangen naar liefde komt erg mooi uit de verf.

Op een of twee nogal bedenkelijke scenes na was dit een zeer geslaagde film.

Toch wel een klein meesterwerkje.

Realistische sombere film maar echt boeien kon hij me helaas niet. Heb deze film vooral gekeken vanwege Kierston Wareing die ik in een paar voorgaande films aardig vond spelen (ziet er ook leuk uit). De rest van de cast deed het overigens ook best aardig, met name Katie Jarvis (die soms wel zeer irritant was).

Zeer sterke film met personages van vlees en bloed die heel sterk worden gespeeld, vooral Katie Jarvis. Ik vond het camerawerk schitterend! Prachtige beelden. Een grote pluspunt aan deze film. Ik vond het daarom echt vreemd en jammer waarom deze film enkel te zien was in 4.3. Nu blijkt dat het echt zo werd gefilmd en een keuze was van de regisseur. Maar als je er over nadenk en het in de context plaats van het verhaal is het wel leuk gevonden. Het claustrofobisch gevoel van Mia, vast zitten, en er moeilijk (nooit) uit kunnen... net zoals in een Fish Tank dus. Mooie betekenisvolle titel.

Toch wel een klein meesterwerkje 4*

Mooi opgroei-drama, ook al duurt het wel even voordat ie echt op gang komt. Goed geacteerd door de hoofdrolspeelster.

Prachtige film, die naar het einde toe jammergenoeg wat aan klasse en charme inlevert. Al zijn de laatste 10 minuten (incl het dansje) wel weer fenomenaal.

Echt genoten van de soms heel intrigerende scenes, er wordt iets gedaan waardoor je ineens zó dicht in de film wordt opgezogen. Kan het moeilijk uitleggen, maar er zaten een paar zeer indringende scenes tussen. Al je zintuigen worden in werking gezet tijdens deze film. Ook de muziek is lekker en wordt alleen toegepast in omgevingsgerelateerde scenes. Dat maakt het nog realistischer, heerlijk.....

Grappig detail ook dat dieren een prominente rol spelen in de film (paarden, vissen, honden). Leuk gedaan, want het is altijd moeilijk werken met dieren (in films dan).

Op een paar scenes na toch wel een topklasse film. Dat er nagenoeg geen plot is of een verhaal in de zin van een synopsis maakt niets uit. De film kabbelt heerlijk voort en voor je het weet zit je naar de eindcredits te kijken. Voor herhaling vatbaar.

4,5*.....zeker niet minder.

Het basisgegeven van de film - het uitzichtloze bestaan in een engelse achterstandswijk waar een puberend meisje zich een weg in zoekt - is wel wat afgezaagd. Wat ik opvallend vind aan deze film is dat de beelden van de afbraakwijken niet grauw of met een blauwzweem gefilmd zijn, maar (vaak) in frisse kleuren. Daardoor komt het veel realistischer over vind ik.

Verder is het camerawerk ook bijzonder. Achteraf zie ik dat de regisseuse ook Red Road gemaakt heeft, dat is goed te herkennen aan de manier van filmen. Alleen daarom zeker de moeite waard om deze film te zien.

Dan Katie Jarvis, die maakt hier echt indruk mee. Prachtig gespeeld. De verdere acteurs doen misschien ook hun werk wel, maar die vergeet je gewoon naast Mia. Enige uitzondering is Tennents, de hond, die een echt geniale scene heeft.

Sterke film over de zelfkant van de Engelse samenleving. Film zakt af en toe een beetje weg. Maar een indrukwekkende rol van debuterende Katie Jarvis. Jammer dat Kierston Waering als haar asociale moeder eigenlijk maar een klein bijrolletje heeft.

Aardig drama, met een groezelig sfeertje en dito setting.

Een troosteloos bestaan in een achterwijk van Essex, met de toekomstloosheid en de ellende inbegrepen - fraai weergegeven door Katie Jarvis. Een man biedt hoop, al geeft deze enkel om zichzelf en platvloerse seks, zich bedekkend met een gedeeltelijk valse laag integerheid.

Enigszins voorspelbaar, enkel de vragen hoe ze achter het huwelijk van Connor komt, en op welke manier ze dat zal verwerken resteren. Vond de wijze waarop ze in de huiskamer plast een tikkeltje frappant. Haar vertwijfelde gedrag naderhand, met de zogenaamde ontvoering vond ik dan wel weer behoorlijk neergezet.

De humor komt uit de brutale waffel van het kleine zusje. Vond haar bewuste en onbewuste woordspelingen aandoenlijk - met als hoogtepunt de opmerking over Wales.

De film duurt minimaal een kwartier te lang. Gelukkig wordt dat deels goedgemaakt door het geslaagde einde. Vooral de "wat-gebeurt-hier-in-vredesnaam?"- blik van de hond, tijdens het dansje, was komisch.

Kleine 3,5*

Ps. sterk gevonden die titel, Fish Tank, in combinaite met het kleine, vierkante beeld en het claustrofobisch gevoel dat Mia met zich mee sleept.

Sterk filmpje, maar de vergelijking met Lilja 4-ever vind ik iets te makkelijk gemaakt. In tegenstelling tot Lilja, kent dit verhaal nog enige hoop en menselijkheid. Cast was erg fijn, had alleen af en toe moeite met Connor, maar langzamerhand werd hij realistischer en beter om naar te kijken (hoewel zijn personage alleen maar erger word). Moraal van het verhaal ontbrak me enigszins, het is meer een dramatische coming of age dan een echte wake up call. Dat de Engelsen overdreven asociaal en brutaal konden zijn, in combinatie met een vreselijk accent, ken ik al van vakanties. Toch is het verhaal erg aangrijpend, en toch wel realistisch. Prima filmpje dus, maar niet het zware voor waar ik voor had gehoopt. Eigenlijk 3 sterren maar door het ijzersterke staaltje acteerwerk, een 3,5.

Erg sterke film met een mistroostig sausje eroverheen. Acteerwerk boven verwachting goed en dan vooral door Katie Jarvis, waar ik nog nooit een film van had gezien. Wat precies de boodschap of de reden van deze film is, is me nog niet geheel duidelijk. Het is behoorlijk kommer en kwel allemaal. Mia is een meid die niet helemaal spoort en ook haar beweegredenen om de dochter van Connor mee te nemen was nogal drastisch te noemen. Film kabbelt verder en geeft je geen enkel moment een prettig of opgewekt gevoel. Enige wat overblijft bij de aftiteling is de leegheid en hardheid van het bestaan, waar ook niet 123 verandering in zal komen als Mia blijft zoals ze is. Muziekkeuze was erg goed en betrapte me erop dat ik opeens mee begon te rappen(aangezien ik de ondertiteling van BBC er onder had aangezet haha). Denk dat ik deze film nog wel eens aanschaf, aangezien de sfeer zo voor een 2e keer doorgemaakt kan worden.

Mooi rauw en Brits drama met bovengemiddeld acteerwerk van Jarvis, toch knap aangezien zij een beginner is zoals al wordt aangegeven. Het harde Britse leven in de buitenwijken wordt goed weergegeven en de slechte onderlinge relaties binnen het gezin komt ook overtuigend en realistisch over.

3,5*

Ik kende Arnold van haar interessante debuut Red Road. Ergens is deze film veel traditioneler dan dat debuut, maar tegelijk is het ook een opvallende stap vooruit. Fish Tank staat in een decennialange Britse traditie van sociaal drama. In die zin zou je het bijna een genrefilm kunnen noemen. Maar dan wel een heel erg goede. Een die dat genre ook haast weer ontstijgt.

Heel erg goed is bijvoorbeeld hoe Fish Tank in de huid van Mia gaat zitten. Je ziet de wereld door Mia's ogen en ik groeide in haar personage. De film is vrijwel totaal subjectief en gaat daardoor verder dan waarnemen. Ook heel erg goed is Katie Jarvis die zeldzaam geloofwaardig is met haar complexe karakter dat erg vaak van emotie verschiet. De film lijkt af en toe bijna de focus te verliezen, gaat naar het einde bijna te vaak haar eigen motto, niets is zoals het lijkt, nog eens laten zien maar het blijft net binnen de perken.

Wat de film nog een stapje hoger zet is de nadruk op hele kleine dingen op veel momenten in de film, zoals een bijna onopvallende blik waardoor je begrijpt waarom ze later terugkeert naar de jongen in de trailer, de intimiteit die ze opzoekt in haar dansscenes en hoe kwetsbaar ze daar ineens is, de blikken door het raam, noem maar op.

Verrassend sterke film, 4.0*

Redelijk.

Het eerste uur is veruit het beste, dan lijkt het allemaal nog ergens heen te gaan. Het Britse lagere milieu is boeiend vertoeven, de personages zijn lekker onbeschoft en rudimentair. Jammer genoeg mist de film daarna aan kracht.

Het tweede deel duurt te lang, is een beetje doelloos en serveert nogal voorspelbaar en weinig verheffend drama. Films als deze willen nogal eens té graag zielig overkomen en daar heeft Arnold wel een handje van weg. Jammer, want verder was het best sterk geacteerd, nu boet de film veel in.

Visueel wel erg lelijk, vreselijk beeldformaat en brak camerawerk. Soundtrack is ook niet al te boeiend, al zorgen de dansscenes wel voor wat apartere accenten. Iets betere soundtrack keuze had de film ook wel goed gedaan.

Vond het uiteindelijk wel oké, maar meteen ook weinig opvallend of uitdagend. Filler voor arthouse bioscoopjes, waar mensen naartoe kunnen die weten wat te verwachten. Er had zeker meer ingezeten als het tweede deel wat eerlijker was geweest.

3.0*