Shame (2011)

...de vrouwvriendelijke fruitschaal.

Zwijgzaam lijden

Een film waarbij mijn verwachtingen behoorlijk hoog lagen. Een film met seksverslaving als thema zie je immers niet iedere dag. De film weet de seksverslaving van het personage van Fassbender goed in beeld te brengen en weet goed te illustreren wat het met allemaal met je kan doen. De keerzijde bij deze film vond ik dat hij erg traag was en praktisch geen verklaring gaf voor wat de verslaving veroorzaakte.

Dit mistte ik en begon me gedurende de film wel enigszins tegen te staan. Je kunt als kijker al gauw opmerken dat het verleden van Brandon en Sissy hen voor het leven getekend heeft maar hier wordt niks over losgelaten. Het is goed dat een film open gehouden wordt maar wat meer achtergrond informatie van de personages was welkom geweest. Bepaalde handelingen van Brandon waren soms onduidelijk omdat er niet altijd goed duidelijk gemaakt werd wat de reden van bepaalde gedragingen waren. Ook kent de film veel trage stukken waardoor het soms allemaal een beetje slepend en langdradig werd allemaal. Zo is het prachtig dat het personage van Mulligan zo goed kan zingen maar om hier een volledige scene aan te weiden vond ik enigszins overdreven.

De film blijft echter wel in je hoofd hangen en het open einde geeft ruimte om te speculeren hoe het nu verder gaat met Brandon. Oscar waardig vindt ik de film echter beslist niet. Hiervoor gebeurd er toch net iets te weinig en is het verloop van de film te traag.

3,0*

Shame, deze film ademt.

Om te beginnen, Michael Fassbender zet hier een ongelooflijke, Patrick Bateman-esque rol neer. Ik genoot van elke seconde. Carey Mulligan mag ik ook niet vergeten, super van beiden.

Het verhaal van de film vond ik intrigerend en zeker iets wat ik zelf nog nooit had gezien. Erg stylistisch en kalm, maar tegelijkertijd goed opgebouwd richting een intensief einde. Wel is deze film erg heavy en misschien af en toe iets te dramatisch. Dus als er iets mis zou zijn met deze film, is dat het.

Hoe dan ook is Shame voor mij onvergetelijk geworden. Dankjewel Steve McQueen, ik ben ondersteboven. 4,5*

Zeer stemmige film van McQueen, die ook dit verhaal redelijk minimalistisch aanpakt en veel aan de kijker overlaat. Gedachtes worden gesuggereerd, nauwelijks uitgesproken, en het complexe karakter van Brandon wordt (gelukkig) niet uitgelegd. Mooi beeld van zelfdestructieve verslaafde en zijn naar liefde hunkerende zus.

Veel drama's hebben nog een bepaalde sfeer, maar de stukken die ik heb gezien vond ik sfeerloos. Ik kan de film verder niet beoordelen, heb 20 minuten gezien. Het kwam mij veel te dramatisch over.

Wauw, deze film sfeerloos noemen... Kijk hem maar snel even af zou ik zeggen!

Wel aardig acteerwerk, maar verder een saaie film. Jammer, want rondom dit thema zou je denk ik een veel betere film kunnen maken. Aanzet van de film boeide me, maar het ging naar mijn bescheiden mening nergens heen - mee van hetzelfde. Maar gelukkig zie ik ook veel hoge scores - ik zal deze film nooit nog een keer gaan kijken.

Heftige film met spetterende emotie, mooie drame en met name veel eenzaamheid wat op prachtige wijze in beeld word gerbacht.

Een deprimerende film die een goede sfeer neerzet, maar zo nu en dan wel erg traag is. Zo waren er de nodige scènes die wel erg lang duurde en waarin eigenlijk weinig tot niks gebeurde.

Het acteerwerk van vooral de hoofdpersoon, Michael Fassbender, was uitstekend en hij zette deze rol op een heel geloofwaardige manier neer. Ik kreeg op een gegeven moment wel een beetje medelijden met hem. Dat kwam vooral omdat hij erg hulpeloos leek en zijn leven er maar uitzichtloos uitziet.

Het einde van de film vond ik ietwat tegenvallen. Dat kwam vooral door het feit dat er weinig vragen beantwoord worden en dat je eigenlijk niet weet hoe het verder met hem zal gaan. Daar had ik toch graag wat meer van geweten. Desondanks een mooie, rustige film met de juiste sfeer.

3,5*

Veel mensen stippen hier de traagheid van Shame aan. Ik heb nergens traagheid ervaren, vanaf het zinderende begin tot het akelige einde werd ik door de film gegrepen.

Fassbender heeft niet de natuurlijke charme van een Brad Pitt of Ryan Gosling, maar dit maakt zijn rollen vaak een stuk menselijker. De scene waarin hij baalt nadat hij 'm niet omhoog krijgt had van mij niet lang genoeg kunnen duren, zó intens. Het enige minpuntje vond ik de zelfmoordscene van zus Sissy. Dit was me iets te makkelijk en moralistisch.

Hunger heb ik ook gezien, een sterke, minstens even intense film, maar Shame vond ik als kijkervaring prettiger. Iets meer adempauzes voor de kijker en iets minder poep aan de muren. Of Shame ook een betere film is, durf ik nog niet te zeggen.

Verder lijkt Shame me een film waarbij mannen zich makkelijker kunnen inleven in Brendon's leegte Brendon dan vrouwen. De enige negatieve recensie die ik kon vinden over de film was van vrouwelijke hand (van Filmkrant, toch een medium waarvan ik verwachtte dat het Shame zou waarderen http://filmkrant.nl/_titelindex_S/7649). Benieuwd of hoe andere mannelijke dan wel vrouwelijke MuMe-gebruikers hierover denken.

Het is inderdaad goed geacteerd, hier en daar mooi gefilmd en het komt ''echt'' over, maar als geheel vond ik het weinig verheffend.

Het heeft te lang geduurd, maar eindelijk dan gezien. Het was de moeite zeker waard. Wat hebben ze een sombere film er van gemaakt zeg. Best deprimerend. Alleen al hoe de film eruit ziet. New York oogt kil en afstandelijk, vooral dat Spartaanse appartementje van Brandon. Die wordt ook geweldig gespeeld door Fassbinder.

De seksverslaving van Brandon is meer gevolg dan aanleiding. Ik hou er wel van dat de film eigenlijk helemaal niet uitlegt wat de voorgeschiedenis van Brandon en zijn zus is. Die wordt door Carey Muligan uiteraard ook goed gespeeld. Die vind ik altijd wel goed.

Gelukkig is de film bepaald niet preuts. Het zou anders wel een beetje belachelijk overkomen, met een seksverslaving centraal. Door de toon van de film schoot ik niet eens op de lag als je Brandon zich op zijn werk op het toilet af ziet trekken. Wel vond ik het wat komisch hoe makkelijk hij contact met vrouwen wist te leggen. De vingerscène was wel even gniffelen. Een dikke 3.5*.

Kwalitatief erg sterk. Acteerwerk van het hoogste niveau. Hier kunnen een heleboel Hollywoodsterretjes een puntje aan zuigen...

Heel sterke film over een thematiek waarover weinig over gesproken wordt. Pas de laatste jaren werd deze ziekte au sérieux genomen (samen met o.a. gokverslavingen) en aangekaart in de medische wereld. Tegenwoordig bestaan er specifieke gerichte behandelingen. Het probleem is dat veel mensen enorm beschaamd (zoals de filmtitel het ook zegt) zijn om ervoor uit te komen waardoor het uiteindelijk van kwaad naar erger wordt.

De acteerprestaties in de film vond ik heel sterk en de film steekt gewoon prachtig in elkaar. Dat men in het ongewisse blijft over de echte oorzaken van zowel Brandon's verslaving als de ongezonde relatie met zijn zus Sissy vind ik niet eens zo erg. Het maakt de film des te meer intrigerend.

Wat wél duidelijk is, is dat beide personages (Brandon en Sissy) een sterke nood aan liefde hebben. Brandon vlucht weg in zijn (succesvolle) carrière en sexverslaving. Terwijl zijn zus het anders uit, door suïcidaal te zijn en te hunkeren naar aandacht en liefde van Brandon....

Zeker een aanrader....

Sterke film met een werkelijk fantastische Fassbender. Ik lees meerdere malen dat de film traag is, maar zo heb ik het zeker niet ervaren.

Naar mijn mening wordt het nergens saai, ik vond het meestal boeiend zelfs.

Het onderwerp seksverslaving is natuurlijk een intrigerende en McQueen laat uitstekend zien hoe zwaar die mensen het kunnen hebben.

De toon van de film is dan ook zeer zwaarmoedig, al speelt de jonge zus Sissy daar ook een grote rol in.

De relatie tussen broer en zus is een moeilijke, al wordt nooit precies duidelijk wat daar de aanleiding voor is.

Als de film afgelopen is zit je met een hoop vragen, maar die hoeven naar mijn mening niet allemaal beantwoord te worden.

Wat wel overblijft is het gevoel dat je naar een fenomenale Fassbender hebt zitten kijken en dat de film je nog wel even bij blijft.

Ruim voldoende, prima film.

Orgasmes. En veel. Steve McQueens Shame is een van de meer gewaagde films van het afgelopen jaar. We zijn getuige van hoe Brandons (Michael Fassbender) leven, dat volledig in dienst staat van zijn seksverslaving, verstoord wordt door de komst van zijn zus Sissy (Carey Mulligan).

Obsessief van orgasme tot orgasme

Shame opent met een shot van Fassbender die in bed naar het plafond ligt te staren. Het is niet direct duidelijk wat er in hem omgaat. Is hij depressief? Maakt hij zich zorgen? Of denkt hij wellicht aan niets specifieks…? Hierop volgt al snel een montage van wat er zoal wél in hem omgaat. We zien hoe hij flirt in de trein met een vreemde, een hoertje ontvangt en naakt door huis loopt terwijl hij de belpogingen van zijn zus negeert en het antwoordapparaat laat opnemen. Brandon gaat van orgasme naar orgasme zonder dat hij hier direct genot aan lijkt te beleven. Sterker nog, we zien hem later in het verhaal klaarkomen met een blik van intense pijn, woede en afschuw. Seksuele bevrediging en genot zijn niet wat hij nastreeft en beleeft met zijn seksuele escapades. Weinig mensen zijn vies van seks, maar Brandons gedrag lijkt eerder hyperseksueel, een vorm van een obsessief-compulsieve stoornis (OCD).

UITGEBREIDE REVIEW VAN NDL

indrukwekkend

Lang niet slecht en vooral opvallend goed acteerwerk. De film had spannender gekund en bleef misschien teveel in de 'observatie-modus'. Niet dat dat ten koste ging van de kwaliteit, maar kon allemaal net wat beter.

Een van de slechtste films van de afgelopen tijd. Geen spanning, niks leuks aan, irritante véél te lange scènes waar geen ene reet gebeurt met gigantisch vervelende muziek. De zogenaamde expliciete sex is erg ver te zoeken, of je moet gek op tieten zijn want die zijn wel te zien.

De gemiddelde Nederlandse film heeft meer sex en meer expliciete sex dan deze film. Daarnaast is het een oersaai wanproduct. Niet kijken, doodzonde van je tijd.

Ik vond het een van de indrukwekkendste en ook beste films van 2012

Somber, stemmig en kil drama over een man met een seksverslaving. Film vol tristesse door z'n visuele benadering, beheerste tempo en serene score. McQueen kruipt achter de façade van een succesvol zakenman, waar niets anders telt dan de eerstvolgende vluchtige bevrediging. Het levert, zeker in eerste instantie, een fair portret op.

Geen overdreven poespas, maar een droge opsomming van het leven van een dergelijke junk. Een treurig bestaan, maar hij komt er mee weg en op zich dus nog niet problematisch. Hoe McQueen dat na verloop van tijd voor elkaar krijgt, is wat mij betreft het beste segment van de film. Zodra Marianne in beeld verschijnt, hangt er iets in de lucht.

Spijtig genoeg is er nog zoiets, maar dan in minder positieve zin. Probleem van een film als deze is toch de bijna onvermijdelijke factor van de hoofdpersoon die op ramkoers ligt en kopje onder moet. Daar heeft het scenario een te gefabriceerde en doorzichtige oplossing voor, dat bovendien nog vrij snel en gemakkelijk wordt prijsgegeven.

New York, New York had best wat korter gekund, maar het gesprekje daarna is lichtelijk funest. En dat knaagt aan de rest van de film, zeker wanneer Brandon definitief over het randje tuimelt. Mooi in beeld gebracht, zoals eigenlijk alles, de pijn spat van het gezicht van de voortreffelijke Fassbender, maar wat rest heeft tegen die tijd aan impact verloren.

Redelijk misantrope film over lege levens van een broer en zus die overduidelijk uit een gebroken gezin komen en zo allebei hun stoornis hebben. Fassbender is inderdaad een goed acteur die duidelijk de zinloosheid van seks laat zien als het een verslaving is en nergens anders over gaat. Maar er zitten ook wat saaie gedeeltes in de film die een stuk korter hadden gekund. Het einde is redelijk voorspelbaar en cliché.

Goed geacteerde maar supersaaie film. Met een normaal tempo had de film 30 minuten korter geduurd. Er naar mijn gevoel zit bijna geen verhaal in de film. Het is gewwon een paar dagen uit het leven van een sex verslaafde vent en zijn onzekere zus. Nee geen film voor mij. 2 sterren.

Sommige stukken waren echt heel saai. Te saai.

Een tegenvaller. Na 5 jaar Moviemeter te hebben bezocht zonder me te registreren, heeft deze film me overgehaald in ieder geval dat te doen om dit te zeggen.

Af en toe heeft Shame best iets. Maar de grote afknapper is toch echt het totale gebrek aan een verhaallijn. En dat is toch wel iets fundamenteels dat een film dient te hebben. De afzonderlijke scenes en gebeurtenissen hebben veel te weinig met elkaar te maken. Waardoor het lastig blijft de aandacht vast te houden.

Het is een week uit het leven van een seksverslaafde jup uit New York die daarin zijn naar liefd snakkende zusje op bezoek krijgt. En dat bost ietsje wat tot een dramatisch einde leidt, waarna verder hij toch weer gewoon vrolijk verder leeft zoals aan het begin van de film. Kortom...

Er is geen sprake van een totaal gebrek aan verhaallijn. Sterker nog, het verhaaltje dat het heeft, doet het bijna de das om.

Heb je enkele voorbeelden? Want volgens mij staat het grotendeels in het teken van een tonen van een man met een seksverslaving en (de relatie met) zijn zus. De samenhang lijkt me wel duidelijk.

Daar zijn de meningen sowieso over verdeeld, maar los daarvan, waarom zou een portret van een seksverslaafde een duidelijk en rond verhaaltje moeten hebben?

Waarom moet een film perse een verhaallijn hebben? Een sfeerschepping of een fragmentarische collage kan toch minstens zo boeiend zijn.

Met een onderwerp als dit zeker, ja.

Een fragmentarische collage kan boeiend zijn, maar dan alleen als het getoonde zo ongewoon en intrigerend is dat je wilt blijven kijken.

In dit geval vind ik dat olandezul gelijk heeft.

Want iemand die naar zijn werk gaat en **** vind ik niet schokkend of bijzonder genoeg om een fragmentarische film van te maken.

De kijker wil ontwikkeling zien, bijvoorbeeld hoe hij zijn verslaving aanpakt

of

Laten zien dat de verslaving hem iets oplevert oid.

Dit is gewoon te weinig filmwaardig ondanks dat het mooie beelden oplevert.

Overigens vind ik het wel goed dat dit dilemma wordt aangesneden maar 100 minuten lang hieraan weiden is wat veel.