Shame (2011)

Ijzersterke film van Steve Mcqueen. Op een straffe visuele manier brengt hij in eerste instantie het routineuze leven van Fassbender's personage weer (zie die cirkelvormig opgebouwde openingssequentie) . Hoe hij op heeel subtiele manier bepaalde emoties in beeld brengt bewijst nog maar eens wat voor een straffe regisseur Mcqueen is.

Er zit zoveel in deze film en bij momenten weet hij die verslaving en bijhorende dwang sterk weer te geven.

Beklemmend.

Het sterke aan Shame is de intensiteit. Verhaal zit er niet in, maar wel gevoel, vertaald naar (seksuele) frustratie, wanhoop en lust.
De sterkste scènes zijn dan ook degene waar Brandon naar een vrouw staart. Uit zijn blik straalt geen greintje empathie, alles gaat om lust. Het is zielig en zelfs pervers, maar wel erg interessant om te zien.
Af en toe zit er een minder stuk in, waaronder het einde. Het gedoe met de zus voelt er soms wat bijgetrokken bij, en dan vooral die zelfmoordpoging.
Het eindshot in de trein is dan wel weer fenomenaal.

Shame wordt volledig gedragen door Michael Fassbender. Hoewel ik hem een interessant acteur vind, heb ik nog maar weinig van hem gezien. Hier zet hij een erg sterke prestatie neer. Non-verbaal is hij zelfs nog beter dan met dialoog. Zijn lichaamstaal en mimiek zijn zo krachtig. Hij straalt lust en wanhoop tegelijkertijd uit, tot in de perfectie.
Ook Carey Mulligan is goed op dreef. Ze komt gedurfd voor de dag en zet vrij overtuigend een moeilijk personage neer.

Waar Fassbender een acteur is om te volgen, is Steve McQueen een regisseur om te volgen. Met Shame levert hij een sterk staaltje film af. De meeste scènes zijn heel mooi geregisseerd - kleurgebruik, camerastandpunten en muziek vormen een intens geheel.
Een klein minpuntje is dat er uitsluitend mooie vrouwen de revue passeren. Hoewel de passage in de homobar even slikken is, had de seksverslaving al eerder confronterender geweest kunnen zijn (door bijvoorbeeld een dikke, oude prostituee te laten afkomen ipv een knap, jong ding).
Maar goed, dat is het enige minpuntje - en het is slechts een detail - in een film waarvan de speelduur zo om is.

Aanrader.
3,5

Sterke acteerprestaties, boeiende film. Maar niet het schokkende verhaal dat ik er van verwacht had. Kijkt desalniettemin lekker weg.

Aparte en moeilijke film.
Op het eind van de film had ik toch wel vraagtekens bij sommige dingen.
Laat ik vooropstellen dat het een moeilijk gerne is seksverslaving.
De rol die Michael Fassbender speelt is heel knap en goed uitgevoerd, want
hij geeft zich letterlijk bloot.
Sommige delen van de film waren zo langdradig(Ik begrijp dat het bij
de film hoorde) maar ik irriteerde me er af en toe aan. Zoals de muziekscene
van Sissy, naar een minuut had ik dat wel gezien.
Er zaten ook sterke scene's bij zoals het PC-verhaal. Een apart iets van de film
is dat hij op een gegeven moment ook een homobar naar binnen gaat, zo ver heen
was de verslaving dus al.
Al met al een moeilijke film...

Deze film gekeken omdat ik grote fan ben van Michael Fassbender . Ik vond hem gewoon schitteren in die andere film Fishtank ( 2009 ) , een ander sociaal drama en wil sindsdien alles bekijken wat de man op het witte doek brengt .

Wat de acteerprestaties in shame betreft , ongetwijfeld Fassbender Grand Cru .

Het verhaal op zich en de settings vond ik OK , genoeg om de film uit te kijken maar ...

De moeilijke relatie met zijn zus hadden ze beter weggelaten , ik vond de ongemakkelijke situatie met het zwarte meisje met wie hij een normale relatie probeert aan te knopen oneindig veel boeiender om naar te kijken .

Voor een drama heb ik een aantal keer goed kunnen lachen. Goeie film.

Hij heeft een goede baan en zal goed betaald krijgen. Dan is het aannemelijk dat het er allemaal wat beter uit ziet.

Ik had meer van deze film verwacht...

Vond het onderwerp 'sexverslaving" wel boeiend..en het werd opzich ook goed neergezet..

Maar ik miste wel wat uitleg en wat meer persoonlijkheid...

Je moet als kijker best veel "erbij bedenken" van hoe wat en waarom

Er had soms gewoon wat meer verdieping in gemoeten..

Sommige stukken waren ook wat langdradig en daarom wat slaapverwekkend

Verder goed geacteerd

Zeer sterke deprimerende film.

Fassbender is gewoon ijzersterk en het verhaal is zeer meeslepend.

De zinloosheid van het bestaan word goed weergegeven.

Sterke film van McQueen. De film laat zien dat elke verslaving, welke dan ook, je leven weg vreet. Waar die verslaving vandaan komt is natuurlijk maar de vraag. Daarin blijft de film erg vaag, maar dat heb ik niet als irritant bevonden. Ook de verhouding met zijn zus blijft vaag en laat te raden over, terwijl je eigenlijk toch wel weet wat er precies is gebeurt tussen die twee. Sterke rollen van Fassbender en Mulligan. Ik heb er in ieder geval gefascineerd naar zitten kijken en voordat ik wist was de film voorbij. Niet voor iedereen weggelegd, maar voor mij deed hij het werk was hij moest doen. (de film dan, hè??) 4 *

Subliem.

Wat een zeer beklemmende, kille, eenzame, maar o zo mooie film.
Fassbender zet hier voor mijn gevoel een onovertreffelijke acteerprestatie neer.
De film begint voor mij zeer gespannen. De kille Fassbender die eigenlijk met zoveel haat opgekropt zit, dat het op sommige momenten eigenlijk beangstigend is. Ik had soms sterk het gevoel dat hij een van de vele dames iets aan zou doen, gelukkig bleef dit buiten beeld.

De relatie tussen Fassbender en zijn zus spreekt eigenlijk boekdelen.
Sissy doet er eigenlijk op een anonieme manier alles aan om de relatie te versterken, ook al faalt dit keer op keer. Pas op het einde van de film wanneer Sissy een zelfmoordpoging pleegt dringt het tot Fassbender door dat hij verkeerd bezig was.
Toch mooi om die inhoudelijke liefde voor elkaar dan terug te zien.

Eigenlijk laat McQueen in een aantal kleine scenes de hele film al zien, wat ik zo opmerkelijk en fascinerend vond. Elke emotie wordt in een bepaalde scene schitterend weergegeven. Denk aan de homo scene, waarin je ziet hoe groot de verslaving eigenlijk is. De scene met zijn lieve collega waarin Fassbender ontdekt dat hij toch verliefd kan worden. En zo zijn er nog wel meer scenes die heel veel emoties met zich mee brengen.
De klassieke muziek die gedurende de hele film eigenlijk op de achtergrond blijft meespelen vind ik ook een prachtige toevoeging aan deze film.

Het is een film die veel indruk maakt, maar ook op regiegebied en cinematografie en alles daarom heen schitterend is uitgewerkt! Echt een topper van deze tijd.

'k vond hem niet mis, maar 'k had er toch nog iets meer van verwacht. 'k dacht eigenlijk dat we ook nog een therapie of zo gingen zien, maar dat zat er niet meer in.
De cast deed het wel prima en eigenlijk kon het verhaal me ook wel boeien. Alleen het einde kwam voor mij te vroeg.
Toch blij dat 'k hem eens heb gezien.

Shame is een rauwe en donker drama, waarin de titel wat mij betreft niet wordt waargemaakt.
Ik merkte geen enkele schaamte op bij de hoofdpersoon, alleen op enkele momenten.
Misschien verwachtte ik wel te veel van Shame, maar in elk geval wist de film me nauwelijks te raken.

Wel zie je langzaamaan dat Brandon zich begint distantiëren van zijn dierlijke lusten.
De omslag komt helaas pas op het einde, en dat gebeurt op een nogal hardleerse manier. Persoonlijk had ik gehoopt dat een leuke vrouw hem op het goede spoor zou brengen.

De acteerprestaties zijn werkelijk goed, met het toppunt in de bar net voor hij de les wordt gelezen. Verder was de sfeer beklemmend genoeg.

Mijn eindoordeel is toch, dat deze film goed genoeg is om te bekijken, maar met de aantekening dat het verhaal je wel moet interesseren, anders zal de aandacht vrij snel wegzakken.

Iets te koel en afstandelijk waardoor het eerste uur af en toe een beetje lijkt te saaien en de destructieve gevolgen van Fassbender's sexverslaving niet helemaal helder worden.

Laatste half uur treft wat dat betreft wel doel en geeft wel overtuigend de urban hell weer met liefdeloze sex, wanhoop en eenzaamheid in overvloed.

Mooi qua stylering, geweldige geluidsband en soundtrack en flinke tour-de-force van Michael Fassbender, jammer van de wat minder sterke eerste helft.

Onderhoudende arthouse-achtige film over de uitzichtsloze seksverslaving van Brandon. Er zit weinig tot geen vaart in het verhaal, maar daar draait het hier ook niet om.

Ik had deze film al een tijdje op het oog om te kijken, maar ik bleef het uitstellen. Ergens was ik onbewust misschien bang dat die erg zou tegenvallen of zo. Gisteravond heb ik me er toch maar aan gewaagd en ik moet zeggen dat het een aardige en vooral interessante film is, maar ook niet meer dan dat.

Ik vond het met die seksverslaving aanvankelijk nogal meevallen. Hij maakt zich schuldig aan porno kijken en zichzelf aftrekken, maar op dat punt is hij vast niet uniek. Wel levert Fassbinder van begin tot einde een erg sterke acteerprestatie af. Vooral de scènes, waarbij de wanhoop haast van zijn gezicht afstraalt, worden erg goed gespeeld door hem. Daarnaast wordt alles op een uitermate fijne wijze in beeld gebracht. Dat regisseur Steve McQueen weet hoe je een camera moet hanteren staat buiten kijf . Mede daardoor maakt het me ook wel een klein beetje nieuwsgierig naar zijn debuutfilm.

Toch ben ik niet totaal onder de indruk van Shame. Ondanks de goede punten blijft het wel erg afstandelijk en werd ik er uiteindelijk niet in meegezogen, ook al zagen de zelfmoordpoging van zijn zusje en de scène in de homobar, er dan wel weer erg goed uit. Shame is ook zeker geen slechte film, maar op de één of andere manier komt de seksverslaving van de hoofdrolspeler nooit helemaal goed uit de verf. Het is bij wijze van spreken alsof alle middelen daarvoor aanwezig zijn, maar er net niet voldoende lijm wordt gebruikt om ze aan elkaar vast te maken, waardoor het niet goed vast blijft zitten.

3,0*

Eerlijk gezegd had ik niet echt veel zin om de film te gaan kijken, maar heb me er toch maar aan gewaagd. Ik had een film verwacht die weer TE emotioneel is en teveel op je gevoelens ging spelen waardoor we allemaal medelijden krijgen met Fassbender, en dat was het ook helaas. Weer een typische film die gemaakt is voor een oscar of dergelijke prijs te winnen, en dat zie je goed. Alles zit wel aardig in elkaar, de dialogen sluiten perfect op elkaar aan en alles is erg mooi weergegeven zonder slordige geraffelde momenten en daarbij doel ik op de scene met Carey Mulligan die een heel nummer gaat zingen, waardoor we de hele tijd naar een close-up van haar hoofd kijken, erg mooi was dat wel. En ja, Mulligan deed het echt heel erg goed, was nooit zo van haar onder de indruk, maar ze pakt me toch wel. Fassbender was ook heel goed op dreef, maar doet me toch minder.

Je zit goed in het verhaal, het raakt je toch wel een beetje (meer naar het einde toe).

3*

Dit is veel te apart en afwijkend om een Oscar te winnen. Juist een ontzettende auteursfilm en geen studiofilm.

Pardon? Lange uitgerekte shots, nauwelijks dialoog, extreem expliciete seksscènes... en dat dan een typische Oscarfilm noemen? Titanic en Avatar: dát zijn typische Oscarfilms die vooral op je gevoelens inspelen. Toch krijgen die van jou de volle aantal punten en prijken ze bovenaan je top-10.

Kom op: wat is hier volgens jou écht mis mee dat het je tegenviel?

Zeg toch niet dat het een typische oscarfilm is? Ik denk alleen die die best een oscar nominatie of prijs zou kunnen verdienen, omdat de film goed in elkaar steekt, dankzij acteerwerk, camerawerk en noem het maar op. Misschien heb ik het dan iets minder goed verwoord. Dat kan.

Titanic en Avatar zijn helemaal geen oscarfilms, het zijn blockbusters waar van verwacht word dat die vollen zalen zal trekken. Betekent nog niet dat de film goed is.

Titanic en Avatar krijgen zeker een hoge beoordeling van mij, maar wat heeft dat met deze film te maken?

De film overtuigde mij niet enorm. Je zag iemand met een verslaving wat uiteindelijk alleen maar erger word. Tussendoor zag je zijn relatie met zijn zus dat vond ik gewoon niet heel boeiend. Heb me daarom ook niet 100% vermaakt bij deze film. Als een film goed in elkaar steekt wil nog niet zeggen dat ik gelijk een hoge beoordeling geef. Tenminste dat doe ik niet. Ik wil ook gewoon ontroert worden of vermaakt worden door de film. Ik zal de film daarom niet snel of niet nog eens kijken. Ik vind 3* nog best een redelijke beoordeling in mijn ogen.

Titanic en Avatar zijn wel degelijk Oscarfilms, in de zin dat het dat soort films zijn waar de Academy van smult. Meer dan van een film als Shame, die dan ook geen enkele Oscar naar binnen heeft gehaald. Titanic won er daarentegen elf en Avatar drie.

Ik haalde ze erbij omdat je zei dat Shame helaas TE emotioneel was en teveel op je gevoelens ging spelen. Dan vraag ik me af waar je Titanic dan op beoordeeld, aangezien dat toch wel het schoolvoorbeeld van sentimentele cinema is.

Het kan zijn dat de film je niet genoeg overtuigt, natuurlijk. Alleen als Shame té emotioneel zou zijn en teveel op de gevoelens inspeelt en dit aan de film afdoet, dan snapte ik je positieve beoordeling voor een film als Titanic niet.

Je wilt ontroert raken bij een film. Lukte dat bij Shame nu wel of niet? Want daar ben ik nu niet uit aangezien je wel zegt dat de film emotioneel was.

Titanic is idd emotioneel, daar heb je gelijk in. Ik heb dat gevoel heel anders, omdat ik Titanic een hele mooie film vind met uiteindelijk iets wat echt gebeurd is en een mooi verhaal eromheen. Te emotioneel is eigenlijk nooit verkeerd, al heb ik de indruk naar het kijken van deze film dat er wel elke keer een emotionele keerpunt kan komen waardoor we opeens in tranen uitbarsten of medelijden krijgen. Net zoals bijv. het einde, wanneer Mulligan haar polsen doorsnijd. Je wist gewoon dat ze op den duur iets stoms ging doen.

Titanic heeft wel meer dan alleen het emotionele vlak hoor. Maar, daar ga ik het nu niet over hebben.

Lukte bij Shame niet, omdat ik niet lekker in de film zat. Het onderwerp was zwaar, maar aan de andere kant zat je naar een vrij luchtige film te kijken waarbij eigenlijk niet heel veel gebeurd. En het kon me ook niet heel veel schelen hoe het nou verder zou gaan, want het zou wel weer eindigen zoals het eerst begonnen was. Een einde met een dubbele bedoeling.

Ok, duidelijk

was niet mijn film, lichtelijk saai.

Het naakte vrouwelijk schoon maakte een boel goed, maar voor de rest weinig boeiends..

Keek wel makkelijk weg

Wat een vreselijk depressieve en saaie film zeg. Was totaal niet type film voor mij.

Ondanks al het vrouwelijk schoon en de vele erotische scènes is dit een oersaaie film.

Wellicht een van de slechtste die ik ooit met Fassbender heb gezien.

Was helemaal niet m'n ding, 1 ster voor de enkele mooie scènes.

Maar verder snel vergeten...

Oersaaie film? Nou voor mij niet, ik heb me geen seconde verveeld, ondanks dat er niet heel veel gebeurd. Alleen als Sissy New York New York, gaat zingen dacht ik moet dat nou. Het blijkt dat de regiseur de tekst in een andere context wilde plaatsen, omdat itt de bekende blije Sinatra uitvoering het eigenlijk over eenzaamheid gaat en de onbereikbaarheid van de Amerikaanse droom. Hier is haar broer onbereikbaar waartegen ze zingt, want praten dat lukt niet.

De man zet een fenomenale rol neer.

De film heeft me van begin tot eind geboeid.

Het duurde lang voordat ik doorhad dat de titel slaat op seks/porno-verslaving, ik dacht eerder aan incest met zijn zus, of een gezamenlijk incest verleden. Misschien is dat ook wel zo, , Sissy zegt ergens;that we aren't bad people, we've just come from a bad place, verder zegt de film er weinig over, alleen heel subtiel. Daarom doet die zus dan waarschijnlijk (weer) een zelfmoord poging......? Ergens vind ik het wat makkelijk om de film zo te eindigen. Wat ook wel raar is, is dat hij eerst alle porno de deur uit doet, voor de date en dus niet als reactie op de mislukte zelfmoordpoging van zijn zus.

Porno verslaving is een zeer relevant onderwerp in deze tijd, waar iedereen direct toegang heeft tot een giga-hoeveelheid porno via internet. Het is een dappere poging om hier een film over te maken, want dit is geen gangbaar filmonderwerp. Een geslaagde film qua vorm en acteurs, maar het onderwerp wordt niet echt uitgediept.

Veel mensen vinden dit een nogal misantropische film. Toch zit er ook veel warmte in, wat ik heel knap vind om die combinatie te creëren. In de date-scene met zijn donkere collega, voel je de warmte en de passie, zoals je slechts zelden ziet in bv al die rom-com rommel. Als er echt gevoel aan te past komt dan haakt hij af. Toch wel een beetje raar, want die dame wilde toch eigenlijk vooral seks, want ze benadert hem nadat zijn harde schijf op zijn werk wordt ontdekt vol met alle mogelijke porno....?

Verhoogd naar 4*. Gewoon een film die ik niet kan vergeten.

FF een tussendoortje: de Heren Koot&Bie met vrouw waren hun tijd ver vooruit en boden schaamteloos een oplossing!

Even parkeren om te masturbreren. Zou de groenteboer nog open zijn?