Ruang Rak Noi Nid Mahasan (2003)

Aardige filmpje, maar echt bijzonder vond ik het nu ook weer niet. Het trage tempo werkt hypnotiserend, eigenlijk zou ik geen echt minpunt kunnen noemen, maar zou ook weinig kunnen noemen om dolenthousiast over te doen. Of misschien over de ingetogen humor en het sfeertje een beetje dan. 3,5 bovengemiddeld.

Fijne kennismaking met Ratanaruang. Ik had Asano niet in een dergelijke rol verwacht. Hij speelt toch vaak coole of laid-back rollen, terwijl hij hier zo ontzettend typisch Japans verlegen overkomt, geen raad wetend met hoe zich een houding aan te meten. Het komt heel erg overtuigend over. Grappig dat zijn personage dan weer geen sushi lust.

De cinematografie is bij tijd en wijle mooi, met als hoogtepunt de scène met de dwarrelende papieren, maar ik ben toch mooiere beelden van Doyle gewend. Grootste kracht van de film ligt in de subtiele soundtrack. Erg mooi kabbelend, wat eigenlijk ook voor het verhaal geldt. Fraai hoe bepaalde dingen duidelijk worden zonder woorden, bijvoorbeeld door het tonen van een rug.

Humor heb ik overigens niet echt in de film kunnen ontdekken, maar dat heb ik ook niet gemist. Wel aardig was de Ichi the Killer poster en het rolletje van Miike, die ik overigens niet herkende.

Uiteindelijk zweeft de film een beetje tussen 3,5* en 4*, waarbij de film toch het voordeel van de twijfel krijgt. Met name vanwege het tonen van een mooie ontmoeting die op een bepaalde manier hoop geeft.

Mooie film en een stuk beter dan Invisible Waves, de enige andere film, die ik tot nu toe van Pen-Ek Ratanaruang zag.

Het begint wat moeizaam, maar wordt daarna steeds beter en beter. Tadanobu Asano vind ik nooit sterk, maar hier is hij toch wel erg goed. Hetzelfde kan gezegd worden van zijn tegenspeelster en ik moet zeggen dat ik het een leuk duo vind.

De cinematografie is erg goed en vooral de dromerige scene, waarbij het afval door de lucht vliegt, vond ik echt geweldig om te zien. Hier en daar zit er wat leuke, subtiele humor door verweven. Het zorgt voor een fijn sfeertje, waarbij de mooie soundtrack ook zeker zijn steentje bijdraagt aan het geheel.

Prima film dus en soms kan dat trage tempo best lekker zijn, zo wordt hier maar weer eens bewezen.

4,0*

De film lijkt pretenties te hebben, die niet helemaal worden waargemaakt. Een beetje knullige uitwerking soms zelfs. Gelukkig keek het wel lekker weg, de beelden en muziek brengen een prettige sfeer. Maar heel bijzonder wordt het nooit.

Niet helemaal mijn ding.

Erg sloom en visueel toch weinig moois te zien. Die combinatie is voor mij hier dodelijk. Door enkele aardige scènes, mede door sterk acteerwerk, blijft het zeker onderhoudend. Alles wordt niet pan klaar neergezet en dat is fijn, maar uiteindelijk boeit het allemaal dan weer net te weinig.

Had meer gehoopt van mijn eerste kennismaking met Pen-Ek. Ik heb ook nog Invisible Waves liggen, dus wellicht dat die beter bevalt.

2,5*

Hoewel ik de meeste films niet al te vers in mijn geheugen heb, denk ik wel dat ik dit de fijnste Pen-Ek Ratanaruang. Ik snap niet dat iemand het hier over pretenties heeft want het lekkere was dat dit nu juist een zekere pretentieloosheid had. Vaak bijzonder fraai geschoten en met mooi gedoseerde quirky humor en surrealisme. Mooi in evenwicht deze film die ik ver nadat dit een beetje een hype was op de site eindelijk eens zie.

Eigenlijk is het toch een contradictie dat zo een depressieve films toch zo mooi kunnen zijn. Deze eerste Thaise film die ik zag is meteen ook een binnenkomer. Dromerige en hemelsmooie cinematografie vermengd met een eveneens dromerige score zorgen samen met het langzaam ontwikkelende verhaal voor een erg rustige, hypnotiserende maar grijpende ervaring en dat langzaam aan maar zeker doet. De film is traag, maar net zoals de motoriek van een depressief persoon traag is, ademt deze film dat ook uit en zet het de traagheid om in pracht. Ondanks dat de film zich in Thailand afspeelt, is het eigenlijk met momenten herkenbaarder dan vele films van westerse bodem, zeker qua interacties. De vreemde talen dooreen, het heel erg messy gebeuren die de chaos in de hoofden verbeeldt, en de "nothing happens but the vibes"-gevoel vaak bij het roken dragen daar toe aan bij, en op dat vlak is het ook herkenbaarder. De setting draagt ook bij aan het rustige bijna hypnotische gebeuren. Eigenlijk is de film een soort van dissociatieve ervaring: "Death is relaxing", waarbij het doodzijn hier voor dissociatie staat. De titel: "Last Life in the Universe" staat dan voor eenzaamheid. Liever bij vijanden rondhangen dan helemaal alleen zijn, is dan wat bedoeld wordt met de metafoor en het submissieve gedrag verklaart. Op het einde wanneer hij wordt opgepakt, zie ik dan als opnieuw de dood die terugkeert waarbij de dissociatie optreedt, waarbij de reunie dan toch plaatsvindt.