Ruang Rak Noi Nid Mahasan (2003)

http://www.play.com/DVD/DVD/CART/3-/479386/-/Product.html?cur=258

Momenteel 12 euro bij play. Dan heb je de Artificial eye uitgave.

12 Euro is niet duur inderdaad. Jammer dat ik of iemand in mijn omgeving geen creditcard heeft. Maar toch bedankt voor de tip

Mooi filmpje, maar erg traag. Gebeurd dan ook vrijwel niets en het 'True Romance' einde alle killers komen tesamen komt een beetje uit de lucht vallen.

Kom dan ook niet verder dan een krappe 3*

Inmiddels heb ik hem aangeschaft en ik heb er nog geen seconde spijt van gehad!

Wat een relaxt sfeertje hangt er toch rondom deze film. Het kleurengebruik in deze film is opvallend. Van geordende kleurtjes als wit en blauw naar bloemetjesgordijntjes bestaande uit flitsende kleuren.

Verder ook veel tegenstellingen tussen de personages zodat er veel miscommunicaties ontstaan die vaak erg komisch zijn. Met als hoogtepunt het moment dat Asano een spervuur aan vragen krijgt voorgeschoteld. Beiden acteerden erg goed! Asano wat ingetogen en Noi lekker ondeugend.

Verder onderhoudt deze film zich echt fantastisch! Het shot met een pikante schone Thaïse en een statische Asano op de vloer naast elkaar mag er wezen. Verder hadden de vele rondvliegende voorwerpen een magische en betoverende uitwerking op mij. Maar ook de onderwaterscène, de zon die kaatst op het water en de vele op het eerste oog wat irrelevant aandoende scènes zijn prachtig en zorgen ervoor dat deze film als het ware ook echt leeft. Bv. Als de 2 hoofdrolspelers langs het strand rijden, zie je 1 kopje in het water van een zwemmer of als het zwembad in beeld komt zwemt er gauw iemand weg erg mooi en gedetailleerd gefilmd.

De film komt ook absoluut niet traag over en is naast dromerig zelfs een beetje een actiefilm. Het einde is wat vaag, maar ik ga ervan uit dat Asano in de gevangenis droomt over Noi .

Het einde vertoonde wel veel vergelijkenissen met dat van True Romance en LS&TSB. waarom wilden die 3 mannen Asano eigenlijk vermoorden?, dat is mij niet helemaal duidelijk. Ik denk dat ze polshoogte kwamen nemen of de broer van Asano al vermoord was .

Een 2de kijkbeurt levert misschien zelfs de hoogste ranking op maar vooralsnog hou ik het op een dikke 4,5*

Poëzie in beeld en geluid, deze film.

Last Life in the Universe heeft een bijna hypnotiserende werking, eentje waar ik mij als kijker maar al te graag in mee laat gaan. Sluimerend registrerende camera en heerlijke sfeermuziek. Asano speelt zijn rol geweldig als statische, smetvrezende Japanner en steekt daarmee in schril contrast met de uitbundige Noi.

De verschillende talen door elkaar heen hebben een ongekend vervreemdende werking maar zorgt tegelijk voor een haast voelbare connectie tussen de twee hoofdpersonen.

Een prachtig stukje werk met een vrij unieke uitstraling. 4,5*

Prachtige film!

Asano levert weer eens een geweldige prestatie en ook de andere acteurs en actrices spelen erg goed. De film wist me op sommige momenten (op emotioneel gebied) echt te raken en ik zat soms ook met een brede glimlach te kijken. Qua cinematografie en geluid zit het ook allemaal goed en zoals al meerdere keren is gezegd heeft de film een mooie, dromerige sfeer. Zit nog erg te twijfelen wat voor score deze film moet hebben, ik twijfel tussen een 5 en een 4.5*. Voorlopig dan maar 5*, deze ga ik snel eens herzien.

5*

Mooie cinematografie en muziek en ook een aantal mooie scenes. Toch kan ik blijkbaar vrij slecht tegen die traagheid. Ik vind traagheid prachtig in een film als "Vozvrashcheniye", in een scene bijvoorbeeld waar de 2 zoontjes zwijgend over het water roeien met hun overleden vader. Traagheid op zulke momenten voegt echt wat toe. Maar de manier waarop het hier gebruikt wordt staat me enorm tegen. Shots die maar blijven duren en mijn inziens NIKS toevoegen .. Jammer. Niet op elk moment was het slecht trouwens, zaten ook paar prachtige shots in waar het WEL goed tot z'n recht kwam, maar in het algemeen stoorde ik me er enorm aan.

2.5 *

Gister weer herkeken. De film blijft me in hogere sferen brengen. De scene op de brug met het gedicht van de lizard en de opruimscene blijven mn favoriete scenes en deze zorgen er ook voor dat de film al een tijdje op nummer 1 in mn top 10 staat. Het camerawerk van Doyle is betoverend. Ik zag dat hij niet zal bijdragen in Pen-Ek's nieuwe film. Tegenvaller, want samen zijn Doyle en Pen-Ek onverwoestbaar. Vooral als Asano de hoofdrol toegedeeld krijgt

Hmm, niet helemaal waar wat ik zeg. Want Invisible Waves viel me toch zwaar tegen. Maar binnenkort ga ik m herzien.

Leuke film! Typisch zo'n film waar zo'n heerlijke, luchtige (al zijn de aangesneden thema's toch best zwaar) sfeer hangt. Leuk om naar te kijken, ook laat dat taalverschil. Boonyasak en Asano doen het leuk. Film wordt vooral gemaakt door de cinematografie van Doyle, die er in deze film niet voor zorgt dat er enkele scenes uitspringen, maar gewoon dat elk shot in de film mooi en verzorgd is.

Lekker dromerig allemaal. Minpuntje is dat de verzorgdheid van Asano wat overdreven is, net als zijn neiging tot zelfmoord, maar gewoon heel prettig om naar te kijken. 4*

Jaaa Christopher Doyle is verantwoordelijk voor de cinematografie, die dan ook weer eens helemaal briljant is!

Fantastische film waar je overigens wel van moet houden

Alles klopt aan deze film, het acteren, de beelden, de muziek...je bevindt je een kleine twee uur in een roes!

Mijn filmblog

Observerend traag, datgene wat bij dit soort films érg goed werkt.

Heerlijk dromerige sfeer, knappe shots en een oerdegelijke soundtrack.

4 *

Erg mooie film!

Allereerst valt natuurlijk het mengen van talen op. Ik moet zeggen, dat Thais vindt ik persoonlijk niet om aan te horen, veel te scherp, maar zet er zo'n film tegenover en het is je vergeven.

Visueel zit de film knap in elkaar. Het richt zich duidelijk niet per definitie op het visuele, maar toch ziet het er erg verzorgd en in een aantal gevallen, erg mooi uit.

Hetzelfde geldt eigenlijk voor de soundtrack. Zonder nadrukkelijk aanwezig te zijn, functioneert het toch en is het toch wel erg mooi

De sfeer in de film is erg rustig en vooral droog. Dat droge zorgt vooral in het begin en het eindstuk, voor best wat humor. Toch heb ik dit eerder ervaren als een rustig drama met weirde/droge momenten. De dwangneuroses van Kenji en de botsingen (niet conflicterend) die dat met haar veroorzaakten, waren op zich al erg humoristisch, om maar te zwijgen over zijn zelfmoordneigingen.

Deze review komt me veel te gestructeerd over. Dat zal vast heel prettig lezen, maar ik vind het te gemaakt en te bedacht. Maargoed, weer eens wat anders.

4*

Ik heb mixed feeling over Ratanaruang. Ik vond zijn recente werkje Ploy prachtig, een jetlag-ridden sluimerdroom. Invisible waves irriteerde me, en deze film is meer van datzefde. Ratanaruang schiet zijn films traag en zorgt er wederom voor dat de protagonist een lummel is die maar een beetje onhandig door het beeld jakkert en wacht tot het leven hem uitnodigt. Het is een soort komedie, maar je hoeft niet te lachen, en de drama houdt je niet bij de les. Ratanaruang is een soort Thaise Takeshi Kitano, of Wes Anderson, ook regisseurs die bewust een lamlendigheid opzoeken die voor mij niet werkt. Films die op papier veel leuker lijken dan dat ze in werkelijkheid zijn. Na ja, smaken verschillen.

Goede film met een fijn sfeertje. Goede mix tussen genres, veel mooie shots, prima acteerwerk en goede muziek. Benieuwd naar meer van Ratanaruang, 4,0*. Mooie poster ook trouwens

Ik vroeg mezelf af wat de letterlijke vertaling van de titel was, aangezien Noi en Nid erin staan (2 personages), dus heb het even gevraagd aan een Thais meisje.

เรื่องรัก น้อยนิด มหาศาล => Ruang rak noi nid mahasan

Ruang = verhaal

rak = liefde

noi + nid = weinig + klein beetje

mahasan = heel veel of heel groot

Zou dus letterlijk iets betekenen als: 'Grote liefdesverhaal van Noi en Nid'.

Ik gooi het maar even in de groep, moest er iemand zich dat ook afvragen .

Opnieuw een pareltje uit de keuken van de Aziatische cinema. De muziek en de beelden gaven deze geweldig mooie film een zeer dromerige sfeer. Debet hiervoor staat het prachtige camerawerk van Christoffer Doyle en niet te te vergeten het uitstekend acteerwerk van de beide hoofdrolspelers.

Het grote verschil van de Aziatische cinema met de Westerse cinema is voor mij dat het voor mij heel moeilijk is om onder woorden te brengen waarom ik bepaalde Aziatische films zo mooi vind. Die films moet je gewoon ondergaan, je moet ze gewoon voelen. Dat had ik ook weer heel sterk met deze film.

4,5*

vanavond om 0:00 op WDR

Fijn filmpje, eerste tien minuten zijn vrij saai, maar als je eenmaal in de film zit is ie goed te genieten. Ratanaruang is een aardige filmer, en de mooie ingetogen soundtrack maakt het allemaal af. Mooi om te zien hoe de man en de vrouw, als het ware tegenstellingen, zich zodanig aan elkaar aanpassen dat het weet te klikken. Asano is weer indrukwekkend bezig, erg leuk dat hij op gegeven moment langs een poster van zichzelf loopt. Wel jammer dat het einde vrij rommelig en afgeraffeld overkomt. 2,5*

Mooie film.

Vond hem juist geweldig beginnen en wel steeds ietsje minder worden, maar zeker niet inkakken. Vooral de geweldige cinematografie (Doyle) valt op, het camerawerk is tot in de perfectie verzorgd. Het verhaaltje deed me wat minder, maar veel afzonderlijke scenes waren mooi genoeg, zoals wat mij betreft het hoogtepunt van de film waar die rotzooi 'zichzelf' opruimde in het huis .

Asano vult zijn rol als zwijgzaam sulletje goed in, sowieso hele mooie personages hier. Had alleen zo nu en dan moeite met het gebrekkige Engels van de hoofdrolspelers.

Kleine 4*

Mooie, dromerige film. Gewoon kijken en het op je in laten werken. Veel verhaal zat er toch niet echt in (of heb ik dat mis?) en ik weet ook niet helemaal wat nou dood/droom/leven was, dat kon ik niet helemaal uit elkaar houden. Maar misschien was dat juist ook de bedoeling.

3,5*

Bijzondere en érg mooie film. Heerlijk sloom en dromerig sfeertje, met een ietwat mimimalistische, maar uiterst effectieve score en twee klasse hoofdpersonages.

Sinitta Boonyasak is mooi en bij vlagen zelfs aandoenlijk, terwijl Tadanobu Asano op een redelijk vreemde manier een mix van vanalles en nogwat is wat geweldig werkt. De sfeer en settings zijn bijzonder fraai, het camerawerk uitstekend en een aantal scénes best wel geweldig; het huis (de rotzooi) wat door de lucht vliegt en zichzelf opruimt, de cameo van Miike, de eetscénes, de bezoekjes (in het begin) bij Asano thuis, Asano die die ene gast een stomp verkoopt en nog veel meer. Grappig, fascinerend en vooral erg mooi.

Heb best genoten van deze film, die waarschijnlijk nog wel even door m'n hoofd blijft spoken. Dikke voldoende voor nu, met kans op verhoging - deze ga ik vaker zien.

Van Pen-Ek heb ik 2,5 jaar geleden erg genoten van Invisible Waves. Een half jaar eerder (schrijf nu pas recensie ) opnieuw kunnen genieten van dit pareltje. Wat toch gewoon weer een heerlijke film, met een apart gevoel voor humor. Ik begin me af te vragen of Pen-Ek Ratanaruang niet gewoon de Alex van Warmerdam van Azie is. Kwa stijl en humor komen de bijde regiseurs erg in de buurt.

De hoofdrol mag gespeeld worden door Asano, dit keer als suicidale interlectueel. Wat werd die rol toch lekker absurd neergezet zeg, en hoe hij er maar van baalt als ie steeds gestoord word tijdens het zelfmoord plegen. Ook dat rolletje van Nid was mooi en Nid was toch best een lief meiske. Die scenes in Thailand zijn ook erg indrukwekkend en draait ook om de brakkige relatie tussen Kenji en Nid. Wat ik wel raar vind is dat Kenji wel heel plotseling uit het niks vanuit Japan naar Thailand is gegaan. Maar verder was die hele uitzicht loze relatie en die maffe humor ertussen erg leuk om naar te kijken. Nid was zo'n lekkere neuroot en Kenji probeerde alleen maar zelfmoord te plegen, alhoewel alles toch weer anders liep dan gepland en het leven toch niet zo slecht blijkt te zijn.

Tegen het einde komen we Takashi Miike nog even tegen als Mafiabaas. Wat ook een hele leuke scene opleverde.

En zo opnieuw erg genoten van Ratanaruang's pareltje. Beetje gangsterverhaal en liefdesverhaal in een zwart komisch jasje. Ik kijk al uit naar zijn volgende film Headshot. Hopelijk komt die wel in Nederland/UK uit.

4,5*

Vage film, kon het niet altijd even goed volgen. Vooral de gedaante wisseling tussen Nid en haar overleden zusje. Kon ik
moeilijk plaatsen.

Helaas sprak het dromerige verhaal me ook niet enorm aan. Wel goed gespeeld en wel een paar bijzondere scenes.

Blijft heerlijk.

Eerste kwartier is wat lastig om in te komen misschien, daarna zorgt de geweldige soundtrack ervoor dat je helemaal ondergedompeld wordt in wat de film te bieden heeft. Een leuke mix van crime en romantiek.

Asano is geweldig, Boonyasak een geweldige tegenspeelster. De cinematografie van Doyle is mooi (al vond ik het nog mooier in Invisible Waves), de soundtrack is echter onovertroffen. Het maakt de film echt.

Geweldig filmpje van Ratanaruang, geweldig regisseur, al is hij tegenwoordig wel een andere richting ingeslagen.

4.5* en een uitgebreide review

Fijn.

Na de eerste twintig minuten had ik het gevoel een film van vijf sterren voorgeschoteld te krijgen. Jammer genoeg is de mooiste scène; op de brug vrij snel in het begin te zien, en daarna hebben ze dat niveau niet meer gehaald.

Een film die je ook wel in actieve modus moet kijken want als je een beetje slaperig bent kan het al snel vermoeiend, zelfs vervelend aanvoelen met al die stille scènes waar vrij weinig in gebeurt. Het verhaal is ook niet iets om over naar huis te schrijven maar de uitwerking is wel uniek te noemen.

Gelukkig is de soundtrack ge-wel-dig, die mij telkens weer de film introk en een dromerig, hypnotiserend gevoel teweeg brengt, in combinatie met fijn camerawerk en prachtige cinemafotografie maakt het een film die mij prefect bevalt. Toen deze was afgelopen galmde hij ook nog wel even door en dacht ik meteen aan een herziening; in een staat van meer oplettendheid waarbij er 100% kans is dat de waardering gaat stijgen.

Prachtige film die, ondanks het bizarre uitgangspunt van een Thaise vrouw en een Japanse man die elkaar praktisch alleen kunnen verstaan in krakkemikkig, monotoon gesproken Engels, uitstekend geacteerd is en uitblinkt in prachtige subtiele details. Neem nu zo'n scene als waar Noi door haar huis loopt en je langzaam aan de troep weer op zijn plaats ziet gaan: zo mooi gefilmd dat ik in eerste instantie niet eens doorhad dat er iets gebeurde wat niet daadwerkelijk kan gebeuren.

Asano is goed op weg mijn favoriete Japanse acteur te worden, wat een fantastische uitstraling heeft die man! Of het nu de nihilistische moordenaar uit Ichi The Killer is, of de autistische en ingetogen Kenji die hij hier speelt, het lijkt er op dat hij in praktisch iedere rol die ik tot nu van hem heb gezien uitermate realistisch speelt. Miike's kleine bijrol was daarnaast hilarisch, fantastische kop heeft die kerel.

Verder is de film een leuke combinatie van verschillende genres, waarbij de komische scenes absoluut niet vergeten mogen worden. Uiteindelijk zijn thema's als verlies en liefde het belangrijkste, maar Kenji's autistische trekjes en de manier hoe hij moeite heeft mensen in te schatten, zorgt voor een aantal erg grappige momenten. Verder is het lang niet altijd even duidelijk wat er precies gebeurt (wie kan mij het einde precies uitleggen?), maar het is allemaal zo kunstig en liefdevol gemaakt, dat het me verder worst zal wezen. Erg fijn.

Was me tegenwoordig wat meer aan het verdiepen in de Thaise cinema. Maar eigenlijk nog geen echte topfilms gezien. Tot ik vanavond deze keek..

wauw!

Een uitstapje naar Thaise cinema, dat overkomt me niet zo vaak. Naar mijn weten is het aanbod waarschijnlijk niet zo groot als dat van de Japanse of Zuid-Koreaanse film, maar mochten er meer uitblinkers bij zitten, zoals hier het geval is, is het waarschijnlijk noodzaak voor mij om toch beter te gaan zoeken.

Een subtiele film, die ondanks de serieuze inhoud bij vlagen toch zeer dromerig en surrealistisch aanvoelt. Niet zozeer vanwege de gebeurtenissen omtrent de hoofdpersonen, maar meer door de uitwerking van de visuele pracht. Niet uitbundig en kleurrijk, maar somber en dromerig.
Het zou oneerlijk zijn om dit volledig toe te schrijven aan het camerawerk, want de soundtrack is hierbij de perfecte ondersteuning. Zelden opvallend, wel constant onmisbaar.

En wat heb ik hier genoten van Asano. Ik weet het, dit is een serieuze film, maar hoe hij de rol van Kenji vertolkt, met zijn obsessieve karakter en sociale handicap, gewoon geweldig en vaak ook hilarisch. Bijvoorbeeld het ongemak dat hij uitstraalt op het moment dat Noi halfnaakt voor hem staat of wanneer ze een sigaret opsteekt waar dat eigenlijk verboden is.

Het halfgare Engels stoorde me overigens geen moment. Het was eerder vreemd geweest als Kenji en Noi een perfect woordje Engels hadden gesproken.

Voorlopig 4,5 ster. Kan alleen nog maar groei in zitten.

Na een tragisch voorval ontmoet een man met een mysterieus verleden een flierefluitend hoertje. Ze zijn elkaars tegenpolen, maar naar mate hun relatie zich ontwikkelt beginnen zij elkaars gedragingen te beïnvloeden en bij te sturen. Een interessant thema dat door regisseur Ratanaruang gegoten is in een trage film waarin nauwelijks iets wezenlijks gebeurt. Wat meer punch af en toe zou naar mijn mening goed zijn geweest voor het verhaal, dat ik nu te vlakjes vind.