Ruang Rak Noi Nid Mahasan (2003)

Bijzondere film. Prachtige sfeer met dromerige muziek en aparte cinematografie (af en toe lijkt het wel geschoten op video). Ik kan niet zeggen dat ik een groot fan ben van Christopher Doyle, maar vast staat dat hij er iedere keer weer iets unieks van te weet te maken, zo ook nu: prachtig, surreëel en met veel oog voor detail in beeld gebracht.

Wat betreft de inhoud kwam ik 5 minuten na het einde van de film met de volgende interpretatie:
Kenji wil zelfmoord plegen omdat hij gelooft dat er na zijn dood voor hem een tijd van relaxen zal aanbreken voordat hij in een nieuw leven terecht komt. Op een gegeven moment krijgt hij bezoek van zijn broer en een andere yakuza (Riki Takeuchi, die teveel yakuza films kijkt haha) en we zien dat de yakuza Kenji's broer vermoordt en zijn pistool vervolgens op Kenji zelf richt. Wat dan precies gebeurt is onduidelijk. Achteraf komt het over alsof Kenji de yakuza heeft neergeschoten, maar ik ga er in mijn interpretatie van uit dat het omgekeerde het geval is. Kenji sterft dus en voor hem begint vervolgens de fantasiewereld. Hij gaat op de vlucht, doet afstand van zijn levensstijl en komt in aanraking met Noi, die het tegenovergestelde is van Kenji, zowel qua levensstijl als karakter. Kenji wilde zelfmoord plegen omdat hij ongelukkig was met zijn leven dat ontzettend georganiseerd was, en dat hij haatte. Nu komt hij terecht in een totaal andere situatie waar bovendien zaken waar hij altijd waarde aan hechtte maar die eigenlijk niet goed voor hem waren (zoals Kuro Tokage van Yukio Mishima die hem altijd pijnlijke en frustrerende levensvragen stelde) zijn verdwenen. In deze omgekeerde (fantasie)wereld is hij gelukkig; hij is aan het relaxen. Hij wordt echter wel herinnerd aan het feit dat deze relax-periode maar van tijdelijke aard is, aangezien Noi regelmatig aangeeft binnen enkele dagen naar Osaka te zullen vertrekken. Wanneer Noi daadwerkelijk naar Osaka gaat, is het voor Kenji uit met de pret en moet hij zich weer zorgen maken; een nieuw leven (een gevangenis waarin je gehandboeid wordt) begint.
Haha, idiote theorie eigenlijk. Ach, het plot is niet waar het om draait; het is meer een gevoelsfilm over de botsing tussen de levensstijlen van Kenji (prima neergezet door de altijd goede Tadanobu Asano) en Noi dat versterkt wordt door mooie symboliek zoals bijvoorbeeld het cassette bandje met de Thais-Japanse les.

Meesterlijk vind ik het nergens worden, maar een unieke ervaring is het zeker en de film blijft na afloop absoluut nog wel een tijdje door je hoofd spoken. 3,5*

Fantastische film met een heerlijk dromerige en hypnotiserende sfeer. Het voelt aan alsof je een lekker warm bad neemt, ofzo . Gewéldig om lekker onderuitgezakt de beelden op je in te laten werken!

Enne Jay.. idiote theorie of niet, ik dacht na afloop ongeveer hetzelfde . Maar het is hier ook helemaal niet frustrerend dat het allemaal wat onduidelijk blijft, het verhaal is ondergeschikt aan de algehele ervaring, en die ervaring is grandioos.

4,5 *

Dit is echt zo'n film waar je na afloop eigenlijk weinig over kan zeggen. Je zit in de zaal, je geniet een kleine 2 uur en na afloop kan je zit je nog na te dromen. Erg mooie kleuren, het matte kleuren pallet in het huis van de yakuza en de haast zuurstokkleuren in het huis van het meisje.

4*

Het is eigenlijk al gezegd maar goed..
Prachtige, subtiele, dromerige film die nergens saai of te ingetogen wordt. Constant heb ik met een glimlach op mijn gezicht gekeken, af en toe grinnikend om kleine grapjes en iets harder als Miike zijn zegje doet. Mooie beelden, goed acteerwerk en geweldige ingetogen muziek.

Interessante theorie Jaylunar! Ik had het nog niet op die manier gezien. Ik denk dat hij wel gewoon die yakuza dood schiet, dan in een soort droomsituatie terechtkomt en weer wakker wordt op het moment dat die de yakuza zijn huis binnen komen. Maar dat is ook niet het belangrijkste, het is gewoon een ervaring. Of zoals de maker zegt: `een muziekstuk dat je moet ondergaan.`

4,5 *

Ik haal er toch maar weer even een halfje af, was iets te enthousiast gisteren

Prachtige film deze.

Voor een keer werkt Doyle's stijve en houterige cinematografie, al is dat niet de kracht van de film (wel een stevig pluspunt). De sterkte zit em vooral in de muziek, die voor een bijna dromerige en surrealistische sfeer zorgt.

Dat in combinatie met enkele droge, maar tevens speelse scenes zorgt voor een uniek effect, iets waar ik alweer een tijdje naar op zoek was. Voeg daarbij nog eens een hutsepot van talen (op de één of andere manier toch steeds leuk), boeiende personages en een leuke vertelstructuur, en je hebt een klein meesterwerkje.

Guest appearances van Miike, en de Ichi poster vormen daarbij nog eens zeer leuke extratjes.

4.5* voor deze. Had ooit de Thaise dub, die me sterk tegenviel (na vijf minuten afgezet of zo), kijk de film aub in z'n originele taal (Thais + Japans + Engels). Aanrader.

Net opnieuw gezien. Wát een film weer zeg. Die distributeurs hier zitten echt te slapen, onbegrijpelijk dat dit nog niet in de filmhuizen heeft gedraaid. Duidelijk één van m'n favoriete films die ik dit jaar zag. Zo bomvol sfeer dat 'ie bijna ontploft, à la Lynch hier en daar, met die rondvliegende boeken, blaadjes en walkman als ultiem hoogtepunt.

Echt een aanrader hoor! Kan niet vaak genoeg worden gezegd. Weer een halve ster erbij, terug naar m'n oorspronkelijke score: 4,5*

Zeer vreemde film dit, echt eentje waar ik totaal geen grip op kan krijgen. De sfeer was prachtig maar ook zo kil dat ik hem niet begreep. Het verhaal ging behoorlijk diep, maar bleef ook aan de oppervlakte.

Het geluid was heel vreemd, ik weet niet of andere dit ook hadden. Ik hoorde de hele tijd golven op de achtergrond, en net te hard stadsgeluid..

Een film die ik nog een keer moet zien om meer grip op te krijgen, maar dankzij zijn 'weirdness' en zijn dromerige sfeer in ieder geval een kleine 4*

Wow, wat een film, stom dat ik die vorig jaar op het IFFR over het hoofd heb gezien, maar toen had ik het even gehad met Aziatische films (vanwege een overdosis tegenvallers het jaar daarvoor). Inderdaad onbegrijpelijk dat deze film nog geen release heeft gehad in Nederland, schandalig. En de theorie van JayLunar zou zomaar de juiste kunnen zijn... Ik heb me voorgenomen alle beschikbare films met Asano Tadanobu te gaan kijken (en ik heb er al heel wat gezien, maar ik kan geen genoeg krijgen van die kerel).

Gisteren weer herzien. Blijft een prachtige film. Heb hem al eerder naar 4,5* verhoogd en daar blijf ik bij. De film kabbelt lekker rustig door en heeft een erg warme sfeer. De muziek (ambient) is prachtig en de fotografie van Christopher Doyle is echt heerlijk.

Ik vind het thema van de film erg fijn, prachtige quote uit het boekje van de laatste hagedis, erg ontroerend .

Ik kan hem toch nog niet op 5* zetten, omdat hij me net niet totaal wist te ontroeren, wat ik toch erg belangrijk vind voor een 5* film.

De film voelt als een warm bad, erg aangenaam dus

Lekker rustig filmpje met een fantastische Asano. Alles ziet er prachtig uit en ook de muziek is fantastisch. Hou het op 4 dikke *.

Zeer goede ervaring om deze film te kijken inderdaad. Zeker mede doordat het beeld wordt begeleidt door dromerige ambient. Bij mij was trouwens nooit het idee opgekomen dat Kenji was neergeschoten. Strookt ook niet met het feit dat hij niet reïncarneert na de zogenaamde relax-periode hé. Kenji kijkt volgens mij anders tegen het leven aan na die paar dagen, te zien aan de trap tegen de boeken. De neiging om zelfmoord te plegen is ook zodanig ver weg dat hij het in de gevangenis niet eens lijkt te hebben, zoals hij kijkt. Hij denkt misschien zelfs dat het voor zijn geest ontspanning is daar. Wie komt Noi eigenlijk opzoeken in Osaka, Kenji in de toekomst? Of iets waar Kenji naartoe leeft? Ach...de dromerige twijvel zal blijven, maar past juist bij het sfeertje . Niks mis met deze film, 4,5*

4,5* voor deze prachtige film

echt een film waardoor je eventjes in een hogere sfeer komt

Herzien, toch maar verhoogd naar 5,0*.

Heerlijke Sfeer.

Dit zijn films die ik in de loop der jaren steeds meer ben gaan waarderen. Films die me echt weten te raken. Geen overdreven gillende mensen (Hier doel ik overigens niet alleen op Hollywoodfilms mee, ook Europese films kunnen er wat van.) Maar juist mensen die stil worden van een dramatische gebeurtenis.

Een paar meesterlijke scènes tussen Asano (die weer goed speelt) en Boonyasak (die goed speelt en er leuk uitziet).

Toetje zoals Onderhond al zei, is Miike die langskomt, We are not Arabs. Goed moment ook om een komische noot erdoor heen te doen.

Mooie 4 sterren, met zeker kans op meer.

Ik vond t zo mooi, ik heb t even uitgetypt

last lizard in the universe
The lizard wakes up and finds he’s the last lizard alive.

His family and friends are all gone.

Those he didn’t like, those who picked at him in school, are also gone.

The lizard is all alone.


He misses his family and friends.

Even his enemies.

It’s better being with your enemies, than being alone.

That’s what he thought.


Staring at the sunset, he thinks.

What’s the point in life, if I don’t have anyone to talk to?

But even that thought doesn’t mean anything, when you’re the last lizard…

Amen

Prachtig ja, je krijgt meteen weer zin de film te kijken .

Gaat trouwens maar traag met de stemmen bij deze film. Zag em toch liggen in de cultvideotheek in Nijmegen, dus moet wel te krijgen zijn.

Ja, er ligt wel meer in de cultvideotheek

Prachtige serene en (ietwat) dromerige film. Surrealistisch wil ik het niet noemen; de film blijft qua plot gewoon heel aards (dus ik kan ook weinig met de theorieen die hierboven gepost werden). De grote kracht van de film zit 'm in het esthetische. De prachtige cinematografie, het aangename ritme, de dromerige muziek op de achtergrond, het ingetogen spel van Asano en de warme chemie tussen de twee hoofdpersonen dragen allemaal bij aan een hele fijne sfeer. De mooiste scene is voor mij de scene waarin Noi een jointje rookt en zich tussen de zwevende boeken begeeft. Fantastisch! Vooral dat shot waar die scene mee opent: een folder zweeft op de voorgrond en je ziet Noi zitten ergens op de achtergrond.. shot bevat een geweldige diepte en is nog poetisch ook.
Fijne film. Ik houd het vooralsnog op een dikke 4*.

Heb hem ook pas gezien en kan me wel vinden in Ramons omschrijving. Vond het alleen net niet indrukwekkend genoeg voor een 4.

Geweldige film. Een heerlijke dromerige sfeer wordt er gecreeerd door de perfect passende muziek. Ook zitten er genoeg amusante droge scenes in, het werkt allemaal perfect hier. Een film die me per kijkbeurt sterker lijkt te worden, i'll see. 5*

Is dit meer vergelijkbaar met Taste of Tea of meer met Survive Style 5+?

Taste of tea, gelukkig.

Geen van beiden zou ik zeggen. Totaal ander soort humor. Droog en redelijk wrang, maar ergens vreemd romantisch. Niet voor niks staat het genre Komedie er niet bij hier.

Hij lijkt me wel interessant. Vooral ook omdat ik veel lees dat users hem toch wel dromerig en droog komisch vinden. Eens kijken of ik hem ergens kan vinden!

Maar toch meer op Taste of Tea

Het scheelt in elk geval dat deze film 30 minuten korter duurt dan Taste of Tea.

Iets meer op Taste of Tea ja, omdat er over deze film ook iets dromerigs hangt, terwijl SS5+ veel schreeuweriger is. Verwacht in ieder geval wel een ander soort film (en humor).

Vinnie Jones en Hollywoodinspiraties (vind ik zo jammer van de film)