Annabelle: Creation (2017)

Zuster Charlotte [Stephanie Sigman] moet erg wanhopig geweest zijn om met zes meisjes uit het weeshuis haar intrek te nemen in een uiterst afgelegen woning die het midden houdt tussen The Amityville House en Bates Motel. De man-des-huizes [Anthony LaPaglia] is bovendien een zonderlinge, weinig vriendelijke man en zijn echtgenote [Miranda Otto] is zo ziek dat ze nooit uit bed komt. Janice [Talitha Bateman], die als gevolg van polio op krukken loopt, is de eerste die 's nachts vreemde geluiden hoort en op onderzoek uit gaat. Al gauw merken ook de andere meiden dat er iets niet pluis is in Casa Mullens, maar omdat ze nergens ander terecht kunnen blijven ze er toch maar hangen... en dat heeft onaangename gevolgen!

Regisseur Sandberg slaagt er regelmatig in een onheilspellende sfeer te creëren, maar weet dat meestal niet verzilveren met een werkelijk effectief schrikmoment. De scènes met een vogelverschrikker beginnen bijzonder veelbelovend, maar Sandberg verzandt dan toch weer in goedkoop effectbejag dat de aanvankelijk creepy sfeer om zeep helpt. Er is wel bijzonder sterk acteerwerk van Talitha Bateman en ook Lulu Wilson levert prima werk af als Janices hartsvriendin Linda. Een geval van 'Close, but no cigar!'

Wat kan ik van Annabelle Creation zeggen.....

Het viel me niet mee, maar het viel me ook niet tegen. Ik moet zeggen dat de eerste akte me reuze meeviel. Je krijgt een korte voorgeschiedenis en daarna een korte kennismaking met de meisjes in de hoofdrol. Niet heel veel, maar voldoende om ervoor te zorgen dat je weet wat de karakters van de meisjes zijn. In matige horrorfilms is dit ook het deel van de film waarin veel goedkope jumpscares zitten, bijvoorbeeld een hand op de schouder van een vriend of een kat die van/uit de kast springt. Annabelle Creation kent dit gelukkig niet.

Echter, bij het belanden in de tweede akte beginnen de irritaties en de gigantische horrorclichés enorm toe te nemen. Toegegeven, ik vond het allemaal wel eng. De film profiteert enorm van het creepy landhuis midden in de heuvelachtige graanlandschappen van het Amerikaanse platteland. Hierdoor kon ik het allemaal nog net trekken, maar het had niet veel erger moeten worden, of de film zou een gigantische ramp worden.
Om maar wat voorbeelden van de clichés te noemen:
- de twee belangrijkste meisjes in de film zijn beiden doodsbang voor de enge slaapkamer van het dochtertje van de Mullins, maar toch gaan ze keer op keer kijken in die kamer. Ze roepen het onheil echt over zichzelf af. Uiteraard gebeuren daar dingen die het verhaal verder helpen. Ondanks dat dit me ontzettend irriteerde, was het wel creepy en zaten er geen valse jumpscares in. Wat eng moest zijn, was ook eng.
- De doofheid van iedereen in het huis. Er wordt gegild, met alle (!!!!!!!) slaapkamerdeuren gesmeten terwijl iedereen ligt te slapen, Janice wordt al gillend in een schuur geduwd door een geest, waar de andere meisjes op een metertje of 20/30 afstand aan het spelen waren. Niemand hoort wat of iedereen ligt keurig te slapen. Dit kan echt niet hoor.
- Meneer Mullins wordt vermoord door de entiteit. Helemaal paars aangeslagen en alle vingers zijn alle kanten op gebogen toen hij die kruis in zijn handen had. Nee hoor, niets aan de hand. Laten we allemaal gezellig in het huis slapen en doen alsof er compleet niets aan de hand is. Ook al zijn er inmiddels 4 van de 6 meisjes die letterlijk spoken hebben gezien.
- Linda gooit de pop in de put. Uiteraard volgen er wat geluiden. Als ik iets niet zou doen, is het wel boven die put gaan hangen. Uiteraard kan je al raden wat er hier gebeurd

Overigens zit in dit gedeelte van de film ook een extreem subtiele verwijzing (ahum) naar de non , de volgende verfilming uit the Conjuring universum.

De derde akte verbaasde me wel. Meestal neemt de spanning hier af, doordat de entiteit zich kenbaar heeft gemaakt en het in films vooral de beurt is aan luidruchtige scenes. Hier gebeurde dat ook, maar door het afzonderen van de meisjes kreeg je individuele scenes die erg sterk waren. De vogelverschrikker in het huisje, het goederen liftje....erg leuk. Het einde voelt niet geforceerd met duivels uitdrijvingsrituelen, maar gewoon straight forward en geloofwaardig. Hierdoor sluit het ook prima aan op Annabelle, waar we aan het einde nog een korte cameo zien van Annabelle Wallis, de hoofdrolspeelster uit deel 1.

Annabelle Creation is uiteindelijk een film met twee gezichten. Het is een film met ontzettend typische horrorclichés en als dit anders aangepakt zou worden was Annabelle Creation echt stukken beter geworden. De sfeer en spanning is echter volop aanwezig en dat doet me besluiten om de film met een krappe voldoende te beoordelen.

3,0*

Weer pop. En meer pop.

Verrassend veel volk voor dit tweede deel (voor de eerste maal een Obscure Night helemaal uitverkocht gezien), ik wist niet dat de eerste Annabelle film zo'n schare fans verzameld had. Anderzijds is het ook wel zo dat zulke wat langer lopende hypes steeds verder pieken om dan plots volledig uit te sterven. Het zou mij niet verbazen als dit genre aan horrorfilms diezelfde richting aan het uitgaan is.

Deze Creation is een film die vooral tijdens de eerste uur werkt. Dan blijft de opbouw redelijk subtiel en wordt er vooral spanning gecreëerd zonder al te veel effectieve scares. Qua setting is het wel aardig, de film ziet er best oké uit en Sandberg weet genoeg spanning te puren uit kleine momentjes.

Het tweede uur is echter meer een oefensessie jump scares. Zowat alles van de laatste 10 jaar komt wel een keertje voorbij. Van vogelverschrikkers tot putten tot poppen en demonen. De ene jump scare is amper gepasseerd wanneer de volgende al wordt opgebouwd en dat zo'n dikke 45 minuten lang. Ondanks dat de spanning nog wel aanwezig was, werd het toch wat slaapverwekkend, vooral omdat het na een tijdje niet veel binding meer leek te hebben met het plot.

Wat mij betreft is het ondertussen tijd om deze horrorniche even in de vriezer te stoppen. Insidious 4 en The Conjuring 3 mogen best floppen, want de hele beeldtaal en stilering van dit soort horrorfilmpjes kan ik ondertussen wel dromen, waardoor het effect gewoon niet meer je dat is. Slecht is deze Annabelle 2 niet, maar een zinvolle toevoeging aan het genre kan je het ook nog moeilijk noemen.

2.5*

Zaterdagavond gezien Pathe Schouwburgplein (grote zaal), uitverkocht!

Paar keer erg geschrokken. Goede opbouw van spanning. Linda (Lulu Wilson) speelde ook in Ouija 2. Ik wil zeker meer zien uit deze universe.
Fijn de verwijzing naar The Nun uit de Conjuring 2. Tof was het einde: Annabelle het eerste deel.

Like it!

Meh.

Zoals zowat elke horror met geesten heeft ook deze prequel mij niet kunnen bekoren. Ook hier weer weinig verrassingen, wel een waterval van clichés à la krakende deuren en licht dat te pas en te onpas aan - en uitgaat. Enkel de pop die haar kopje beweegt tijdens de credits had ik niet zien aankomen, ik dacht dat ze ging knipogen.
Verder niet al te veel te zien. Visueel ook niets nieuws onder de zon en qua locatie en setting: mja, een groot, krakend huis en een waterput ergens in de tuin. De kindacteurs doen het zeker wel oké, dat moet ik er wel bijzeggen.

2

Aardige thriller/horror die het klassieke concept volgt. Acteerwerk is afwisselend van kwaliteit en voor mijn gevoel veelal ondermaats, alhoewel het wel beter werd tegen het einde. Wel moet ik zeggen dat bepaalde dingen wel aardig uitgewerkt of uitgebeeld zijn en zorgen dat de film onderhoudend is. De film is voorspelbaar als je veel horrors gezien hebt. Bepaalde dingen zie je al mijlenver aankomen, maar moet wel zeggen dat ondanks dat, het allemaal netjes is uitgewerkt. Verwacht er niet te veel van, dan is de film best vermakelijk en zeker niet slecht binnen het genre.

Blij verrast.

Ik moest even wennen aan The Conjuring, en na de matige geluiden over Annabelle, heb ik die destijds compleet overgeslagen. Het is er niet van gekomen om die nog in te halen, al werd de noodzaak daartoe hier door sommigen betwijfeld. Ik moet zeggen, Annabelle: Creation staat prima op zichzelf en ik ben blij dat ik hem in een praktisch lege dolby Atmos zaal 1 gezien heb (Cinemec). Ook voor een horror geeft dat net dat beetje extra.

De film is niet foutloos, maar voor een prequel van een spin-off die het niet bijzonder goed deed, was ik allesbehalve teleurgesteld. Sandberg (Lights Out, die ik nog moet zien) doet meer goed dan fout. Ja, er zijn behoorlijk wat jump scares, en nee: voor de doorgewinterde horrorliefhebber werken ze niet allemaal. Maar zelfs los van het toch behoorlijke aantal dat wel werkte, werd de graadmeter voor horror meermaals gehaald: armharen recht overeind.

'Kruipt best wel onder je huid', schreef Zwolle op pagina 1, en ik geef hem geen ongelijk. Soundtrack, montage en cinematografie werken goed samen om een bijzonder unheimisch sfeertje te scheppen, al is dit niet een film die dat daarbij laat, en het maar laat sluimeren. Om de zoveel tijd is er even een climaxje. Maar dan nog zijn de aanloopfases daar naartoe regelmatig best sterk. Overigens zijn zowel de DOP als de composer geen nieuwkomers, integendeel.

Ook de acteurs doen het zeker voor een horror prima, waarbij met name de jonge Talitha Bateman me positief opviel. Wat me wel opviel, met name in de dialogen met de toch iets mindere Lulu Wilson (Linda), is dat het soms klonk alsof 2 volwassenen met elkaar praatten. Zinsopbouw, en vooruitkijken op hoe je op iets terug zult kijken. Nee, dat ging er niet helemaal in. Op het einde vloog de film voor mij bijna uit de bocht met de vleesgeworden zwarte demon en gekrijs bij knallende lampjes van het huis, en ook de scène met het opgroeien had voor mij niet gehoeven. Een onnodig extra einde. Maar het cijfer blijft alsnog staan, als haalt dat de + er wel vanaf.

3,5*

p.s. blij dat actrice Grace Fulton die het oudste weesmeisje Carol speelt , 21 is. Hoef ik me iets minder een perv te voelen dat ik toch even dacht: mmm. Dat is geen lelijk weesmeisje.

Redelijke horror met een redelijk verhaal. Het ziet er allemaal best aardig uit en de jonge cast doet het niet slecht. Het sfeertje is ook best oké met aardig wat schrikmomenten. Helaas worden vele daarvan veroorzaakt door het plotselinge harde geluid, een beetje jammer maar er zitten ook wel wat freaky beelden in. Het einde vond ik een tikkie onbevredigend, maar ik heb het eerste deel ook niet gezien. Geen topper maar zeker beter dan de gemiddelde horrorfilm.

Ik denk altijd dat ik van horror houd, mogelijk omdat ik als kind horrorfilms te eng vond om te kijken zodat het horrorgenre mij met ontzag vervulde. En waarschijnlijk verklaart dat waarom de bioscoop altijd vol pubers zit bij een horrorfilm: als een soort ontgroening kan een puber bij een horrorfilm bewijzen dat hij zijn kinderlijke angsten heeft overwonnen en zijn angsten als een volwassene kan trotseren.

Maar goed, ik denk dus altijd dat ik van horrorfilms houd. Dus als een horrorfilm relatieve goede kritieken krijgt, zoals deze film, dan wil ik die wel zien. Maar ik vond hem erg tegenvallen. Het verhaal is een en al aftands horrorcliché – meisjes die door de duivel zijn bezeten, enge bewegende poppen die overal opduiken, het openen van verboden deuren, spookhuis – maar het ergste is nog dat al deze clichés niet eens op een geloofwaardige manier tot een verhaal zijn gesmeed (laat staan dat er enige originaliteit te bespeuren is) en iedereen volslagen idioot handelt: mensen denken goed te doen door een heel weeshuis kinderen onderdak te geven terwijl ze weten dat de duivel in hun huis woont, de slachtoffers ruiken pas onraad als de ledematen bij wijze van spreken al door het hele huis vliegen zodat het te laat is om nog geruisloos te kunnen vertrekken, etc. Ik begon steeds meer te denken dat ik naar een parodie op de horrorfilm zat te kijken, een soort Scary Movie deel 43, maar dan helaas zonder de humor. Het enge van de film zit ‘m in een aantal jump scares die op de goedkoopste manier zijn gemaakt met een hoofdrol voor enorme harde klappen in Dolby Atmos – alsof er een bom naast je ontploft – waar iedereen wel van schrikt. Ik hou helemaal niet van splatter movies, maar omdat zelfs de jump scares saai werden begon ik te verlangen naar een bloedbad om mijn aandacht er nog bij te kunnen houden.

Misschien kunnen de hedendaagse horrorproducenten niets origineels of geloofwaardigs meer bedenken of misschien ben ik de horrorfilm nu echt ontgroeid, maar dit is de zoveelste tegenvallende horrorfilm van de laatste jaren. Het enige positieve wat ik van de film kan zeggen is dat de film met het oude huis en zo mooi aangekleed en sfeervol is.

Gisteren maar weer eens naar de VUE in Deventer geweest, tweede keer alweer maar dit keer met wat kameraden van me.. Het is standaard dat wij dan naar de horror films gaan, en ondanks wat ergenissen is de film me echt nog wel mee gevallen. Ik was in het begin nogal sceptisch over Annabelle: Creation aangezien zijn voorganger- Annabelle (2014) voor mij als een mislukkeling over kwam, niet interessant en totaal niet eng. Dan was ik nog aangenaam verrast dat ik bij Annabelle: Creation weer schrok, eindelijk heeft de film mij weer tuk en wat kon ik daar van genieten!

Ik denk dat David F. Sandberg het eindelijk weer voor elkaar heeft gekregen en heeft weer een degelijke horror film neergezet waar je gewoon van kon genieten, schrikken en die daadwerkelijk gewoon spannend werd. Ondanks dat veel uit de oude trukendoos is gehaald, zoals krakende duren en nieuwsgierige meisjes van twaalfjaar, ik denk dat de trailer niet kijken ook ontzettend veel geholpen heeft. Ik ging totaal blank deze film in (al was het dan dat ik de plotomschrijving alleen standaard even gelezen heb) en wat voelde dat fantastisch, en dat ga ik zeker vaker doen! Ja, David F. Sandberg heeft het voor elkaar gekregen wat John R. Leonetti niet voor elkaar kreeg en er is eindelijk weer een film die beter is dan zijn voorganger, en dat zie je ook niet vaak!

Ik denk dat ik het minste van de hele film vond hoe de demon eruit zag, dit zelfde gevoel kreeg ik ook bij de film ‘ Insidious (2010) ’ waar zo’n zelfde demon in voor kwam (of was hij hetzelfde?). Maar ook Annabelle: Creation kende hele gave scenes, zo was Mrs. Mullin ooit aangevallen door de demon die in Annabelle zat, of zich voordeed als Annabelle. Ze was een oog kwijt en had een grote hoofdwond hier door, even later zie je Mrs. Mullin opeens aan de muur hangen waar je ziet dat het onderlichaam helemaal weg was. Kon ze hier door niet lopen? En hoe is dat gebeurt? Of is het gebeurt tijdens de tweede aanval van de demon die ook Mr. Mullin heeft vermoord.. Toch heeft de demon ook wel iets, een mooi tintje wat de film niet echt enger of spannender maakte maar het gaf wel wat meer gevoel weg, je keek nou niet alleen maar naar een saaie pop die wist te bewegen, nee je had ook echt iets wat een gevaar was: de demon.

Toch wel gaaf dat deze films gebaseerd op een ‘waargebeurd’ verhaal. Annabelle was in het echt namelijk een ‘Raggedy Ann’ pop deze pop word ook gegeven door de nieuwe pleegouders van Janice in een nieuwe weeshuis aan het eind van de film. Deze pop, die in het echt ‘Annabelle’ hete is onderzocht door de beroemde paranormale geestenjagers Ed en Lorraine Warren. De pop zou volgens deze twee een kwade geest in zich hebben en de pop staat nu ook serieus bij hun in het museum. Toch wel een paar kleine en leuke details, maar de Annabelle pop die in de film word gebruikt is volgens mij niet zoals de echte, maar dat durf ik niet met zekerheid te zeggen.

Het verhaal van ‘Annabelle: Creation’ is vermakelijk. We gaan terug in de tijd, de tijd voor ‘ Annabelle (2014) ’ zich afspeelde en we volgen de familie Mullins met hun dochter ‘Annabelle’. Althans, hete die dochter wel ‘Annabelle’? Dat ben ik even vergeten… Mr. Mullins heeft een poppenfabriek en is aardig populair. Wanneer ze een lekke band krijgt springt hun dochter de straat op om een moer te pakken die van de band wegschoot net dat er een auto aan kwam scheuren. Hun dochter overlijd en ze zijn in groot verdriet. Twaalf jaar later komt er een weeshuis met een paar meiden die bij de Mullins in mogen trekken. Janice, die polio heeft opgelopen is nieuwsgierig naar een bepaalde kamer waar ze niet in mag van Mr. Mullins omdat dat de kamer was van hun dochtertje en daar staat de behekste pop. Janice is toch nieuwsgierig en word door de geest aangetrokken naar de kamer wanneer het paranormale allemaal begint. Janice word langzamerhand door de demon overgenomen waarna Linda onder andere achtervolgt word. Ze pakken de pop weer aan maar Janice weet te ontsnappen en dan komen we al gauw uit op het eerste deel.

Echt een uitgebreid verhaal kent ‘Annabelle: Creation’ niet. Het is ook best simpel en we kennen het allemaal stiekem al wel. Toch zijn de scenes als in de schuur van de Mullins erg gaaf waar de vogelverschrikker als demon omgetoverd word zijn best leuk. En ik heb me echt wel weten te vermaken met deze film. Ook de scene waarin Carol en Nancy onder de deken zitten en enge verhalen aan elkaar vertellen was gaaf, dat Mrs. Mullins als geest op ze af kwam met die bel was echt heerlijk en lekker spooky! Leuke scenes dat kent ‘Annabelle: Creation’ echt wel en zeker tegenover zijn voorganger is dit een goeie film en sowieso veel beter.

3.5*

Weinig verrassend. De locatie, de kledij, de sfeer, de opbouw van steeds 's nachts terugkerende spanningsmomenten, de spanningsopbouw in het bijzonder. Nu ja, het eerste uur was van suspense nauwelijks sprake, waarschijnlijk ook omdat je dit al een beetje begint te kennen.
Het tweede uur is dan wel leuker met een aantal originele momentjes (onder dat doek) maar ook dat leunt te veel op jumpscares. Niet heel veel gelukkig, maar uiteindelijk zit de spanning er vooral in dat je weet dat er weer iets in beeld komt met een hard geluid, alleen niet wanneer. In zo'n achtbaan waar je wordt afgeschoten is dat leuk, in films wordt het vervelend. Verder wel redelijk vermaakt hiermee. 2,5*.

Ik ben eigenlijk al een tijdje een beetje uitgekeken op dit subgenre met boze entiteiten, maar elke keer kijk ik er toch weer naar. Zeker de titels waar James Wan achter zit zijn gewoon dusdanig met vakmanschap gemaakt dat er altijd wel wat te genieten valt, ook al is het verre van origineel. Deze tweede Annabelle film, spin-offs van de Conjuring reeks volgt ook weer de bekende horrorwetten, maar doet dit dusdanig goed dat het een behoorlijk ongemakkelijke en beklemmende kijkbeurt werd.

Wederom een oude, krakkemikkige woning zonder buren en wederom doen de hoofdrolspelers verschrikkelijk domme dingen waardoor ik niet echt medelijden met hun lot krijg, maar wat was het bij vlagen weer heerlijk koude rillingen krijgen door de goed opgebouwde scenes vol spanning en met prima climaxen. De jumpscares zijn goed getimed (zeker in de schuur, in de traplift en de andere lift) en werken goed. Ook zijn de verwijzingen naar de vorige Annabelle film en ook naar The Conjuring leuk gedaan, waardoor het loont om alle films gewoon gezien te hebben om de verwijzingen te vatten.

Kleine 3,5*

Poppenterreur

Met frisse tegenzin aan begonnen maar het viel me eigenlijk wel mee.

De eerste Annabelle film heeft geen indruk op me gemaakt aangezien ik me er bar weinig van kan herinneren.

Uiteraard zijn de cliché's ruim vertegenwoordigd maar de hele setting in de jaren 60 en de vrij donkere en sombere sfeer trok me wel aan.

Aan de kinderen heb ik me zelfs niet geërgerd. Dus dat is ook een pluspunt.

Annabelle: Creation maar eens bekeken, maar ik moet zeggen dat ik er niet zoveel vertrouwen in had nadat ik de eerste film had gezien, die ik eigenlijk niet zo erg goed vond. Deze film is best goed, je voelt de hele sfeer in de film, wat ik wel vond is dat Annabelle wat meer in beeld mocht komen. De scéne met de vogelverschrikker vond ik het sterkst, want daar zat ik echt vol spanning.
Het einde is zeer tof gevonden en na het zien van deze film snapte ik ook de eerste wat beter. Janice zou later haar keel doorsnijden met de pop in haar armen. Zeker niet teleurgesteld.

Dit is de prequel op een film die dan zelf weer een Spin-off was van de film 'The Conjuring'? Maar waar de 'the Conjuring' en het vervolg opvallen door hun sfeervolle regie, mooie camerawerk, goede spanningsopbouw en degelijke scenario's, scoort Annabelle: Creation op al die vlakken heel wat lager. Nu is Annabelle: Creation wel net iets beter dan Annabelle maar veel verschil is er niet. En ten opzichte van David F. Sandbergs vorige film Lights Out is dit wel een tegenvaller!

Veelal worden er hier goedkope schrikeffecten toegepast, die begeleid worden door steeds maar weer aanzwellende muziek die tegenwoordig voor horror moeten doorgaan, maar eigenlijk vooral voorspelbaar zijn. De krakende vloeren, piepende deuren, griezelige schaduwen van een echt spookhuis zijn er wel maar de regisseur vind het te vaak nodig om de schrikmomenten te ondersteunen met geluid. De "moderne" horrorkijker kan schijnbaar niet meer zonder?

Horrorfilms moet je natuurlijk met een korreltje zout nemen, maar enige interne logica is toch ook wel vereist. Echter ontbreekt het in deze film daar ook nogal aan; Het ene moment kan de demon een jarenlang gesloten kastdeur openen, om vervolgens een minuut later een barrière bij een gesloten kamerdeur te ondervinden. Puur omdat het bonken tegen die deur eng is en dit dus beter uitkomt voor het script. Dit werkt juist tegen de film en gaat ten kosten van de spanning. De jonge actrices acteren prima, de setting van de jaren vijftig was fijn en de thematiek van religie versus duistere krachten waren zo gek nog niet. Helaas komt het nooit echt goed van de grond doordat het allemaal niet griezelig of uitdagend is.

Dit is hetgeen wat we in de vorige Annabelle film al wilden zien.

Het gebeurt niet vaak dat een sequel op een behoorlijk slechte film beter uit de verf komt. Waar het laatst met Ouija: Origin of Evil al het geval was, is dat met deze Annabelle: Creation ook het geval. Duidelijk is weer de invloed van Wan. Maar ook Sandberg weet dit verhaal op een veel betere en leukere manier te vertellen dan zijn voorganger deed in de eerste film over de pop. Niet alleen op narratief vlak is het een heel stuk beter maar ook de visuele vertelling ziet er hier al veel fraaier uit. Er komen toch wel wat leuke plaatjes voorbij.Ook is er hier meer sfeer aanwezig die ik in het eerste deel vooral miste. Acteerwerk is het weer net niet. Al doen de kids het soms beter dan de volwassenen hier. Verder een aantal creepy momenten en wat leuke jump scares. Al gaat Sandberg hier richtig de climax toe even wat te lang en te veel op leunen. Misschien worden we toch wat moe van dit soort films en zijn we weer toe aan iets nieuws.

Vermakelijk en een heel stuk beter dan het eerste deel.

Beter dan de eerste Annabelle!!!
Vooral kwa sfeer en spanning doet deze film stappen vooruit.
De setting van vroeger vond ik ook wel aangenaam en de kleine actrices waren niet eens irritant.
Minpunt vind ik dat wanneer"het beest'' of demoon te zien is.....dat hadden ze weg kunnen laten in mijn ogen

Leuk dat op de foto nog even een glimp op een foto van The Nun (2018) voorbij kwam.....leuk hoe ze de films (o.a de conjuring reeks) aan elkaar koppelen.

Sterk tweede deel grotendeels door de heerlijk creepy sfeer

"We thought helping the girls could be our penance. But we ended up giving it just what it wanted."

Het vorige deel vond ik een verschrikking, dus ik ging hier met lage verwachtingen in. Gelukkig wordt al gauw duidelijk dat David F. Sandberg de voorganger in alle opzichten overstijgt.

Deze prequel neemt je als kijker mee naar de gebeurtenissen die het ontstaan rondom de demonische pop verklaart. Hiervoor volg je een stel weeskinderen dat onderdak krijgt bij een gezin dat hun dochter enkele jaren geleden heeft verloren. Door nieuwsgierigheid wordt de demonische aanwezigheid in de pop Annabelle weer getriggerd.

Met 'Creation' realiseert Sandberg een degelijke opbouw waarin de sfeer en spanning langzaamaan worden gecreëerd, ondersteund door goed sound design. Een pluspunt hierin is de cast die ondanks de jeugdigheid erg overtuigend speelt en bovendien hun personages van enige achtergrond kan voorzien; je gaat naargelang zowaar met ze meeleven. Let hierbij op de subtiele humor die hierin verwerkt wordt.

Het is alleen wel jammer dat men niet kan doorpakken. Tegen het einde aan ontaardt de film dan ook in dezelfde clichématige jump scares die je inmiddels kan dromen. Toch zitten er een aantal sterke momenten in die met name op zichzelf kunnen staan, hoewel de aandacht rond Annabelle - om wie de film immers zou moeten draaien - naar de achtergrond wordt geschoven.

Al met al een verrassend en bovenal onderhoudend vervolg. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor twee extra scènes.

3,0 Sterren.

Een geluk dat ik deze film thuis heb gezien, want anders zou ik heel de bioscoop doen schrikken hebben met mijn geroep. Super goede film met veel schrikmomenten. De 1 ste film was al heel goed, maar deze is een topper! Aanrader!!!!!!!

Deze Horror / Thriller film, of beter gezegd het tweede deel in de "Annabelle" reeks, moet het vooral hebben van de spanningsopbouw en de schrikmomenten i.p.v. het verhaal met gebrek aan opbouw en logica.

In dit verhaal draait het om poppenmaker Samuel (Anthony LaPaglia) en zijn vrouw Esther (Miranda Otto), wiens dochtertje Bee (Samara Lee) enkele jaren geleden tragisch is omgekomen bij een auto-ongeluk. Wanneer het plaatselijke weeshuis zijn deuren sluit, besluit het stel een non, te weten Charlotte (Stephanie Sigman), en een 6-tal meisjes/meiden in hun huis te verwelkomen. Ze worden daarbij al snel het doelwit van de demonisch pop Annabelle, die een creatie is van de poppenmaker.

In dit verhaal krijg je dus het ontstaan te zien van de demonisch pop Annabelle, welke al eerder te zien was in de horrorfilms "The Conjuring (2013)" en "Annabelle (2014)". Ondanks dat het verhaal eigenlijk niet zoveel voorstelt (met name een goede opbouw en logica ontbreken) en het ook best een clichématig verloop heeft, heb ik me er toch zeker mee vermaakt en dat komt omdat deze film vol zit met spannende scenes en schrikmomenten (die vooral bestaan uit harde geluiden en plotselinge verschijningen in beeld), wat dus zorgt voor de nodige creepy sfeer.

De verandering van het inmiddels overleden meisje Bee in een demonisch wezen, werd overigens ook creepy in beeld gebracht en verder was het leuk gedaan dat "The Nun" (die ook al te zien was in de Horror film "The Conjuring 2 (2016)", waar overigens ook nog heel even de pop Annabelle te zien is via een glazen vitrine) ook even te zien is in dit verhaal en haar zullen we wederom terug zien in haar eigen Horror film "The Nun (2018)".

Het einde van het verhaal, met de dan inmiddels volwassen geworden geadopteerde Janice (die dan Annabelle heet), vond ik maar vaag, waarbij ik me afvraag of de man (die op het punt staat om iemand van de ouders, die Annabelle hebben geadopteerd, te vermoorden) die daarbij heel even te zien was, Charles Manson moest voorstellen, want daar vond ik hem aardig op lijken. De cast deed het best verdienstelijk en vooral de twee meisjes Lulu Wilson (in de rol van weesmeisje Linda) en Talitha Eliana Bateman (in de rol van het weesmeisje Janice met polio), die eigenlijk ook de twee hoofdrolspelers zijn in het verhaal. Maar de meeste indruk maakt natuurlijk de pop Annabelle met haar aanblik.

Al met al een vermakelijk tweede deel in de "Annabelle" reeks, waarbij deze Horror / Thriller film het vooral moet hebben van de spanningsopbouw en de schrikmomenten en die zitten er meer dan genoeg in. Ik ben benieuwd of er nog een derde deel zal volgen.

Deze prequel van de prequel van The Conjuring (volgt u het nog?) is zeer verdienstelijk en eigenlijk heel wat beter dan de eerste Annabelle. Goed gemaakt en degelijk gespeeld, met heel wat creepy momenten en effectieve schrikeffecten. Leuk plot ook en de hoofdzakelijk jonge cast doet het prima. Producent James Wan blijft horrorwerkjes van niveau afleveren.

Als precuel op Annabelle (2014) is het knap bedacht. De film vertelt het verhaal van de poppenmaker die Annabelle heeft gemaakt, diens gezin en het weeshuis die ze oprichtten, hun tragisch verhaal en hoe dit leidde tot het ontstaan van Annabelle. Geen meesterwerk, wel vermakelijk en beter dan die film. 3*

Fijn filmpje, inderdaad beter dan het eerste deel. Begint wat traag, regisseur Sandberg neemt de tijd om de karakters smoel te geven, maar in de tweede helft vol met spannende, strak gemaakte scènes waarbij de hand van producer Wan wel erg duidelijk zichtbaar is. Wel jammer dat Wan sinds Insidious de gruwelijke maar opwindende horror uit Saw en Dead Silence enigszins heeft ingeruild voor meer publieksvriendelijke, Poltergeistachtig griezelwerk. Ook bij deze Annabelle:Creation kun je van te voren al invullen wie er hier sneuvelt en wie het einde van de film wel gaat halen, wat een gedeelte van de spanning bij die goed geschoten stukken wel weghaalt. Maar in zijn totaliteit een vakkundige, stijlvolle horror, gelukkig zonder al te veel overbodige poppenkast, met een erg fraaie setting ook.

Als je het wakker kunt houden tot er iets gebeurt, krijg je zo'n beetje alle classics uit het horrorgenre voorgeschoteld zonder dat het echt spannend wordt. Het einde is onbevredigend.

Gaat als een nachtkaars uit !

De film opent verrassend goed waarbij de aandacht onmiddellijk aanwezig is. Daarna krijg je een introductie van de verschillende personages en wordt het verhaal degelijk opgebouwd. Wanneer de pop gevonden wordt, is er nog geen vuiltje aan de lucht en blijft het allemaal best interessant om te volgen. Helaas wordt nadien van alles uit de kast getoverd om toch maar voldoende spanning en schrikeffecten te bekomen, maar dit alles werkt averechts. Heel het voorafgaande wordt te niet gedaan door stompzinnige, flauwe scènes : ik denk aan de momenten in de schuur, de waterput, de moorden, de wijze van redding..... en dan zwijg ik over de slotscène van 12 jaar later. Dat was helemaal belachelijk. Jammer, want de eerste helft was best te doen. 4/10

Het is ook weer niet alsof ik me zat te vervelen en ik weet dat er in horrorland nooit (?) meer iets origineels verschijnt, maar bij deze film ging het me eigenlijk toch wel tegenstaan dat werkelijk elk detail gerecycled was uit vorige horrorfilms. Had deze film nog niet eerder gezien, en toch had ik hem al duizend keer gezien..

Ook vind ik horror doorgaans beter werken zolang het bij suggestie blijft. Het wekte bij mij nogal op de lachspieren toen dat poppenmeisje zich bij het raam ineens omdraaide en met zo’n zogenaamd demonische stem “your soul!!!” riep.

Afijn, wel spannend en enkele keren (van het harde geluid) geschrokken, dus toch nog 2 sterren.

Nou, Annabelle: Creation bewijst maar weer dat de stem van de massa niet per sé iets zegt over hoe je een film gaat ervaren als kijker. Naar aanleiding van de meeste recensies die overwegend positief zijn, ging ik er is goed voor zitten. Maar tegen de tijd dat de eindcredits liepen had deze film meer op m'n lachspieren gewerkt dan me daadwerkelijk een aantal keer laten schrikken.

Als je houdt van cliché horror (of eigenlijk meer thriller, want gore is 't ook nergens) waarbij voorspelbare jumpscares de boventoon voeren en als je een weirde zwartgeblakerde demon die ook nog is "Your soul!!!" wil onder de noemer 'eng' schaart: dan is deze film wat voor jou. Zo niet, lekker overslaan. Zonde van de tijd.

1,5*
3/10 (IMDB)

Ik vond 'm net iets beter dan het eerste deel (2*) maar wat 'n voorspelbaarheid alweer. Ik zag zowat elk schrikmoment van mijlenver afkomen. Het cliché "de auto die niet start" is zo vervelend dat het uit de filmwereld geband zou moeten worden. Toch is deze prequel van de spinoff van The Conjuring (zucht) vrij goed gefilmd en wordt het enger naarmate de film vordert, wat ook al een goede zaak is. Matig volgens verwachting maar is een makkelijke wegkijker.

Volledig mee eens. Hij is idd beter dan deel 1 want vond die eerlijk gezegd een beetje aan de zwakke kant. Wat ik altijd zo leuk vind is als het zich in een wat ouderwets landhuis afspeelt.

Dat van de auto die niet start begint idd afgezaagd te geraken...

Maar het is eens de moeite om hem te bekijken, zeker niet slecht.

Annabelle: The first coming

Wat mij betreft van hetzelfde niveau als deel een. Wat me deze keer wel negatief opviel (maar dit komt wellicht ook omdat ik het eerste deel op een laptopscherm zag en dit vervolg op een tv-scherm) waren sommige effecten die weer overduidelijk uit de computer getoverd werden. Erg jammer want het haalt met momenten toch een beetje de spanning onderuit.

Voor de rest was ik door dit vervolg, net zoals het eerste deel, weer positief verrast. Als horrorliefhebber weet je precies wat je kunt verwachten en krijg je het ook, mits je maar geen gorefest verwacht. Een solide onderhuidse thriller met horror elementen, is namelijk wat je voorgeschoteld krijgt..

Overigens rijgt de laatste scène dit vervolg en het eerste deel echt verdomd sterk aan elkaar en nodigt dit deel ook weer gelijk uit om het eerste deel te kijken. Slim gedaan.

3,5*