Los Olvidados (1950)

Hoge verwachtingen waren er vooraf, maar dat de film zo goed zou zijn had ik niet durven te voorspellen. Los Olvidados is een keiharde film, hoewel een vleugje humor op bepaalde momenten niet ontbreekt. Ik kan me voorstellen dat deze film een belangrijk voorbeeld is geweest voor de regisseurs die nu actief zijn.

Visueel is de film zeer sterk met een aantal prachtige camerastandpunten. Verder is het acteerwerk van een voldoende en geloofwaardig niveau. Ander positief punt is het tempo van de film. Dat is namelijk vrij strak waardoor de film 85 minuten lang weet te boeien.

Het verhaal zelf is meeslepend en verdient alle lof. Bij deze kan ik Los Olvidados aan een ieder van harte aanraden. Als ik de film zou moeten typeren denk ik aan een mix tussen Cidade de Deus en Ali Zaoua (maar dan beter).

Ik ben blij dat ik gehoor heb gegeven aan wat Mochizuki Rokuro hierboven 'the spirit' noemt. Gisteren zat ik in het Filmmuseum bij deze film en ik heb geen seconde spijt dat ik gegaan ben. Los Olvidados maakte niet alleen de verwachtingen waar, maar overtrof ze met het kleinste gemak.

De film viel mij het eerste op dankzij de titel. Sinds ik de titel voor het eerst hoorde vond ik hem al prachtig. Het klinkt gewoon mooi: Los Olvidados. Pas na het kijken van de film kwam ik erachter dat het 'De Vergetene' betekend. Het past bij de film, maar zelfs al had ik de betekenis nooit geweten, dan was het nog een favoriete titel van mij geweest.

Nu genoeg van deze onzin. Los Olvidados is een bijzonder indrukwekkende film. Persoonlijk vind het ook met grote, hele grote afstand de beste film over armoede en straatjongeren die ik ooit zag. Dit komt onder andere omdat Buñuel niet in de gebruikelijke valkuilen trapt. De film wordt nooit moraliserend, hij probeert niet met sentiment te scoren, hij probeert de situatie niet te verheerlijken (wat vreemd genoeg nog wel eens gebeurt bij films over armoede) en boven alles bevat de film verrassend genuanceerde personages. Buñuel kijkt niet zwart-wit. Geen van de mensen in de film is 100% slecht of 100% goed. Er zijn er die sympathieker zijn dan de andere, dat zeker, maar ieder personage heeft wel minstens één moment om zijn goede of slechte kant te tonen.

Wat ook best sterk is dat Buñuel de situatie van de armen niet zozeer schetst als zielig maar als hard. Buñuel houdt zich niet in als het gaat om het portretteren van een leefomgeving die naarder is dan de hel. Er breekt nog regelmatig goedheid door in dit stadje, maar dat wordt vakkundig de kop ingedrukt door het kwade, dat gemakkelijk bezit lijkt te kunnen van de mensen die in deze barre omstandigheden leven. Buñuel verheerlijkt geen van zijn personages en laat de mensen gewoon zien zoals ze zijn. Hierdoor zou je denken dat je de personages misschien meer als schurken zou zien, maar deze aanpak wekt juist meer medelijden op dan enig sentiment kan doen. Hier zou je als kijker bijna echt willen ingrijpen.

Maar ingrijpen is onmogelijk en Buñuel weet dat. De film biedt dan ook geen sprankje hoop. Als ik het goed begrepen heb werd Buñuel er in die tijd wel eens op bekritiseerd dat hij geen oplossing voor de problemen van deze kinderen aan zou dragen. Maar dat is nou juist het punt! Het schrijnende is dat de situatie zo hopeloos is. De film is eerder een oproep om de situatie niet erger te laten worden, dan om het meteen stop te zetten. Helaas is de situatie er niet beter op geworden. De jongeren in deze film hebben nog geen geweren en zelfs nauwelijks messen. Dat is nu wel anders in veel criminele wijken.

Maar nu genoeg over de boodschap. De film is véél meer dan een pamflet, want een goed bedoelde boodschap maakt helaas nog niet meteen een goede film. Buñuel is boven alles een kunstenaar en hij weet zo'n beetje iedere scène speciaal te maken. Ik verwacht dan ook dat bijna alle momenten in de film me nog lang zullen bijblijven. Werkelijk geen enkele scène mist zijn doel. Het is ook bijzonder dat de film tegelijkertijg aanvoelt als rauw realistisch en vreemd nachtmerrie-achtig. De droomscène in deze film is een van de beste die ik ooit in een film zag, maar dat dit Buñuels specialiteit was zag ik al in Un Chien Andalou.

Het einde verdient een speciale vermelding. El Jabio vond ik een enorme schurk en komt nog het dichtsbij een karikaturale bad guy, al heeft hij een schrijnend moment. Ik had verwacht dat zijn onvermijdelijke sterfscène enigzins een positief gevoel zouden opleveren, omdat dit een mens is waarvan je in films al snel denkt dat hij het niet verdient te leven. Maar zijn dood wekte een bijzonder ongemakkelijk gevoel op. We zien dan ineens die zwerver als een waanzinnige juichen dat er weer een jongere doodt is en de wereld weer een betere plaats is. Deze vrolijke stemming van de zwerver stond mij echter bijzonder tegen, terwijl het wrang was dat ik eigenlijk verwachte hetzelfde te voelen. Knap gedaan.

Nog meer kippevel bezorgde de scène mij waarop Pedro's lichaam achterop een ezel gelegd werd om bij het afval gedumpt te worden. Het was niet zozeer het dumpen van het lichaam dat mij raakte als wel dat Pedro's moeder eerst langs de ezel loopt, op zoek naar haar zoon zonder te weten dat ze er naast loopt.

Buñuel is dus briljant en ik moet meer van hem zien. Hopelijk krijgt deze film ooit nog eens een wijdere release op dvd. De film verdient het! Ik twijfelde tussen 4,5* en 5*, maar ik zet de film voor nu op de maximale score!
5 sterren!

Bunuel. Een nog pessimistischere filmmaker dan Kubrick. Wat een ellende allemaal, maar wat mooi vertaalt naar een film die geen uitweg biedt, geen oplossingen aandraagt en geen vals/onnodig sentiment neerzet .Een film die strenger oordeelt over een verrotte maatschappij, dan de verdorvenheid van de personages die zich in die maatschappij bewegen. Verhaal van het kip en het ei (sowieso een treffend voorbeeld, als je naar de film kijkt), maar Bunuel lijkt wel te weten welke van de twee er eerder was.

En in zo’n maatschappij kunnen amper ‘goede’ mensen bestaan, lijkt Bunuel te willen zeggen. En als die er al zijn (Pedro) hebben ze geen kans. Pedro probeert te ontsnappen aan het milieu, maar wordt teruggeworpen door zaken die hij niet kan voorzien. Ondanks zijn goede intenties. En dan loopt het niet goed met je af, zo zal blijken. Die ontsnapping is ook zo’n beetje onmogelijk als je ziet met wat voor mensen hij te maken heeft. Jaibo is een van de meest verdorven personages (hoewel van te voren wordt beweerd dat er geen fictieve karakters zijn) die de wereld van de cinema ooit heeft gekend. De blinde oude man, lijkt in eerste instantie sympathiek, maar niets is minder waar. Wat een gluiperd. De moeder van Pedro die geen liefde wil of kan geven (waarschijnlijk is ze verkracht), de andere straatkinderen, de kermisbaas, de grootvader van het meisje is een lafaard etc. De enige die het moreel besef in de film vertegenwoordigt is de leider van dat werkklooster/gevangenis (of wat was het). Maar ook hij kan Pedro niet helpen.

En Bunuel maakt dit duidelijk, opnieuw aan de hand van veel onaangename scènes. De mishandeling van de oude blinde man, het lastigvallen van de man zonder benen, de moord, de surrealistische droomscènes (2x), het slotakkoord, het doodslaan van de kippen. Bunuel was zijn tijd sterk voorruit als het gaat om de kijker een slecht gevoel te geven, ik ken geen ‘eerdere’ filmmaker die zo compromisloos was. Ook niet veel latere regisseurs, trouwens. Daarnaast was hij uiterst sterk in realisme combineren met surrealistische scènes. Dat komt ook hier weer naar voren in twee droomscènes, die misschien wel het hoogtepunt vormen van de film.

De enige reden dat ik geen 5 sterren geef, is omdat ik ook nu weer (tot nu toe meestal met Bunuel) wat aanloop tijd nodig had om in de film te komen. Maar als je er eenmaal inzit….. 4,5 sterren dus. Geweldig.

Na 'Belle du Jour' de tweede film die ik van Buñuel mocht zien. Beviel me vele malen beter dan de eerste. Wel erg deprimerend.

De film doet me denken aan eerdere neorealistische films als 'Sciuscà', 'La Terra Trema' en 'Germania Anno Zero'. Dan vooral aan de laatste, want in de eerste zijn de hoofdpersonen vooral sympathiek en verdienen ze hun tragische lot niet, hier zijn ze bepaald niet oversympathiek (maar verdienen ze hun tragische lot nog steeds niet)! Zelfs de doodgoede Ojito wil op een gegeven moment die blinde sukkel doodslaan.

Die blinde deed me als figuur overigens sterk denken aan de gehandicapte in 'Tsotsi', maar dat terzijde....

Inderdaad, zoals mister blonde hierboven al meldde: het is zoeken naar onbedorven mensen. Ik kan inderdaad ook alleen de directeur van de landbouwschool bedenken.

Minpunt vind ik toch het zeer matige acteerwerk van sommige acteurs.

Los Olvidados deed me wat denken aan het Italiaanse neo-realisme met films als Ladri di Biciclette en Germanio Anno Zero. Het geeft ook de armoede weer van een plaatselijke bevolking, al draait het 'm bij de Italiaanse varianten van het genre meer om de na-oorlogse toestand. Verder lijkt Los Olvidados ook wel de inspiratiebron te zijn voor films als Cidade de Deus en Slumdog Millionaire, al was deze film natuurlijk wel wat realistischer en dramatischer gebracht.

..en realistisch is deze film zeker. Je krijgt de armoedige toestanden te zien zoals ze zijn, zo zie je hoe gehandicapte mensen in elkaar geslagen worden of hoe een blinde man bestolen wordt. Mensen stelen of worden bestolen, het grootste deel van de film door. Het meest centrale personage is waarschijnlijk Pedro, een jongen die uit het armoedige milieu probeert te ontsnappen. Al is er weer een ander personage binnen het verhaal die dat verhinderd, namelijk Jaibo. Opvallend is wel dat geen enkel personage een zuiver hart heeft want ook o.a. Pedro en de blinde man laten zich niet gemakkelijk doen.

Verder zaten er enorm veel memorabele scènes in Los Olvidados, de surrealistische droomsequentie met het stuk vlees is vast en zeker een van de sterkste die ik ooit zag. Verder: het ei dat tegen de camera gegooid wordt, Ojitos die een groot stuk steen vast heeft en nadenkt of hij dat tegen de blinde man zou gooien, het meisje Melche die op aanraden van Ojitos melk over haar benen giet enzovoort.. Meesterwerkje.

4.5 sterren

De tweede film die ik zie van Buñuel en dit is toch heel wat beter wat mij betreft dan Belle de Jour. De film is op momenten keihard en weet alle ellende en armoede die in de film afspeelt enorm goed op mij als kijker over te brengen.

Het verhaal is bijzonder interessant en het ongemakkelijke gevoel dat Buñuel door middel van de film op de kijker probeert over te brengen, komt in het laatste half uur bij mij in ieder geval keihard aan. Ik vond het vervelend dat toen El Jabio dood was, de zwerver keihard stond te juichen. En dan bedoel ik vervelend in de zin van dat die scene mij een naar gevoel gaf en gelijk duidelijk maakte dat alle personages hun slechte kanten hebben. Ook bevat de film sterke bijpassende muziek en zijn de surrealistische scènes op bijzonder mooie wijze in de film verwerkt.

Ja ook mij lijkt deze film een voorganger van Cidade de Deus, maar deze film is beter en weet je als kijker een naar en ongemakkelijk gevoel te geven en dat is gewoon knap. Klein meesterwerk en mijn nieuwsgierigheid voor de rest van Buñuel’s werk is nu echt gewekt.

4,5*

Los Olvidados is een neo-realistische film, maar dan op zijn Mexicaans van Luis Buñuel. Een aantal kinderen wordt in een armoedige omgeving gevolgd. Ze voeren de smerigste streken uit, zoals het beroven van een blinde straatmuzikant. Een van de hoofdrolspelers Pedro dreigt ook het criminele pad op te gaan door de invloedrijke en oudere El Jaïbo. Laatstgenoemde lijkt definitief verloren, maar voor de jonge Pedro is er nog hoop. Mooi dat Buñuel niet alleen kommer en kwel laat zien, maar ook een oplossing probeert aan te dragen in zijn film. Uiteindelijk eindigt de film niet bepaald vrolijk.

Op zich wel een mooi en oprecht drama hoor, maar heel indrukwekkend vond ik het niet. Zo'n begenadigd filmmaker vind ik Buñuel nou ook niet, eerder een beetje omhooggevallen. Iets briljants op zijn typische onderwerpkeuze na, kan ik niet in zijn werken ontdekken.

Sterk.

Goede film die door zijn deprimerende en pakkende status mijn interesse al een tijdje had. Nu moet ik zeggen dat het al met al voor mij wel mee viel. Persoonlijk deed het me niet zo veel.

Als film erg geslaagd, heel mooi in elkaar gezet. Visueel hoogtepuntje was de nachtmerrie, sterke cast en een geloofwaardig realistisch verhaal. Ik vond de film ondanks alle ellende toch niet geheel troosteloos, en ik kan me nooit goed sympathiseren met de Spaanse taal, waardoor emoties niet altijd even sterk aankwamen. Ik had een gevoel dat de personages keuzes konden maken, en het niet hun lot was. Waardoor sympathie wekken voor personages soms moeilijk was.

Audiovisueel, en qua verhaal bovengemiddeld goed. Heeft ook veel charme qua tijdsgebondenheid, en de speelduur werkt in het voordeel.

4 sterren voor sympathie, ik zal Luis films gaan zoeken!

Mijn eerste lange film van Buñuel. Ik hoopte op originele surrealistische scenes, maar daarvoor heb ik net de verkeerde film uitgekozen. Deze film is behoorlijk realistisch, met straatkinderen in de hoofdrol, die zowat iedereen het leven net zo zuur proberen te maken als hun eigen leven is. Ik heb gelezen dat de acteurs voor een flink deel van de straat geplukt zijn waardoor het nog authentieker oogt, verklaart ook dat de acteerprestaties niet altijd even uitmuntend zijn.

Ook de toekijkende kijker wordt niet gespaard, en krijgt een woedeuitbarsting over zich heen in de vorm van een ei die naar ons hoofd gegooid wordt. Wat hebben wij gedaan? Niks toch?

Een goede film, die een aanklacht is tegen de armoede waar niemand wat tegen doet en ertoe lijdt dat arme kinderen arme kinderen krijgen en in armoede en ellende leven, generatie op generatie. Ik vond de film niet eens zo zwart, ik kan me goed voorstellen dat zulke taferelen in de 'ghetto's' van Mexico zich voordeden in die tijd, en de hardheid in de omgang eerder norm dan uitzondering was. In de ghetto's van Brazilie anno nu is het niet veel anders.

Ik hoopte op een bijzondere film en kreeg een gewone goede film te zien. Deze film is in zijn tijd ongetwijfeld vernieuwend en gedurfd geweest, voor mij is ie dat op dit moment niet zo. Ik miste ook elementen die de score hoger tillen. Vandaar dat ik het, lichtelijk teleurgesteld vanwege mijn hoge verwachtingen, hou op 3 sterretjes. Het lukte me ook niet echt om mee te leven, terwijl Buñuel de kijker met deze film juist wil raken, dat speelt ook een rol in mijn (te) magere waardering.

Rauw en vol leven. Vooral dat laatste, dit noodlotsdrama van Buñuel en hoewel je van ver ziet aankomen dat de film niet goed gaat aflopen en er een beginstatement bij zit waarin gesteld wordt dat de film de armoede aanklaagt is dit geen politiek pamflet. Maar eerder een film die armoede psychologisch ontleed en daardoor aanklaagt. Met fraaie genuanceerde karakters en erg sfeervol. Geen helden en nauwelijks echte bad guys en uiteindelijk is het de dynamiek van de straat en de armoede die de ondergang veroorzaakt

Over de discussie neo-realisme of niet: Ik vind dat deze film vrij duidelijk erdoor beïnvloed is. Ik vind dat er lijnen lopen van het vroege werk van Renoir via Visconti naar Buñuel die ongetwijfeld ook DeSica's Shoeshine heeft gezien. Los Olvidados is in wel minder simplistisch en minder sentimenteel en zo'n droomscene vind je in pakweg La Terra Trema niet.

4.0* Dik

Beter dan de andere Bunuels die ik gezien heb.

Had me er wel iets helemaal anders bij voorgesteld. Plotomschrijving hierboven is dan ook wel zéér vreemd. Alsof het om één of ander sadistisch groepje gaat dan er vooral op uit is andere te zien lijden. Dat haal ik er toch niet bepaald uit.

Bunuel zelf ook niet, getuige de korte boodschap in het begin. Ben er op zich niet zo'n fan van (Pickpocket heeft ook zo'n tenenkrommende intro), anderzijds zou je van Reconstruction hetzelfde kunnen zeggen en die staat gewoon in m'n top 10. Heeft misschien wat te maken met het feit dat in het deze (en Pickpocket) niet zozeer onderdeel van de film zelf is, maar met een soort van schooltelevisiestem wordt afgeraffeld.

Soit, een film over straatkinderen en armoe dus. Tijdens het kijken kwam ik ook bij titels als Ladri di Biciclette en Cidade de Deus, ook deze houdt zich op zich wel staande. Vond de personages wat minder genuanceerd dan de meeste hier, ze vallen ook zeker allemaal niet in het grijsgebied. Jaibo is duidelijk de kwaadaardigste, Eyes de fairste. Al is het wel gek dat Bunuel niet hem als hoofdpersonage genomen heeft, anderzijds is Pedro wat nuttiger voor het punt dat Bunuel wou maken.

Vond de droomscene helemaal niks, maar ik heb dan ook echt niet veel met de surrealistische kant van Bunuel. Denk dat het ook wel wat met de techinsche beperkingen van toen te maken heeft. Dat overlay effectje oogde enorm slordig en lelijk, de muziek erbij deed het em ook niet.

Echt raken deed de film me zeker niet, vond enkel Eyes' personage interessant, maar die loopt er eigenlijk maar in de marge bij. Verder werd er ook niet best geacteerd en liet de film me redelijk gewoontjes achter, terwijl er duidelijk meer impact verwacht werd bij de kijker. Maar wél duidelijk beter dan El Ángel Exterminador en Belle de Jour.

1.5*

Los Olvidados is een in Mexico gedraaide film, waarin Luis Bunuel het neo-realisme lijkt te omarmen, maar er toch net genoeg fantasierijke elementen aan toevoegt om de verbeeldingskracht van zijn eerdere werk niet te verlaten. Los Olvidados is deprimerend, gewelddadig en schokkend en eindigt met het lijk van de hoofdpersoon dat op de vuilnisbelt wordt gedumpt. They lived unhappily ever after.

Buñuel is er in ieder geval in geslaagd met deze "Los Olvidados" een schrijnend aspect van de grootstad op de hangen : de diepe armoede die leidt naar ellendige huisvesting, verwaarlozing, ongeletterdheid en straatcriminaliteit waarin de jeugd de trieste hoofdrol speelt. Iemand zegt in de film "Men zou beter de ellende opsluiten dan de jongeren."...
Een resem van schokkende scènes vult deze film die slechts één keer even optimistisch en hoopvol klinkt (de aanpak door de directeur van het gesticht) maar daarnaast ook duidelijk pedofilie en prostitutie als verdere uitlaat suggereert en verder met de prachtige scène met de nachtmerrie van een in het nauw gedreven en radeloze Pedro een inhoudelijk en filmisch hoogtepunt bereikt.
Van de jaren 50-periode, beste Buñuel die ik zag.

Mexicaans neorealisme dat een zwartgallige blik werpt op de gevolgen van armoede. In tegenstelling tot het Italiaans neorealisme hebben de meeste personages weinig of geen goede karaktereigenschappen. Zelfs de blinde bedelaar, die aanvankelijk medelijden opwekt, blijkt uiteindelijk een wrede pederast te zijn. Het ontbreekt de personages vooral aan motivatie en doorzettingsvermogen om een andere richting te geven aan hun uitzichtloze bestaan. Het enige personage dat een sprankeltje hoop vertegenwoordigt wordt continu tegengewerkt door een immorele klootzak genaamd Jaibo en zijn moeder die hem behandelt als een hond. De laatste scène demonstreert op confronterende wijze de zinloosheid van het verzet tegen de gang van zaken. Deze film is inderdaad allesbehalve optimistisch en voelt eerder aan als een alarmsignaal en oproep tot actie. Las Hurdes had een soortgelijke bedoeling, al werden de feiten daar bewust gehyperboliseerd. Verder hebben de Mexicaanse sloppenwijken veel weg van naoorlogs Italië en is er een doorlopend gevoel van wanhoop aanwezig. Buñuel verhindert weliswaar elke kans op sentimentaliteit en voegt hier en daar symboliek toe die doet denken aan zijn vroegere werk. Ik vond het behoorlijk moeilijk om een connectie te vormen met de kinderen en de gebeurtenissen hadden bijgevolg niet de gewenste impact. Er heerste een afstandelijkheid die de kans op inlevingsvermogen beperkte. Het is een film die baat heeft bij een herziening.

Benieuwd naar het werk van de bekende regisseur Luis Buñuel heb ik deze film maar eens opgezet. Deze eerste kennismaking met zijn werk viel mij behoorlijk tegen. Het acteerwerk is best matig. De personages zijn (bijna) allemaal wel erg onsympathiek en hebben veelal weinig positieve karaktereigenschappen. Ik kon weinig met de personages, ook omdat enige echte uitdieping van hun karakters achterwege blijft. De film duurt niet al te lang, maar gaandeweg begon ik mijn interesse toch steeds meer kwijt te raken. Een nogal afstandelijke film die erg weinig indruk maakte op mij. Ook het (overigens nogal abrupte) einde zal waarschijnlijk niet lang blijven hangen.

Dit lijkt me nu zo'n film die 70 jaar terug vrij vernieuwend en bijzonder was, maar waar nu op dat vlak weinig meer van overblijft. Wel is dit nog steeds een prima film om te zien die ook op momenten goed gemaakt is, maar zeker op sociaal en psychologisch vlak wat simpel is. Vooral op die vlakken zijn recenter zoveel films gemaakt en beter ook (mede door het acteerwerk dat ook anders is geworden, meer mijn smaak). Niettemin is de film goed verteld. Denk aan zo'n scène dat er een bord staat dat er arbeidskrachten worden gezocht, jochie loopt naar twee werknemers daar en een fade out zonder geluid - als kijker weet je precies wat er gebeurt in pakweg 10 seconden zonder dialoog. En richting het einde wordt de film zelfs nog een beetje meeslepend. Maar tot die tijd is de film ook wat verouderd en afstandelijk. 3,5*.

Straatschoffies...
Situeert zich in de periode van de vele sociale drama's en hierbij aan de films van De Sica denken is een evidentie. Pedro is een jongen die verstoten is door zijn liefdeloze moeder en zich laat meeslepen in de straatcriminaliteit. Hoewel hij enkel op zoek is naar wat aandacht en liefde (hij keert steeds terug naar zijn moeder), zit hij na een moord vast aan een onverbeterlijke delinquent en misdadiger, El Jaibo. Daarna wordt het er allemaal niet beter op en het einde komt best hard over.
Een grauwe en grimmige film over armoede waarbij ze er niet voor terugdeinzen om de zwakkeren in de maatschappij aan te vallen (blinden en invaliden). Waar komt volgende in de synopsis vandaan?? ... "maar om anderen te zien lijden, iets waar zij genot uit halen"... Onzin dit, die kinderen zijn geen sadisten maar hopeloze wezens die tot alles bereid zijn om te overleven. Die blinde bleek trouwens een heel nare man... De film leek haast een directe aanval op de Mexicaanse staat wanneer een ei op de lens van de camera terechtkomt. Het is immers de onverschilligheid van de staat die verantwoordelijk is voor alle ellende in deze film.

Mexico stad, maar eigenlijk heeft dit betrekking op eender welke grootstad waar ook ter wereld, laat men uitschijnen. Achter de mooie artistieke façades voor toeristen en zakenlui speelt zich een paar straten/wijken verder een strijd af om te overleven. Veelal gaat het om jongeren, om verschoppelingen van de maatschappij. (Half)wezen ook die niets meer te verliezen hebben en geen toekomst zien in wat morgen komt.

Ik kan me wel inbeelden dat het er voor 1950 best hard aan toe ging. Vandaag de dag maakt de criminaliteit minder indruk en zie je bijvoorbeeld in Cidade de Deus (Film, 2002) wel nog wat andere dingen passeren.

Maar Los olvidados heeft een prima plot en heeft wat weg van het neo-realistische subgenre. Armoede en criminaliteit staan centraal en gaan hand in hand. Het is eten of gegeten worden. Dat ondervindt de blinde man maar al te goed. Daarom is hij ook alles behalve sympathiek. Deprimerend ...

De helaasheid der dingen, maar dan nog ruwer... Het leven van een achterbuurt in Mexico met jongeren zonder toekomst in armoede. De kansen zijn er pover en ook die kunnen niet opwegen tegen de druk van armoede, angst, boosheid, hopeloosheid. Luis Buñuel neemt je als kijker mee in een wereld zonder lichtpunt, zonder alles te romantiseren. Met enkele straatjongeren als acteurs, helaas de rol van hun leven. Het geheel heeft wat van haar glans verloren met de jaren, maar het verhaal staat er nog wel. En in veel buurten is er na al die jaren nog niets veranderd.

Nog maar een week geleden had ik met Belle de Jour mijn eerste van Buñuel gezien, maar een echte hoogvlieger was het niet. Ik ben blij dat ik hem snel een tweede kans heb gegeven, want ik ben wel onder de indruk van deze Los Olvidados.

Buñuel weet een heerlijk rauw beeld te scheppen van de armoede en ellende waarin de straatkinderen zich in bevinden. Het deed me veel denken aan Cidade de Deus, maar deze vind ik dan wel iets beter. Het wordt op een ingetogenere manier gebracht en de personages komen een stuk realistischer over. Pedro is zo'n personage waar ik het enorm mee te doen heb. Op zich is hij geen slechte jongen en probeert hij er nog iets van te maken, maar komt vaak in de problemen door zijn omgeving. Dat zijn moeder amper liefde toont en hem na de onterechte beschuldiging van diefstal wegstuurt naar de boerderij is pijnlijk om te zien.

El Jaïbo is voor mij één van de 'beste' slechteriken die ik in lange tijd ben tegengekomen. Op ieder moment loert hij wel ergens achter een hoekje om Pedro te terroriseren of betrekt hij de andere straatkinderen in zijn criminele activiteiten. De scènes waarin hij de groep aanstuurt om de blinde man of de man zonder benen te terroriseren, gaven me een enorme gevoel van walging. Dat Pedro op het einde het toch durft op te nemen tegen El Jaïbo en hem verraadt, was erg moedig en mooi om te zien, maar anderzijds ook weer erg treurig dat hij het moet bekopen met zijn leven. Dat zijn lichaam gewoonweg ergens gedumpt wordt, maat het nog extra pijnlijk. Ook de dood van El Jaïbo vind ik iets erg bijzonders hebben. Langs de ene kant is het een personage waar je geen medelijden mee kunt hebben en enkel de dood toewenst, maar langs de andere kant zorgde zijn dood niet bepaald voor positieve gevoelens. De manier waarop de blinde man staat te juichen, maakt het allemaal erg dubbel en ongemakkelijk.

Erg indrukwekkende film en ik ben benieuwd wat er nog schuil gaat in het oeuvre van Buñuel .

4.5*